تصاویر
لا فَن دو مون اِتا لیبْر دوْرِنج | la fin du monde etat libre d'orange
لا فَن دو مون اِتا لیبْر دوْرِنج | la fin du monde etat libre d'orange
la fin du monde etat libre d'orange
La Fin Du Monde by Etat Libre d'Orange is a Woody Aromatic fragrance for women and men. La Fin Du Monde was launched in 2013. The nose behind this fragrance is Quentin Bisch.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Etat Libre d'Orange
- کشور سازنده:
- فرانسه (france)
- صنعت:
- عطرها (fragrances)
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس
تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Quentin Bisch (quentin bisch)
Popcorn (popcorn)
Gunpowder (gunpowder)
Carrot Seeds (carrot seeds)
Iris (iris)
Sesame (sesame)
Black Pepper (black_pepper)
Styrax (styrax)
Ambrette (Musk Mallow) (ambrette (musk mallow))
Sandalwood (sandalwood)
Vetiver (vetiver)
Cumin (cumin)
Freesia (freesia)
نام کاملاً میخوره، اما نه به شکل آخرالزمانی، بلکه به سبک داستانی—مثل پایان دنیا در فیلمها یا بازیهای ویدئویی. بوی سینماهای قدیمی میده، اونهایی که چلچراغ و صندلیهای مخملی دارن. غبارآلود و مجلل، اما به شکلی کاملا فرسوده و زوالیافته. پایان دنیایی آرام، جاهای زیبایی که رها شدن، در سکوت، برای همیشه فراموش شدن و زیر گرد و غبار دفن میشن. بوی نوستالژی میده، کمی پودری. بهترین کلمهای که توصیفش میکنه «آستانهای» (liminal) است. یاد سینماهای دهه نودی میاندازه، دوران از دسترفتهای که برنمیگرده و فقط ردپایش در چند جای فرسوده و در حال نابودی باقی مونده. این عطر بوی جایی رو میده که در زمان یخ زده، رها شده، هنوز زیباست، اما محکوم به فراموشی. چیزی خارج از زمان که میدونیم دیگه جایی تو این دنیا نداره. سینمای قدیمی، مغازه بلاکباستر، شب جمعهای آرام در یه شهر کوچک.
با تشخیص نوتهایش مشکل دارم… عطر صمیمیایه، ولی روی پوستم حداکثر ۱۵ دقیقه میمونه… بعد کاملاً ناپدید میشه. و چه افسوسیه، چون تو همین بینظمیاش من دوستش دارم! چه پارادوکسی!
انتظار بیشتری از عطرِ با این عنوان (پایان جهان) داشتم. به نظرم بوی ورود به یک عطرفروشی میدهد. بوی همهچیز با هم میدهد. بیشازحد است. نمیتوانم نتهای مجزا را تشخیص دهم. فقط میتوانم بگویم پودری است. دوست داشتم بوی باروتش بیشتر حس میشد، چون همین موضوع اول از همه توجهام را جلب کرد. نتهایش آنقدر هیجانانگیز بودند: کنجد، پاپکورن و باروت—همهشان منحصر بهفردند. اما این عطر کلیشهای است. بوی خوبی دارد، ولی هیچ شباهتی به چیزی که انتظار داشتم، ندارد.
نمیتوانست کاملتر از این باشد.
در *«لا فن دو مون»* (پایان جهان)، جاذبههای فریبندهِ پایان بشریت کاویده میشود. خانهٔ *«الدو»* (ELDO)، استادان هنر خود، دوباره عطر دیگری میآفرینند که داستانمحور و چشمگیر است. تصور کنید در حالی که جهان در آتش میسوزد—آتش، دود، کشتار، هراس، هرجومرج و مرگ—شما راحت در صندلی محبوبتان، در خانهای ویراننشده، نشستهاید و پفک کرهدار میخورید. این همان حسّی است که این عطر منتقل میکند. به پستی انسانها میپردازد؛ گونهای که پیوسته در حال خودکشی جمعی است. سپس ایدهٔ تاریک پایان همهچیز را با اضافه کردن پفک به تماشا تبدیل میکند و سعی دارد با گلهای گرانبها آن را زیبا جلوه دهد. شیرین است، اما تلخ. تاریک است، اما روشن. استعارهای از وضعیت انسانی است و مرگ مشترکمان را با زبان بو به روشنی بیان میکند. در هر فصل و هر ساعت از روز قابل پوشیدن است. این همهکارآیی در تضاد با داستان یکخطی و تاریک آن است.
امیدوار بودم بیشتر از این باشه، با توجه به نوت باروت. در واقع یه گورمان ملایمِ نسبتاً شیرینه، با شیرینیِ پاپکورن و ویژگیهای هویجیِ برجستهی گل سوسن (که شخصاً خیلی دوستش ندارم). دلم میخواست باروت و پاپکورن بیشتری حس کنم، اما روی پوستم بیشتر گل سوسن میاد.
من از علاقهمندان به عطرهای آیریس هستم، اما متأسفانه این یکی به مذاقم نخورد. بدون شک یک آیریس دودی و پاپکورنمانند جالب است. دودیبودن و بوی پاپکورن کمی حس «سوخته» بهش میدهد. تقریباً مثل خاکستر آیریس است. داستان و حالوهوایش رو میفهمم—خیلی شیرین و دودی میشه، پس برای پوست من مناسب نیست.
راستشو بخوای؟ عاشق این عطرم. حس میکنم قراره عطر اختصاصیام بشه. شیرینه، ولی ساده نیست. ترکیبش فوقالعادهست: شیرینی پفک، خاکی بودن گل سوسن و بوی باروت سوخته. وقتی این عطر رو استشمام میکنم، تصور میکنم دارم توی ساعت طلاییِ مرطوب، با چکمههای نظامیام روی سنگفرش ترکخورده قدم میزارم.
این عطر مثل لحظهٔ برخوردی که باعث آپوکالیپس میشود باز میشود و سپس به تدریج به پسای عجیباً آرام و تنهای آن تبدیل میشود. تصور کنید مزرعهای از گلهای بنفش، همه خشک شده و کاملا در گرد و غبار فرورفتهاند. بوی عطر حس محبوس و رهاشدگی دارد، مثل پشت کمدی که سالها باز نشده. شروعش بسیار فلفلی و تندیبرانگیز است و باروت به وضوح حس میشود، اما در خشکشدن ناگهانی ۱۸۰ درجه تغییر میکند و به گلپودری بسیار نرم تبدیل میشود—آنطور که انتظار داشتم بوی پاپکورن نمیدهد. از نظر هنری زیباست و قابلپوشیدن، اما کهنه و پیر است؛ هیچچیز بازیگوش یا فریبندهای در آن نیست. برای بینی معمولی—بدون زمینهچینی—چندان احساسی بر نمیانگیزد.
عطری پودری، چوبی، کمی شیرین و گلگون با رگهای موسکی که بهشکل شگفتانگیزی ترکیب شده. بدون جنسیتمحور است اما کیفیت اعتیادآوری دارد که دوست دارم مرتب بو کنم. عمیق و لایهلایه احساس میشود، اما همچنان حس تازگی و سبک بودن دارد. از ادویه یا نوتهای پیچیدهای در آن حس نمیکنم، پس پوشیدنش آسان است. دوام و پخشبوی آن برای من عالی بود.
بوی تراشِ مداد میده. شاید بعداً بهش عادت کنم…
فکر میکردم چیزی سختپوش و دشوار برای استفاده باشد، اما در واقع این عطر بسیار ظریف و زیباست. آغازش ترکیبی تیز از فلفل، باروت و بوی پاپکورن است که به طرز عجیبی آزاردهنده نیست. اما از همان شروع، میشود روح گلهای زیبای آیریس و فریزیا را در آن حس کرد. ترکیبی عالی از خشن و نرم، زنانه و تیز است. خوشحالم که خود گلها تیز نیستند. خیلی دوستش دارم؛ شاید بعضیها که انتظار چیزی چالشبرانگیز دارند نارضی باشند، اما من دوست دارم که این عطر کمی زیرپوستی و اندکی خارج از چهارچوب عطرهای گلدار اداری معمولی است.
بیشتر بوی فریزیا و سنبل یا بنفشه به مشامم میرسه، که انتظارش رو نداشتم اما واقعاً تحتتأثیرش قرار گرفتم، چون اینها عطر گلهای موردعلاقهام هستن. فکر میکردم بر اساس نتها کمی تند، بیشتر یونیسکس و حتی کمی گورمن باشه، اما هیچکدوم از اینها نیست. روی پوستم یه عطر گلهای شیرین اما تازهست، عالی برای بهار و پاییز، حتی تابستون. علاوه بر بوی گل، یه شیرینی گورمنمانند هم داره و یه حس کرمی (این رو تو فریزیاهای واقعی هم حس میکنم، اما تو عطرهای فریزیا همیشه غایبه، پس این رو دوست دارم!) اما دقیقاً به میزانی که ذوقم میکنه. یه مقدار ناراحت شدم چون اون بوی جذاب باروت-پاپکورن رو که بر اساس نتها تصور میکردم، نیست؛ اما عطر اینقدر دقیق مطابق سلیقهامه که هر فکر ناراحتی همونجا پر کشید :)
با اولین اسپری، بوی سنگین و پودری ریشهای به مشام میرسد. این بو همراه با بوی پاپکورن است، اما نه پاپکورن غنی و کرهای سینما؛ بلکه بوی پاپکورن کیسهای و کمی شیرینِ خریداریشده از مغازه. بوی پاپکورن فقط حدود سه دقیقه دوام میآورد تا ستاره اصلی نمایش، یعنی باروت، خود را نشان دهد. هرکس که تجربه پر کردن مهمات و کار با باروت را داشته باشد، این عطر برایش آشنا خواهد بود. باروت و ریشهای برای ده دقیقه بعد بوی غالب هستند، سپس بوی غباری به مشام میرسد که یادآور ورود به خانهام در مکزیک پس از چند ماه غیبت است. پخش این بو سریعاً کمرنگ میشود و فقط حدود یک ساعت دوام میآورد. پس از ساعت اول، عطر به بوی پوستی تبدیل میشود که همچنان آرومای پودری را حفظ کرده، اما به آن صندل و بوی گلِ صابونیِ فریزیا اضافه میشود. خشکشدن عطر ملایم است و شبیه بیشتر عطرهای «مناسب محیط اداری» میشود—عبارتی که برای توصیف بوهای ظریف و غیرآزاردهنده به کار میرود و آنها را برای محیطهای حرفهای مناسب میسازد. این بو روی پوست باقی میماند و کمی بیش از پنج ساعت دوام میآورد، به طوری که مجبور میشوم حدود زمان ناهار دوباره عطر بزنم.
شیشهام ۸ ماههشده و بالاخره تقریباً تمام ردّ آن رایحهی خفهکنندهی فریزیا که قبلاً هر بار استفادهام را خراب میکرد، از بین رفته. حالا پر است از بوی باروت، پففک، فلفل سیاه و دانهی هویج؛ دودی، دلچسب و خنثی (نه زنانه، نه مردانه). این دقیقاً همان عطرهایی بود که وقتی خریدمش به دنبالش بودم! نزدیک به پوست میماند، ماندگاری کمی دارد و برای اینکه بویی ازش به مشام برسد باید زیاد اسپریاش کرد، اما برایم مشکلی نیست چون شک دارم روزی این شیشه را تمام کنم!
