تصاویر
گُچی پور اُم (۲۰۰۳) گُچی | gucci pour homme (2003) gucci
گُچی پور اُم (۲۰۰۳) گُچی | gucci pour homme (2003) gucci
gucci pour homme (2003) gucci
Gucci pour Homme (2003) by Gucci is a Woody Spicy fragrance for men. Gucci pour Homme (2003) was launched in 2003. The nose behind this fragrance is Michel Almairac. Top notes are Papyrus, Ginger, Artemisia, Basil, Bergamot, Lavender, Lemon and Petitgrain; middle notes are Cedar, Pink Pepper, Sandalwood, Patchouli, Orris Root, Carnation, Geranium and Jasmine; base notes are Incense, Leather, Amber, Vetiver, Labdanum, Vanilla, Oakmoss, Tonka Bean, Musk and Sage.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Gucci
- برند:
- عطر ادکلن گوچی (gucci)
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس
تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Michel Almairac (michel almairac)
Papyrus (papyrus)
Ginger (ginger)
Artemisia (artemisia)
Basil (basil)
نارنج (bergamot)
Lavender (lavender)
Lemon (lemon)
Petitgrain (petitgrain)
Cedar (cedar)
Pink Pepper (pink pepper)
Sandalwood (sandalwood)
Patchouli (patchouli)
Orris Root (orris root)
Carnation (carnation)
Geranium (geranium)
Jasmine (jasmine)
Incense (incense)
Leather (leather)
Amber (amber)
Vetiver (vetiver)
Labdanum (labdanum)
Vanilla (vanilla)
Oakmoss (oakmoss)
Tonka Bean (tonka bean)
Musk (musk)
Sage (sage)
از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ طرفدار پر و پا قرص *گوچی انوی* اثر تام فورد بودم. به همین دلیل در سال ۲۰۱۷ پول گران قیمتی دادم و این عطر (*گوچی پور هوم*) رو خریدم. وقتی میگم گران، یعنی حدود ۱۰۰ پوند که البته هیچی نیست کنار قیمتی که الان داره. اما واقعاً ازش لذت نبردم. اون عمق و جذابیت *گوچی انوی* رو نداره… به نظرم بیشتر بوی مادهٔ شوینده میداد. خلاصه بعد از مدتی فروختمش، ولی از قیمتی که الان میخرن تعجب کردم. واقعاً مسخرهس! تا حدی میفهمم چرا *گوچی انوی* اینقدر ارزش داره، چون اون عطر حتی تو چالش پپسی هم از هر عطر نیچ جدیدی که امروز میاد برنده خارج میشه… اما *گوچی پور هوم* اصلاً تو اون لیگ نیست!
این یادآور دههٔ ۱۹۷۰ است، جایی که تام فورد از آن الهام گرفت — همانطور که در عطر ام۷ هم دیده میشود. بعضی جوانهایی که به عطرهای مدرن عادت دارند ممکن است بگویند بوی کهنه میدهد، اما اگر در محیطی بزرگ شده باشید که مردان اطرافتان بوی پولو، آرامیس، فارنهایت، کوروس، آنتئوس، ابیت روژ، زینو و کرید بیدیپی میدادند، متوجه میشوید که این یک کلاسیک مدرنیزهشده است.
«عکس رو به حالت قبل برگردون.»
«طبیعتاً این عطر هیچوقت نمیتونه یه تأثیر مدرنِ معمولی بذاره. یه شاهکار بینظیر مثل این، نمیتونه تو یه خط بشه با اون همه عطرهای شیمیاییِ تکراری و بیمزهی امروزی—همشون تهوعآور، خفهکننده، و با اون ویب مصنوعی و چسبناکِ یکسان. نه، اصلاً. و فراتر از این، *گوچی پور هوم*—که نمایندهی اوج دوران گوچی تحت نابغهای مثل تام فورده—برای همه ساخته نشده. باید یه سطح خاصی از همهچیز داشته باشی. یه شاهکار واقعی… ۱۰/۱۰ 🤎»
لزوماً نه؛ بویی بسیار ظریف، آبکی و چوبی، شاید خوشایند، اما کاملا مشخص و مدرن به نظر نمیرسد. رگهای مردانه دارد که مردم آن را میشناسند، ولی بیشتر متعلق به گذشته است. با این حال، شکلی از کلاسیک است که شایستهٔ احترام است. روی پوست اما چندان خوب نیست—منسوخ، تولیدش متوقف شده، پس چرا خود را به زحمت بیندازیم؟
آهنگ *«Bedroom Hymns»* از فلورنس اند د مشین رو گوش کن؛ احتمالاً این عطر رو خیلی خوب توصیف میکنه. واقعاً بینظیره! تقریباً سالهای ۲۰۰۸ یا ۲۰۰۹ یه بطری ۱۰۰ میلیلیتری کامل خریدم. بعد دو تا بطری دیگه هم برای ذخیره گرفتم (اون زمان قیمت هنوز حدود ۷۰ تا ۸۰ یورو بود). بطری اول کمتر از یک سال تموم شد. دومی حدود دو سال طول کشید (چون مجموعهام داشت بزرگتر میشد و به عطرهای دیگه هم روی آوردم). بطری سوم سالها تو کمد مونده بود، تا ماه پیش که به جای فروختنش و پول خوبی بگیرم، تصمیم گرفتم بازش کنم و دوباره این شاهکار رو تجربه کنم. آفرین به آقای آلمایراک! شما یک نابغهاید! بخور کلیسای کاتولیک بدون بوهای آزاردهندهی اول، یه میانهی زیبا و هیپنوتیزمکننده، و یه پایهی نرم و دنج.
«یک بطری کامل برای فروش دارم. حدود ۴۷/۵۰ میلیلیتر (بدون جعبه). اگر علاقهمندید پیام خصوصی بفرستید. فقط برای کشورهای اتحادیه اروپا! ممنون.»
تونستم از پسرعموم یک شیشه یکسومپر از این عطر بگیرم. بوی **فراوان مردانه** داره. برای افراد ضعیف نیست و قطعاً مخصوص مردهای بالای ۳۰ ساله. در شروع، یادم میاندازه از کلیسای ارتدکس به خاطر ترکیب کندر و پچولی. بعد از نیم ساعت، بیشتر بوی کهربایی-چوبی با کمی ادویه میده. عطر جالب و نیچیمانندیه، من دوستش دارم. هنوز «بنتلی اینتنس» رو بو نکردهام که مقایسه کنم، اما شاید یه شیشهاش رو بگیرم بهجای عطر گوچی استفاده کنم، چون همه میگن تقریباً دقیقاً مثل هم بو دارن.
عطر گوچی پور هوم بسیار خشک، چوبی و فوقالعاده گرم است. وقتی در گرما زدم و شروع به عرق کردن شدید کردم، روی پوست بسیار داغ بود؛ مثل این بود که وارد یک سونا بسیار داغ شدهاید. گوچی یادآور مردی در دهه چهارم زندگی یا بالاتر است، با موهای روی بازوها و سینهاش، که پیراهنی دکمهدار با دو دکمه باز پوشیده و سینه مودارش را نشان میدهد. فکر میکنم این عطر تصویری از تام فورد و همچنین تونی سوپرانو از سریال «سوپرانوها» را هم تداعی میکند.
به جنوی: «بیدار شو!» تو پیشنهاد میکنی. دلیل خاصی هست که همهی پستهایت پر از بیادبی و خشم باشه؟ این دوران آب گندیده گذشته. اینقدر جدی نیست.
دوستش دارم! ترکیب مرکبات و ادویهها یاد نوشابه کولا و تنباکو میاندازه، مثل عطر Rojas Enigma اما بدون گلها. به مرور چوبیتر میشه و با نوتهای نرم وانیلی تموم میشه. عملکرد و پخشبوی متوسط و ملایمی داره، کمتر از بقیه مصنوعی و تند به نظر میرسه، ترکیبش نرم و دلنشینه، خیلی مردونه—متأسفانه دیگه موجود نیست.
یادآوری میکنم که این عطر **کاملاً متفاوت** از بنتلی ابسولوت است، حتی اگر پسر میشل (که عطرش رو باید میفروخت) چیز دیگری گفته باشه. تام فورد قبل از عرضهی عطر به عنوان **گوچی پور هوم**، تغییراتی در فرمولی که میشل ارائه داده بود ایجاد کرد. عطرسازان معمولاً چندین نسخه از مفهوم عطرشون رو برای شرکتهای سفارشدهنده آماده میکنند و ممکنه فرمولهای استفادهنشده بعداً توسط شرکتهای دیگه خریداری بشن. هر کسی که یک بطری گوچی پور هوم و بنتلی ابسولوت داشته باشه و حس بویایی سالمی هم داشته باشه، میتونه به وضوح بگه که این دو عطر **کاملاً متفاوت** هستن. همه میتونن متوجه بشن. حتی کسایی که هیچ ارتباطی با جامعهی عطر ندارن و قبلاً ذهنیت خاصی دربارهی تشابه یا تفاوتشون نداشتهاند، میتونن بگن که این دو بسیار متفاوتن. حتی مواد تشکیلدهنده روی برچسبها هم فرق داره. **بیدار شوید!** بنتلی ابسولوت عطر بسیار خوبی بود (یا حداقل قبل از اینکه ظاهرا در بازفرمولاسیون ضعیفتر بشه، اینطور بود—من نسخهی اصلی رو دارم و بوی نسخههای جدید رو نچشیدهام). این دو عطر **به هیچ وجه یکسان** نیستن. مثل این میمونه که بگیم **کول واتر** دقیقاً مثل **گرین آیریش توید** است.
از زمان انتشار مالکش هستم و تقریباً داره تموم میشه. یه عطر کلاسیک گرم و دنجه. از اون نوعی نیست که تو صورتت بپرونه. خیلی ظریف و خوشسلیقهست. دوامش هم زیاد نیست. روی پوستم حدود ۴ ساعت میمونه. پخشبوییش (سیلاژ) هم همینطوره، قوی نیست.
#۱۰۶۴ در «تور عطرهایم»: جمعآوریکنندهای دیگر مهربان بود و مقداری از این عطر را در اختیارم گذاشت، و همانطور که به یاد دارم عالی است. چه افسوس که تولیدش متوقف شده.
این یک شاهکار بود. بنتلی خوبه، اما هیچجا به اندازهٔ پخشبوی، پراکندگی و ماندگاری این نیست. حتی میشه فهمید که مواد تشکیلدهندهاش هم یکسان نیستند. این یکی از بزرگترین جنایتهای دنیای عطرسازی بود. حتی نسخهٔ خود میشل آلمایراک از این عطر، یعنی «پاپیروس اود» (از برند *پارلموا دو پارفوم*) هم به خوبی گوچی اوم نبود. گوچی اوم فراتر از این دنیا بود؛ قوی، تاریک، وقتی کسی وارد اتاق میشد و این عطر رو زده بود، همه چشمها بهش دوخته میشد. بنتلی حداکثر یک ساعت ماندگاری داره و بیشتر بوی پوست میده. خیلی ناراحتم که این عطر دیسکانتینو شد.
«گوچی پور هوم دقیقاً همان بندلی آبسولوت است، یا بهتر بگویم بندلی آبسولوت دقیقاً همان گوچی پور هوم است. کاملا یکی هستند. من حدود چهار روز پیش از میشل آلمایراک (عطرساز هر دو) پرسیدم: ’تفاوتهای گوچی پور هوم و بندلی آبسولوت چیست؟‘ او گفت: ’هیچ، هیچ فرقی ندارند.‘ و من وقتی میبینم [در شبکههای اجتماعی] چیزهایی که خیلی… چطور بگویم، انگار یک حقیقت بزرگ است، [مردم میگویند] ’بندلی آبسولوت با گوچی پور هوم فرق دارد‘… در حالی که کاملا یکی هستند، تعجب میکنم.» «یعنی مردم میگویند این همه تفاوت بینشان هست، ولی در واقع هیچ فرقی ندارند؟» «کاملا! هیچ فرقی ندارند و مردم میگویند تفاوت دارند، ولی منظورم این نیست که آنها را سرزنش کنم، فقط میخواهم بگویم قدرت یک برند مثل گوچی و قدرت یک ترند آنقدر زیاد است که [ادراک شما را] تحت تأثیر قرار میدهد… حتی اگر فکر کنید ’نه، من چنین آدمی نیستم، این چیزها روی من تأثیر نمیگذارد‘، روی همه تأثیر میگذارد. همه کسانی که میگویند گوچی پور هوم از بندلی آبسولوت بهتر است، یعنی قدرت گوچی و موفقیت گوچی پور هوم آنقدر زیاد است که هنوز فکر میکنند بهتر است. در حالی که کاملا یکی هستند.» — بنجامین آلمایراک در مصاحبهای با پرسولایز، ۲۰۲۰
شما یک حرفهای کسبوکار با کتوشلوار هستید که در جلسهای طولانی در دفتر شرکتتان نشستهاید. روز طولانی بوده و تازگی پیراهن سفیدتان همراه با عطر کلاسیکی که صبح از آن لذت برده بودید، حالا جای خود را به بوی بدنی موسکی زیر کت پشمیتان داده. هنوز آزاردهنده نیست، اما به اندازهای قابل توجه است که باعث شود احساس ناخوشایندی کنید و به طور عجیبی کمی… جذاب؟ اما هنوز در همان جلسهاید!
در یک قسمت دیگر از «اینو نخر، اونو بخر»... برنتلی اینتنس (Bentley Intense) رو بگیر، ۹۵٪ یا بیشتر مشابهه... عطرساز یکیه، عملکردش هم یکسان یا بهتره. من شخصاً هیچ تفاوت یا نوانس خاصی نمیبینم که باعث بشه جیپیاچ (GPH) ارزش خرید داشته باشه وقتی برنتلی اینتنس وجود داره. در غیر این صورت، بوآ پاکیفیک (Bois Pacifique) از تام فورد رو انتخاب کن که کمی متفاوته اما کیفیت مشابه یا بهتری داره و به نظرم ارتقایی هم محسوب میشه.
قطعاً یکی از بهترینهای گوچی. به همراه «گوچی بای گوچی پور هوم» (اون یکی تند و ادویهایه). این یکی هم خیلی خوبه. البته بطریهای ۱۰۰ میلیلیتری قیمتشون بالاست. شنیدهام «پاپیروس اود ۷۱» از برند «پارل موآ دو پارفوم» خیلی شبیه به اینه. آخر سر، عطرسازش یکیست. نمونهاش هم در راهه.
۵۰ میلیلیتر رو به قیمت ۵۰ دلار تو توسکان، آریزونا خریدم. چنین چیزی واقعاً کم پیش میاد، خیلی شانس آوردم. ۲۸ سالمه و البته ارزش اثر هنری پشتش رو میدونم، اما چون مربوط به دورهای دیگهست، دارم سخت میتونم از این عطر لذت ببرم.
« شروع و میانهاش فوقالعادهاند. پایانیاش هم الهی است. بهراحتی ۱۰ از ۱۰.»
«مطمئنم اونایی که میگن این عطر ارزش قیمتشو داره، همونایی هستن که دارن میفروشنش. عطر خوبیه، ولی ۲۰۰ دلار برای ۵۰ میلیلیتر ارزش نداره. این دیوونهگیه.»
«یکی از بزرگترینهای **همهزمانها**. شاهکاری از وودی. مستکننده! هیچ تقلیدی نمیتواند مثلش باشد.»
کی باور میکند اگر بگویم این یکی از عطرهاییه که کمترین پول رو بابتش دادم؟ دلیلی که کورکورانه خریدمش، بستهبندی شیکش بود. یادمه وقتی اسپری کردم، اولین فکرم این بود که هنوز جوانتر از اینم که بپوشمش. آن زمان حدود ۲۵ سالم بود. فکر دیگهای که کردم این بود که بوی آروم، متعادل و پاییزه/زمستانی داره. دقیقاً یادمه بوی تراشههای مداد و عرق ویسکی به ذهنم رسید. الان ۴۱ سالمه و هنوز نصف شیشه ۵۰ میلیاش باقی مونده. غمانگیز و محجوبه. مثل تصویر یه پدر ایدهآلیه که همه دوست داریم داشته باشیم: خردمند، امن، آرام اما قوی. اینقدر بینقصه که وقتی میزنی حس میکنی جات نیست. یه روزی دوست داری برات بچهات همین آدم باشی. اینه که میخوای به عنوان یه مرد به خاطرش یادت کنند: کاملا در کنترل.