**پایان جهان.** آیا این اشارهای به آخرالزمان است یا به مفهوم رمانتیکتر کاوشگران قدیم که فراتر از افق شناختهشده پیش میرفتند؟ بطری با نماد خطر رادیواکتیو و بیانیه مطبوعاتی، گویای معنای اول است. احتمالاً این یکی دیگر از شوخیهای اِلدو است، اما نمیتوانم بگویم که شاکلهاش را متوجه شدهام. این عطر بوی زیبایی دارد. کمی دود، کمی فلفل، کمی ادویه دانهای، همه روی بستر گل سوسنی که بر چهارچوبی از چوبوتیر تازه و قابلتنفس استوار شده. سبک و پراکنده و مستانه، ادویههای دانهای و فلفل گاهی مانند ستارگان آسمان شب میدرخشند؛ شاید این عطر میخواهد بگوید که وقتی جهان به پایان برسد، همه چیز دوباره زیبا خواهد شد؟ نمیدانم. فراتر از روایت عجیب، دو چیز دیگر در این عطر چشمگیر است. اول اینکه با توجه به داستانش، طبیعتاً زنانه است. شاید این سرنخی به ایدهٔ اِلدو از پایان جهان باشد: اینکه زنان جهان را نجات خواهند داد یا تنها بازماندهها خواهند بود؟ ویژگی برجستهٔ دوم، آرامش، سکوت و نزدیکی این عطر است. اِلدو غریبهای با ساخت عطرهای پرحجم و بلند نیست و کاملاً قادر به آن است—چیزی که با عنوانی مثل «پایان جهان» انتظارش میرفت. اما این بار عمداً از آن عبور کرده. این عطر بسیار آرام، بسیار ظریف است؛ با نجوا و نوازش سخن میگوید، نه با انفجار یا فریاد. اگر پایان جهان بویی چنین دارد، بیاید. از آن متحیرم، مجذوبش شدهام، اما نمیدانم آیا دوباره دوست دارم آن را بپوشم یا نه.
عطر شیرین، دودی و اغواگر کوچولو. در نگاه اول، ریشهسوسن (آیریس) خودنمایی میکند، اما با خشکشدن، به چیزی مغزدارتر و چوبیتر تبدیل میشود.
سعی کن بلافاصله بعد از خارج شدن از دوش آب داغ استفاده کنی. وقتی هنوز در حمام بخارگرفتهای و قبل از پوشیدن لباس، سه اسپری روی سینهات بزن. آن نوت پاپکورن رو تشخیص میدی! اگر نه، شاید نسبت به اجزایش بویایی نداری؟ چون آن آکورد پاپکورن قطعاً وجود داره، هرچند در مقدمه کوتاهه. مغزدار، خوشمزه و دودیست، و خیلی خیلی خوبه. **FEI...** مثال بارزی از اینه که چرا دیگه به بخش *«یادآورِ...»* توجهی نمیکنم. خدای من... این یک **سایت عطر**ه—نه یک فروم سیاسی که آزاد باشی مشکلات روانیات رو روی **عطر** پیاده کنی. آدمهای عادی اینجا میآیند تا **اطلاعاتی درباره عطرها** پیدا کنند. دارید همهچیز رو برای کسایی که دنبال دانش مرتبط با عطر هستند، به هم میریزید. تنها دستاورد شما در این کار، یادآوریِ دوباره به ما آدمهای متعادل از این واقعیته که امروزه خیلیها واقعاً به کمک روانپزشکی نیاز دارند (اگر این جمله *«تحریک»*ت میکنه، احتمالاً منظور شما هستید). منابع زیادی وجود داره؛ بهخصوص در کشورهای غربی و توسعهیافته (مثل آمریکا). این حرفهای سیاسی عجیبوغریب رو از عطر دور نگه دارید! دیگه هیچ چیز مقدس نیست. این آدمهای بیمارِ مبتلا به *TDS* عجیبوغریب راهی پیدا میکنند تا همهچیز رو خراب کنند. پایان سخنرانی.
«واقعاً بوی پاپکورن میدهد. عجیب. تجربی.»
این بوی کاتالوگ آون میده که صفحهی تست عطرش کاملاً استفاده شده، اما باز هم مچ دستت را محکم رویش میکشی تا شاید آخرین ردّ بو را بگیری. بویی آشنا، گرم، چوبی و نیمهشیرین. هرچه بیشتر روی پوست بماند، شیرینتر میشود؛ بعد از دو ساعت یا بیشتر، حتی شیرینی شبیه به هلو هم احساس میکنم. واقعاً ازش خوشم میآید. از یک طرف حس کلاسیک و ثروت قدیمی میده، از طرفی خیلی دلنشین و آرامشبخشه. میتونه یه عطر امضایی خوب باشه.
وای، کاش من هم تجربهای مثل @aoi4eg داشتم. امروز هوا ۱۰۱ درجه فارنهایت بود و همهاش رو گردنم و بازوهام زدم، اما فقط بوی کمی شیرین و کمی پودری گل به مشامم رسید. هیچ ردی از پاپکورن نبود. صفر. واقعاً منتظر این عطر بودم فقط به خاطر نوت پاپکورنش!!! کمی نگران بودم که ریشهسان (ایریس) خودشو نشون بده، اما متأسفانه برای من همهچیز ایریس و فریزیاست. هیچ کرمزدگی، هیچ نمکی. خیلی زنانه میمونه و راستش بیشتر شبیه شکر پودر شده و پودر بچه بو میده. منصفانه بگم، بوی بدی نیست. اما کاملا گمراهکنندهست. بعدتر رفتم سینما (تصادفی نبود، میخواستم مقایسه کنم) و بوی پاپکورن سینما با این عطر مثل روز و شب تفاوت داره. اصلا قابل مقایسه نیستن. یکی گله (این عطر) و اون یکی پاپکورن (پاپکورن واقعی). مثل عطر *Dangerous Complicity* شیشهقشنگی داره و همهچیز، اما بویش به بقیه محصولات برند نمیچسبه، متأسفانه باید بگم.
عطر برای یک روز بسیار گرم. چند بار در مارس و آوریل استفاده کردم و مثل خیلی از نظردهندههای اینجا، از ماندگاری کمش ناامید شدم. دیروز که کل روز آفتابی بود و دمای هوا بالاتر از ۲۷ درجه بود، دوباره امتحانش کردم و تفاوتش باورنکردنی بود. دو اسپری استاندارد تقریباً—بدون اغراق—۱۲ ساعت دوام آورد. بعد از یک سفر طولانی با ماشین، احساس میکردم دارم داخل سینمای آتشگرفته نشستم: بوی دود و پاپکورن میدهد، با کمی بوی پلاستیک (فکر کنم همان نوت باروت باشد). وقتی روی پوست سرد بزنید، بیشتر نوت فریزیا را حس میکنید، اما طول نمیکشد.
با نظرات زیر موافقم؛ دوام این عطر بسیار پایینی داره.
همهی بررسیهای @hologram از این پست به بعد که پایین گذاشته، توسط هوش مصنوعی نوشته شدهاند. تمام بررسیهای قبل از اون هم خودشان نوشتهاند. تفاوتش خیلی مشخصه.
سه ماهه که این عطر رو دارم، و هنوز از نت ابتداییِ گلسنبل (فریزیا) خیلی بدم میاد. اما متوجه شدم که اگر بیشازحد اسپری کنم (مثلا ده بار روی سینه و چندتا روی هر مچ دست، که بعد با انگشت پشت دستها و پشت گوشها هم میمالم)، نتهای دیگهی عطر بیشتر خودشون رو نشون میدن، بدون اینکه شدت یا پخشبوی عطر (سیلاژ) بیشازحد بشه—که بیشتر شب هم در حد متوسط باقی مونده. اسپری بیشازحد باعث شده ماندگاری عطر هم خیلی بهتر بشه؛ قبلاً چهار پنج ساعت بیشتر دووم نمیآورد که سه ساعتش هم بیشتر بوی گلسنبل بود و آخرش کمی بوی پوستِ خوب باقی میموند، اما دیشب حداقل هشت نه ساعت ماند و حتی صبح که بیدار شدم هنوز کمرنگ حسش میکردم. رگهی بوی عطر هم دیگه فقط اون گلسنبل بدبو نیست؛ حالا بیشتر بوی پاپکورن و باروت میده. با این حال، هنوز کمی زنانه میزنه به دلیل نتهای گل، اما حسِ «سینمایی» که از بقیهی نتها میاد کمک میکنه بتونم باش کنار بیام. (دیشب اول سه اسپری زدم، اما گلسنبل واقعا آزارم میداد؛ ریسک کردم و بیشازحد اسپری زدم و کاملا آماده بودم اگه فقط بوی اون گل بدتر شد، برم دشو آب بکشم.)
واییییی، من اینو دوست دارم. ولی فکر کنم تو گروه «تماشا کردن فیلم آخرالزمانی تو سینما» جزو اقلیت باشم. اولش بوی باروت و فلفل سیاه میده که فوقالعادهست. در مرحلهٔ پایانی هم بیشتر بوی گل سوسن و پودر میده، بدون اینکه بوی پیرزنگونه بده. من این عطر رو تمام سال میزنم و تقریباً هر بار که به تیراندازی میرم هم ازش استفاده میکنم.
به نظرم سنبله (ایریس) خیلی غالبه. بوی ذرت بودادهی ظریف و باروت دودی رو حس میکنم، اما انتظار داشتم پیچیدهتر باشه. علاوه بر این، خیلی ضعیفه و حتی یک ساعت هم دووم نمیآره.
خوشبو و دلپذیره، ولی مثل بقیه موافقم که ضعیفه.
به زور یه بوییدنم که دیگه تموم شده...
پودر بنفشه، هویج و ختمی مسکی بوی گیاهی عمیقتری هم به این عطر اضافه میکنند. هیچ عنصر خاصی در اینجا توجهام را جلب نمیکند، اما بهنظر عطر متوسط و بیآزاری است—چیزی نیست که کسی را آزار دهد. من خودم یک شیشه کامل از آن نمیخرم.
دوست داشتم بوی پاپکورن یا باروت را حس کنم، اما هیچکدام را نمیشوم و شک دارم این فقط یک ترفند بازاریابی است یا بینیام آنقدر ساده است که نمیتواند ظرافتها را تشخیص دهد. با این حال، عطر بسیار دلنشین، ظریف، نرم، شیک و پودری است، بیشتر زنانه. ایریس ستاره اصلی اینجا است. متأسفانه پارامترهای آن خیلی ضعیفاند؛ کمبوی بودن برای چنین عطری میتوانست نقطه قوت باشد، اما ماندگاری کم یک عیب بزرگ است، خیلی زود محو میشود. ویرایش: تقریباً فراموش کرده بودم، اما گاهی بسته به دمای هوا یا عوامل دیگر، در برخی روزها بوی آن شبیه اسمارتیز میشود، هرچند ارزش چندانی ندارد.
از EDLO مستقیم نمونه سفارش دادم. چه ناامیدیای بود. روی من بوی صابون میده. نه صابون ارزون، قطعاً. ولی نه مثل آسوپ هم نیست. یه بوی بازار پسند، ولی تظاهر به لوکسبودن. گاهی اوقات یاد بوی عطرفروشیهای داخل پاساژ میاندازه. بعد هم یه جورایی بوی پلاستیک هم داره. میتونم ازش به عنوان خوشبوکنندهٔ هوا تو دستشویی استفاده کنم.
بوی ۱۰۰٪ بادکنکهای پلاستیکی، همان مزه پلاستیکی که وقتی یکی را باد میکنی در دهانت حس میکنی، همان بویی که بعد از گرفتن بادکنک با دستهای عرقکرده روی پوست میماند.
در ابتدا بوی روغن غذای مصرفشده میدهد، بعد بوی گیلاس پودری به مشام میرسد. و حدود بیست دقیقه دوام میآورد. همین.
بوی سنگین و دودی باروت همراه با ذرت کارامل، یادآور بهترین حالتِ «بهیاد آر، بهیاد آر پنجم نوامبر» است. از خواندن نقدهایی که این عطر را بیمزه یا بدون الهام مینامند شگفتزدهام – تا به حال بویی مثلش استشمام نکردهام! هرچند برای روزهای عادی از آن استفاده نمیکنم، اما منتظر مناسبتهایی هستم که بوییدنش مناسب باشد. یونیسکس (شاید حتی کمی مردانه)، منحصر به فرد و کاملا پاییزی.
این یکی خیلی عجیبه برادر. ادویهها و پاپکورن و این جور چیزا بوی غذا میدن، نه یه گورمند خوشمزه، بلکه انگار یه مشت ادویهی گوشت رو روی خودت مالی! و بوی باروت هم بیشتر آزاردهندهاش میکنه. از نظر هنری دوستش دارم، ولی فکر نمیکنم بشه پوشیدش. قسمت عجیبی داره این رایحهها، همیشه برام حالت تهوع آورن.
عطر پوستی. آبیرنگ، ضعیف. اما چطور هنوز میتوانم بوی باروت و پفک را حس کنم؟ نه قوی، اما هست. از این موضوع خیلی خوشم میآید، بد نیست، یونیسکس اما بیشتر مردانه است. من آن را بهعنوان عطر تمیزی میپوشم. بهعنوان کسی که وسواس پایان جهان دارد، مجبور بودم این را به مجموعهام اضافه کنم و از نوت پفکاش سرگرم میشوم. خوشبختانه پفک کمی شخصیت میدهد به عطری که در غیر این صورت خیلی خیلی بیمزه میشد. اما فریب نخورید، هنوز هم ضعیفتر از همیشه است.
پایان جهان زیباست و مثل آغاز تازهای احساس میشود. انتظار داشتم نوت ذرت بو داده یادآور آدمهایی باشد که فاجعه را از تلویزیون یا گوشیشان تماشا میکنند، اما اینجا چنان خوب با بقیه آمیخته که فقط بخشی از کل به نظر میرسد. بله، باروت هم هست تا از خشونت رگناروک بگوید، و ذرت بو داده هم تا از تماشاگرانش. اما اینها فقط درباره آدمهاست، و *پایان جهان* بیشتر درباره خود جهان و کیهان است تا آدمها. آدمها فقط بخش کوچکی از معادله بزرگاند. و تجربه کامل پایان، فرایندی طولانی و آرام از طبیعت است، سرنوشتی که از آغاز کیهان نوشته شده تا جهان بعد و بعدتر و بعدتر را بیافریند، همانطور که همیشه بوده و همیشه باید باشد. آرامشبخش است، آرام است، زیباست، حتی وقتی مرگ همهچیز را در بر میگیرد. حتی وقتی با آتش پایان مییابد، آتش کهنه را میسوزاند تا نو را بیافریند. حتی وقتی در تاریکی فرومیپوشد، نوری از انفجار ناگهانیِ تازهای هست: **بانگ!!**
از این یکی تعجب کردم—یکی از دوستانم که تازه با عطر آشنا شده بود، نمونهای برام فرستاد و انتظار داشتم به خاطر دودیبودنش دوستش نداشته باشم، ولی روی پوستم اصلاً دودی نیست. بیشتر شبیه باروت شیرین و پودریه… عجیبه. در مرحلهٔ پایانی هم بیشتر شیرین بود و کاملاً ازش لذت نبردم—باید دوباره بزنم ببینم دوستش دارم یا نه. **ویرایش بعد از چندبار استفاده:** خیلی عجیبه. وقتی به این عطر فکر میکنم، تصورم اینه که وقتی اسپریش کنم یا بویشو بگیرم، اذیتم کنه، ولی وقتی میزنم، تمام روز دارم مچم رو بو میکشم و تعجب میکنم چرا دارم لذت میبرم! :) دودیبودنش برام مبهمه، چون خیلی ملایمه، آزاردهنده نیست، بلکه به نوعی احاطهکنندهست. این عطر باعث میشه تبلیغات «جذاب» یا «سکسِ» سیگارهای دهههای ۵۰–۷۰ رو درک کنم. یه شیرینی هم توش هست و همهچیز فوقالعاده خوب ترکیب شده. هرچقدر بیشتر میزنم، بیشتر فکر میکنم شاید تبدیل بشه به یه شیشهٔ کامل.
خیلی کمتر از چیزیست که توی یادداشتها توصیف شده. خوشبویه، ولی واقعاً چیز خاصی نیست. من انتظار داشتم یه ریشهسوسن فلزی و سرد بگیرم، اما یه صندل معمولی با کمی رگهی مرکباتی گرفتم. خیلی ضعیف بود؛ میپوشمش، ولی مثل وقتیست که فقط میخوام بوی خوبی بدم و یه عطر طراحی معمولی میزنم. ۵ از ۱۰. حتی بوی پاپکورن هم نداد، که البته خوشحالم—نه توی زندگی واقعی دوست دارم بوی پاپکورن بدم، نه توی عطر.
این عالیه. میتونم تصور کنم که در یک شب قرار عاشقانه و داغ با مردی مو و چشمتیره هستم. او از پشت سر میاد، گردنم رو بو میکنه، بعد چشمهایش به پشت سرش میافتن. خیلی حساسیه! باید یه شیشه کامل بگیرم برای اون شبهای سکسیه.
کاش توی این عطر نوت بالای فریزیا نبود؛ بقیهی اجزای عطر واقعاً جالبن، اما حدود نیمساعت اول بو میدم مثل یک عطر فریزیا ارزونقیمت دههی ۹۰! احتمالاً خیلی از آدمهای یونیسکس/مردانهسلیقه با این عطر مشکل دارن، خودم هم همین حالا دارم کمی باش دستوپنجه نرم میکنم. وقتی خشک میشه و فریزیا کمی کمرنگتر میشه، خیلی یونیسکستر میشه. چوب صندل شیرین و کرمیه و بوی ذرتبو دادهی کرهای رو تقویت میکنه. باروت، فلفل و زیره ملایمترن، اما واضحاً تند و دلچسبن. ایریس خوب ترکیب شده و سخت میشه تشخیصش داد، اما گاهی اوقات اون بافت نرم و صافش رو توی این هرجومرج میشه حس کرد. هنوز توی مرحلهی میانی خشکشدن، نوت تند گل فریزیا تو هوا میپرخه (و توی ردّ بو هم خیلی هست)، اما روی پوست دیگه اونقدر شدید نیست. اگه جای فریزیا یه نوت کولا درخشان (یا چیزی مشابه، گرم و شاید کمی رازیانهای) بود، خیلی لذتبخشتر و قابلپوششتر میشد. بعد از حدود یک ساعت و نیم، فریزیا تقریباً از بین میره. توی مرحلهی خشکشدن نهایی، عطر دودیتر و شیرینتر میشه. دانهی هویج توی این مرحله مشخصتره، باقیماندهی فریزیا رو آرام میکنه و کنار ذرتبو داده خوب مینشینه. حالا واقعاً دارم از این عطر لذت میبرم! ماندگاریش بین چهار تا پنج ساعته. اما بعد از پنج ساعت، یه بوی دودی، کرهای و ملایم پوست هویج میمونه. برای ردّ بو نزدیک، دو اسپری کافیه، برای ردّ بو متوسط، چهار تا. جالب اینجاست که با توجه به گرمایش جهانی که یکی از عوامل پایان دنیاست، نمیتونم تصور کنم «لا فن دو مونده» توی هوای گرم خوشایند باشه. حتی نشستن کنار رادیاتور هم کمی زیادهرویه به نظر میرسه.
این یکی از اولین خریدهای عطرهای نیچِ من بود. یه ست کشفِ بو گرفتم که این هم توش بود، شک دارم اگر فقط بر اساس نوتها میخواستم بخرم، سراغش میرفتم. برای من خیلی منحصر بهفرد و جذابه. متوجه یه الگو شدم که هر عطر با پایهٔ ساندلوود، با شیمی پوست من خودبهخود بوی فوقالعادهای میگیره. نوتهای باروت/پفک/دانهٔ هویج روی پوست من تقریباً به یک اندازه ظاهر میشن. ایریس و آمبرت بیشتر به عنوان نوتهای میانی حس میشن، و البته ساندلوود باعث میشه عطر کل روز دووم بیاره. ماندگاری و پخشبوییش متوسط تا قویه. دوست دارم هر فصل بزنمش، ولی بیشتر بهار میکشمش؛ فکر میکنم با هوا گرمتر، حالم رو خوب میکنه. به نظرم این عطر واقعاً یونیسکسه.
متوجه هیچ دودی یا بوی پاپکورن نمیشوم، فقط ریشهسوسن (آیریس) رو حس میکنم که امید داشتم اینجا ضعیفتر باشه. در نهایت، به نظرم این بیشتر شبیه یه کرم دست معمولی میمونه، چیزی که دنبالش نبودم، پس ردش میکنم.
«بوی ذرت بو داده و سنبلهی خوشایندی میگیرم. شاید این ترکیب با نوتهای اولیهی باروت و دانهی هویج عجیب به نظر برسد، اما عطرش ظریف، زیبا و سبک است. هیچ چیز انقلابی نیست، اما واقعاً دلنشین است.»
آغاز فلزی و وزوزدار. سپس ریشهای سبک و پس از آن نوت گل سفید کلیشهای. در اولین تست با دو اسپری شروع کردم. در نیمساعت اول مجبور شدم بویم را به پوست بچسبانم تا آن را پیدا کنم، اما بعد از آن پراکندگی حدود ۳۰ سانتی داشت و حدود ۲ تا ۳ ساعت ماند. روز بعد با شش اسپری خودم را در آن غرق کردم و حباب خوشایندی تمام روز همراهم بود و نزدیک به ۱۲ ساعت یا بیشتر، عطر بیشتر به صورت بوی پوستی باقی ماند. حتی صبح روز بعد هم اثری بسیار سبک از گل/چوب و مشک را حس میکردم. روی پوست من هیچ بوی باروت، ذرت بو داده یا دانه هویج احساس نشد. نمونهای برند **ELd’O** از یک ست کشف بزرگ بود. شاید در این بچ مشکلی وجود داشته. برای من خوشایند بود، اما منحصر بهفرد نبود و کمی متمایل به زنانه.
ستِ کشف رو سفارش داده بودم، پس خیلی نمونه برای بررسی داشتم. این یکی برام برجسته شد و اول لیست عطرهایی قرار گرفت که میخواستم بخرم. نمیفهمم چرا بهش امتیاز متوسط دادن. من ازش سیر نمیشم.
میخوای بخوریش.