ماجراهای من با عطرها با همین اولین اطلاعرسانی چند سال پیش شروع شد… یک توزیعکننده قدیمی و دوستداشتنی به من خبر داد… او خود کاربر اصلی این عطر نبود، چون به خاطر کلمهای که میگفت «بوی آن شبیه…»—یادم نیست دقیقاً کدام گوچی بود—و همسرم آن را به من داده بود… علاوه بر این، عطر در یک شیشه مربعی از جنس شیشه ضخیم قرار داشت… و همان روزی که خودِ PH رسید 😉 یکی از جذابترین و دلنشینترین عطرهایی که تا به حال لمس کردهام و همیشه در مجموعهام خواهد بود… یکی از آخرین عطرهای گوچی هم هست که با افتخار علامتگذاری شده (آخرینش گوچی PH II است)، با لوگوی خود و در عین حال مثل «آخرین موهیکان» ظاهر میشود—ذاتِ سبک مشخص، پیچیده و اصیلی که گوچی آگاهانه از دست داد؛ در پیِ برندهایی مثل بوس، لاکوست و دیگرانی که عطرهای خوشبو، سبک و بیمحتوا اما پرسود تولید میکنند… پس گوچی پور هوم (Pour Homme) چیست؟ سنگین، ادویهای، چوبی و کمی شرقی… روی پوست با نت فلفل مردانه مشخصی شروع میشود که البته بعد از مدتی با ادب کناره میگیرد و اجازه میدهد ترکیب با قلب پرقدرت و ادویهایاش نفس بکشد… اگرچه در ترکیب اعلامشده نیست، اما من دارچین، میخک و چوبهای گرانقیمتی بسیار فراتر از آنچه سازنده گفته حس میکنم… تعجبی ندارد؛ چه کسی ترکیب کامل چنین شاهکاری را فاش میکند؟ و این ترکیب قطعاً شاهکاری است که حتی برندهای نیچ هم از داشتنش خجالت نمیکشیدند… چند عطر مشابه PH در بازار وجود دارد، مثل آزارو ویزیت یا پیور اپیس، اما هیچکدام به «شاهزاده دارچین» از نظر اصالت، پیچیدگی و ترکیب بینقص مواد نزدیک نیستند… برایم سخت است باور کنم که عطری اینقدر پیچیده، پر از نتهای سنگین، سرکش و قوی بتواند اینقدر یکدست، نرم و منسجم باشد؛ طوری که هر عنصر مثل تکهای از یک پازل پیچیده در کنار هم قرار گرفته و این عطر را بافتهاند… گوچی PH عطری است که محیط اطرافش را تسخیر میکند، پیشنهادی است که اجازه نمیدهد کسی بیتفاوت از کنار آن بگذرد… بعضی میگویند بوی داروخانه یا مطب دکتر میدهد… اما من فقط ترکیبی پر از ادویههای شرقی و چوبهای اصیل برای مردی مصمم و مسلط حس میکنم… اگر به این پروژکشن شگفتانگیز، وقار ترکیب و سبکی بینظیری که از روی پوست جدا میشود و دم ادویهای خوشایندی به جا میگذارد—به همراه ماندگاری افسانهای نزدیک به ۱۲ ساعت—فکر کنیم… عطر کامل میشود!… بله عزیزان، این نمونهای از گوچی قدیم خوب است… دیگر چنین عطرهایی نمیسازند و در گوچی هم نخواهند ساخت… علاوه بر این، رنگ گرم دارچینی زیبا که کاملا شخصیت ترکیب را منعکس میکند، همراه با چوبپنبه سیاه و سنگینی که استفاده از عطر را برای ساعات شبانه روز پیشنهاد میدهد… کل مجموعه در یک شیشه نسبتاً ساده اما ضخیم، با کف حتی ضخیمتری شبیه لیوانهای ویسکی قرار گرفته… چه شکل ساده اما ظریفی… زیبایی در سادگی و فرم کاملاً مردانه، بدون زائدات بیمورد… شیشه بهطور کامل با رنگ مایع و خود عطر هماهنگ است و مجموعهای کاملا خوشسلیقه و هماهنگ میآفریند… نتهای عطر: **نت آغازین:** فلفل سفید، زنجبیل، برگهای لاور صورتی **نت میانی:** چوب پاپیروس، بنفشه **نت پایانی:** کهربا، چرم، وتیور، کندر سفید.
کمی ادویه، کمی دود، اما **خیلی خیلی سدر**! همسرم این عطر رو از حراجی یه سوپرمارکت یا چیزی شبیه به این برام آورده بود و گفته بود بویش تو مغازه به مشامش خورده و دوستش داشته (شاید حدود ۳۰ دلار قیمت داشته). اسپریش کردم و بلافاصله عاشقش شدم. برگشتیم ببینیم دیگه هست یا نه، اما متأسفانه نبود. خب، از اون بطری استفاده کردم تا آخرین قطرهاش تموم شد، فکر میکردم جای دیگهای پیدا میشه، اما وقتی پیدا کردم، قیمتش از ۱۰۰ دلار هم گذشته بود. حالا اگر پیدا بشه، قیمتش سر به فلک کشیده. آیا سدرش عالی بود؟ آره، یکی از بهترینهایی بود که بوییدم. آیا ارزش صدها دلار رو داره؟ نه، حداقل برای من نه. لذت بردم، دوستش داشتم، تو خاطرم مونده، اما عطرهای عالی دیگهای هم هست که بتونم جایش استفاده کنم.
ایزو پوروم (مخصوص مردان) و پوروم دو
شاهکار مطلق. هیچکدام از عطرهای مدرن امروزی نمیتونن با پوروم ۱ و ۲ رقابت کنن. بههرحال من هر دو تا رو دارم و آمادهام برای تعویض یا فروش.
تفاوت بهسادگی قابل تشخیص است: نوتهای بالایی و میانی—اگر آنها را یکی پس از دیگری اسپری کنید—*GPH1* و *بنتلی Absolute* حتی شبیه دو عطر مشابه هم بو نمیدهند. *گوچی پور هوم* ترکیب بهتری دارد و نرمتر است، نوعی گلهای زمینهای در آن حس میشود (طبیعیتر). *بنتلی* تیز و زبر است (مصنوعیتر). اما در مرحله خشکشدن (*drydown*)—حتی اگر با عطر آشنا باشید—اگر آنها را کنار هم مقایسه نکنید، تشخیص دادنشان از یکدیگر بسیار سخت خواهد بود.
یک شاهکار واقعی 🏆 که توسط گوچی متوقف شد 👎 خوشبختانه میشل آلماناک نسخهٔ دوقلوی گوچی پور هوم رو ساخت که بنتلِی فور من ابسولوت هست و باور کنید تقریباً مثل گوچی پور هومه ❤ بهترین جایگزین بازار 👍 الان من هر دو رو استفاده میکنم و روی پوستم هیچ فرقی حس نمیکنم! ممنون میشل آلماناک 🙏😀 تنها مشکل اینه که بنتلِی کمی ضعیفتره!
یکی از عطرهای محبوب تمام دورانم! کندری دودی و الهی با زمینهای از حس تازگی سبز. گوهری از آلمراک و تام فورد. من در ۲۰۲۳ یک بطری ۵۰ میلیلیتری پشتیبان را کمتر از ۵۰ دلار گرفتم، پس نمیتوانم شکایت کنم. اما قیمتهای فعلی دیوانهوارند. متأسفانه تولیدش متوقف شد، اما باید ادامه داد… مگر اینکه ارزش احساسی بسیار بسیار خاصی برایت داشته باشد، بیش از حد هزینه نکن.
این یک عطر بسیار خوبی بود و کاش هنوز هم مثل گذشته با همان کیفیت تولیدش میکردند. اما باید بگویم که این ادکلن زیر ۵۰ دلار قیمت داشت و هیچ تبلیغ یا قیمتگذاری گران و غیرمنطقی نمیتواند آن را بهتر از چیزی که بود تبدیل کند. میبینم که الان قیمتش برای ۵۰ میلیلیتر بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ دلار گذاشتهاند. پولتان را هدر ندهید—آن زمان هم ارزشش را نداشت، حالا هم ندارد.
یکی از عطرهای موردعلقهام بود. غمانگیزه که گوچی تولید این شاهکار رو متوقف کرده. نزدیکترین جایگزینهایی که تونستم پیدا کنم (براساس تلاشهای محدودم) عطر *«آنکر نوار»* لالیک بود که اون هم سالها پیش دیگه استفاده نکردم، چون در بعضی سریها بوی تلخ و ترش میداد. جایگزین عالی دیگهای که جای خالی این عطر رو پر کرد، *«لوئه ۷»* بود. اما این عطر گوچی حالوهوای خاورمیانهای داره. با ظهور برندهای عطرسازی خاورمیانهای در سالهای اخیر، فکر میکنم شاید بتونم چیز مشابهی تو مجموعههای چرمی/چوبیشون پیدا کنم.
این کاملاً یکبهیک با بنتلی ابسلوت نیست و هرکس چنین چیزی بگوید یا بینیاش کار نمیکند یا هر دو را بو نکرده. بنتلی ابسلوت واضح است که یک ماده اضافه دارد—به نظرم «عود سنتتیک غربی»—و فلفل از میانهی عطر حذف شده. میتوان گفت هر دو در یک جهت پیش میروند و بنتلی ابسلوت جایگزین خوبی است، اما **یکسان نیستند**. من گوچی پور هوم یک را بیشتر دوست دارم چون به نظرم بوی تمیزتری دارد، همهکارهتر و شیکتر است. در مورد پروفایل بویایی چه بگویم؟ بازار در زمان نوشتن این متن، ارزش یک شیشه ۱۰۰ میلیلیتری را حدود ۳۰۰ دلار تعیین کرده و فکر میکنم قیمت مناسبی است. به اندازهی عطرهایی مثل کرید رویال عود، لوئی ویتون امبر نوماد و ایو سن لوران بیبیکت ارزش دارد—که در دیسکاونترها با این قیمت معامله میشوند—و حتی از نظر تاریخی هم ارزش بیشتری دارد. شیشهاش شگفتانگیز است: شیشهی ضخیم و سنگین، حس کیفیت بالایی میدهد. تصور میکنم ۱۵ سال دیگر ارزشش چند برابر شود—حتماً چنین خواهد شد. یک شیشه ۵۰ میلیلیتری هم بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ دلار قیمت دارد و برای استفادهی ماهی یکبار، حدود ۱۰ سال دوام میآورد… بوی صاف، شیک و فوقالعادهای دارد. خیلی حراجی با قیمت ۵۰۰ تا ۸۰۰ دلار میبینید، اما اینها قیمتهای واقعی فروش نیست—فقط فروشندهها رویا میبافند. این یک عطر کلاسیک با پایهی سدر و فلفل است. اگر بنتلی ابسلوت را دوست دارید، این را هم دوست خواهید داشت، اما شاید تفاوت قیمت را ارزشمند ندانید. من ارزشش را میدانم چون فقط در مناسبتهای خاص از آن استفاده میکنم—یک شیشه ۱۰۰ میلیلیتری ۳۰۰ دلاری برای من ذخیرهی مادامالعمر است و حس خاصی دارد. هرچه بیشتر در مجموعهام بماند، خاصتر میشود. چنین حسی را با بنتلی نمیتوانید بگیرید. و به همهی کسانی که میگویند عطرساز اصلی ادعا کرده بنتلی فرمول مشابهی دارد—شاید دروغ گفته؟ چون خیلیها بنتلی میخرند چون فکر میکنند فرمولش مثل گوچی پور هوم یک است و این دروغ جواب داده.
بوی مالچ و تراشههای چوب میده. یاد بازی کردن تو زمین بازی بچه که بودم میاندازه. شخصاً دوستش ندارم.
سلام آیا کسی از فرگرنس ایکس (FragranceX) یک بطری ۵۰ میلیلیتری سفارش داده و دریافت نکرده؟
اوایل بیستسالگیام دیوانهٔ این عطر بودم (احتمالاً تنها بچهٔ کوئیر دههٔ ۲۰۰۰ی هستم که هیچوقت خیلی طرفدار *لِ مال* نبود، پس همیشه وقتی بیرون میرفتم همین رو میزدم). با این عطر احساس میکردم حسابی سکسِی و مطمئنم. اگر حافظهام یاری کند، بوی آن ترکیبی بود از کندر درخشان، سدر گرم، ادویهدار و کمی هم الکلی/مستانه. دوست داشتم با ژاکت چرمی قدیم پدرم، کفشهای سفید و عینکهای ضخیم دههٔ ۶۰یام بزنمش. احساس میکردم به اندازهٔ تام فورد داغم.
تازه یه شیشه ۵۰ میلیلیتری، تقریباً پر، از این عطر رو از وینتد با قیمت ۶ پوند خریدم 😱 حتی درش هم داشت. بعضی وقتها آدم تو زمان و مکان درست قرار میگیره. البته اونجا به اشتباه نوشته بودن عطر گوچی گیلتی. حالا میتونم شیشه ۱۰۰ میلیلیتریم رو بذارم کناری و از این ۵۰ میلیلیتری مثل یه عطر ارزون استفاده کنم. آرزو دارم یه روز یه کلون دقیق ۱:۱ این عطر بیاد بازار، چون پاپیروس و بنتلی ابسولوت هیچکدوم تفاوتهای عطر اصلی تام فورد با GPH1 رو ندارن—اونایی که میگن دقیقاً یکی هستن رو نادیده بگیرین، اگه اصلش رو کنار هم میذاشتن و مقایسه میکردن، از کیلومترها فاصله تفاوتش رو میفهمیدن. اگه واقعاً یکی بودن، مردم برای یه شیشه اصل ۳۰۰ پوند نمیدادن دیگه.
این، فریبندگی و ظرافت در یک شیشه بود. وقتی داشتن بیرون میاومد، آرایشگرم یک شیشه از این عطر به من داد وقتی میرفتم بوتیک گوچی، و هر بار که میزدم، کلی تعریف میشنیدم. واقعاً زیبا بود. کمی الکلی، دودی و چوبی. یادآور کریسمس در یک شیشه است. هنوز نصف شیشهاش باقی مانده. برای مدت طولانی عطر امضای من بود و خیلی دلم برایش تنگ شده. حالا فقط در مناسبتهای خاص میزنم. **بنتلی ابسلوت** نسخه بسیار نزدیکی از این عطر است، بهخصوص در مرحله خشکشدن. تفاوت اصلی اینه که بنتلی در ابتدا فلفل سیاه غالبه، اما وقتی خشک میشه، بویش خیلی خیلی شبیه **گوچی پور هوم** میشه. هر دوی این عطرها توسط **میشل آلمایراک** فرموله شدن.
بوی ویسکی کهنه. خشک، رزینی و دودی اما با لایهای غلیظ و چسبناک. هیچ شیرینیای ندارد. مثل عطر فارنهایت است در آنچه میخواهد باشد، اما برای کسی که از شاهکار دیور گذشته، موهای خاکستری دارد و حساب بانکی پرپولتری.
«تنها نسخهی واقعی و مشابه این عطر، «پاپیروس عود» است. «بنتلی ابسولوت» در مقایسه بیکیفیت است؛ پولتان را هدر ندهید، حتی اگر ارزان باشد.»
در پاریس زندگی میکردم، جایی که مغازههای عطرفروشی فراوان بود. آن زمانها عطرها را بر اساس مقایسهشان با بقیه میخریدم. بعد از یک جلسه جدی و انتخاب چندتا برای بردن خانه، ناگهان بوی قویای حس کردم. بویی که بقیه را تحتالشعاع قرار داد—در حالی که با توجه به جایی که بودم، این خودش حرف زیادی میزند. عمیق، برتر، مردانه و غیرقابل مقاومت بود. نگاهم به طرف فروشنده افتاد و دیدم که شیشه را برایم بلند کرده. مجبور شدم آن را هم بخرم، حتی با اینکه به خودم گفته بودم دیگر نه. اگر بخواهم منصف باشم، بعدها فهمیدم که بیشتر از دیگران، خودم به *گوچی پور هوم* جذب شده بودم. رگهای مرموز از بخور در آن هست که جوانی، جنسیت یا ورزشیبودن را تداعی نمیکند، اما مثل بسیاری از عطرهای دیگر به آن حد از کهنگی و بیمزهبودن هم نمیرسد. اما چیزی که دوست داشتم و هرگز فراموش نکردم، شیوهای بود که در مقایسه مستقیم، بدون توجه به نوتها یا ژانر، بقیه را تحتالشعاع قرار میداد.
داشتم تو کمدم را میگشتم و یه پاکسازی بزرگ انجام میدادم… که ناگهان اینو پیدا کردم تو میان انبوهی از چرندیات. یه شیشهٔ ۵۰ میلیلیتری کاملاً دستنخورده که حتماً وقتی اولین بار اومده بود خریدمش. وقتی درشو باز کردم، دلم داشت تپش میکرد و با خودم میگفتم: امیدوارم خراب نشده باشه! یه اسپری روی پشت دستم زدم و نگران بودم… اما بویش بلافاصله مرو برگردوند به دههٔ بیستسالگیام، وقتی احتمالاً اینو خریده بودم. حتماً اون زمان «بینی بچه» داشتم و نمیتونستم درک کنم که این عطر چقدر واقعاً شاهکاریه. یه حس گرم و دنج بهم میده. عاشق نوتهای چوبیاشم، اما انگار یه نوت الکلی هم توش حس میکنم که خیلی دوست دارم. قطعاً یه بوی منحصربهفرده، مناسب شبهای سرد و شیک. فوقالعاده ساخته شده. چه شانس که این عطر قطعشده رو دارم!
عطر بوِ فوقالعادهای داره، یه کلاسیکه. این سایت یه مصاحبه داره که واضح گفته Bentley Absolute با همان فرمول Gucci Pour Homme ساخته شده، البته بدون افزودنیهای تام فورد. خیلیها نمیتونن این رو درک کنن، واقعاً برام بد میشه. این عطر با Bentley Absolute فرق داره. خود طراحش اینو گفته، بچههایش هم تأیید میکنن. اگر باور ندارید، از تام فورد بپرسید.
سالها و سالها بود که این عطر رو داشتم، یکی از محبوبترین عطرهای همیشگیام بود و بهخصوص دوست داشتم تو شبهای گرم تابستانی ازش استفاده کنم. بعد از اینکه تولیدش متوقف شد، هر از گاهی چک میکردم ولی مردم قیمتهای خیلی بالایی میخواستن، واقعاً ناامیدکننده بود! خوب گشتم و فهمیدم که میشل آلمایراک برند عطر مخصوص به خودش رو داره و همین رایحهی خاص رو هم از سال ۲۰۱۸ با نام **پاپیروس اود ۷۱** از برند **پارل موآ دِ پارفوم** عرضه کرده. خریدم و تستش کردم، ۹۸ درصد مشابهه، اولش واقعاً بویش ۱۰۰ درصد یکیست. چیزی که از عطر گوچی خوب یادمه اینه که دوام زیادی نداشت، که البته برای ادکلن (اُ دِ توالت) طبیعیه. پاپیروس اود ۷۱ اما ادوپarfum (اُ دِ پارفوم) هست و دوامش هم بیشتره... خوشحالم که دوباره میتونم بخرمش.
«بنتلی ابسولوت رو بگیر… فرمولش دقیقاً همونه و توسط همین عطرساز ساخته شده.»