این یکی از عطرهای موردعلاقهام است—اگر نه محبوبترین عطر تمام دورانم—پس هشدار بدهم، این نظر کاملا جانبدارانه است. پایان دنیا بود وقتی اولین بار این عطر را بو کردم و فهمیدم: این بود، بهترینِ عطرسازی برای بینی من. سفرم تمام شده بود، به خانه رسیده بودم و آن خانه اوج گرما و صمیمیت است. این شاهکاری از ایریس رزینی و پودری است. باروت ترکیبی زیبا از قدرت و شدت است—بدون آن، پایان دنیا ظریف و آرام است، چیزی که ترسهای زندگی را منعکس نمیکند. فکر میکنم داستان پشت این عطر زیبا و متناسب است. پاپکورن نه واقعی به نظر میرسد و نه گورمان، بلکه حسِ خامهای و نانمانندی به آن میدهد؛ یادآور نان تازه تستشده با کره مالیده. این عطر کودکانه اما ظریف، بههمریخته اما تمیز، پیچیده اما آشنا است. در یک سال دو بطریاش را تمام کردم و دوباره نخریدم، چون میدانم فقط همین را استفاده خواهم کرد؛ بقیه عطرهایم قبل از اینکه دست از این بردارم، کهنه و فاسد میشوند. اگر روزی تولیدش متوقف شود، در خیابانها زاری خواهم کرد. نمیتوانم بدون ستایش از این عطر توصیفش کنم، اما تلاشم برای عینی بودن این است: ایریس کرهای که ممکن است شباهتی به رژلبهای دههٔ ۹۰ داشته باشد. رزینها گرما میآورند اما سنگین نیستند و بوی کندر نمیدهند—این عطر ادویهای هم نیست، زیره ضعیف است و کنجد به گرمای رزینها میافزاید. گلدار نیست اما ایریس کاملاً قابل تشخیص است؛ شیرین و گورمان هم نیست، اما میتوان گفت خامهای و نانمانند است. قابلتشخیصترین نوتها پاپکورن (که بیشتر کره است تا پاپکورن واقعی)، ایریس، فلفل سیاه، ترکیب دانه هویج و کنجد، و باروت هستند. باروت در طول استفاده به صورت دودی فلزی باقی میماند؛ نه دود آتش، و فلزیبودنش بوی بیمارستان نمیدهد، واقعاً بوی باروت میدهد. کمی هم یاد تراشههای مداد میاندازد، مثل عطر *You* از گلوسیر. باروت در ابتدا تند است اما سریع محو میشود و پایهٔ دودی ملایمی در پسزمینه باقی میگذارد. تنها عیبش این است که ضعیف است و دوام ندارد. بهطور عینی، *La Fin Du Monde* عطر پوستی ایریس دودی است، اما برای من کمال است. چیزی شبیه این وجود ندارد، اما میتوان گفت پیشگام انقلاب ایریس فلفلی-مشکی است که با *You* گلوسیر شروع شد. مثل خالهٔ دور اما سکس و جذاب *You*، *Sonic Flower* و *Another 13* است—باروت واقعاً آن را منحصر به فرد کرده. اگر آنها را دوست دارید، احتمالاً این را هم دوست خواهید داشت، یا حداقل آزاردهنده نخواهید یافت.
خرید کور چون تو تخفیف بود و جالب به نظر میرسید، به علاوه من عطرهای گل سوسن رو دوست دارم. هرچقدر هم که بخوам نمیفهمم چرا همهی نظرها و حتی اسمش اینقدر سر و صدا کرده. یه عطر کمی شیرین، کهرباییست؛ خوبه، بیآزار و اگر چیزی باشه، دنج و گرم. من عطر *بای دِ فایرپلیس* از MM رو دارم و این یادش میاندازه، البته خیلی خیلی سبکتر و کمتر شیرین. فکر میکردم با توجه به اسمش (و چندتا نظر دیگه) یه عطر عجیب و غریب، شاید کمی چالشبرانگیز و غیرمعمول بگیرم، ولی این عطر به اندازهای که یه عطر میتونه خوب و بیآزار باشه، همینطوره.
"میشه؟ بوی این دقیقاً همون بوییه که بعد از تراشوندن مداد تو مدرسه حس میکنی، قسم میخورم. اصلاً بوی باروت نمیده، احتمالاً مردم نمیدونن بوی باروت سوخته چیه، چون به نظر من این فقط بوی مداد میده."
حتی نمیدونم چی بگم. این رو توهینآمیز نمیبینم. نه بوی باروت حس میشه، نه هیچ چیز گلمانندی. یاد کفپوش وینیل نو میاندازه.
**پایان دنیا** ترکیبی شیرین، خاکی و ادویهای از دانههای هویج، زیره سبک و کمی فلفل است، اما هیچوقت سنگین نیست. در میانهٔ بو، شیرینیاش بسیار بیشتر میشود (اما روی پوست من خاکستری میشود) و کمی عطر موسکی دانهٔ آمبرت هم حس میشود. من نوت پاپکورن را هم تشخیص میدهم.
آیا پایان جهان چیزی است که تماشا کرد؟ این همان چیزی است که **الدو** میخواهد شما فکر کنید دیدگاهِ «لا فن دو مونده» (پایان جهان) است، اما این عطر نتوانسته اتهاماتِ «حولهی خیس» را رد کند. برخلاف حولههای نسبتاً خشک اروپایی، آنهایی که در کشور من هستند آنقدر خیساند که چکه میکنند و با بوی تند و خفهکنندهی الکل همراهاند. همان الکل که برای من نشانهی یک عطر ارزانقیمت است. این بو همهجا هست: از عطرهای فستفشن گرفته تا برندهای طراحی، تا این شیشه از عطرهای نیچ. راستش را بخواهید، برایم سخت است که این را «نیچ» بنامم، چون دقیقاً بوی هر عطر طراحیِ پرسروصدای دیگری را میدهد که برای زنان ساخته شده. در آغاز کمی بوی پاپکورن حس میشود که من از آن خوشحال شدم، چون بوی پاپکورن را دوست ندارم، اما اثری از باروت نیست؛ فقط یک گلِ الکلی ارزانقیمت است. هیچ چیز آخرالزمانی در آن نیست، مگر اینکه مثل من، فاجعهی بزرگی مثل یک عطر وحشتناک را تصور کنید. دو مرحله از خشکشدنِ عطر را مشاهده کردهام. مرحلهی اول دقیقاً بوی ماسک گلایکولیک گلوسِ لُoreal را میدهد، با این تفاوت که ماسک مو بوی بهتری دارد، چون بوی الکلِ دستمالمرطوب نمیدهد. واضح است که اگر یک عطر نیچ نباید بوی چیزی بدهد، آن چیز شامپوی سوپرمارکتی است. مرحلهی نهاییِ خشکشدن دوباره به همان گلِ الکلیِ سردردآور برمیگردد. برایم شگفتانگیز است که ریشهسنبلد بتواند اینقدر بدبو شود. این جور عطرها هم به پوست میچسبند—من چندبار دستم را شستم، اما فایدهای نداشت. سرانجام مجبور شدم عطر دیگری را به مقدار زیاد روی آن اسپری کنم تا بوی سردردآورش را بپوشاند.
برای عطر با چنین تم و مفهوم متمایز، من عجیباً آن را شیک میبینم. حس ظریفی با گل سوسن دارد. ترکیب آن با باروت و پفک، از نظر من بوی بسیار آرامشبخشی ایجاد میکند. موافقم که ماندگاری خوبی ندارد، اما به هر حال، از این عطر خوشم آمد!
هیچ بویی مثل این نیست. حتی نمیتونم توصیفش کنم. ولی بهش معتاد میشی و مدام داره خودتو میگیری که دستت رو بو میکنی. نوت پاپکورن هم هست، خیلی واضح. همه ادویهها رو هم حس میکنم و ایریس ظریفش. باروت؟ کی میدونه...؟! شاید یه... تکتیرانداز؟! ترکیب همه اینها عطر گرم و دلنشینی میسازه، قطعاً برای آدمهای بالغتر. نمیتونم تصور کنم این عطر رو روی یه نوجوان یا یه بیستوچندساله ببینم، با اینکه خیلی بازیگوشه. قبل از سفارش تستش کن. همهچیز برای همه نیست 😘🙏
این آبه، عطر نیست. هیچکس بویشو روی تو حس نمیکنه! خیلی ضعیفه!
عذر میخوام پس میگیرم، این خوبه. بوی پاپکورن کرمی، ریشهای ایریس و ترقوتق باروت حس میشه. هرچقدر این ترکیب پرسروصدا به نظر بیاد، یه عطر ایریسی پوستی و قابلپوشیدن با یه لبه تیزه. مثل یه نسخه سینماییِ «گلوسیر یو» یا یه «او لا لا» کمتر شیرین که به جای فندق، پاپکورن داره. فیلمی که با این عطر جور درمیاد «شب دنبالهدار»ه. هرچقدر عطر غیرهمزمان باشه، برای یه فیلم آخرالزمانی که با یه نوجوان پاپکورنخور تو سینما شروع میشه و با شلیک یوزی به زامبیها تموم میشه، کامله.
همونقدر که این عطر رو استشمام میکنم، مرا به دنیای پسا-آخرالزمانی میبره. آغازش یه بوی کهنه و بیمزه از پاپکورن کارامل بدون شکر داره، مثل همون نوعی که تو یه سوپرمارکت رها شده پیدا میکنی وقتی دارین برای زندهموندن به دنبال غذا میگردین. لایهای از صمغ بنزوین (ستیراکس) هم توش هست که تقریبا آشنا به نظر میرسه—چیزی که قبلاً تو عطرهای دیگه بو کردهاید، اما اینجا انگار گرد گرفته و سالها دستنخورده مونده. وقتی عطر پیش میره، ریشهایریس و چوب صندل وارد میشن و سعی میکنن یه نظمی به این هرجومرج بدن. یه حس تمیز و دارویی بهش میدن که با پوسیدگی تضاد داره، مثل پیدا کردن یه جعبه کمکهای اولیه تو دل آوار و خاک، وقتی دارین بعد از یه درگیری نزدیک با زامبی، خودتون رو مداوا میکنین. این عطر رو برای پوشیدن انتخاب نمیکنم، اما یه جذبهای داره، یادآور خاطرههای فراموششده و بقا. بد نیست—فقط بوی دنیاییه که پشتسر گذاشته شده.
راحتتر از چیزی است که نوتها نشان میدهند. همچنین به اندازهای که برندینگ پیشنهاد میکند، آخرالزمانی نیست. اکورد اصلی که در ابتدا حس میکنم، بوئی شیرین و کرهای مثل پاپکورن است. من در زندگی واقعی با باروت سر و کار نداشتم، پس نمیتوانم بگویم چقدر خوب اینجا نمایش داده شده. فقط میتوانم بگویم که اثری پودری و کمی دودی وجود دارد که شروع میکند به حرکت و گاهی بوی پاپکورن را تحتالشعاع قرار میدهد. در میان این بوها، لمسهایی از فلفل، رزینها و گلهای شیرین هم وجود دارد. به نظرم این عطر کاملا یونیسکس است. فکر میکنم جنبههای پاپکورن، دودی و فلفلی آن مردانه است، اما گلهای شیرین و پودریاش زنانهست… ترکیب این دو باعث میشود کل مسیر روی خط میانی حرکت کند. من دوستش دارم… بویی منحصر به فرد است… آن را در لیست عطرهایی که میخواهم بطری کاملش را بخرم نگه میدارم.