آیا کسی تا حالا **بنتلی ابسلوت** رو با **لوئه ۷ آنونیمو** لایهبندی کرده؟ فکر کنم نتیجهای شبیه **سیدیجی ۲ من** بده، اما با عملکرد بهتر. خودم امتحان میکردم، اما الان بنتلی ابسلوت ندارم؛ فقط بویش رو یادمونه (بنتلی ابسلوت و سیدیجی ۲ من جایگزینهای خوبی برای **گوچی پور هوم** محسوب میشن).
ماجرا از این قراره. ماهها وقت گذاشتم تا این عطر رو پیدا کنم. ماهها بین قیمتهای کاملا مسخره جستوجو کردم، ماهها فقط به «گوچی بای گوچی پور هوم» یا «گوچی پور هوم ۲» برخوردم. وقتی بالاخره یه بطری از این عطر رو با یه قیمت منطقی پیدا کردم، فورا گرفتمش. و… خب، خوبه. واقعا خوبه. اما وقتی حرف از قیمت بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ دلار برای یه بطری ۵۰ میلیلیتری میشه، فراموشش کن. اینقدرها خوب نیست، هرچقدر هم جلوش رو بگیری. معمولا سعی میکنم توی نقدهایم زود بحث قیمت رو پیش نکشم، اما اینجا غیرممکنه. برخلاف برادراش، پور هوم ۲ و انوی، پور هوم ۱ کپیهای نسبتاً موفقی داره. اولین عطری که همه نشونش میدن «بنتلی فور من ابسولوت»ه، اما میشل هم یه عطر خیلی مشابه برای برند خودش ساخته. اگر بخوایم کاملا منصف باشیم، پور هوم ۱ قطعاً عمیقتر و غنیتر از کپیهاشه. واقعا شاهکاره. یه بمب سدره با کمی فلفل و کندر. خیلی ظریف و مردانه، اما خیلی ملایم. به اندازهی گوچی راش ملایم نیست، ولی آدم رو خفه نمیکنه. یه بوی وسوسهانگیزه، انگار داره میگه بیابم. نزدیکترین عطری که توی مجموعهام داشتم تا قبل از خرید این، «رoyal oud» کرید بود، اما این عطر اونقدر روی رویل میزنه که حتی خندهدار نیست. غمانگیزه که این عطر دیسکانتینو شد. اگر هنوز میشد با ۵۰ دلار یه بطریش رو پیدا کرد، بزرگترین دزدی تاریخ عطرسازی میشد، بدون هیچ شکی. حتی ۱۰۰ دلار هم برای یه بطری کاملا منطقی بود، شاید حتی ۱۵۰ دلار اگر واقعا زیادهروی میکردی. اما با قیمتهایی که امروزه داره، نمیتونم توصیهش کنم.
این عطر گوهری است، اما پولتان را برای خریدش از ایبی یا بازار دستدوم هدر ندهید—مگر اینکه کلکسیونر بطریهای عطر باشید—چون قیمتها خیلی بالاست و میتوانید «بنتلی فور من ابسولوت» را بخرید که دقیقاً همان عطر است. کسانی که میگویند «بنتلی فور من ابسولوت» و «گوچی پور هوم ۲۰۰۳» مشابه اما متفاوتاند، احتمالاً یک بطری قدیمی گوچی را با یک بطری جدید بنتلی مقایسه کردهاند و تأثیر گذشت زمان را در نظر نگرفتهاند. من «گوچی پور هوم ۲۰۰۳» را در زمان عرضهاش داشتم و الان هم «بنتلی فور من ابسولوت» دارم؛ این دو عطر کاملاً یکسانند. علاوه بر این، عطرساز اصلی «گوچی پور هوم ۲۰۰۳» همان عطرساز «بنتلی فور من ابسولوت» است و نمایندگان او بهطور رسمی گفتهاند که فرمول اصلی دقیقاً برای ساخت بنتلی فور من ابسولوت استفاده شده.
خیلی دوستش دارم اما پخشبویش اصلاً وجود نداره. دو بار پشت گردن، روی هر شونه و مچ دستم اسپری کردم اما هیچ بویی حس نمیکنم مگر اینکه بینیم رو دقیقاً نزدیک مچ یا شونهام ببرم. کاش نسخه قویترش رو درمیآوردن. به خاطر پخشبوی ضعیفش دوباره نمیخرم، ولی اسپری نمونهش خوبه و بستهبندیش عالیه. بیشتر بوی روزانه میده تا شبانه، البته میشه برای هر دو استفاده کرد.
من این دو عطر رو دارم: - **گوچی پور هم** (۹۸٪ پر) - **گوچی پور هم ۲** (۶۵٪ پر) اگر کسی علاقهمند به خریده، میتونم برای هر دو تخفیف بدم. ایمیل بزنید به: **crunkwun@gmail.com** یا منو در صفحه فیسبوک **Common Scents** پیدا کنید. صفحه جدیده و هنوز عضو زیادی نداره، اما همه خوشآمدند. من ادمینم.
میتونم چند شیشه از این عطر مربوط به سال ۲۰۰۳ پیدا کنم، اما من در ترکیه زندگی میکنم و هزینه حملونقل با پیک بیشتر از قیمت خود عطر میشه.
"خیلی دوستش داشتم. عطر کامل گوچی بود – کاش مثل عطرهای ENVY و RUSH مخصوص آقایان، دوباره همینطورش رو بازمیگردوندن."
برای من بهترین عطر بخور، حتی اگر دیگه تولید نشه. بخوری با ترکیب کامل، همراه با رایحههای چوبی، چرم و اجزای فرعی دیگه. آقای ایتالیایی خوشپوشی که یک یکشنبه برای دیدار از بازیلیکا رفته؛ برای من نماد ظرافت مردانهست. و شاید بیدلیل، اما بویش رو با عطر سیگار خوب و گرانقیمت پیوند میدم.
این یک عطر عالی بود، بوی بسیار جالبی داشت. چوب، تراشههای مداد، کندر… بوی خوبی داشت. از نظر عملکرد، ماندگاری خوبی داشت، اما احساس نکردم پخشبوی قویای داشته باشد. من و دیگران گاهی بوی آن را حس میکردیم، اما با توجه به نوتها و شیوهٔ شروع عطر، ممکن بود فکر کنیم که یک غول پخشبو است، اما اصلاً اینطور نیست. پخشبوی آن تا حدی ظریف است. قیمت: زمانی معاملهٔ خوبی بود، اما حالا… خخخخ، بیایمان باشیم، ارزشش بیشتر از ۸۰–۱۰۰ دلار نیست.
جیپیاچ افسانه بود، شاه همه عطرها. کمال مطلق. بنتلی ابسولوت همان نیست. شباهتهایی دارد و شاید دوستش داشته باشید، اما گفتن که مثل جیپیاچ است تقریباً بیاحترامی است. فقط متوسط است، عالی نیست و قطعاً افسانهای نیست. جستجو برای جایگزینی شایسته برای جیپیاچ همچنان ادامه دارد...
همون سال ۲۰۰۴ که با این عطر آشنا شدم، بلافاصله دو تا بکآپ خریدم. بله، من صاحب افتخار این گوهری گمشدهام. چوبی، ادویهای، سوزان و کاملا متفاوت. پخشبوی عجیبی داره، روی پوستم بیش از ۸ ساعت دوام میاره و ردّش مثل هیولا میمونه. عملکرد دیوانهوارش تو یه بطری سنگین. نزدیکترین عطر به GPH از نظر بوی هوا، «بنتلی فور من ابسولوت»ه. یکی نیستن، ولی شباهتشون حدود ۷۰ درصده.
این عطر رو دوست دارم اما پیدا کردنش سخته چون تولیدش متوقف شده. جایگزین بعدیش و شاید حتی بهتر، «وودیسیم» تیری موگلره. این عطر اغلب تو سایت موگلر تموم میشه اما گاهی دوباره موجود میشه. اگه «گوچی پور هم» رو دوست داری، «وودیسیم» رو حتی بیشتر دوست خواهی داشت. همونقدر پرپخش و ماندگاریش هم راحت ۱۰ تا ۱۲ ساعتست.
یکی از بهترین عطرهای مردانهای که تا حالا داشتم. شروع فوقالعاده چوبی و ادویهای، بعدش که میرسه به عطر کهربایی و کمی شیرین… یعنی کاملا بینقص👌. گوچی پور هوم (Gucci Pour Homme) آرایپی (RIP). حتما برنتلی (Bentley) رو هم چک میکنم.
چه افسوس که تولیدش متوقف شده...
عاشقترین عطرم، اما قطعاً برای همه نیست. قبل از اینکه ناپدید بشه، دو شیشه و چند نمونهاش رو تمام کردم. الان دارم نمونهی «پاپیروس اود» از برند «پارل موآ دِ پارفوم» رو امتحان میکنم، چون شنیدم خیلی شبیهه، و با تمام وجود به هر کسی که دلتنگ «گوچی پور اوم»ه، توصیهاش میکنم!
چوب سدر با کمی کندر (مشابه کندر عطر *جوبیلیشن*). به همراه دود مصنوعی گندیدهی قابلتوجه. دود و سدر بویی آزاردهنده و سردردآور مثل سوختگی ایجاد میکنند، شاید بدتر از «دود» معمولی، چون تقریباً شبیه بوی لاستیک یا پلاستیک سوختهی مصنوعی است. کمی هم بوی مغزها میدهد. فقط اگر طرفدار همهی موارد زیر باشید، پیشنهادش میکنم: - بوهای سوخته/دودی مصنوعی و عجیب قوی (مثل *آمواژ اینترلود من* یا *تام فورد فاکینگ فابولوس*). - بوهای سدر قوی (مثل *کرید رویال عود*). - بوهای مغز قوی (مثل *نویت دایسئی ایسی میاکه ۲۰۱۴*).
«جوسنجاس، خیلی دوست داشتم تو دنیایی زندگی کنم که عطر *بنتلی ابسلوت* بیشتر از *گوچی پور هوم* دوام بیاره… بهت قول میدم، هرکی چنین آرزویی داره داره از اصلِ کار دفاع نمیکنه، فقط ناراحته که بنتلی خیلی نزدیک شد، ولی بازم کمی سطحیتر دراومد و اون قلب فلفلیِ اصل رو به اندازهی کافی نداره. :( با این حال، باید حقش رو ادا کرد و بگیم به اندازهی خودش خوبه.»
این نمونهای عالی از پیچیدگی است. به هیچوجه خطی نیست (به نظر من). ترکیبی بینقص و بهترین عطر در کل تاریخ خط تولید گوچی. حالا وقت پرسیدن سوال یکمیلیون دلاری است: چرا تولیدش متوقف شد؟ چه افسوس، امروزه فوقالعاده گران است؛ پس اگر به دنبال جایگزینی هستید، *بنتلی پور هوم ابسولوت* رقیبی سرسخت برای این عطر است با شباهت تقریباً یکسان و عملکرد بهتر. **امتیاز:** ۴ از ۵ **رده سنی:** +۲۵ **مناسبت:** مجامع رسمی و غیررسمی. **ایدهآل برای:** شبهای پاییزی و روزهای ابری، سرد و بارانی زمستان.
نمیتوانم چیز زیادی به آنچه قبلاً گفته شده اضافه کنم. کندر و کلیسا، و همهی تداعیهایی که برایم دارد. کمی فلفل، کمی چوب. این عطر را در هر فصل، هر ساعت از روز و هر مکانی میپوشم. مردانه، حسّاس، زیبا، قوی. بنتلی ابسلوت ۹۹ درصد مشابه است. شیشهی گوچیام را که فقط ۱۰ میلیلیتر ازش باقی مانده بود، انداختم و شکست. با یک تیشرت آن را پاک کردم، داخل کیسه پلاستیکی گذاشتم و این یکی را خریدم. تقریباً هیچ فرقی ندارند. فکر میکنم کسانی که دربارهی تفاوتهای عجیب و غریبش صحبت میکنند، بیشتر «نمایش» میدهند تا اطلاعرسانی. بله، تفاوتهایی هست، اما کوچکاند. به هر حال، عطرها از یک دسته به دستهی دیگر با خودشان هم تفاوت دارند.
برای کسانی که دنبال پاسخ قطعی هستند، اینجاست: من هر دو عطر **GPH** و **بنتلی Absolute برای مردان** را دارم. این دو عطر **۹۸ درصد مشابه** هستند. تنها تفاوت (آن ۲ درصد باقیمانده) این است که **بنتلی ماندگاری بیشتری** دارد و قیمتش معادل همان قیمتی است که **GPH سالها پیش** داشت—یعنی **کسر کوچکی از قیمت فعلی GPH**. اگر **کمالگرا** هستید و میخواهید **شیشه سنگین و زیبای GPH** را داشته باشید، **۲۵۰ دلار یا بیشتر** را دور بریزید، اما **محتویاتش دقیقاً یکی** است.
هنرمندی در زیرشیروانی، مشغول کارگاهش است: تراشههای مداد را میپراکند، مدادرنگیهای استفادهشده را مخلوط میکند، بوی چوب کهنه و بخور دودی و آسمانی هوا را پر کرده است.
دو تا از این شاهکار رو داشتم و هر دو رو به قیمت ۷۰۰ پوند فروختم تا نصف اجاره رو بدم… کاش الان بیخانمان بودم…
اثری هنری عرض شده: شیشهٔ شیک و متمایز آن ساده اما ظریف است، مایع کهربایی طلایی درونش زیبایی فریبندهای دارد. گرم و چوبی با نشانهای از برادهٔ مداد، شیرین و ظریف با وجههایی از لوبیا تونکا، وانیل کهربایی و عمق صمغی که توسط کندر و لادانوم منتقل میشود. جنبههای چوبی و کندری واقعاً تأکید بر حس مراقبهوار GPH دارند. به نظرم تصویر یک معبد بودایی را تداعی میکند. GPH همیشه برایم عطر مردانهای شیک به نظر رسیده که بهسادگی میتواند یونیسکس باشد – شیک و نوآورانه، اما نسبتاً خطی. آقای آلمایراک در *بنتلی فور من ابسولوت* تغییراتی بر این تم ایجاد کرد که شباهتهایش به GPH چشمگیر است. اگرچه تفاوتهایی وجود دارد (مثل عود غربی در بنتلی ابسولوت)، اما شباهتهای این دو بسیار بیشتر است – GPH و BA انگار دیانای مشترک دارند. نه دوقلوهای همسان، بلکه مانند خواهر و برادر. علاوه بر شباهت کلی فرمولی، یک نت خاص وجود دارد که هر دو GPH و بنتلی ابسولوت مشترکاند – شاید پاپیروس؟ در هر صورت، مثل آزمایش پدری است. با اینکه عطر فوقالعاده زیبایی است، عملکرد و ماندگاری GPH ناامیدکننده است. سادگی و ظرافت گنگ و کریستالی شیشهٔ مکعبی با شیرهٔ طلایی درونش، نمایش بصری کاملی از GPH است. کلاسیک و شیک. GPH افسانهای است و به حق.
باور کنید یا نه، هنوز میتوانید این محصول را به عنوان یک دئودورانت ۱۰۰ میلیلیتری با قیمت ۳۳ یورو در اسلواکی بخرید :) من همین الان خریدم و عملکردش خوبه. امتیاز ۸ از ۱۰.
«این یک اثر هنری داخل شیشه است. شاهکاری افسانهای و بینظیر.» 👍
پسرم تازه یه شیشه از این عطر رو از کسی تو ایبی گرفته که کمحریصتر از بقیه بود. چرا باید این رو قطع میکردن؟ یعنی این یکی از بهترین عطرهایشون بود. یعنی یه شرکت طراحی با بخشهای متعدد دارن، هیچکس با کمی ذره هوش تحلیلی نیست که ببینه مردم چقدر این عطر رو دوست دارن؟ مگه نمیتونن الگوهای عطرهای پرچمدار رو ببینن؟ مثلا بلو دِ شانل تا بعد از مگسها هم روی زمین میمونه. مثل دیور هوم هم همینه. اگه دوباره این رو برگردونن، میدونن چه سودهایی میبرن؟ اما دیگه بس کن. این عطر رو تازه بو کردم و وای چقدر نوستالژیکه! یعنی واقعا با عشق ساخته شده و برام یه ۱۰ از ۱۰ واقعیست. فقط نگاه کن به نتهایش. یعنی خیلی زیادن و چطور مکمل همدیگهان—دیگه چنین چیزی نمیبینی. متأسفانه الان میخوان کمتر و کمتر ماده استفاده کنن برای ساخت عطر. هیچکس حتی ریسک نمیکنه و کار متفاوتی نسبت به جریان اصلی انجام میده. مثلا موزکینو توی بوی نزدیکترین عطر ریسکپذیری بود که به ذهنم میاد و کاملا موفق شد. اینکه بعضی شرکتها چنین گوهرهایی رو قطع میکنن برام معماست. مثلا نگاه کن به موگلر. آنجل من و فلانکرهایشون از بهترین عطرهای موجودن. و همهشون رو قطع کردن جز آن یکی آبی اصلی. این فقط به مشتریهای وفادار آسیب میزنه و باعث کینه عمیق میشه. قبلاً اسم موگلر وزن داشت، حالا برام یه شکست محضه. فقط یه بو بکش از اون زبالهی آلین—مثه یه "برو گم شو" بود، واقعا دارن به مسخره میگیرن اونایی رو که کورکورانه خریدن. افتضاحه. حالا فقط زنها رو هدف میگیرن و دیگه برام وجود ندارن. به ذهنم میاد که یه روز بارونی، همهی آدمهای گوچی دور هم جمع میشن. دارن نگاه میکنن به عشق مردم اینجا و یوتیوب. شاید باهوشتر از چیزی باشن که فکر میکنیم. یه طرح سرمایهگذاری برای بازنشستگی دارن که نیازی به بانک نداره و تضمین شده ۵۰۰ درصد یا بیشتر سود میده. چند نفر رو—نه همه رو—میگیرن و پالت و کامیونبار از این عطر میخرن. بعد چاپ رو متوقف میکنن. چند سال صبر میکنن—هرچی بیشتر صبر کنن، سود بیشتر میشه. مثل بانک اما امنتر. حتی نیازی به گاوصندوق نیست. اگه دزدی بیاد، نمیتونه این همه عطر سنگین رو ببره. یه کولهپشتی پر ازش رو هم نمیتونی بدون اینکه بندها پاره بشن حمل کنی. این ایده هم ثابت شده—نگاه کن ایبی، مردم چقدر یه شیشه رو میفروشن. فرض کن یه شیشه ۷۰-۸۰ دلار میخری. من دیدم یکی رو ۵۰۰ دلار فروختن. شش برابر قیمت، یعنی ۶۰۰ درصد سود. کار آسونیست.
بالاخره یه عطر مینیاتوری ۵ میلی از یه خانم بازنشستهی فروشندهی عطر دوستداشتنی پیدا کردم. آره! هنوز هم هستن!!! به جستجوتون ادامه بدین.
GPH احساس گرمی و صمیمیت میدهد، دلنشین اما با وقار، مطمئن و آرام. ستون فقرات چوبی متمایز GPH یادآور پدرم، کتابخانه، میز تحریر و صندلی راحتش است. رزینهای ملایم و کندر هم بعد تأملبرانگیزی به آن میدهند، شاید از خاطره معبدهای قدیمی کیوتو که بوی خاصی دارند—احتمالاً به دلیل قرنها سوزاندن چوبهای معطر گرانقیمت و کندرهای معبدی. برای من GPH گرم، آرامشبخش و مراقبهآور است. چوبی غنی و زیبا دارد که یادآور بهترین جنبههای صندل، سدر و پچولی است، متحد شده و با نوتهای دیگر غنیتر شده، تا خشکشدن عطر هم باقی میماند و حس لوکس بودن ایجاد میکند. در GPH اثری از چرم نمیبینم، اما فکر میکنم چرم بیشتر یک ایده یا آکورد بر پایه خیالپردازی است تا یک جزء آلی واقعی—مثل پوست خشکشده حیوانی که در محلول آنزیمهای پوساننده خیس خورده باشد. عملکرد GPH در زمستان بهترین است، وقتی تبدیل به هالهای ظریف از آرامش مراقبهوار میشود که تحسین دیگران (آنهایی که به اندازه کافی نزدیک باشند تا بویش را حس کنند) را برانگیزد. بنتلی ابسلوت یکی از علاقهمندیهای من است و بدون شک نزدیکترین عطر به GPH در بازار فعلی. با توجه به جایگاه کالت GPH، به نظر میرسد آقای آلمایراک جانشینی برای میراثش آفریده، وارثی برای آن. واقعاً از GPH لذت میبرم و مثل خیلی عطرهای دیگر (مثل اگوئیست) آرزو میکردم در روزهایی که هنوز اینقدر کمیاب و گرانقیمت نشده بود، کمتر اسیرش میشدم. عطر بسیار زیبایی است و یکی از بهترین آثار میشل آلمایراک، اما کاش اینقدر نادر و گران نبود.
در اوایل بیستسالگیام، در بخش عطر و زیبایی یک داروخانه کار میکردم و همیشه دو یا سه شیشه از این عطر را با خودم داشتم. این ماجرا مربوط به سالهای ۲۰۰۷–۲۰۰۸ بود. یکی از همکاران و دوستان خوبم که اهل اسلواکی بود، نمیفهمید چرا اینقدر آن را دوست دارم و همیشه میگفت: «بوی کلیسا میدهد.» دوست قبرسیتبار یونانیام هم با او موافق بود. اما من کاملاً عاشقش بودم. *گوچی پور هوم* اولین عطر خشک و چوبیام بود و از آن زمان تا به حال به چنین بوهایی علاقهمند ماندهام و همیشه به دنبال چیزی میگشتم که همان حس را به من بدهد. کاش میدانستم که این شاهکار روزی تولیدش متوقف میشود و به یک گنج نادر تبدیل خواهد شد—آن وقت شیشههایم را بیشتر قدر میدادم. برادرزنم که اهل ترینیداد بود، ذوق همین عطر تاریک و دودی با رگههای کندر را با من قسمت میکرد، بنابراین وقتی سال ۲۰۰۹ برای دیدنمان آمده بود، چند شیشهام را به او دادم تا با خود ببرد. به بسیاری از جهات، این عطر آنقدر خالص بود که با ترکیبات پیچیدهای که در ساختش به کار رفته بود، تناقض داشت. فقط میتوانم به حافظهام تکیه کنم—و باور کنید، وقتی چشمهایم را میبندم هنوز بویش را حس میکنم—و این عطر همیشه تخیلم را به دههٔ ۷۰ میبرد: تاریک، ظریف و کلاسیک دوران خود.
بینظیر. بعد از این همه سال، این یک شاهکاره. پایان ماجرا.
عطر صاف و دودی، با رگههایی از کندر و سدر. بالاخره توانستم نمونهای از این عطر بگیرم تا با بنتلی ابسولوت محبوبم مقایسهاش کنم. بیشتر نقدم از زاویهای خواهد بود که این دو را با هم مقایسه کند، چون اول بنتلی ابسولوت را خریدم و با آن آشنا هستم. اگر بنتلی ابسولوت را امتحان کرده باشید، قبلاً بوی این عطر را هم استشمام کردهاید—به همین اندازه مشابه است. رایهای «یادآور ۶۰۴» (تا مه ۲۰۲۱) کاملاً درست هستند. احتمالاً کسانی که رای منفی دادهاند، پوریستها و طرفداران سرسخت جیپیاچ هستند که میگویند بنتلی هرگز نمیتواند رقابت کند، و در بعضی جنبهها هم همینطور است—اما بسیار نزدیک است—و به راستی، نیازی هم به رقابت ندارد. از دید کسی که بنتلی ابسولوت میزند و کنجکاو است بداند این عطر چه چیزی ارائه میدهد، میتوانم تأیید کنم که بنتلی ابسولوت چندان از آنچه گوچی پور هوم ۲۰۰۳ ابتدا خلق کرد، فاصله نگرفته. نوت دودی ترش به طرز باورنکردنیای شبیه است. وقتی کیسه نمونه مهرومومم را باز کردم، فوراً فهمیدم چه بویی انتظارم را میکشد—عیناً همان بوی آشنا و محبوب بنتلی ابسولوت. بهترین تشبیهی که به ذهنم میرسد این است که مثل دو قل هستند که یک نت را کاملاً یکسان میخوانند، اما تفاوتهای کوچک شخصیت و تجربیات متفاوت زندگیشان باعث میشود یکی را ترجیح دهید، «بهتر» و گردتر بدانید. به نظرم جیپیاچ اگر نزدیک بو کنید، پاداش میدهد، در حالی که بنتلی بیشتر شبیه یک اثر هنری بزرگ است که بهترین حالتش را از دور تحسین کنید. اگر بنتلی را خیلی نزدیک بو کنید، ممکن است توهم از بین برود چون بینیتان عناصر خاصی را تشخیص میدهد که به تصویر کلی کمک میکنند. اما جیپیاچ در نزدیکی بو کردن دچار چنین مشکلی نمیشود، بلکه شما را دعوت میکند تا بیشتر و بیشتر نزدیک شوید و بو کنید. بنتلی در طول روز همیشه حضورش را به شما یادآوری میکند، در حالی که جیپیاچ صبورانه منتظر میماند. جیپیاچ صافتر است—یعنی تمرکز دقیقتری روی نوتهای چوبی همراه با دود دارد و این باعث میشود در مجموع واقعیتر به نظر برسد، در حالی که فکر میکنم بنتلی بیشتر روی افزایش حجم صدا و دادن فضای بیشتر به دود تمرکز دارد، شاید به بهای از دست دادن کمی واقعگرایی کنار آتش. بنتلی ابسولوت کمی سبزتر/روشنتر/چوبیتر/دودیتر باز میشود، در حالی که گوچی بیشتر رزینی/چوبی/دودی میماند و همینطور ادامه میدهد. دوباره، اثر دودی ترش دقیقاً به یک شیوه انجام شده. فکر نمیکنم بیش از حد تحسین شده باشد. جیپیاچ ۲۰۰۳ زیباست و قطعاً دلایل خوبی برای محبوبیتش وجود دارد. اگر فقط کنجکاوید بدانید چقدر به بنتلی ابسولوت شبیه است و نمیخواهید ۵۰۰ دلار برای یک شیشه از این (اگر اصلاً پیدا کنید) هزینه کنید، مطمئن باشید که ۹۰ درصد شخصیت عطر مشابه است. آن ۱۰ درصد تفاوت برای من در اهداف کلی هرکدام است: گوچی کمی تاریکتر، بستهتر، گردتر و واقعیتر است، با جزئیات بیشتر و تعریف بالاتر، در حالی که بنتلی کمی پرصداتر، بازتر، کمی واضحتر و کمتر نگران ظرافتها است، اما همچنان همان کار را انجام میدهد. اگر بخواهم همه چیز را در یک نقطه خلاصه کنم، پیشنهاد میکنم شاید بنتلی ابسولوت برای بلندتر بودن صدا و هزینه کمتر نسبت به صاف بودن بیشتر و پرداختهتر جیپیاچ حول همان تم، تنظیم شده باشد.
کلیسای یونانی یا کاتولیک، یا صومعهای در اواخر دسامبر، مراسم شبChristmas در نیمهشب... برف به آرامی و آرام میبارد... برای من شخصاً، همهی این حسها در یک شیشه جمع شده. با اولین بوی آن، ناگهان به کودکی برمیگردم، کنار مادر و پدرم در مراسم کلیسای ارتدکس یونانی، داخل کلیسای جامع در اواخر دسامبر. اسقفها و کشیشان که مراسم را به یونانی کهن/کتاب مقدس برگزار میکنند... آن عطر کندر، رزینی، کهربایی، سدر و دودی، بینظیر است. همیشه دلم برای این حسها تنگ خواهد شد.
یکی از بهترین عطرها برای مردان. هر مردی باید آن را در مجموعهاش داشته باشد. به نظر من، بنتلی بوی گیاهیتری دارد و گوچی پور هوم چوبیتر است. آن را با بنتلی فور من ابسولوت مقایسه کردهام، اما به نظرم گوچی پور هوم برتر است.
یک فرعون مصری. باشکوه، فرهنگورز و پربرکت. مردانه است اما نه با نمایهی رایج عطرهای فوژه؛ اشاره به مردی دارد که براساس معیارهای خود به کمال میرسد و نیازی به تأیید جامعه ندارد. ترکیب چرم، پاپیروس و سدر در این عطر را بسیار دوست دارم که بخش اصلی آن را تشکیل میدهد. «بنتلی فور من ابسولوت» مثل پسرش است با شباهت تقریباً یکسان. تفاوتشان بسیار جزئی است: جیپیاچ بوی مصنوعی ندارد و شاید کمی سبزتر است.
فقط چندبار پوشیده و چندبار بو کشیده، اما واقعاً فوقالعادهست. بحث منحصر بهفرد بودنش هست و بحث اینه که گوچی قبلاً با چنین محصولاتی چقدر درخشان بود. عطر چوبی، عمیق و در عین حال بازیگوشیست که نمیدونم آیا قابل تکثیره یا نه. اگر بتونید با قیمت مناسب پیدا کنید، ارزش اون قیمتهای بالا رو داره؛ چون این اوج عطرهای طراحیست و اگر الان این عطر رو میفروختند، گوچی به عنوان یک کسبوکار رشد نجومی میکرد. میدونم بارها گفته شده، اما اون عطرهای قدیمی گوچی واقعاً بینظیرن. این عطر دنج، حرفهای، فریبنده، چوبیتر از هرچیزی، گرم و به سادگی عالیست. اگر با قیمت خوب پیدا کردید، بخرید.
این عطر، سکس خالص داخل یک شیشه است. اولین بار باش آشنا شدم وقتی با یکی از دانشجویان داغ دانشگاه ویامیو یک شب را گذراندیم. وسط طوفان زمستانی سالهای ۲۰۰۳–۲۰۰۴ بود. آنلاین با هم آشنا شدیم و او پیاده از خوابگاهش، از سراشیبی، میان گردباد برف و این بوی شگفتانگیز، به آپارتمانم رسید. صبح بعد، وقتی قهوه مینوشیدیم، ازش پرسیدم اسمش چیست و این عطر چه نام دارد. گفت گوچی پور هوم. عصر همان روز به مال برلینگتون، به مِیسی رفتم و خریدمش. تقریباً بیست سال میگذرد و از آن زمان تا حالا شیشه دیگری نخریدم. اما همیشه یادش بودهام، و آن خدای یونانی که بهترین شکل ممکن مرا با این عطر آشنا کرد. حالا باورم نمیشود که سالها پیش تولیدش متوقف شده. احساس میکنم دنیای چیزی به بزرگی دستور تهیه شانهل شماره ۵ را از دست داده. چه زیان فاجعهباری.
نمیفهمم چرا گوچی این شاهکار رو قطع تولید کرد؟ آخه مغزشون رو خرد کرده؟! از اون موقع دیگه هیچ محصول گوچی نخریدم! باید برگردوننش💪
«همون نسخهٔ اصلیه! فوقالعاده، جذاب، ظریف و یکی از بهترین عطرهای مردانهٔ تمام دوران. من هنوز یه شیشهٔ ۱۰۰ میلیلیتری پر ازش دارم :)»
این معجزهست. ۱۰ از ۱۰. تونستم یه شیشه ۵۰ میلیلیتری با قیمت معقول از ایتسی بگیرم! مطمئن نیستم که بخوام قیمتهای ایبی رو بدم، ولی اگه پول دارید میگم ارزشش رو داره. بهترینه! بنتلی آبسولوت رو امتحان نکردم، اما پاپیروس عود رو چشیدم. هر دو رو همون عطرساز که جیپیاچ رو ساخت، ترکیب کرده. پس اینم یه نکته!
دُوِژ ژوئن ۲۰۱۰ (از یک بسته/نمونهٔ ۲ میلیلیتری مهروموم) این یک انتشار جسورانه از برند گوچی است... به روشهای مختلف! برایشان کار جسورانهای بود که این عطر را بهعنوان عطر اصلی خط مردانه (هوم) عرضه کنند. این یک هیولای کندری است! در ابتدا انفجاری دوثانیهای از مرکبات و پاپیروس، سپس مستقیم به عمق تاریک، دودی، رزینی و چوبهای سوخته و کندر میرویم! همان لحظهای که اسپریاش کردم، وااااو! چه بیانیهای! بعد فکر کردم، کی میتوانم چنین هیولای دودیای بپوشم؟ اما یک ساعت بعد متوجه میشوید این عطر چقدر فوقالعاده است! کندر و چوب سوخته در یک باغ پرتقال، نوتهای ابتداییاند. حس زیبای یک راهب در کلیسا، نوتهای میانی. و بستر عطر، مشک ملایم، شیرین و معطر، کهربا، چوب دودی و کندر است. چه سفری... چه عطر بینظیری... تجربهاش در حین کار در حیاط، در یک بعدازظهر زمستانی صاف و سرد، کامل بود! آفرینش شگفتانگیزی است، اما باید بگویم... این سه نمونهٔ ۲ میلیلیتری که دارم احتمالاً تا یک سال برایم دوام بیاورد... عطری بسیار موقعیتی. به هر حال، *پور هوم ۲* بهتر و همهکارهتر است.
"بنتلی، واقعاً ازت ممنونیم که همچنان کنارمون هستی!"
پسرم این عطر رو میزد، واقعاً الهی بود. من حتی دوست داشتم بویش رو بنوشم. شروع کردم به استفاده از عطرش… وقتی خواستم جایگزینی برای شیشهی تقریباً خالیاش پیدا کنم، با شانس دو تا ازش رو در داروخانهای در حومهی ملبورن پیدا کردم، هر کدوم صد دلار. نمیدونستم اینها آخرین موجودیهای قدیمی بودند و بهطور واقعی آخرین دو شیشه در کل استرالیا بودن. همهی بازارهای محلی، حراجیهای گاراژی، داروخانههای روستایی و حتی اموال متوفیان رو گشتم، اما بیفایده بود. پسرم بر اثر حملهی قلبی ناگهانی فوت کرد و از یه جهت خوشحالم که این عطر منسوخ شده—چون برام، *گوچی اوم پور اوم* (۲۰۰۳) عطر مخصوص خودش بود. با او مرد.
این محصول قربانی «مدیریت ناکارآمد» نبود، بلکه فقط یکی از خسارتهای جانبی در ماجرای جاری این شرکت بود. فریدا جیانینی و تا حد کمتری جان ری و آلساندرا فاکینتی چارهای جز فاصله گرفتن از تأثیر عظیم تام فورد بر برند نداشتند؛ نه فقط لباسهای آشکارا جنسیانگیز، بلکه عطرها هم شامل این تغییر میشد. در نهایت، دوران «پورنو شیک» فورد باید جای خود را به پساجنسیتگرایی نسل هزارهای میداد و این دیگر جایی برای محصولاتی مثل جیپیاچ باقی نمیگذاشت. من هنوز حدود یکسوم یک شیشه از این عطر دارم، اما هرگز از آن استفاده نمیکنم. در واقع تقریباً مطمئنم که هر عطر «امضایی» جایگزینی که پیدا کنم، سرگذشت مشابهی خواهد داشت... و به دورترین گوشههای حافظه فراموش خواهد رفت. راز این است که چیز بعدی را پیدا کنی، تا وقتی میتوانی ازش لذت ببر، و وقتی مثل بقیه از مد افتاد، به راهت ادامه دهی.