این عطر با بویی شبیه توپهای تنیس نو یا کفشهای کتانی بچهها با زیره لاستیکی آغاز میشود. اما لبه کمی ترش و تندی که به عطر حس لاستیکی میدهد، سریع محو میشود و به بویی ملایمتر تبدیل میشود: صفحه تلویزیون پر از نویز استاتیک، شیر خشک پودری و کمی شیرینی مومی، مثل یک لبمرطوب یخزده. عطر بسیار عجیب و منحصر بهفردی است—پشمی، کرکی و ملایم. تقریباً هیچیک از تندی یا تاریکیای که نامش تداعی میکند در آن حس نمیشود. بهترین حالتی که برایش متصورم، یک شب جمعه در خانه است، پیچیده در یک پتو راحت، در حال تماشای دوباره فیلمهای دهه ۹۰ از سرویس استریمینگ، با یک فنجان کاکائوی ارزان و کاسه بزرگی پاپکورن کمکره. میفهمم چرا این عطر را با «اوه لا لا» تئو کابانل مقایسه میکنند، اما خودم آنها را خیلی شبیه هم نمیبینم. «اوه لا لا» بسیار شیرینتر است و عنصر مومیاش حالتی تقریباً کرمی و نرم دارد، نه حس استاتیک و لاستیکی «لا فن دو مونده».
اشتباه نکنید، این عطر بوی زیبایی داره. ترکیب اولیه کنجد + بنفشه + دانه هویج، کمی مسکدار و با طعم مغزی ملایمی هست که خوشایندیه. اما این عطر خیلی ملایم روی پوسته و تقریبا هیچ پخشبویی نداره، همچنین دوام کمی روی پوست من داشت. در مرحله خشکشدن (دریداون) هم بوی تراشه مداد میده. اگه شما این عطر رو دوست دارید و میتونید با تخفیف یه شیشه کامل بخرید، دستتون درد نکنه. من شیشه ۵۰ میلیلیتریام رو فروختم چون ارزش نگهداشتن نداشت.
این عطرِ محبوبترینِ منه. یکی از اون عطرهاییه که وقتی میپوشمش، به این فکر نمیکنم بعدش چی بپوشم. یاد صابون عاجِ زردچوبهای میندازه، اما با یه رگهی مُشکِ پوستِ جذاب. پس هم تازه و تمیزه، هم یه جورایی شیطنتآمیز. همهچیز توش خیلی خوب ترکیب شده، اما باز میشه متوجه شد که کمی فلفلیه و داخلش صندل هم هست. یاد نورِ خورشید میندازه که از میان گرد و غبارِ اتاقِ یه خانهی چوبیِ قدیمی میگذره. وقتی میپوشمش، هم احساس شادی میکنم، هم راحتی. پس بیشتر وقتی هوا سردتره سراغش میرم.
این عطر رو خیلی دوست دارم! فکر میکنم یکی از موردعلاقههام باشه، کنار «فَت الکتریشن» و «استوری آف یور لایف». این عطر خیلی نزدیک به پوست مینشینه، پخشبوییش از صمیمی تا متوسطه و ماندگاریش هم همینطور! اما اگر اجازه بدی این جنبهها تو رو از امتحان کردن یه عطر عالی بازدارن، فرصت تجربهی شاهکارهایی رو از دست میدی. روی پوست من، بیشتر نتهای گلدارش مشخصه، بهخصوص سنجد و فریزیا، همراه با رگههای باروتی که خیلی پررنگ ظاهر میشن! بعد از خشک شدن هم کمی بوی چوبی حس میشه! هیچ بوی پاپکورن نیست، اما اشکالی نداره چون این عطر واقعاً زیباست!
این لذتبخش و منحصر بهفرده. با اسمش انتظار یه چیز تندتر یا خارقالعادهتری داشتم. متأسفانه اینطور نشد. اولین عطرم از ELDO بود. بد نبود، ولی قطعاً یه فرصت رو از دست داد. میخوام بعداً «فَت الکتریشن» رو امتحان کنم. بوی پاپکورن جالب بود. بوی باروت، حداقل برای من، خیلی کمه. پودریه، ولی باروتی نیست. 🤣 انتظار یه انفجار بیشتر داشتم.
عطر عجیب اما آرامشبخشی، یادم میاندازد از مادرم. شب آتشبازی برای بریتانیاییها. خیلی خیلی مناسب برای پاییز/زمستان. قطعاً عطر یونیسکس.
این عطر رو همراه سه عطر دیگه تو یه ست نمونه سفارش دادم چون کنجکاو بودم بویِ نوتهایش رو امتحان کنم. انتظار یه عطر پاییزی مردانه با گرما و یه پیچش گلدار و تازه داشتم. اما چی دریافت کردم؟ یه عطری که ساعت و نیم اول بویِ میز چوبیای میده که سالها تو زیرزمین یه نجار بازنشسته پوسیده! و بعد که روی پوست پخش میشه، بویِ یه تپه مقوای پشت یه کاغذفروشی به مشام میرسه. انتظارم خیلی بیشتر از این بود، اصلاً یه خرید کور امن نبود.
یک ساله میخواستم این عطر رو بررسی کنم—برام مثل جادوست، عطر امضام. ترکیب خیرهکنندهای داره، بویی پویا و منحصر بهفرد تا آخر. راستش، با بیشتر نظرات دیگه (مخصوصاً نقدهای منفی) کاملا موافق نیستم: فکر نمیکنم این عطر شیرین/خوراکی باشه، یا خیلی مشکدار، یا خیلی پودری… یا شاید هم همهی اینها رو تو یه حد *"زیاد"* داره. نه که بخوام بگم این عطر *"بیست"* باشه—عملکرد خوبی داره ولی نه فوقالعاده. فقط خیلی چیزها توش میگذره، به بهترین شکل ممکن. من عطرهای ادویهای، کهربایی، کندری و خوراکیهای خاص/شور رو دوست دارم، و این عطر حسهام رو روشن میکنه. بوی هیجان میده، مثل انتظار قبل از یه کار هیجانانگیز، شدید یا استرسزا—و حتی بعد از اون هم. یه نظر تکراری که دیدم و موافقم، حس *"پارک تفریحی"*ه، ولی نه به خاطر بوپاپکورن (که روی پوستم ملایمه)—بلکه بوی باروت مثل آتشبازیست که روشن میشه، و اون نواخت سوخته و جرقهدار حس ماجراجویی میده. شیرینیاش هم (حداقل برای من) بیشتر از دانهی هویج میاد که روی پوستم پررنگه؛ ولی همیشه تو حاشیهست، هیچوقت نمیشه بوی قویش رو گرفت و همین باعث میشه بارها بهش برگردی. این عطر برام *"بویِ بو کردن"* داره—وقتی میزنمش، نمیتونم دستام رو از بوییدن مچم دور کنم (حتی بعد از یک سال استفادهی مداوم)، چون خیلی جذاب و متفاوت از هر عطر دیگهایه که امتحان کردم. لیست نوتها دیوانهکنندهست، اکوردها دیوانهکنندهاند، و همهشون یه هرجومرج زیبا میسازن. یه چیز دیگهای که میخواستم تاکید کنم، *"بس*یار*کاربرد"* بودن این عطره—هر فصل، هر ساعت از روز، تقریباً هر مناسبت (شاید برای رسمیترین مواقع نزنم، ولی خب اونها هم کم پیش میاد). برای مثال، من زنی بسیار آندروژین (همیشه اشتباه گرفته میشم به عنوان مرد) و بسیار مطمئن بهنفسم، و این عطر حس *"بداس"* بودن رو میده بدون اینکه مزاحم باشه—مثل اینکه اعتمادبهنفس رو مجسم میکنه ولی همهچیز و همهکس دیگه رو تحتالشعاع قرار نمیده. عاشق همهچیزشم، و حالا که یک سال مکراته، عمق بیشتری پیدا کرده و عملکردش هم کمی بهتر شده.
پاپکورن کرمی که با باروت (یا چیزی شبیه آن) تعدیل شده. حس یک گورماند شیرین-شور با پایهای کلاسیک از ریشهایریس و دانهی هویج را میدهد. این عطر را کنار گذاشتم،尽管 ازش لذت برده بودم. با اینکه تجربهای جالب بود، ۱) زیاد طرفدار گورماندها نیستم، و ۲) نمیتوانم موقعیت یا مناسبت خاصی برای پوشیدنش تصور کنم. مثل عطر دیگری که اخیراً بررسی کردم، *ژن سِه کا* از تئو کابانل، این هم بوئی است که ترجیح میدهم بهصورت اسپری اتاق یا شمع داشته باشم.
میخوام دوستش داشته باشم، تقریباً عاشقش میشم. اما بوی ته یک کیف قدیمی و کثیف رو میده، مثل اینکه پنج سال اونجا مونده باشه، یه بوی کهنه و کپکزده.
عطر گل سوسن بسیار خوشبو و دلنشینه. خیلی اصیل و منحصر بهفرد، بهخصوص در شروع. انتظار عطر قوی نداشته باشید ❗ نزدیک به پوست میمونه ✔️ من خیلی دوستش دارم. کمی یادم میاندازه از *الدیاو آنومالی*.
**اولین برداشتها:** خیلی خوشحالم شدم. قبلاً بسیاری از نوتهای خاص این عطر را استشمام نکرده بودم، و بعد از تست *«لا فن دو مون»* هنوز هم باید بگویم که نوتهایش را حس نکردم. هیچیک از رگههای آجیلی، فلفلی یا باروتی را متوجه نمیشوم. تقریباً شیرینزده است؛ که البته اشکالی ندارد! من عطرهای شیرین و گلدار را دوست دارم. فقط کمی ناراحت شدم که نوتهای پاپکورن، کنجد و غیره را حس نکردم. تنها چیزی که میگیرم، نوتهای بنفشه، صندل و فریزیا است. که باز هم البته زیباست، فکر کنم.
عشقم به عطرهای عمیق و گلسنبلهای هیچوقت کمنشده، و این اثر از اتات لیبر دورانژ (Etat Libre d'Orange) با روح من در سطح دیگری حرف میزنه. نمیگم که اول با نوتهایش دلمنگ نشدم، اما تستش واقعاً چشمام رو باز کرد و داره منو به سمت خرید یه بطری بزرگ ازش میکشونه. گلسنبلهای پودری، کمی کرمی، آجیلی، ترشمزه، که با دودی خیرهکنندهای از باروت هدایت میشه. خدای من، چه حیرتزدهام کرده! بهراحتی داره تبدیل به یکی از عطرهای موردعلاقهام میشه. امتیاز: ۹ از ۱۰.
این عطر رو دوست دارم، قطعاً یکی از سه عطر محبوب تمام دورانم هست و عطر اصلی زمستونیم (سال گذشته کریسمس گرفتمش، پس هنوز نمیتونم بگم عطر پاییزیه، اما قطعاً پاییز هم ازش استفاده خواهم کرد). شخصاً، نوت «پاپکورن»ش بیشتر شیرین و کرهای حس میشه تا بوی خالص پاپکورن. فکر میکنم این خوبه، چون معمولاً از بوی پاپکورن متنفرم. اول از همه نوت قوی باروت رو حس میکنم، بعدش چیزی شیرینتر میاد که فکر میکنم ترکیبی از دانههای هویج با نوت شیرین و گل سوسن باشه. این عطر رو تو یک نمونهبرگِ اِلدیاو (ELdO) تست کردم و بلافاصله عاشقش شدم. بقیه عطرها کنار رفتن و من مرتب به سراغ همین یکی میرفتم.
ترکیب پاپکورن، هویج و کنجد در ابتدا بسیار مغزدار به نظر میرسد، تقریباً مثل بادامزمینی خردشده. بلافاصله دود و باروت مثل احساس دلهره سر میکشند، با طعم فلزی در زیرلایه. سپس، مثل گروه کر فرشتگان ترسناک، ناگهان بوی کندر کلیسا فضا را پر میکند. با وجود این تفسیر پراحساسم، مطمئنم هر کسی که از کنار شما بگذرد فقط فکر میکند: «آها، کسی بوی خوبی میدهد!»
«تازه اسپریش کردم… تا الآن بوی پاپکورن به مشامم نرسیده، ولی وای که واقعاً بوی باروت رو عیناً دراوردهاند. جالبه.»
پس از اولین پاشش گس و تند، بویی بسیار تداعیگر و آشنا استشمام کردم… برادههای مداد! از شریکم پرسیدم، گفت: «دستههای کاه!» دو ساعت بعد، آن بو محو شد و جای خود را به گل سفید خامهای و عمومی مثل لوسیون داد. این عطر بامزه و خلاقانهای است. چیزی نیست که شخصاً بپوشم، چون برایم کمی خشک است. بهطور کلی، متوجه شدم این برند سبک است و عطرهایش دوام چندانی ندارند.
«لا فن دو مونده» یکی از عطرهای محبوب همیشگیام است؛ ترکیبی نسبتاً نادر که هم قابلپوشیدن است و هم احساسات عمیق برمیانگیزد. هیچ چیز دیگری مثلش نیست. برند ایالدیاو موفق شده عطر زیبایی بسازد که در عین حال غمانگیز است—چیزهایی که در دنیای واقعی زیاد دیده میشود، اما کمتر در عطرها. دقیقاً میدانم چه هدفی داشتند، ولی حتی تصور نمیکنم چطور توانستند چنین ایدهای را مفهومیسازی و اجرا کنند؛ هر بار که آن را میزنم به این فکر میکنم. واقعاً اثری استادانه است. بویش یادآور چیزی است که روزی دوستداشتنی بود اما رها شد—شاید عمدی، شاید نه؛ «بعد» از داستان بلند و غمانگیزی است. مثل یک گل سوسن که از میان خاکستر خانهای سوخته و سالها متروک روییده. اگر سریالهای *آمریکن هورر استوری: کوون* یا *آپوکالیپس* (که شاید مثال واضحی باشد) عطر همراهی داشتند، همین میشد. از نظر فصلی، کاملا پاییزی است. ارزشش را دارد حتی اگر فقط یک دکانتی از آن بخرید تا تجربهاش کنید.
«فلاوربام نکتار» رو از مجموعهام خارج کرده بودم به خاطر نت باروتیش، و از بوی پاپکورن متنفرم، اما این عطر قابلپوشیدنه. بعد از اسپری، وقتی خشک میشه، کمی بوی باروت رو میشه حس کرد، ولی دوستش دارم. گیجم کرده که چرا ازش لذت میبرم، با اینکه خیلی از نتهایش معمولاً برام آزاردهندنه. قطعاً به اندازهای که نتها نشان میدن پیچیده نیست.
چنان آشنا، ولی وقتی میخواهی توصیفش کنی دور و غریب میشود. شیرین، پودری و خاکستری؟ من بوی هویج خاکی میگیرم. نمیدانم بقیهی اجزایش چیست، اما هرگز بوی باروت را استشمام نکردهام. بوی پاپکورن هم نمیدهد. این بهترین نسخهای است که تا حالا از عطرهای «پوستمانند» یا «عطر دختر تمیز» امتحان کردهام—بقیه معمولاً برای سلیقهام خیلی مشکدارند. روی پوست خوشایند است. هرچه بیشترش میآزمایم، بیشتر دوستش دارم. اگر دنبال عطری برای محیط کار هستید که کسی را ناراحت نکند و بوی مشک برایتان تداعیگر کپک یا زیرزمین است، همین را بگیرید.
این بو تا حالا زیباترین عطرِ ایالدیاو بوده. شیرینه اما نه به سبک خوراکیها. گلداره و بوی باروت بعد از شلیک گلوله رو هم میشه حس کرد. چه عطر باحالی! بوی پاپکورن رو تا دیرتر متوجه نمیشم. یه شباهت کوچک با عطر سول دِ ژانیرو چِیروسا ۴۰ هم داره. این عطر رو یه روز برای کار خارج از شهر زدم و حدود ۵ ساعت دوام آورد. باید دوباره تستش کنم، اما همینطور که هست، یکی از عطرهای موردعلاقهام از ایالدیاو شده، کنار «تو یا کسی مثل تو» و «ادِ پروتکشن».
از آغاز دودیاش بسیار لذت میبرم، اما بعد به بویی کلیشهای تبدیل میشود که در مغازههای صابون و شمع پیدا میکنی.
عطر گرم، دوستداشتنی و دودی، متأسفانه بعد از دو ساعت روی پوستم محو میشه. با این حال دوستش دارم، چون واقعاً زیباست.
به نظرم بوی خاصی نمیده. یا من بویایی ندارم یا این عطر خیلی مینیمال و سریع با پوست یکی میشه. روی کاغذ هیچ بوئی نداشت، اما روی پوستم اول کمی بوی پاپکورن و لاستیک حس کردم و بعد از کمی زمان، ردّی از گلهای فریزیا و پودر. شاید ترکیبی جالب باشه، اما عملکرد ضعیفش اجازه نمیده به اون مرحله برسه. فکر میکنم برای محیط کار و استفاده روزمره خوبه، خیلی آزاردهنده نیست.
بوی گلِ عمومی اما با رگهای مصنوعی! علاوه بر این، بوی فلزی هم دارد که خوبه اما همچنان بیشازحد مصنوعی به نظر میرسه.
عطر بینظیریه. نوت «باروت» واقعاً درخشش داره. گل سوسن (ایریس) برجستهترین گل در اونه، بویی آرایشی و پودری داره. با این حال تازه و زنونه، عطر ملایمیه که به یه دختر/پسر قشنگی میاد که میخواد بره بیرون بازیگوش باشه. کمی محجوبه اما با یه پیچش خاص. هرچند عطر نرمیه، اما مثل بیشتر عطرهای اِلدو (ELDO) قابلپوششترین نیست؛ یه زیبایی عجیب و غریب توش هست. کمی بوی پاپکورن میده اما فقط شیرین و مغزدار به نظر میاد. از عطرهای ELDO برای روزمرگی استفاده نمیکنم، اما وقتی یه چیز متفاوت میخوام، مخصوصاً برای مراسمها و شبهای بیرون، اولین انتخابه. «فین دو مونده» رو با «کیرکه» (عطر محبوبم این روزها) ترکیب کردم و خیلی مکمل هم بودن. دودیبودنش یه لبه مردونه به کیرکه اضافه کرد، در کل پرپخش و دلنشین بود. یکی از دوستانم گفت چقدر بوی تازهای میدم، و ترکیبی که درست کرده بودم حتی بعد از دوش گرفتن هم ماند. **خلاصه:** عطر روزمره نیست، اما منحصربهفرده و برای مناسبتهای خاص عالیه!
بوی هوای داخل یک بستنیفروشی لوکس، محصولات مو سالن آرایشی درجهیک و فلفل سیاه تازه آسیابشدهای که آتش گرفته را میدهد. متأسفانه هیچیک از نوتهای پفکک یا کنجد را حس نکردم و تقریباً برای سلیقهام بیشازحد زنانه بود، اما تندی فلفل دوباره آن را به زمین برمیگرداند. مثل خویشاوند وحشی و روستاییِ «گلاسیر یو».
این یک عطر جالبه. تو یه استشمام میتونی بوی لاتکس و پاپکورن رو حس کنی، و تو استشمام بعدی مستقیم بوی شامپو هربال اسنس رو میگیری. من ازش ناراضی نیستم. این عالیه.
شش ماهه که این عطر رو دارم، اما هیچ دودی ازش استشمام نمیکنم و تقریباً اثری از سنجد (ایریس) هم نیست. بوی یه عطر کنجدی دلچسبه با کمی شیرینی از گل فریزیا که واقعاً زیباست. کنجد یکی از نوتهای موردعلاقهمه، فکر میکنم این عطر تبدیل به امضای من شده. بوییش شبیه به *Penhaligon's A Kiss of Bliss* هست که یه اکورد چای ماتِه مزهدار داره (این دو مثل خویشاوندن). تنها مشکل این عطر، پخشبوی و ماندگاری ضعیفشه. عطر خوبیه، اما مطمئن نیستم بعد از تموم شدن این ۵۰ میلیام، دوباره بخرم. هیجانزدهام که عطرهای دیگهٔ *ELDO* رو امتحان کنم و ببینم کدومشون ارزش خرید دارن، برای همین نمونههای *Like This*، *You or Someone Like You*، *Fat Electrician* و *She Was an Anomaly* رو سفارش دادم.
عطر شگفتانگیز و اعتیادآور، روی دستم اسپری کردم و نمیتوانستم دست از بو کشیدنش بردارم. در آغاز بسیار پودری است و سپس کمکم کمی دودی و فلزی (نوت باروت) میشود. همه نوتها آنقدر نرم و همگن با هم ترکیب شدهاند و در طول ساعتها به زیبایی تکامل پیدا میکنند.
با بازگشت به این موضوع، حالا که کمی از روزهای تابستانی معمولی با دمای ۴۰ و ۳۸ درجه زیر آفتاب استرالیا فاصله گرفتهایم، این عطر را کورکورانه خریدم چون کسی گفته بود رگهای از باروت دارد مثل *آمور نکتورن*—یکی از عطرهای جزیرهام. اما نه، در واقع عطر زیبا، بسیار زنانه و فوقالعاده باکیفیت مدرنی است، هیچ شباهتی به تندی و لبههای تیز *آمور نکتورن* ندارد. تمام روز، حین تمیز کردن انباری، از پوشیدنش لذت بردم. پاییز گذشته، سری به عطرهای مدرن با غلظت بالای مواد شیمیایی زدم تا بینیام را وادار کنم بوهای شبحوار را تشخیص دهد. و شگفتانگیز بود که جواب داد! حالا میتوانم همهشان را استشمام کنم—نپرسید چطور، چون ظاهرا دهههاست دچار بویاییپریشی پیری هستم. برای من، این عطر پودر ایریس شیرین با ریشه زنجبیل است، همراه با آکوردی گلین و ملایم. شگفتانگیزتر اینکه سایهای ظریف، غمانگیز و نوستالژیک دارد، مثل اینکه واقعا پایان دنیای الهی ماست. فقط کاش پخشبوی آن هستهای و دههٔ ۸۰می بود، اما باز هم دوستش دارم. البته مواظب باشید چه آرزویی میکنید...
عطر ذرت بودادهٔ کرممانند و سوخته، با ریشهٔ کرمی، باروت دودی، مخلوطی از دانههای خاکی و گلهای پودری. این عطر با ترکیبی از دانهها آغاز میشود؛ خشک، بو داده و خاکی. سپس باروت وارد میشود با رگهای دودی، تاریک و هوادار، اما با لایهای پودری روی بستر ذرت کرممانند و سوخته، که بوی دانههای سوخته را تداعی میکند. ریشهٔ شیرین و کرمی با افزودنیهای خشک چوب صندل و وتیور این ترکیب را قطع میکند. این مجموعهای لذتبخش و جالب از نوتها است که به طرز عجیبی زیبا و هماهنگ عمل میکند.