بنتلی بوی متفاوتی نسبت به جیپیاچ دارد. شباهتها کلی است، اما حس و دریافت کاملا متفاوت است. بنتلی مثل یک جیپیاچ خام و تخت است. گردتر و غباریتر. جیپیاچ عمیقتر، پرتر و بالغتر است. این یک عطر فوقالعادهست. وقتی ساعدم را بو میکنم، به دنیای دیگری میرم… واقعا یک شاهکار است. چند نمونه ۲ میلیلیتری با اسپری در بستهبندی اصلی دارم. اگر کسی خواست این عطر را بشناسد، پیام خصوصی بدهد.
این یک عطر فوقالعاده بود که حداکثر یک یا دو ساعت دوام داشت. هنوز کمی ازش باقیمانده و عملکردش همیشه همینطور بود. اخیراً «بنتلی برای مردان ابسولوت» خریدم و ۹۹ درصد مشابهه، با این تفاوت که بنتلی کمی کهرباییتره اما خیلی بیشتر دوام میاره. مشکوکم بعد از استفاده از یکچهارم شیشه و رسیدن عصارهها به بلوغ، بنتلی به یک بمب پخشبوی قوی تبدیل بشه؛ چیزی که با گوچی پیاچ هیچوقت اتفاق نیفتاد. اجازه ندهید بنتلی ابسولوت منقرض بشه—عین همین بوییه و فرمول رو با قیمتی عالی داره.
متأسفانه دیگر در دسترس نیست.
"واقعاً جواهر نایاب! نمیشه همچین چیزی پیدا کرد. چوب چوب چوب، نجاریِ محشر! عاشقشم."
واو! توی یک حراجی اینو با یه قیمت خوب گرفتم— قصد داشتم بفروشمش اما شاید مجبور شم نگهش دارم. عشقِ سدرم، و فقط با بوییدنش از داخل شیشه حسابی سرم بهش گرم شده! باید زودتر روی پوستم تستش کنم. این روزای نامعلوم، هر جا که بشه، دنبال شادی میگردم. شاید همیشه همراهم باشه، وقتی استرس و اضطرابم زیاد شد، یه بویش بکشم. 🙂 ویرایش: این چیز واقعاً بینظیره. کاملا عاشقش شدم.
سونا خشک توصیف بسیار خوبیه. رایحهٔ سدر کاملا مشهوده. متأسفانه من فلفل صورتی رو حس نمیکنم؛ فکر میکنم اون نوت یکی از اولینهایی باشه که در عطرهای قدیمیتر محو میشه. زیر لایهٔ سدر، کندر نسخهای ملایمتر از اینترلود آمواژه. عطر غلیظی نیست، اما پخشبوی مناسبی داره نسبت به چی که هست. باید بنتلی ابسولوت رو بگیرم تا مقایسه کنم. بقیهٔ نوتها بسیار کمرنگاند. به نظر میاد عطر خطی پیش میره.
شاهکار جاودانه و بینظیر! سال ۲۰۰۶ بدون هیچ اطلاعاتی خریدش کردم و تا وقتی تولیدش متوقف شد، سه شیشه ۱۰۰ میلیلیتریاش رو مصرف کردم (آخرین سری سال ۲۰۱۱ فرمولش تغییر کرد و البته به نظرم رقیقتر شد). حالا بنتلی ابسولوت جایگزین خوبیست.
امروز دوباره پوشیدشم. وقتی بازش میکنی، بویش خیلی شبیه سوناست! — البته بدون آقاهای عرقکرده داخلش — فقط بوی خالص و فوقالعاده گرم چوبها و سنگهای داغ.
عطر طراحی جراتآمیز! قطعاً برای همه پسند نیست. از وقتی در سال ۲۰۰۷ و در ۱۵ سالگی بوی آن را استشمام کردم، عاشقش شدم. سال ۲۰۱۰ آن را دریافت کردم، اما هنوز برایش خیلی جوان بودم. اکثر کسانی که نظر دادند، چیزهای مثبتی نگفتند. اما از اولین بوی آن، ارتباط خاصی با این عطر داشتم. یادآور چیزی بسیار دنج و ادویهای بود—و بسیار متفاوت. فوقالعاده فلفلی، فوقالعاده دودی و فوقالعاده چوبی. عالیست—احساس گرمای شومینه را بدون اینکه دقیقاً بوی شومینه بدهد (برای آن، عطر دمتر *Fireplace* را امتحان کنید)، منتقل میکند. این یکی بسیار بهتر است. اما با اینکه عاشقش هستم، هنوز مقدار زیادی از محتویات شیشه ۳۰ میلیلیتریام باقی مانده. چون برای چند روز متوالی استفاده کردن، بیش از حد سنگین و تلخ میشود. باید در روزهایی که حال و هوای عطر دودی و مرموزش را دارم، اسپریاش کنم. این عطر بسیار جادویی است! گیاهان سوخته و چوب دودی.
بوی خوبی داره، اما عملکرد کلی ضعیفه. اینو میپوشی اما کسی متوجه نمیشه… یک ساعت پخش بوی ملایم… بعد از ۳۰۰ دلار، فایدهاش چیه؟ به نظرم بیشازحد تبلیغ شده؛ اگه عملکرد خوبی داشت شاید ارزش داشت.
★★★★★ ترکیبی بسیار جالب و ظریف از کندر، سدر و فلفل. یک شیشه ۱۰۰ میلیلیتری (که فقط ۴۰ میلیلیترش باقی مانده) به من هدیه داده شد و مثل همیشه مجبور شدم آن را با بنتلی آبسولو مقایسه کنم. باید اعتراف کنم، زمانی که عطر گوچی پور هوم در بازار بود، فرصت تستش را پیدا نکردم. فقط روی انوی (Envy) متمرکز بودم که عطر موردعلاقهام از گوچی است. سالها بعد، بعد از همهی تعریفها، کورکورانه یک شیشه بنتلی آبسولو خریدم تا بفهمم چه خبر است. بویش را دوست داشتم، حتی اگر عملکردش روی پوستم چندان خوب نبود. در همین لحظه، گوچی اصلی (باتچ ۰۲۷۳) روی دست راستم و بنتلی روی دست چپم است. بوی آنها تقریباً یکسان است؛ تنها تفاوت این است که بنتلی کمی روشنتر است با نوایی چرمی و عودی ملایم، در حالی که در خشکشدن گوچی، نت کندر پررنگتری دارد. با این حال، باید بگویم هر دو عملکرد متوسطی دارند (بنتلی پخشبوی بیشتری دارد، اما گوچی ماندگاری بهتری). لطفاً مبالغ دیوانهوار ایبی را هدر ندهید! به عنوان یک علاقهمند به عطرها که هنوز عطر موردعلاقهاش، دیاندجی بای من (D&G By Man)، را پیدا نکرده (سالهاست که میگردم)، تضمین میکنم تفاوتها بسیار بسیار ناچیزند. فرمول یکسانی است! مواد معطر یکسانی استفاده شده! بنتلی بوی ارزانقیمتی ندارد، همان تأثیر را خواهید گرفت. این ادعا که عطرساز یکسان از فرمول یکسان در هر دو عطر استفاده کرده، کاملا درست است! احساس میکنم باید این موضوع را (مثل بسیاری از نقدنویسان دیگر) مطرح کنم و از مردم جلوگیری کنم که به جای امتحان بنتلی آبسولو، پولهای گران را هدر دهند. گاهی وقتی نمیتوانیم دوباره با عطر موردعلاقهمان آشنا شویم، فقط خاطرهاش را نگه میداریم و در نتیجه ادراکمان تغییر میکند. فکر میکنم همین دلیل است که بسیاری میگویند بنتلی حتی نزدیک به گوچی نیست، که **غلط** است. بنتلی واقعاً این عطر زیبا را میان ما زنده نگه داشته! کاش جایگزینی برای دیاندجی بای وجود داشت، اما من به اندازهی پیروان پرشور گوچی پور هوم خوششانس نیستم!
این یه هیولاست. یکی باهوش و ظریف، با لباسهای قهوهای و آبی دریایی، کفشهای براگ آجوری به رنگ قهوهای شرابی. کیف پولش پر از کارتهای اعتباری مشکی.
اکنون در نمونهها موجود! به نظرم واقعاً ۹۹ درصد شبیه «بنتلی ابسولوت» است.
اگر فقط اجازه داشتم یه عطر استفاده کنم، به جایی با آبوهوای خنکتر در تمام طول سال مهاجرت میکردم تا بتونم هر روز «گوچی پور هوم» بپوشم. این عطر به سادگی محبوبترین عطرم هست.
کندر به توان بینهایت، کندرِ ظریف، پایدار و عظیم—در پسزمینه و در پیشزمینه تا پایان. همراه با صمغ سبک، درمنه و پاپیروسِ شکوهمند، غنی و ظریف. دوازده ساعت هماهنگی واقعی، والا و بینظیر… به سادگی کامل… برای مناسبتهای ویژه… نقطه عطفی در دنیای عطرسازی. امتیاز: ۱۰ از ۱۰.
بوی اوایل دهه ۲۰۰۰ میدهد. عطر مرجع برای بخور. اگر به این سبک علاقه دارید، حتماً امتحانش کنید. از تست کردنش لذت بردم، اما کمتر دوست داشتم بپوشم. ۶.۵ از ۱۰.
ممنون بابت راهنمایی. قبلاً بنتلی ابسولوت داشتم و خوشم میاومد، اما همیشه حس میکردم جاهایی بود که میتونست گرمتر و گردتر باشه. به نظر میرسه متأسفانه هیچ جایگزینی برای نسخهی اصلی نیست. حالا به نظر میاد جیپیاچ۲ هم سرنوشت مشابهی داره، که خیلی بدجوره. چرا باید بهترینها رو کنار بذارن؟ گوچی ظاهرا توی این کار دستش بازه...
آیا یکی از هواداران بزرگ GPHI میتونه درباره شباهتهای این محصول با مورابیتو بلک ایجنت نظر بده؟ هنوز شانس امتحان کردن نسخه اصلی رو نداشتم، اما منم به دنبال نزدیکترین جایگزین هستم و از بازخوردتون سپاسگزار میشم. :)
از اولین باری که بوی این عطر رو استشمام کردم، فهمیدم باید مالکش بشم. عشق از اولین نگاه بود. بینظیر بود. متأسفانه تولیدش متوقف شده و تا حالا هیچ چیز حتی نزدیکی هم به جادوی GPH1 پیدا نکردم. اخیراً بنتلی Absolute رو تهیه کردم، هرچند شباهتهایی داره اما اصلاً یکی نیستند. GPH1 جادویی بود، بنتلی حس ارزونی میده، در جاهای اشتباه خودنمایی میکنه، نمیدونم، شاید به مرور دوستش داشته باشم. اما دو تا چیز میگم: ۱) کورکورانه بنتلی نخرید چون فکر میکنید جایگزین GPH1 شده، چون نیست. اول تستر بخرید، شاید خوشتون بیاد. ۲) جستجو برای جایگزینی GPH1 همچنان ادامه داره!
من سه شیشه ۱۰۰ میلیلیتری از این شاهکار دارم. تا آخرین نفسم هم ازشون استفاده میکنم. یه گنج پنهان به نام **گوچ فور من ۰۵۹۱** تو **پرفیوم پارلو** پیدا میشه که اگر به دنبال جایگزینی برای **جیپیاچ۱** میگردی، قطعاً ناامیدت نمیکنه. اکثرا میگن **بنتلی ابسولوت** جوابگوست، اما من نظر دیگهای دارم.
برای من این بهترین بویی بود که تا حالا استشمام کردهام—اولین بار که اوایل دههٔ ۲۰۰۰ روی یکی از دوستانم بوییدش، بلافاصله پرسیدم چیست و فردای همان روز خریدمش. فقط زیباست؛ کندر مقدس، درختان مخروطی و ادویهها همه در یک عطر غلیظ و فراگیر ادغام شدهاند که حس آسمانی بهت میدهند. وقتی فهمیدم تولیدش متوقف شده، دلم شکست. از آن زمان به دنبال جایگزینی بودم و هر دو عطر «کُمدِ گارسون من۲» و «بنتلی ابسولوت» (که به نظر میرسد کپی مستقیم و احتمالاً طراحیشده توسط همان عطرساز است) را امتحان کردم. هر دو بسیار نزدیک و با کیفیت پخشبوی عالی هستند، اما همچنان حس میکنم آن «چیزی» که در عطر گوچی بود، درشان نیست. فکر کنم باید ادامه بدهم و جستجویم برای «گنجینهٔ گمشده» را پی بگیرم. بعد از همه، همین جستجو برای پیدا کردن این عطر بود که مرا با فراگنتیکا آشنا کرد و دنیای شگفتانگیز عطرها را به رویم گشود—دنیایی که از آن زمان تا حالا لذت میبرم.
عطر فوقالعادهایه!!! من تو سال ۲۰۱۹ اینو داشتم.
هنوز از عطر همان شیشهای که سال ۲۰۱۰ خریدم استفاده میکنم. احتمالاً سالی یکبار برای مناسبتهای خاص میزنمش. واقعاً غمانگیزه که تولیدش متوقف شده. به نظرم یکی از بهترین، اگر نه بهترین، عطرهای مبتنی بر کندر ساختهشدهاست. بهترین عطر گوچی تا به حال.
بنتلی ابسولوت جایگزین خوبی است، اما قطعاً فرمول مشابهی نیست.
عطرساز (میشل ای) پشت سر ساخت «گوچی پور هوم» همینجا در فراگانتیکا گفته که نسخهای کاملا مشابهش ساخته. هنوز هم فرمولش رو در اختیار داره. نامش «بنتلی فور من ابسولوت» است و فرمولش دقیقاً یکسانه. اگر نمیخواید بدون تست خرید کنید، همهٔ مغازهها این عطر رو دارن؛ برید امتحانش کنید. قیمت بنتلی خیلی ارزونتره. اگر هم بدون تست بنتلی بخرید، خوش آمدید! تا حالا حتی یکی پیدا نکردم که متوجه نشه این گوچی پور هوم نیست. بوی تراش مداد رو به کمال رسونده.
اندی فرانسوی ظرافتهای زبان انگلیسی رو درک نمیکنه، او نگفته که هر سه عطر **یکسان** هستند. اینجا نقلقول رو میذaram: «**بنجامین:** دو سال پیش با بوتیکمون و هشت عطر شروع کردیم. اوایل ۲۰۱۸ دو عطر جدید به نامهای *Chypre Mojo* و *Orris Tattoo* عرضه کردیم. ژوئن ۲۰۱۸ یک عطر انحصاری برای *Selfridges لندن* و بوتیکمون با نام *Papyrus Oud* راهی بازار کردیم. این عطر ممکنه خیلی یادتون بیاره از *Gucci Pour Homme* که پدرم ساخته بود. پس مشکلی نیست، همچنان فرمول خودمون هست. خیلیها *Gucci Pour Homme* رو دوست داشتند، مثل یک دین شده. **سرگی:** بله، مردم هنوز تو ایبی میگردنش… **بنجامین:** پدرم سه نسخه از *Gucci Pour Homme* ساخت: اولی برای گوچی، دومی برای بنتلی (*Bentley Absolute For Men*) و سومی *Papyrus Oud* است. دو تای اول تولیدشون متوقف شده. در فرمول ما کمی کندر کمتره و کمی بیشتر اودی-ماسکی، گرمتر و راحتتره. پدرم نسخه خودمون رو بیشتر دوست داره، چون از کندر زیاد خوشش نمیاد. او گفته پدرش **سه نسخه** از GPH ساخته، هیچجا نگفته نسخهای که به بنتلی فروخت، دقیقاً مثل گوچی بوده. اگه پدرش فقط یک فرمول ساخته بود، نمیگفت *«پدرم سه تا GPH ساخت»*… میگفت *«پدرم یک GPH ساخت و فرمولش رو سه بار فروخت»*. این ظرافتِ کاره و من اندی رو سرزنش نمیکنم، پس به من حمله نکن اندی. فقط دارم میگم کسایی که پول میدن برای GPH، دارن یه عطر **مطابق** نمیخرن… متأسفانه اینطور نیست. من خودم دو شیشه از هر کدوم دارم. نزدیکه، خیلی نزدیک، اما یکسان نیست. به سلامتی.»
دههٔ اول و میانهٔ هزارهٔ جدید، عصر طلایی عطرسازی مردانه بود و ما که در آن زمان جوان بودیم و به عطرها علاقهمند، احتمالاً متوجهش نشدیم. من عطرهایی مثل *ریو گوش*، *ریو گوش اینتنس*، *ریو گوش لایت*، فرمولاسیون اصلی و درخشان *آرمانی کد*، *ریچارد جیمز ساویل رو*، *داویدوف گود لایف*، *سیجیدی کیوتو* و البته این گوهری را داشتم و دوستشان داشتم. این عطر را برای رستورانهای خوب یا شبهای زمستانی میزدم و اگرچه محبوبترینم نبود، خاطرات زیادی از دوران بلوغم را معطر کرد. فقط بعد از قطع تولید بود که واقعاً دلم برایش تنگ شد. چیزی در کندر خشک و کهرباییاش، با رگهای از بوی تراشهٔ مداد، اعتیادآور شده بود. تا آن زمان، در بازار خاکستری با قیمتهای گران فروخته میشد. مطمئن نیستم چیزی جایگزینش شود، هرچند دیگران تلاش کردند و اکثراً شکست خوردند. کندر گرم و کهربایی، سدر خشک—طبیعی و بدون هیچ رگهای از آمبروکسان تیز و خشن.
عطر مردانهای فوقالعاده. گوچی تولیدش رو متوقف کرده و من ازشون متنفرم بابت این کار. حالا دارن عطرهای بیمزهای تولید میکنن که هیچ کاریزمایی ندارن و ادامهدهندهی سنت برند نیستن. اگر پیدا کردید بخریدش و روز و شب استفاده کنید #شاهکار. بوی سنگینتری داره با نوتهای فلفلی و چوبی، عالی برای کتشلوار و شامهای رسمی. گوچی راش من، گوچی انوی و همین یکی رو از دست دادیم و من هنوز براش افسردهام!!! چه فاجعهای، امیدوارم مثل کاری که ایو سنلوران کرد، تو یه مجموعهی یادبود برگردوننش. نمرهی کلی: ۸ از ۱۰.