نسخهٔ زنانهٔ عطر *دون* از برند *زرجف*. همسر *دون*. عطری بسیار پوشیدنی و دلپذیر، تازه و گلدار. بوی مشابهی با برخی عطرهای جدید طراحانه مانند *هررا بد بویز* دارد. میتوان تصورش را مثل *بد گِرل* هررا کرد؟
امروز نمونهای از این رو تست کردم. چیزی که انتظار داشتم نبود؛ خیلی قابلپوششتره. به نظرم خیلی زنانهست، کرمی و پودریه، و در مرحلهٔ پایانی بویش شبیه خشکشدن یک عطر وانیلی میشه. ایدهش خیلی جالبه و خود عطر هم واقعاً خوبه، اما متأسفانه ماندگاری کمی داره. فکر نمیکنم کسی این رو به عطرهای پودری معروف برندهای دیزاینر ترجیح بده. از ده، بهش ۶ میدم.
این یک خرید نیمهکور بود. اولین بار بویش را در عطرفروشی بلوم لندن استشمام کردم. مدتها بود که کنجکاوِ برند ایالدیاو بودم و میخواستم خودم عطرهایشان را تجربه کنم، اما هیچ جا پیدا نمیشد که آنها را داشته باشد. اولین برداشتم تحتتأثیر ورود پررنگ دانههای هویج و بویی خاکی و ارگانیک قرار گرفت، که بعداً به بوی زمینماندهای از باروت، دود و پاپکورن شور تبدیل شد—نه ضعیفتر، بلکه عمیقتر. همانجا فهمیدم که شیفتهاش شدهام. یک بطری کامل آنلاین سفارش دادم و تجربهام خارج از شلوغی بوهای یک عطرفروشی تخصصی هم مشابه بود. با گذشت زمان، عطر بیشتر آرام میگیرد و به پایان دودی، نرم و پودری روی پوست میرسد. در این مرحله، حتی گلهای نرم و بازیگوشی هم به ماجرا اضافه میشوند. پخشبوی و ماندگاریاش شدید است؛ حتی بعد از دوش گرفتن، حس میکنم بوی باروت همچنان در بینیام «گیر» کرده. به نظرم این یک عطر واقعاً خنثی از نظر جنسیت است. همه عطرهای ایالدیاو که تست کردم طبیعت آزمایشی داشتند، اما این یکی واقعاً برایم برجسته بود. قطعاً بوی آخرالزمان هستهای، زمین در حال پوسیدن و خطر بیولوژیک میدهد. عاشق این تم هستم.
این در چند سطح شگفتانگیزه. شیکه، تمیز و پاکیزه، عمیق و چندلایهست، تکامل پیدا میکنه و همهچیز رو داره! بدون شک یکی از گزینههای مطمئن برای خرید کور از برند ELDO. این عطر برداشتی مدرن و شیک از «بیجنسیتترین» عطر ممکنه. با نت ابتدایی قوی و غلیظی شروع میشه که احتمالاً قرار بوده بوی باروت بده، اما من هرگز باروت بو نکشیدم و مطمئناً این نیست. به نظرم بیشتر شبیه یه نت پودری و گلمانند نرمه که بعداً به بویی پودریتر، تقریباً مثل پودر اصلاح تبدیل میشه. این عطر همزمان بوی یه رژلب شیک، محصول موی گرانقیمت و اصلاح تازه از آرایشگاه رو میده و فوقالعادهست. بیجنسیته اما همچنان هم ویژگیهای مردانه و هم زنانه داره. نزدیکترین مقایسهای که میتونم از نظر بیجنسیتی بکنم، CK One هست، ولی این عطر خیلی بهتر از آب دراومده.
این خفنیِ خفنِ خفنه. دلم میخواست بویشو حس کنم، مجبور شدم کورکورانه بخرمش. میتونست کمی دودیتر باشه. اما اون وقت قابل پیشبینی میشد. پاپکورن کرمی و شور. فیلم ترسناکی که نمیبینی چون مشغول بوسیدن هستی. چیزی آرامشبخش. ما رو به پایان دنیا میخوابونه، دقیقاً مثل واقعیت.
در اولین برخورد، بوی باروت، پاپکورن، گل سوسن و دانهی هویج به مشام میرسه… بعدش وقتی خشک میشه، تبدیل میشه به ترکیبی خیرهکننده از گل سوسن پودری، وتیور و صندل، با یه لمس کوچیک از زیره که یادآور بوی بدنه—چیزی که تو عطر دوست دارم. واقعاً زیبا و قابلپوششه. این عطر رو خیلی دوست دارم، محبوبترینم از بین حدود پانزده تا عطری که از این برند امتحان کردم. نمونهاش توی چند روز ذهنم رو درگیر کرد و حالا یه شیشهی کاملش رو خریدم. فقط زیباست.
میخواستم عاشقش بشم، اما بوی رامن میداد.
آغازش برای من مثل باروت نبود – فقط لاستیک سوخته بود. در خشکشدن خوبه اما هیچیک از بوهای پاپکورن یا کنجد روی پوست من نمایان نشد… فقط نوعی فریزیا و ایریس کسلکننده، ولی نه آنقدر که آدم را مدهوش کنه. بهطور کلی، تجربهای جالب بود اما نه آنقدر که بخوام یه شیشهاش رو بخرم یا حتی بپوشم. نمونهاش رو به دوستان عطردوست کنجکاوم میدهم :)
واو، آن انفجار اولیه باروت واقعاً عالیه! تیز و باحال و دوستش دارم. متأسفانه، خشکشدنش (دریداون) آنقدر ضعیفه که نمیتونم دقیق بگم چرا. بینیام آنقدر حرفهای نیست که بتونه بفهمه دقیقاً بوی نهاییاش چیه… پودری؟ علامت سؤال؟ قطعاً پاپکورن نیست، کاش پاپکورن بود! باید صادق باشم، خیلی دلم میخواست این عطر رو بگیرم چون شیشه و برندینگش حس *فالآوت: نیو وگاس* میده و دلم میخواست ویب قاصد (courier) بدم. این عطر، عطر فالآوت هست و *گوست این د شل* عطر *سایبرپانک ۲۰۷۷*ه. اما متأسفانه همین هم کافی نیست. کاش نوت باروت بیشتر میماند— وقتی روی کاغذ تستش کردم خیلی فرقی داشت، ولی همینکه روی پوستم زد، باروت *پَرید!* همچنان شگفتزدهام که چقدر پوست خودت روی عطر تأثیر میذاره، این برام مثل جادوه. اگر اینقدر گران نبود، برای لایهلایه کردن با عطرهای شیرین عالی میشد. الان دارم با *نست ماداگاسکار وانیل* میزنمش و ترکیب خوبی شده، همین مقدار دودی کافیست که وانیل رو برجسته کنه. قطعاً ترکیبهای دیگهای هم امتحان میکنم، اما فکر کنم بیشتر دنبال اون انفجار اولیه باروت میگردم، چون یه لحظه کوتاه و اعتیادآوره. واقعاً یه سری بدشانسی ۱۸ عیاره…
این متن دلم رو گرفت. نامادریام یه نوجوان گرانج دهه نودی بود با موهای فر زیبا، و تو خاطراتم دقیقاً بوی همین عطر رو میداد. من هیچ بوی پاپکورن از این عطر نمیگیرم، فقط یه گرمای تقریباً آرایشی باورنکردنی. بوی هوای محبوس تو یه کیف کوچ دستدومه که یه رژ لب بنفش یخیرنگ توشه، یه دستمال کاغذی خشک شده که لبهای از چای چای یه کافه مستقل شهر کوچک رو تمیز کرده، و یه کش مو پفکی که توی عجله برای بستن موهای تازه شسته استفاده شده.
پایان دنیاست و هر خانهای که برای پناه گرفتن شبانه به آن پناه میبری، مثل خانهای تسخیرشده به نظر میرسد. نور لکهلکه است و قدمهایت روی کفپوشهای چوبی ترکخورده و بیروغن میخرد که بویشان میدهد گویی صدها سالهاند. بوی گیاهی و تندی در هوا هست، اما نمیتوانی منبعش را پیدا کنی. بویی که آنقدر جذاب است که دوست داری کمی بمانی و بگذار بویش در لباس و موهایت نفوذ کند، تا وقتی به پایان دنیا برگشتی، بوی آن خانه تسخیرشده را هم با خود ببری.
وااای چقدر دوستش دارم. یادم میاندازه نسخهای یونیسکستر از «لآنژ نوار» گِوانشی، عطر زیبای گلسوسن و کنجد بو دادهای که متأسفانه دیگه تولید نمیشه. این یکی تازهتره و رایحه گلسوسنش ملایمتره، اما یه ترکیب خوب از ادویه، پودری و مشک داره که من کاملاً گرفتارشم. کورخریدم چون از طرفدارای بزرگ کوئینتن بیش هستم. همین حالا یکی از موردعلاقههام شده. برای طرفدارای کوئینتن بیش حتماً باید امتحانش کنن، قطعاً سبک دستش رو داره. تنها ایرادم به عملکردشه. خیلی نزدیک به پوست میمونه، باید بینیم رو مستقیم بزارم تا بویش رو حس کنم. حتی اگر زیاد اسپری کنم، قدرتش چندان بیشتر نمیشه. من عطرهای پرقدرت رو دوست دارم. کاش این یکی هم چنین بود. قطعاً از بطریام لذت میبرم، اما در نهایت فکر میکنم این عطر رو بیشتر خود فرد برای لذت بردنش میزنه، نه یه غول قدرتمند که سرها رو بگردونه یا همکاراتون رو خفه کنه.
جالب است، اما همزمان یاد بویی میاندازد که قبلاً استشمامش کردهام. *لا فن دو مون* عطر نسبتاً خوشایندی است: پودری، شیرینمتوسط، گیاهی (با نت برجستهٔ هویج)، و کرمی (ترکیبی از ذرتبوفله و چوب صندل). یاد کیک هویج میاندازد؛ مثل وقتی که نشستهاید بیرون یک کافه و هوای خنک اواخر سپتامبر را استشمام میکنید. باروت هم در آن هست، اما برایم مبهم است. گل فریزیا قابل تشخیص است و تازگی گلمانندی به عطر میافزاید، در حالی که فلفل سیاه و وتیور اجازه نمیدهند عطر به سمت گورمان (خوراکی) پیش برود. اگر *چشمبسته* از بایردو یا *بوآ دآماند* از ون کلیف اند آربلز را دوست دارید، *لا فن دو مون* ارزش امتحان کردن دارد. به نظرم این عطرها شبیه هم هستند. اما اگر به دنبال عطری با نت برجستهٔ واقعگرایانهٔ ذرتبوفله هستید، این یکی را رد کنید.
گمانم دنیا تموم شد چون «سایبورگهای هرزه» بیشازحد پاپکورن خوردن؟ کی میدونه.
بوی هوای خشک کلیسا میدهد. باروت به آن خشکی کهکشان میبخشد.