چه بد که دیگه تولیدش نمیکنن. این، عطر ادکلن موردعلاقهام بود. امتیاز من: ۹.۳ از ۱۰.
@اندی فرانسوی، چقد خندم دادی… البته موافقم! البته باید اعتراف کنم بعد از اینکه فهمیدم واقعاً به ما هوادارهای پروپاقرص راهنمایی کردی و نشون دادی چطور آن دماغِ اصلی کپیهای یکسانی ساخته و یکی هم با تغییرات جزئی، به ذهنم رسید که چرا همین رو داخل اون شیشهی اصلیِ فوقالعاده ضخیم و سنگین نریختید؟ قطعاً اینطوری روح ما آدمهای فانی راحت میشد… بعد یادم افتاد که درپوش اسپریش جدا نمیشه، متأسفانه مثل شیشههای پرادا اینفیوژن نیست که بشه درش رو برداشت. حیفم اومد، چون دو تا شیشهی ۵۰ میلی و یکی ۱۰۰ میلی دارم که هنوز مقداری از اون مایع جادویی دستنخورده و سالم توشونه— اگر میشد پرشون کنم چه خوب میشد! گاهی اوقات فقط بویشو میکشم، اون عطر فلفلی، تراشِ مداد و کاغذ پاپیروس… آهههههه، بینظیره، واقعاً بینظیره! اما مثل اینکه میگن، بعضی رویاها بهتره زنده نشن و خاطرهی آنچه بود سالهای باقیماندهمون رو تسلی میده… فکر میکنم نگاهِ دلنشین و تأملبرانگیزی به قضیه باشه…
@wenna41: موافقم، نظرت لایق بالون منه. خوب خلاصه کردی و به حرفام اشاره داشتی: قدرت برندینگ، و اینکه برندها میخوان مردم برند رو بخرن، نه محتوا. در دنیای شراب هم همینه: مهم اینه که شرابساز کیه (و البته تروار)، نه اینکه مالک زمین کیه. اکثر مردم دنبال اسم املاک، تاریخچه، افسانهاشونن (همون «نوشندههای لیبل»), ولی بعضیها شرابساز رو میخوان (کارشناسهای شراب)... گروه اول میخوان تصویر رو بنوشن، ولی گروه دوم روی خود شراب تمرکز دارن. منم جزو گروه دومم (نه به عنوان کارشناس البته). مثل اینکه گفتی، تودهها سخت میپذیرن که GPH1 رو میشل آلمایراک ساخته، نه گوچی... تنها برندی که صادقانه اینو اعلام میکنه، فردریک ماله. ممنون که نظراتت رو به اشتراک گذاشتی، موافقم! پیشنهاد به هواداران بیچاره گوچی: BA بخرید و محتواش رو تو شیشه GPH1 بریزید! ;)
به اندی فرانسوی، مسئله اینه که همین فرمول دقیقاً با عنوان عطر گوچی معرفی شد، و پرستیژ، میراث و نفوذی که برند گوچی نمادش بود، یعنی ما که با گوچی و آنچه نمایندهاش بود ارتباط برقرار میکردیم، فقط یک عطر نمیخریدیم—بلکه تجربهای میخریدیم که از طریق شکل شیشه، رنگ مایع، تصویر تبلیغات، و آن جرقهای که برای ما، طرفداران پروپاقرص این شاهکار، ایجاد میشد. مثل آزمایش کوکایی که گفتی، این نشاندهنده قدرت و تأثیر انطباقهاست. هرچقدر عجیب به نظر برسه، کمتر کسی حتی رایگان و با غرور یک کیف اسپیدی یا نِوِرفول الوی بدون لوگو داخلش رو میپذیره، چون میدونه حق "فخرفروشی" برابر نخواهد داشت—میراثه که آیکونها رو از برندهای جوانتر و دردسترستر جدا میکنه. این عطر چیزی بود که به ما معرفی کرد و در خاطرات و کپسول زمان ما ثبت شده، و هنوز هم آن وزن و اهمیت رو داره که بسیاری از عطرهای "معمولیتر" این بخش رو تحتالشعاع قرار بده. یادت باشه، فقط چند سالیه که نام عطرسازان عمومی شد و طراح به عنوان شخصیتی شناخته شد که ما میتونستیم با اون ارتباط بگیریم و آرزوش رو داشته باشیم. اگرچه ممکنه غمانگیز به نظر برسه، اما من این فرمول رو نمیخرم مگر اینکه با همان هویتی که بهش عادت کردم ارائه بشه، چون این هویتشه برای ما که از شوق ضعیف میشدیم... مردم سخت باور میکنند که این بوی "همان" گوچی باشه—پس عطرساز باید خیلی تلاش کنه تا اونها رو جذب کنه، بهخصوص اگر بدون اشاره به ارتباطش با عطر اصلی سال ۲۰۰۱ باشه، مردم طبیعتاً شکاک خواهند بود. گوچی به عنوان یک خانه مد سالها ما آدمهای عادی رو مجذوب خود کرده، بنتلی هم به عنوان سازنده خودرو شناخته میشه—اما صادقانه بگم، برای من قابل مقایسه نیست، چون حتی درصد بسیار کمی از جمعیت جهان واقعاً توان خرید بنتلی رو دارند...
هاها. اون روزا تو این زمینه چقدر زنبارون بودم! اسپری رو سنگین مصرف میکردم. چند تا شیشه خریدم و هنوز نصف یکی ازشون مونده. بوی تراش مداد و عرق. زنها عاشقش بودن. اما بعد چیزای دیگهای برام پیش اومد، TFTFE، بعد TFBO، بعد TF هرچی. میگن این غیرقابل جایگزینیه، اما دروغه، چون بالاخره باید جایگزینی براش پیدا کنی. زودتر بهتر. GPH1 زمانش گذشته، دیگه برنمیگرده، خودتو وفق بده.
با نظر @ShotsK موافقم. از کسانی که صدها دلار برای GPH1 هزینه کردهاند معذرتم، اما بنجامین آلمایراک (پسر میشل آلمایراک، عطرساز پشت GPH1) چند ماه پیش در مصاحبهای با فراگرنتیکا اعتراف کرد که پدرش سه نسخه دوقلوی GPH1 ساخته است (قیمت پایینترین نسخه آنلاین تا دسامبر ۲۰۱۸ در کنار هرکدام ذکر شده): - گوچی پور هوم ۱ (۲۰۰۳) – ۳۵۰/۴۰۰ دلار در ایبی - بنتلی فور من ابسولوت (۲۰۱۴) – ۳۲ دلار در فراگرنسنت - پارل موآ دِ پارفوم پاپیروس اود ۷۱ (۲۰۱۸) – حدود ۱۸۰ دلار از سایت رسمیشان در فرانسه (بدون مالیات صادرات) در آن مصاحبه، آلمایراک گفت که این سه نسخه کاملا یکسان هستند، با این تفاوت که پاپیروس اود ۷۱ تغییرات جزئی دارد و همان نسخهای است که او دوست داشت GPH1 بدون بازبینی تام فورد باشد. فکر میکنم این مثال خوبی از قدرت بازاریابی، برندینگ و بستهبندی است. سه بطری کوکاکولا با سه برچسب متفاوت بگیرید، مردم سه مزه متفاوت حس خواهند کرد. با وجود تغییرات جزئی یا عدم آن، از شما و همه کلکسیونرهای حرفهای و عطردوستها میپرسم: با توجه به اینکه خود آلمایراک اعتراف کرده این سه عطر ۹۹.۹٪ مشابهاند، کدام یک بهترین خرید است؟ نکته: من هیچوقت GPH1 یا PO71 را بو نکردهام. اما اگر فرض کنیم یکسان هستند، خوشحالم که فقط ۳۲ دلار برای BA هزینه کردهام. چون اگرچه فکر میکنم ۳۲ دلار قیمت مناسبی برای چنین عطری است، اما اگر بیشتر از ۵۰ دلار برایش میپرداختم (فرقی نمیکرد برچسبش چی باشد) احساس کلاهبرداری میکردم، چون عطرهای جالبتری در همان محدوده قیمتی وجود دارند.
یکی از بهترین عطرهایی که تا حالا بوییدهام. ترکیبی پیچیده از عناصری مانند عود، کندر، وانیل، چوبی، صمغی و مرموز که هم پویا است و هم خطی، وقتی خودش را نشان میدهد. یادم میاندازد به کریسمس.
عطر درخشانی با ساختاری بینظیر. متأسفانه تولیدش متوقف شد. نسلهای جوان متأسفانه فقط به عطرهایی توجه نشان میدهند که صرفاً برای پولسازی طراحی شدهاند. و افسوس که همین نسلها بازار عطرسازی امروزی را در دست دارند.
عطر **OldChef** عطر خیلی خوبی بود یا هنوز هم هست؟ من سر این عطر دیوانه نمیشوم و آن قیمتهای احمقانهای که روی ایبی میگذارند رو پرداخت نمیکنم. اگر بتونی با قیمت مناسبی پیدا کنی، ارزشش رو داره! وگرنه **Bentley Absolute** بهترین گزینهی حال حاضره. خیلیها، از جمله من، نسبت به این عطر احساسات نوستالژیک دارند. چه برسیم به طراحی شیشهی زیباش، کل کمپین و حس و حالش که واقعاً بینظیره. این عطر یک افسانهست و باید در تالار مشاهیر مجموعهی عطرهای گوچی جا داشته باشه. آزاردهندهترین قسمت اینه که گوچی اصلاً به دوران **تام فورد** اهمیت نمیده و همیشه همینطور بوده.
هوم... شاید با کاتی ایدهی خوبی باشه :) اما آیا واقعاً براشون مهمه؟ یعنی باید هزاران ایمیل بیاد که چه تعداد آدم میخوان این عطر رو برگردونن، و اون موضوع دیگه هم فرمولشه و مال کیه؟
این شرکت کاتی (Coty) است که قرارداد عطرها و محصولات زیبایی را مدیریت میکند، نه گوچی (Gucci). پس اگر همه به کاتی ایمیل بزنند، شاید بتوانیم به نتیجهای برسیم.
این شیشه رو مثل طلا مایع جایی تو اتاقم پنهان میکردم، تا اینکه متوجه شدم برادرم تقریباً همهاش رو کمتر از سه هفته مصرف کرده بود. همیشه مجموعه بزرگی از عودهای هندی خیلی سنگین داشتم و این عطر بویی داشت که خیلی شبیه جعبه چوبی بود که عودها رو توش نگه میدارم، بوی الهی! شاید اگر به گوچی ایمیل بزنیم؟
«عشق در یک شیشه.» نه اینکه این هدف عطرها باشه (یا شاید هم باشه؟)، اما اگر شخصیتشو داشته باشی که بتونی این رو بکشی، قطعاً نتیجه میگیری. من یه شیشهٔ ۱۱ ساله دارم که فقط ۱۰ میلیلیترش مونده و سالی سهچهار بار اسپریش میکنم که تموم نشه. هنوز نمیفهمم چرا تولیدش رو قطع کردند. این عطر همیشه شماره یک منه، بعدش هم گوچی اود اینتنس نزدیکترین رقیبه. بویش واقعاً خیرهکنندهست. بچهها بهش نزدیک هم نشن—این برای مردهاییست که جرات دارن و حساب بانکی پرپول. اگه به دنبال نسخههای مشابهی، بنتلِی آبسلوت اینتنس رو سرچ کن. خیلی نزدیک به این شاهکاره.
اشتبaha تو یه روز گرم جون این عطر رو خریدم که نتونستم قدردونش باشم. اما وقتی زمستون اومد، خیلی به مالک بودن این عطر افتخار کردم. چوبی، چرمی، دودی، فلفلی… همهی این عناصر تاریک بدون اینکه آزاردهنده باشن کنار هم قرار گرفتن. با نوتهای سبک و شیرین هم تکمیل شده. همیشه تو کریسمس اولین انتخابمه.
آیا تا به حال در کلاس آن تراش مدادی قدیمی فلزی که به دیوار پیچ شده بود را باز کردی و فقط از روی کنجکاوی بوی برادههای مداد داخلش را استشمام کردی؟ آیا بویش را دوست داشتی؟ اگر به هر دو سوال جواب مثبت دادی، پس شانس آوردهای. برادههای مداد. برادههای مداد خوب، حتی گرانقیمت، اما قطعاً آن بوی قدیمی «مدرسه» که تو را به روزهای تکالیف، هورمونها و راهروها برمیگرداند. این همان چیزی است که من از آغاز و میانههای این عطر میگیرم؛ خشکشدنش کمی متفاوت است اما مشابه. اگر این چیزهایی است که بهش علاقهمند میشی، پس یک شیشهاش را پیدا کن، یک یا دو وعده غذا (یا حتی غذاهای یک ماه) را حذف کن و بخرش. هماتاقیام از بویش سیر نمیشود، خوشحال میشود شیشهات را بدزدد و وقتی نظر *Some Stubble* را خواند گریه کرد.
تو یکی رو با ۵۰ یورو گرفتم…
در یک مغازه کوچک تخفیفدار داخل یک پاساژ زیرزمینی، یک شیشه ۱۰۰ میلیلیتری رو به قیمت ۸۰ دلار خریدم. زن فروشنده چون شیشه داخل جعبه تستر بود، بهم تخفیف داد. اصلاً نمیدونست چی میفروخت. واقعاً احساس عجیبی داشتم. انگار فقط داشت مغازه رو نگه میداشت. به برچسب قیمت کهنه و فرسودهای نگاه کرد و ۲۰ درصد تخفیف داد چون جعبهاش تستر بود. وقتی داشتم میرفتم سمت مترو، نصفهانتظار داشتم یکی با عذرخواهی بیاد پیشم و بگه اشتباه شده. عاشق این عطرم. فقط جیرهبندیاش کمی اذیت میکنه. قبلاً آزادانه اسپری میکردم. حالا هر بار محاسبه میکنم. مثل اون قسمت سینفلد که ایلین باید تصمیم میگرفت چه کسی لایق اسفنجه (برای حمام) باشه. احتمالاً با یه شیشه دو سوم پر بمیرم :)
**گوچی پور هوم یک** عطر کهن شرقی با رگههای کندر است. دو نسخه از فرمول آن وجود دارد: یکی به رنگ قهوهای بسیار تیره با نت کندر فوقالعاده قوی، و دیگری به رنگ قهوهای طلایی روشن که در آن نت کندر با ترکیبی شیرین-ادویهای آمیخته و ملایمتر شده است. من شخصاً نسخه قهوهای تیره را ترجیح میدهم، چون حس کهنگی و نوستالژیک خاصی دارد. قدرت نت کندر در آن آنقدر خیرهکننده است که با وضوح و واقعگرایی شگفتانگیزی پخش میشود و تجربهای زنده و واقعی از گذشته ایجاد میکند. این عطر شما را مستقیم به دهه ۱۹۲۰ میبرد؛ جایی که میتوانید بوی چوب کهنه و فضای خانههای اعیانی را حس کنید، مردم را ببینید که در خیابانهای سنگفرش قدم میزنند و همهچیز دورتان مثل یک فیلتر سیاهوسفید کهنه به نظر میرسد. من از هر دقیقهاش لذت میبرم. بارها آن را در سفر به مرکز شهر و هنگام گشتوگذار در تاور سیتی زدم و واقعاً حس معماری دنیای قدیم را زنده میکرد و ریشههای کهنهاش را به نمایش میگذاشت. نسخه قهوهای طلایی کمی مدرنتر است، اما باز هم آن حس کهنگی درش وجود دارد؛ البته کمی خاصتر است و شاید برای همه جذاب نباشد—فقط برای کسانی که سبک موردنظرش را دوست دارند. **گوچی پور هوم یک** بیشتر عطری برای کسانی است که دلشان به گذشته بسته است و روحی کهنه دارند.
بوی آیینها، معبدها، صومعهها و مسجدها… اگر عبادتها بویی داشته باشند، قطعاً چنین خواهد بود.
یک کلاسیک مدرن که هرگز، هرگز نباید از بازار جمعآوری میشد. ترکیبی از وانیل، مشک عرقکرده و کندر در تعادل لوکس و بینقص. بسیار، بسیار جذاب و خوشحالم که چند سال خوب آن را داشتم. چرا، چرا گوچی زحمت خلق شاهکارهایی مثل پوروم، انوی من و راش من را میکشد، فقط برای اینکه در اوج محبوبیتشان تولیدشان را متوقف کند؟ همه چیزهایی که بعد در خط مردانه عرضه شده، درجهدو بوده، متأسفانه. حداقل هنوز گریلند مونتال به عنوان جایگزین محکمی داریم، اگرچه وانیل بوربونی آن به اندازه پوروم پررنگ نیست.
عطر عالی برای یک آقای خوشپوش. شیک، مردانه، خشن، گرم و چندکاره به اندازهای که در بیشتر مناسبتها، چه با کتوشلوار رسمی و چه در یک شنبهی معمولی با شلوار جین و کت چرمی، قابل استفاده باشد. برای ماههای سردتر (پاییز و زمستان) بهتر است. این عطر یکی از موردعلاقههای همسرم روی من است و هر زمستان میپرسد چه زمانی آن را میزنم. بطریام تقریباً تمام شده (کمتر از ۳۰ میلیلیتر) و مجبورم خیلی کم ازش استفاده کنم. اما باید بگم که «بنتلی اینتنس ابسولوت» تقریباً مشابهش است، پس یک بطری از اون هم گرفتم تا کمتر از گوچی استفاده کنم. متأسفانه، هیچکدوم از این دو (گوچی و بنتلی) پخشبوی خوبی ندارند و ماندگاریشون هم در بهترین حالت متوسط است. با این حال، واقعاً شبیه هم هستند. من و همسرم و دوستانم حتی نمیتونیم تفاوتشون رو تشخیص بدیم. گوچی برای مردها احتمالاً مردانهترین عطر مبتنی بر کندر در مجموعهام است، البته کنار اینترلود. هرچقدر که دوستش دارم، اما دوست ندارم همسرم ازش استفاده کنه چون خیلی مردانه است و ترجیح میدم بوی زنانه بده، که البته خودش هم همین رو میپسنده! میدونم خانمهایی که عطرهای مردانه دوست دارند، به خاطر این نظر من منفی میدن، اما برام مهم نیست. من آدم سنتی هستم و گوچی کاملاً با شخصیت من جور درمیاد. شاید تنها عطری که بیشتر از این با شخصیت من سازگار باشه، فارنهایت باشه. در کل، یک کلاسیک واقعی و یکی از بهترین ترکیبهای ساختهشده. از نظر من جزو ۱۰ عطر برتر تمام دوران.
اخیراً سه شیشه ۵۰ میلیلیتری از این عطر رو تو عطرفروشی محلیمون پیدا کردم، هر کدوم حدود ۴۲ دلار. قبلاً بوییش رو نشنیده بودم و چون تستر داخل مغازه کاملاً فاسد شده بود (مایع سبز رنگ شده بود!)، کمی تردید داشتم بخرم. ولی بالاخره ریسک کردم و اول دو تا شیشه خریدم—چه بگم، شاهکاره! روز بعد هم برگشتم و شیشه سوم رو هم خریدم. عطر اول با ادویه و چوب غلیظ شروع میشه و وقتی خشک میشه، ترکیب غنی و زیبایی از این دو به جا میذاره. حس قدرت میده، واقعاً. اولین باری که همسرم بوییدش، گفت خیلی تنده، ولی بعد عادت کرد و دوستش داشت. البته گفت نوتهای چوبیش بوی چوب مرطوب میده که از نظرش کمی آزاردهنده بود. من اما عاشقش هستم و چون دیسکانتینه، بیشتر هم برام ارزشمند میشه. این عطر بیشتر برای آقایون بالاتری مناسبه و برای مناسبتهای رسمی عالیه. مقدار ماندگاری: ۶ ساعت یا بیشتر پخشبوی و رد عطر: ابر بو با حداقل ۶۰ سانتیمتر پخش برای ۳ تا ۴ ساعت، بعد به عطر پوستی تبدیل میشه.
بعد از این همه سال هنوز یکی از موردعلاقههامه. خیلی شیک و ظریفه. چه بد که دیگه تولیدش نمیکنند، خوشبختانه پنج شیشهٔ ۱۰۰ میلیلیتری نو ازش ذخیره دارم...
این عطر در استرالیا بسیار بد فروش رفت چون بوی بسیار دودی دارد و کمی بعد از آتشسوزیهای بزرگ اینجا عرضه شد. با این حال من اینقدر دوستش دارم که برای خودم خریدم، حتی اگر عطر بسیار مردانهای باشد و من زن باشم. بوی آن دودی اما تیز و تازه است و روی پوستم بعد از خشک شدن به چیزی گرم و نرم تبدیل میشود. اغلب آن را با عطرهای تندتر و شیرینتری مثل رالف لورن رومنس یا میس دیور شری لایه میکنم. یاد سیگار، کتابخانههای چوبی، چرم و ویسکی میاندازم.
متأسفانه که تولیدش متوقف شده، چون ترکیبی واقعاً زیباست. شروعی شیرین مثل صفحهای از کتاب قدیم با بوی پاپیروس، وسطش تحت سلطهٔ فلفل، و خشکشدن نهایی با کهربا و چرم. درست است که پخشبوی قوی ندارد، اما بد هم نیست. روی پوست من برای ۳–۴ ساعت پخشبوی مناسبی دارد و بعد بهمدت ۴–۵ ساعت دیگر بویی ملایم اما کاملاً محسوس روی پوست باقی میماند.
هنوز سر و صدای دور این عطر بیروح رو نمیفهمم. روی پوستم فقط دو ساعت میمونه و، مثل اینکه بقیه هم همینطورن. پخشبوییش (سیلاژ) تقریباً صفره و ماندگاریش هم فقط چند ساعت به عنوان بوی پوسته. از سال ۲۰۰۷ تا حالا چندتا شیشهاش رو امتحان کردم، هیچ فرقی نداشت. به جایش «کوم دِ گارسون مردانه» (CDG Men) رو تست کنید، ۹۵٪ مشابهه ولی ماندگاری و پخشبوییش خیلی بهتره.
ارواح شرق در اینجا سکنا دارد، گویی خلیج عربی با عطر گذشتهی زیبایش در این شیشه فشرده شده است. نالهٔ دلنشین که نفس را در سینه حباب میکند… بویی معنوی که مرا به یاد شبهای تراویح در ماه رمضان میاندازد. تو بسیار خوشبخت هستی اگر امروزه حتی چند قطره از آن را در اختیار داری. من آن را سال ۲۰۰۷ خریدم و امروز شیشهام نیمهخته است!
عجب که سلیقهها چقدر عوض میشه! اولین بار که این عطر رو امتحان کردم، دوازده سال پیش، فکر میکردم بدترین عطر دنیاس. الان میبینم یکی از بهترینهاست. متأسفانه دیگه تولیدش نمیکنن، ولی خب بنتلی ابسولوت هم اگر نه بهتر، به همون خوبیست. الان عطر موردعلاقهمه، هرچقدر بزنم سیر نمیشم.
متن اصلاح شده بود—تاریخ چند سال اشتباه بود…. بیشتر شبیه اوایل دهه ۲۰۰۰ میشه، بعد از یه مقدار برگشتن به گذشتههای شخصی، ولی همچنان حس میشه خیلی قدیمتره؟!? پست اصلی تصحیح شد.
این رو تابستون ۲۰۰۴ برای یک سفر پسرونه به کاوسوس از دیوتیفری گتویک خریدم (چه کلاس داشت!) و تو ذهنم «اونها رو زمینزده بود»…! اون زمان خیلی به عطرها علاقهمند نبودم، اما یادمه این عطر گرم، ادویهای، شیرین و چوبی بود با کمی ترشی و گلمانند. شیشه سنگین و سردش رو با حدود یکهشتم مصرفشده سالها نگه داشتم، اما هیچوقت ازش استفاده نکردم، بعد هم از عطرها دلکنده شدم و آخرش دورش انداختم! چه احمق بودم! خاطرات خوشی دارم و حالا که بیشتر به عطرها علاقهمندم، افسوس میخورم که دیگه نمیشه پیدا کردش (بهجز چند بطری نیمهخورده و گرانقیمت تو ایبی که ریسک دارن) تا ببینم هنوز هم همون احساسات رو برمیانگیزه و واقعاً به خوبی یادمه بو میده یا نه. چه خوب میشد اگر دوباره به روزهای بیدغدغه جوانیام که این عطر رو میزدم برگردم، اما احتمالاً خطرناکه—آیا اگر هنوز تولید میشد، بوی قبلی رو داشت؟ (با قوانین جدید مواد و حجمها در عطرها و…) شاید بهتره فقط تو خاطرات مردم بمونه یا اونایی که هنوز کمی از نسخه اصلی دارن. مثالش هم عطر **پولو اسپورت**ه که یکی دیگه از اولین عطرهای موردعلاقهام بود—الان چه فاجعهای از یه عطر ارزون و مصنوعی شده، اما اونی که یادمه کاملا متفاوت بود. فکر نمیکنم اشتباه کنم، چون بوها تو ذهن مون حک میشن. شاید **جیپیاچ** دیگه قابل بازسازی نباشه و شاید حتی تلاش کردن و موفق نشدن، پس دیگه تولیدش نمیکنن… اما افسوس که یه افسانه بود! اگر کسی هنوز از نسخه اصلی داره، خوشحال میشم بگیرم!
گوچی پور هوم بزرگ، پرجرأت و خیرهکننده است. در دنیای ما، زائرانِ عطر، احترام میطلبد و ما را به دنبال بوی خود میکشاند. نام تام فورد با این اقتدار عطر پیوند خورده، اما من کلاهم را پیش میشل آلمایراک، عطرساز واقعی، برمیدارم. کار شگفتانگیزی کرده! بپوشید یا نپوشید، اما این عطر نقطهعطفی است که هیچ مجموعهای نباید از دست بدهد. تقریباً آنقدر خوب (و حالا نادر) است که حتی نتوان پوشید. ردپای بزرگی از خود جا گذاشته. آنقدر بزرگ که گوچی در سالهای گذشته نتوانسته پر کند. گیلتی ابسلوت شاید اولین تلاش برای ادای احترام به این روزهای درخشان باشد.
«یکی از موردعلاقههای شخصیام. عطر **برگاموت و کندر** با بستهبندی نمادینش، مثل ام۷. هنوز دو شیشه ۵۰ میلیلیتری پر ازش دارم.»
عطری وحشی و کاملا مردانه. چنین بویی تنها از پس یک جنتلمن شیکپوش تصور میشود: با پیپ گوشه لب، کفشهای چرم براق، سیبیل آراسته، یک دست در جیب جلیقه و دست دیگرش در حال ریختن کنیاک در لیوان. از این شیشه، اعتمادبهنفس میچکد. *زیباییِ وحشی.* ۹ از ۱۰.
«بهترین عطر بخور (کندر) در یک ادکلن تولید شده. بهتر از آمواژ هم هست.»
واقعاً باورنکردنیه! چطور ممکنه گوچی چنین محصول فوقالعاده، درخشان، پیچیده، پرانرژی و موفق رو متوقف کرده؟ چه تاسفباره! این عطر یه شاهکار واقعیست—عمیق، جسور و سیاه. امضایی توی تاریخ عطرسازیه... خیلی دلم براش تنگ شده.
خیلی خیلی دلم براش تنگ شده از بچگیام. اگر کسی داره به من خبر بده.
این مثل تراشههای مداد وقتی بچه بودیم دههٔ ۸۰—یکی از تنبیهها این بود که تمام مدادها رو تیز کنیم. هنوز باورم نمیشه این همه هیاهو برای این عطر باشه. من خودم **گوچی پور اوم** اصلی رو ترجیح میدم، با آن بوی چرم، سوئد (چرم نازک)، و انفجار مرکبات. این عطر رو روی یک دستم زدم و **ایو سنلوران ریو گوش** رو روی دست دیگه. خدای من، ریو گوش واقعاً از این بهتره و ردهش بالاتره، هرچند در خشکشدن خیلی شبیهن. ریو گوش و گوچی پور اوم هر دو پخشبوی ضعیفی دارن.
اگر کسی میخواد یه بطری ۶۳-۶۵ از ۱۰۰ دارم، بهم خبر بدید.
این **پادشاه** بود! اگر نه بهترین، یکی از بهترین عطرها. کاش هنوز تولیدش میکردند، آن وقت فقط همین را میپوشیدم.
تازه یکی از سه شیشهی استفادهشدهام رو که از اون دوران باقی مونده بود در آوردم… و دوباره یادم افتاد چرا این عطر به یکی از لوکسترین بوهایی که داشتم تبدیل شد، خب در واقع لوکسترینش! این دقیقاً نماد اونیه که گوچی در دوران آقای فورد代表 میکرد. حتی اگر کسی هیچ اطلاعی از لوکس بودن و ظرافت در یک عطر نداشته باشه—بدون بازی با کلمات—با یه بوییدن ساده، چراغها براش روشن میشه! تازه سه ساعت پیش یه اسپری کوچک توی چین بازویم زدم و هنوز هم واقعاً مستش هستم! ترکیب کهربا و فلفلش فوقالعادهست… از پراکندگی و ماندگاری این عطر هنوز هم شگفتزدهام… مردم، این عطر جادوییست! لوکس ایتالیایی باید بوی چنین چیزی میداد… گرم، غلیظ ولی در عین حال سبک، عمیق، ظریف و گرانقیمت! چه غمانگیزه که دیگه تولید نمیشه، حداقل نه در فروشگاهها… این عطر واقعاً نماد تمامعیار دیدگاه تام فورد برای گوچی بود، با همهی شکوه و جلالش. وقتی این رو با عطرهای فعلی تام فورد مقایسه میکنی، واضحه که دیانای مشترک دارن… ترکیبش بیپروا و آشکاره… به خدا! نمیتونم این رو بزنم و احساس بزرگسالی نکنم… وقتی این بوی رو میشنوی، میفهمی که سطح بالاییه!
"چیزی نیست. بینیام همیشه عطرهایی رو پیدا میکنه که دیگه موجود نیست یا تولیدش متوقف شده. من دو شیشه از این عطر رو سال ۲۰۰۴ ذخیره کردم. عطر آوینیون از کامدس گارسون رو دارم که مشابهه و خیلی بهتره."
الان متوجه شدم که مدیرعامل گوچی مارکو بیزارریه. درسته؟ اگه آره... شاید یه روزی همه شاهکارهای گوچی رو برگردونه?! :-) بروزرسانی: دوستان نیویورکی، برید سر دفتر مرکزی گوچی و به زنها و مردای اونجا بگید با مارکو حرف بزنن و بگن که واقعاً نیاز داریم این عطرها تو سال ۲۰۱۷ برگردن! من پرم از عطرهایی تا ۴۰۰ یورو! میخوایم اونا رو با قیمت ۶۰ یورو برای هر ۱۰۰ میلیلیتر برگردونن! *انوی*، *جیپیاچ*، *راش*...
"واقعاً یه شاهکاره. میگم چون هرکی بویشو استشمام کنه میگه وای، چه عطر فوقالعادهای! کیفیتِ بویش کاملاً بینظیره."
@kameron این کاملا نظر شخصی خودته دوست عزیز! :-) بروزرسانی: تو دارین چیزای تخصصی امروزی رو با GPH (در سطح خودش، یعنی به عنوان شاهکار) مقایسه میکنین، مثل مقایسه آخرین مدل تسلا ۲۰۱۶ با کادیلاک دهه ۷۰! اصلا قابل مقایسه نیستن! :-)
این عطر امضای من بود بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۰، وقتی میتوانستم بهراحتی نمونههای بدون در (تستر)ش رو با کمتر از ۴۰ پوند برای ۱۰۰ میلیلیتر بگیرم. الان فقط ۵ میلیلیتر از یه شیشه ۱۰۰ میلیلیتریاش برام مونده و یه شیشه ۱۰۰ میلیلیتری کامل دارم که جرات نمیکنم بهش دست بزنم، چون تموم میشه. دیدم روی ایبی با قیمتهای مسخره ۱۱۵ تا ۲۹۹ پوند میفروشند، اما هرچقدر هم دوستش داشته باشم، این قیمتها رو نمیدم. همه چیزهای خوب یا تموم میشن یا تغییر فرمول میدن (که همون تموم شدنه). میشل آلمایراک بینی خوبی داره و عطر مشابهی با بنتلی ابسولوت ساخته که با قیمت خیلی کمتر میشه خرید.
احتمالاً بهترین عطر از این برند. کیفیت نیچ، عمیق، غنی و عطرِ متوازن، با شیشهای بزرگ. عطرهای کمی شبیه به این هستند، اما فقط شبیهاند—گوچی پیاچ۱ از نظر کلاس بسیار برتر است.
**پور اومِ یکم، افسانهای است.** اگر ریو گوش آغازگر افسانهٔ تام فورد بود، این یکی آن را استوار کرد. در زمان عرضهاش، هیچ بویی شبیهش نبود. کاملاً متفاوت و بازگشتی به گذشته بود. اما برخلاف بسیاری از عطرهای بازگشتی، جیپیاچ یکم در سال ۲۰۱۶ هنوز معتبر است. بوی بالغی دارد، اما کهنه نیست. بزرگسالانه است، اما پیرانه نیست. آغاز عطر، ماجرایی چوبی است. با وجود تمام نوتهای فهرستشده، بیشتر بوی کاغذ پاپیروس غبارگرفتهای با زنجبیل و ردپای فلفل به مشام میرسد. در میانه، فلفل پررنگتر میشود. بسیار تند و تیز میشود. نوت پچولی خاکی نیز حضور دارد. این مرحلهای است که جیپیاچ بسیار بالغ و جدی میشود. بسیار پررنگ و تقریباً خام است. ترکیب چوبی صندل و سدر پایانبخش این آکورد است. نوع عجیبی از چوبینگی است: کرمی بودن صندل با کمی تندی سدر. بینقص ساخته شده و واقعاً چشمگیر است. ترکیبش با فلفل و پچولی میتواند ویرانگر باشد. پس از مرحلهٔ خام میانی، بیس همه چیز را نرم میکند. کندر دودی، وتیور خاکی و وانیل نرم اینجا هستند. در کنار هم، به این عطر نرمی متمایزی میبخشند که آن را از عطرهای وینتیج بسیاری که از آنها وام گرفته، متمایز میکند. جایی که آنها خام و پرداختهنشدهاند، گوچی مجموعهای از بهترینهای پرداختهشدهٔ دهههای ۷۰ و ۸۰ در یک شیشه است. این عطر بسیار دودی است. اما اگر *۲ من* از کومدس گارسونز هنری و خام است، جیپیاچ یکم مهار شده و معاصر باقی میماند. به اندازهٔ *۲ من* هنری یا خام نیست و همین آن را جاودانه میکند. *۲ من*، نزدیکترین همتای معاصرش، خوشبو اما عجیب است. کندر در آن پررنگ است و لبهای متمایز بهش میدهد. اما در جیپیاچ، کندر برای تکمیل ترکیب استفاده شده. اگر *۲ من* کلیسای کاتولیک است، جیپیاچ یکم مرد مودبی است که به مراسم مذهبی میرود. جیپیاچ یکم اصلاً کامل نیست، اما جیپیاچ یکم و دو بهوضوح بهترین چیزهایی هستند که گوچی به ما داده. ماندگاری عالی دارد: ۱۲ ساعت یا بیشتر. برخلاف بسیاری از عطرهای با ماندگاری بالا، جیپیاچ یکم همیشه مهار شده است—همیشه حضور دارد اما هرگز آزاردهنده نیست. **امتیاز: ۱۰/۱۰**
این رو برای شوهرم که قبلاً هم بوی بسیار جذابی داشت خریدم، اما نمیتونم انکار کنم که از وقتی اخیراً ازش استفاده میکنه، دیگه نمیتونم دست از سرش بردارم!! این عطر تند و گرم با شیمی پوستش کاملاً جور درمیاد. عطر دیگهای که مرا برای یک شب خوب آمادهتر میکنه، بوی کاملاً متفاوتی داره: جوپ! هه، هر دوی این عطرها اون بخش ایتالیاییام رو بیدار میکنند! ;)
به زودی بررسی کاملی از این عطر مینویسم. اما وای، چه بوی فوقالعادهای! واقعاً نمیفهمم چرا یک شرکت باید چنین گوهری، چنین عطر خوشساخت و بالاخره چنین عطر بیزمانی را متوقف کند. باورکردنی نیست، منحصر به فرد، دودی، چوبی و کندری. عجیب و غریبه… این هفته دو شیشهاش رو خریدم و با دقت زیادی ازشون استفاده میکنم.
دیروز اینو گرفتم. چوبکاریِ خیلی دقیقی داره با یه حس دودی پشتش که مربوط به بخور هست. بوی چوبی و ادویهای داره. تو اولین بوییدن، ادویهها رو حس نمیکنی. خیلی یاد «ام۷ وینتیج» میاندازه. حالا من هر دوتاشو دارم. بوی کهنه و خوبی داره. ۹ از ۱۰.
GPH1 خیلی هیپ شده، ولی به اندازهای که بعضیها میگن فوقالعاده نیست. شاید یه قانون ناگفته وجود داره که هر عطر خوبی بعد از توقف تولیدش، بیش از حد تحسین میشه. اگر GPH1 رو دوست داری، احتمالاً «بنتلی فور من ابسولوت» رو هم دوست خواهی داشت؛ چون همون عطرساز GPH1 اون رو ساخته. بنتلی ابسولوت پخشبوی بهتری داره، ماندگاری بیشتری داره و عمق و کیفیت بالاتری هم داره. امتیاز: ۸.۵ از ۱۰، اما با توجه به قیمت کنونی، نمرهاش زیر ۵ میافته.
من از عطر گوچی انوی خیلی خوشم میاد، فکر کردم اینو هم امتحان کنم و یک اتومایزرش گرفتم. از بویش خیلی تعجب کردم… فکر نمیکنم به اندازهی انوی تند و پررنگ باشه… اما در عین حال خیلی آشنا بود. این بو دقیقاً شبیه عطر دیگریه که قبلاً زدم، ولی یادم نمیاد چی بوده. شاید یکی از عطرهای جدیدتر تام فورد باشه. به هر حال بوی بدی نیست، ولی قطعاً ارزش قیمتهای بالایی که براش میذارن رو نداره. اما گوچی انوی قطعاً ارزشش رو داره!!
عالی، عالی و عالی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!. دوستت دارم.
"به نظرم خیلی شبیه به m7.a بود. درسته؟ کسی هست که این شباهت رو متوجه شده باشه؟"
اگر این مدل رو دوست دارید، سراغ بنتلی ابسلوت بروید، چون تقریباً ۱۰۰٪ مشابهه، با عملکرد بهتر، بدون اینکه بخوایم به قیمت فوقالعادهاش اشاره کنیم.
آیا قیمت تأثیر قابلتوجهی بر ارزش درکشده دارد؟ بله… گاهی بدون دلیل. شاید باورش سخت باشد، اما وقتی عطر *گوچی پور هوم* تولیدش متوقف شد، میشد بطریهای آن را با قیمت تخفیفخورده پیدا کرد… حتی ارزانتر از ۶۰ دلار آمریکا برای یک بطری ۱۰۰ میلیلیتری! امروزه اما غیرمعمول نیست که یک بطری نو و بستهبندیشده ۱۰۰ میلیلیتری با قیمت ۲۳۵ دلار خریداری شود. چه اتفاقی افتاد؟ *ندرت*. گوچی پور هوم آنقدرها هم «نادر» نیست؛ اگر به موجودی فروشندگان در آن کانال بزرگ فروش مجدد—یعنی ایبی—نگاه کنید، متوجه میشوید. اما مقدار آن به اندازهای کم و تاریخچه قیمتهای فروش مجدد به اندازهای بالاست که اکثر فروشندگان آن را در حراجی میگذارند و با تعجب تماشا میکنند که چطور قیمت آن آسمانی میشود. کولین مایارد گفته این عطر شاهکاری نیست. من مخالفم. گوچی پور هوم آسان «دستکم گرفته میشود»… یعنی، تأثیر نوتهای اولیهاش نسبتاً معمولی است. خوب است، اما موزارت عطرها نیست. من متوجه شدم که باید صبور بود. و در مرحله خشکشدن،finally متوجه میشوید که این عطر چقدر واقعاً شگفتانگیز است. گفتن «براده مداد» یعنی قضاوت سریع و سطحی. این عطر تقطیر براده مداد نیست. بسیار فراتر از آن است. به نظر من، گوچی پور هوم ارزش حدود ۱۵۰ دلار برای ۱۰۰ میلیلیتر را دارد، نه بیشتر. واضح است که مردم بیشتر از این میپردازند، چون مشتاقانه میخواهند مالک چیزی کمیاب باشند. مثل اینکه بخواهند رگهای گذرای از عطر را در هوا حس کنند، گویی جیمز دین با پورشه کلاسیکش در حال عبور به تاریخ است. امتیاز عطر: ۹ از ۱۰؛ ارزش بازار: ۶ از ۱۰.
این رو تو یه عطرفروشی نزدیکم پیدا کردم، حجمش ۵۰ میلی بود... میخواستم بستهبستهفروشش بدم، اما آخرش بازش کردم. حالا دیگه دستش رو نمیدم، نمیتونم. این عطر واقعاً فوقالعادهست.
این عطر فوقالعاده زیباست. تا به حال عطری با این بوی شگفتانگیز استشمام نکردهام. نوتهای اصلی آن کندر و سدر هستند. فلفل و صندل هم مخلوط با چرم در آن حس میشود. ماندگاریاش عالی است و پخشبوی خوبی دارد. عطر بسیار مناسبی برای زمستان و پاییز است. نمونه اصلی برای تست موجود است.
بوی خوبی داره ولی مثل سودای سدر، اگه معنی بده! من شخصاً چیزهایی مثل واندروود یا آنکر نوار رو به این ترجیح میدم (مخصوصاً با توجه به قیمتی که روی ایبی میزنن). فکر میکنم گوچی انوی فراگنس بسیار جالبتری باشه اگه قرار باشه اون قیمت سنگین ایبی رو پرداخت کنید. بد نیست، ولی ارزش هیپش رو نداره. البته طراحی بطریش رو دوست دارم.
کمال. چه اشتباهی که دیگر آن را تولید نمیکنیم. سالها این عطر را دوست داشتم، خاطرهاش هنوز در من زنده و شفاف است... شاهکارهای گمشده. <3
به نظر میرسد نسخه تمامسیاه هنوز هم قویتر عمل میکند، وقتی کنار هم مقایسهشون میکنی. من خودم از یک فروشنده عربی معتبر (مثل اینکه من از ایبی خرید کردم) نسخه شیشه تمامسیاه رو تهیه کردم. این دو عطر، گوچی پیاچ رو در مجموعهام تقریباً بیفایده کردهاند؛ فقط یه نوت کوچک ونیل کولا ندارن، اما حس تقریباً یکسانی—و حتی قویتر—از گوچی پیاچ ۱ بهت میدن. گوچی مُرده، بنتلی ابسولوت جانشین قویتر و زندهشدهس. وای، یه کار کاملاً صابونی با مواد شوینده درست شده! واقعاً شک دارم میشل آلمایراک اینو ساخته باشه، پس نتیجه میگیریم مشورتهای آقای ایکاروس اینجا نقش کلیدی داشته. بر قرار باشید.
امروز توی کشویم یه نمونهی قدیم و یه استیک دئو از این عطر زیبا پیدا کردم. استیک دئو دیگه قابل استفاده نبود چون فقط پودرش مونده بود، اما کمیش رو دستم مالیدم و خدا رو چه عطر بینظیری بود! خیلی دلتنگش شدم، یاد خیلی خاطرهها انداخت. فکر نمیکردم گوچی روزی تولید چنین گوهری رو متوقف کنه، اگه میدونستم قطعاً بیست تا ازش توی کشوم ذخیره میکردم.
مثه اون هزاران لایک فیسبوک بعد از مرگ یه سلبریتیه... بله، زیبا بود اما خیرهکننده نبود، خوب بود اما نابغه نبود، خاص بود اما منحصر به فرد نبود. هنوزش دارم، سالهاست که چندتا ازش داشتم اما بدونش نمیمیرم، اینو مطمئنم. مثل اینکه کاملا مطمئنم دیگه هیچوقت تولیدش نمیکنن، هیچوقت دیگه. مثل همه چیز و هرچیزی، تموم میشه. زود یا دیر. پس خداحافظ مرد خوبِ [یا چیز خوبِ] خوبی و ممنون بابت لحظههای زیبایی که در این مدت به من دادی.
امیدوارم روزی این عطر زیبا دوباره تولید شود. آخرین قطرههایش را چند ماه پیش تمام کردم. یکی از بهترین عطرهای سدر و دودی برای مردان که تا به حال ساخته شده—شاهکاری ظریف اما فوقالعاده اجراشده. چیز شگفتانگیزی بود؛ انگشتهایم را برای بازگشتش درهم میکنم.
در سال ۲۰۰۳ هنوز دانشآموز راهنماییای در آسیا بودم، بدون هیچ مرد بزرگسالی در اطرافم که عطر بزند—این شرایط کامل بود تا این شاهکار را از دست بدهم… حتی فکر کردن به اینکه زمانی یک برند طراحی بزرگ، عطر تولید انبوهی به این خوبی ساخته، مرا حیرتزده میکند! حالا که نمونههای زیادی از عطرها را امتحان و دربارهشان خواندهام، متوجه شدم اکثر عطرهای «تجاری» بیشتر یا کمتر همان سوپ شیمیایی ارزانقیمت هستند، پس شروع کردم به کنار گذاشتنشان (با استثناهایی البته) و سریع سراغ عطرهای نیچ یا «کالکشنهای خصوصی» رفتم. با این حال، این یکی الماس در میان خروارهاست، حتی بیشتر از بعضی عطرهای وینتیج بیشازحد تبلیغشده؛ اگرچه جاهایی به آن اشاره نشده، اما این عطر بیشتر از بنتلی و سیدیجی، یادآور «شِن» سرژ لوتن برایم است.
منِ دوازدهساله از مادرم خواهش کرده بود وقتی داشتیم از دوتیفری وارد آمریکا میشدیم، این رو برام بخره. یادمه مادرم بویش رو گرفت و گفت: «پف… مطمئنی؟!»… اما پشیمان نیستم. هنوز هم عطرش رو دوست دارم!
@Bugsbunny این معاملهٔ شانساتو از کجا آوردی؟ :)
فروش این عطر از مجموعه شخصی من، با حجم ۹۵ درصدی. تماس: ۰۹۳۶۲۲۱۵۴۵۳
دیروز گرفتمش و خیلی دوستش دارم.
فکر میکنم توضیحات این عطر کاملا درست و دقیق باشه. مثل خیلی از بررسیها، این هم ترکیبی کاملا متعادل و بینقصه و هیچ نت خاصی غلبه نمیکنه. مطمئن نیستم بخور یا دود باید در رتبه اول باشه، چون این عطر یاد کلیسا یا دود عطرهایی مثل *ساهارا نوار* یا *لِر دو دزِرت ماروکَن* نمیاندازه، اما قطعا رد بخور توش هست. مردونه. تاریک. با نتهای سدر، چرم و کمی فلفل. و چوب صندل که حس دودی ادویهای میده. اینو بدون تست، با قیمت ۱۰۰ دلار برای ۱٫۷ اونس خریدم، چون دلم میخواست خودم تجربش کنم. البته دوستش دارم، ولی نمیگم ارزش قیمتی که دادم رو داشته باشه. نزدیک به پوسته و خیلیها هم همین رو گفتن. بعد از ۶ ساعت هنوز قابل تشخیصه، ولی داره کمکم محو میشه. اگه با قیمت خوبی پیدا کردید، بخریدش؛ ولیگرنه بهتره عطرهای مشابه دیگهای رو تست کنید که مطمئنید عاشقشون میشید.
گوچی پور هوم. این عطر آنقدر بالغانه و حساسانگیز است که کاملا میفهمم چرا تولیدش متوقف شد. به نظر نمیرسد کسی دیگر اینجا به این موضوع اشاره کرده باشد. من فقط از روی کنجکاوی و علاقهام به عطرهای چوبی و دودی، نسخه مینیاش را خریدم—اما بلافاصله بعدش به ایبی رفتم و قیمت گرانتری برای یک شیشه ۳ اونسی پرداختم. حساسانگیزترین چیز ساختهشدهای است که بعد از بولگاری بلک به مشامم رسیده.
«امضای گوچی است، اثری بینظیر که هرگز تکرار نشد. عطر چوبی عود با ادویههای زیبا. بسیار مردانه. برای شبهای بهاری یا زمستانی دلانگیز مناسب است. متأسفانه دیگر در دسترس نیست.»
خوبه، ولی هیچکس متوجه نمیشه داریش رو پوشیدی چون پخشبویش خیلی ضعیفه. هیچ مقدار اسپریای هم مشکل پخشبو رو حل نمیکنه. عجیبه که ماندگاریش عالیه. بههرحال، بنتلی بهترین تقلیده تا حالا. آخر سر، همان عطرسازیه، و حس میشه قصد داشته گوچی رو دقیقاً بازآفرینی کنه، شاید حتی نتبهنت.
گوچی، لطفاً این گوهَر رو دوباره تولید کن، وگرنه کارمات بیشتر پایین میره!
بوی مداد مغول شماره ۲ تازه تراشیده.
این هیچوقت «جایگزین» نمیشه. مثه مایکل جوردنه، تمومه… یکی از بزرگترینهای تمام دوران بود. بهتره اینطوری باشه، هر بار که شیشه پرش رو میبینم بیشتر قدرش رو میدونم. فقط کاش قیمتش رو اینقدر گرون نمیکردند، اگه اینطوری نبود، اینقدر در مصرفش صرفهجویی نمیکردم، surtout این وقت سال که دوست دارم نشونهام باشه…
چوب خشک زیبا و کندر. به نظرم این چوب بافت کرمی دارد و خشکشدنش بینظیر است. البته که تولیدش متوقف شده. این هم شانس من. تا حالا این جایگزینها را امتحان کردهام (بهروز میشود): **Wonderwood** – یکی نیست. شیرینتر و کاجیتر است. کلاسیک نیست. **ISO E، Vetiver CDG 2 Man** – شروع مشابهی دارد، اما خشکشدنش کاملا متفاوت است. علفی. **Tommy Bahama – Bentley** –
هنوز یه وحشِ خفنِ تمامعیار! نقطه!
هر بار که میپوشمش، حیرتزده میشوم. زیباست. تمام.
این هنر سالهای زیادی از نوجوانیام با ذاتم آمیخته بود، ترکیب باکیفیتی بود. فقط وقتی چیزی را از دست میدهی یا دیگر تولید نشود، متوجه ارزش واقعیاش میشوی. بهترین سایت نمونه عطر (پرفیوم سمپل) که به آمریکا و کانادا ارسال میکند کدام است؟
این عطر رو دارم. همهچیز توش خوب ترکیب شده و بینی و روحت رو خسته نمیکنه. ترکیب عالیای از رایحههای ادویهای، دودی و چوبی داره و فکر میکنم بوی ادویهایش بین همه عطرهایی که تا حالا دیدم، منحصربهفرده. متأسفانه تولید این عطر عالی متوقف شده. دلتنگش میشم، چه عطر خوبی بود.
گوچی پور هوم یک (نسخه دوم میلنیوم) نیاز به توضیح زیادی ندارد. عطر کلاسیک مردانهای با ترکیب کندر و سدر است. در زمانی عرضه شد که روند عطرهای سدر رواج داشت. حالا آن روند تمام شده و پور هوم یک هم از بازار رفت. امروزه روند عطرهای عود است، و حتی عود هم دارد از مد میافتد. چرخه دوباره میچرخد. گوچی پور هوم یک عطر منحصر به فردی نیست، اما محبوب بود و بعد از قطع تولیدش، هیاهوی آن هم بیشتر شد. چند عطر مشابه مردانه هم وجود دارد؛ پولتان را برای بطریهای انباشتهشده به آن سرمایهدارها ندهید. بهترین جایگزین تا حالا «کُم دِ گارسون ۲ من» است. «فیت من» آمواج و «کاربون دِ بالمن» هم فامیلهای دوری هستند.
عطر کاج محض و بینظیر، متأسفانه از تولید خارج شده. اگر گوچی کمی عقل داشت، این شاهکار جاودانه را دوباره به بازار برمیگرداند. خشک و چوبی، با گرمای ملایم و دودیلتی. حدود ده سال پیش، یک سال در کازابلانکا زندگی میکردم و این عطر زیبا تنها بویی بود که استفاده میکردم. دختر آن زمانم میگفت بوی مردانهترین و جذابترین عطری است که تا به حال استشمام کرده و از من خواسته بود همیشه فقط همین را بزنم. خاطرات زنده: شبهای گرم و شرجی آمیخته با عشق، شور و شراب، شمعهای روشن و بوی گوچی پور هوم که در فضا میپیچید. زیبا، کلاسیک، حسّی... یک شاهکار!