عشق آنی به این عطر برای من! وای، این بو زیبا، پیچیده و شگفتانگیز است. آغازش شیرین و شور بود، پوستم رگههای بوی ذرت بو داده کرمی و زیره/دانه هویج را حس میکند. همچنین دودی و فلزی است، از باروت. بعد گلپودری و خوشبو از ریشه سنبل میآید. ترکیب این سه، یکی از جالبترین بوهایی است که مدتها استشمام کردهام. معمولاً میتوانم بوی عطرها را با خاطرهای مقایسه کنم، اما این را هرگز قبلاً نبوئیدهام. برای من منحصر به فرد است. فکر میکنم هر کسی، مرد یا زن، میتواند از آن استفاده کند—به نظرم فقط زیباست. بعد از حدود یک ساعت، برایم ملایمتر شد و کمی بوی برشته کردن مارشملو داد، اما نه به شکل شیرین و چسبناک گورمان، بلکه مثل این که واقعاً آن جا هستی و همه چیز را استشمام میکنی. بوی صندل، وتیور کرمی و ریشه سنبل هنوز قوی و گلپودری است. همیشه بوی ریشه سنبل را دوست داشتهام، با شیمی پوستم خوب ترکیب میشود. نمیتوانستم دست از بو کشیدن خودم بردارم، این عطر اعتیادآور است. از بو کشیدن عمیق و پیدرپی سرگیجه میگرفتم، واقعاً سیر نمیشدم. دارم فکر میکنم سایز کاملش را بخرم، اما ای کاش بیشتر دوام میآورد (این حدود ۵ ساعت روی پوستم ماند). خیلی خیلی دوستش دارم.
بوی آن کاملاً مصنوعی و پودری است. نزدیک به پوست میماند. قطعاً بوی پودریاش را حس میکنید، اما اثری از «باروت» یا «پفک کرهای» در آن نیست. اگر به دنبال عطر پودری-چوبی با پخشبوی قویتری هستید، **پنهالیگونز آقای همهچیزدان تامپسون** را پیشنهاد میکنم. ترکیببندی مشابهی دارند، اما نسخه پنهالیگونز تعادل بهتری دارد.
**روز دوم تجربهٔ اتات لیبر.** امروز روز پایان دنیا بود… اما در کل، خیلی معمولی بود. پودر را حس کردم، اما باروت را نه. کمی بوی کره به مشامم رسید، اما نه ذرت بودادهای که رویش بود. عطر خوبی است، نه فوقالعاده. ماندگاریاش حدود ۶ ساعت است و بعد از ۲ ساعت به بوی پوستی تبدیل میشود. عطر پودری بنفش که ارزش خرید کور را دارد. خوب است، اما استثنایی نیست.
TBonetheFella اولش دقیق توصیفش کرد: پایان دنیا (fin du Monde)، فضاهای خالی بیکران، آسمان صاف پر از نوری سرد و درخشان، و دانههای برف که آرام میرقصند. اما نه شومینهای دنج ما را نجات میدهد، بلکه هوش مصنوعی روبوتیکی بسیار پیشرفته است که مثل یک باغبان‐خدا از ما مراقبت میکند، سعی دارد آنقدر خوب ما را تحریک و خوشحال کند که بتواند. موجهایی از گرماهای مصنوعی میفرستد که احساسات و خاطرات تصادفی را برمیانگیزد، مثل صداهای زیر و غیرطبیعی یک پیانو ماشینی که در چاهی از سکوت سفید طنینانداز میشود. آفرینش هنری، یگانه و بیهمتا. گرم و گیجکننده. تنهایی و پوچی زندگیمان را ارتعاش میدهد. زمان کمک میکند تا نوت پاپکورن از بین برود و کل تجربه صاف و یکدست شود. حدود یک سال بعد از اولین اسپریها، هوش مصنوعی همهچیز را دربارهمان میداند.
**آخرین لحظهٔ بشریت.** برف بیپایان شمال آخرین بازماندگان انسان را—پیر و گوشهگیر، که بهتنهایی و بهصورت زوجی دوام آوردهاند—میتازد. آخرین لحظه، آغوشی گرم و صمیمانه کنار شومینهای ترقتوقکننده است؛ مهی از گرد سفید همهچیز را فراگرفته. این، بهروزرسانی نقد قدیمیام پس از کهنگی نمونهام است. عطر کاملِ یک شب قرار عاشقانه یا تماشای فیلم در پاییز یا زمستان. نه خیلی قوی، در هوا اتری و ملایم اما وقتی کنار کسی در آغوشش باشی، گرم و فریبنده. یکی از محبوبترینهای برند برایم شده و امیدوارم زودتر به شکل هدیه یا هرچیز دیگری یک شیشهاش را بگیرم. با رگباری از مشک و پودر شروع میشود، سپس با خشک شدن، جنبههای کرمی/کرهای و دودی ملایمی پیدا میکند. فکر میکنم هرکسی بتواند آن را بپوشد. پخشبوی آن در حد فاصلهٔ بازو است اما سریع به عطر صمیمانهای تبدیل میشود و روی پوستم حدود ۵ ساعت دوام میآورد. **فصل:** پاییز تا اوایل بهار.
این یکی از عطرهای موردعلاقهام از مجموعه نمونههای ایالدیاو است. نه اینکه جزو عطرهای محبوبم در کل باشه، اما دوستش دارم و به عجیبی راضیکنندهست، حتی اعتیادآور. چیزی شیرین، پلاستیکی و گلمانند تو این عطر هست که جذابش میکنه. پخش قوی یا ماندگاری زیادی نداره، اما وقتی روی پوستمه، از بوی گاهبهگاهش لذت میبرم.
چقدر اعتیادآور و فضاساز! واضح است که **پایان دنیا** مولکولی، انفجاری و شیرینشور خواهد بود، غرقکننده. نه مثل کفن مردگان، بلکه مثل یک پشمکش بافتی گرم و چوبی. یا یک آغوش طولانی: آیا هنوز وقت خداحافظی نیست؟ ما شاگردان جادوگر. عیش این پارک بازی را دوست داشتم، نرمی پودریاش را، دیوانگیمان را دوست داشتم، مهربانیمان را، و بیش از همه عشقمان را. افتخار بود، دوستان، که این زمان را با شما قسمت شدم. خداحافظ.
«کودک معتاد به هروئین دیر هوم. نتهای اصلی اینجا بنفشه و پودر هستند. بعضی نتها هم هست که نمیتونم دقیق تشخیصشون بدم—زمینی، مزرعهای، گاهی معطر. بهطور کلی دوست دارم بویشو بکشم، ولی نمیدونم بپوشم یا نه. ذوقزدهام که نمونهای دیگه از کوئینتن بیشچ رو تست کنم.»
یک بطری دستنخورده و دستدوم رو از کسی تو ایبی خریدم که چند ماهی در حال مکراته (خیساندن) بوده، پس نت پاپکورنش از بین رفته بود. به جای اون، این عطر ۶۰ درصد شبیه «فلور دو پو» دیپتیک هست و یادآور ادیشن محدود جدیدشون، «اپسیس»، هم هست که حاوی ریشه iris و رزین کندر (اولیبانوم)هست. هنوز یه iris کمی دودی و زیبا برای اضافه کردن به مجموعهامه، پس پشیمان نیستم. باروت هم بوی چوب سوخته و دودی میده که با رزینها کاملاً هماهنگه. دوامش هم قابل قبوله و بعد از ۴-۵ ساعت روی پوست بو میده. **بروزرسانی:** این عطر خیلی زیباتر از فلور دو پو هست که به نظرم بوی سرد، خاکستری و کسلکنندهای داره. نت کنجد هم همهچیز رو به هم وصل میکنه و شیرینی و عمق میده.
این یکی رو با احتیاط بیشتری امتحان کردم، چون یادداشتهایش خیلی عجیب به نظر میرسید. اول بویی شبیه پلاستیک یا لاستیک به مشامم رسید، که با توجه به اسمش بهجا بهنظر میاومد، همراه با کمی ادویه. عجیب بود ولی بد نبود. خیلی زود به چیزی شیرینتر و مشکدار تبدیل شد، ولی نه آنقدر شدید. ترکیب گل سوسن و چوب صندل این عطر رو بینقص کرده و من حالا هوس یه شیشه کاملش رو دارم!
لیست نوتهای این عطر بسیار جالب و منحصر بهفرد است، اما بوی مشخص ذرت بو داده یا باروت را نمیشود در آن حس کرد. اگر طرفدار گل سوسن (آیریس) نیستید، بدون تست قبلی آن را نخرید. این عطر بوی **موسکی، پودری و آیریسی** دارد. در پسزمینه کمی شیرینی کهربایی وجود دارد، اما بسیار ملایم. بهطور کلی عطر جالبی است، نه خیلی خلاقانه—بهخصوص اگر با دیگر عطرهای این برند مقایسه شود—اما به اندازه کافی منحصر بهفرد است. امتیاز: ۷ از ۱۰.
با نگاه به یادداشتها واقعاً دلم میخواست این عطر رو دوست داشته باشم، اما متأسفانه روی پوستم چیزی جز بوی باروت احساس نمیکنم. امیدوار بودم بوهای باروتمانند زود محو بشن و به شیرینی لاکتونیای تبدیل بشن که دیگران دربارش حرف زده بودند، اما حتی بعد از یک ساعت فقط بوی دودی و باروت میگیرم. بد نیست و به دلایلی فکر میکنم برای روزهای بارانی خوب باشه، اما احتمالاً یک شیشه کاملش رو نمیخرم.
خیلی نرم و متفاوته. خیلی دنجه، خیلی عجیبه به خوبی... قطعاً اینجا خیلی چیزها داره میگذره و همهشون فوقالعادهان. چند روز پیش گرفتمش، وقتی کلماتش رو پیدا کردم بهروزش میکنم.
گرم، چوبی، تیز اما دلنشین؛ با گذشت زمان ادویهایتر و شبیه بوی پاپکورن میشود در حالی که بوی باروتمانندش محو میشود. یکی از نوتها یادآور بوی «عطر ماشین نو» است که در ماشینهای اجارهای هرتز اسپری میکنند.
با خرید دیگری از ایلدو یک نمونه از این عطر دریافت کردم. واقعاً نمیدانستم چه انتظاری داشته باشم… اما وای! عشق از اولین لحظه. نوت پاپکورن رو مثل یه تجربه کرمی و خوشمزه حس میکنم، بنفشه و مشک برام غالبن. کمی هم کنجد (که یه نوت موردعلاقمه) و کمی صندل میگیرم. درباره ماندگاری مطمئن نیستم، ولی احتمالاً بیشتر یه عطر پوستیه؛ البته طی روز بوهای ملایم و دلنشینی از بازویم به مشامم میرسه. این رو روزای بد میزنم، وقتی میخوام حس گرم و راحت بودن داشته باشم در حالی که تنبل میکنم. قطعاً ارزش خریدن شیشه کامل رو داره!
ظاهری جذاب و بازاریابی قوی دارد، اما برای من بوی پاپکورن یا باروت نمیدهد. من یک آکورد ایریس آروماتیک با نوآوریهای مغزدانه حس میکنم، بسیار شبیه به *دior homme*. این اولین عطر کوئینتن بیش بود و میتوان اثر لیمینال (و جرات میکنم بگویم، نابغهوار) امضای او را در آن تشخیص داد. اگرچه بوی مستقیم پاپکورن یا باروت ندارد، اما مفهومش را میفهمم: این عطر مثل هولوگرامی از آن دسته عطرهای ایریسی-کهربایی لوکس است که مردم در دهههای ۹۰ و ۲۰۰۰ برای رفتن به تئاترهای برادوی استفاده میکردند—حداقل به خاطر آنچه من به یاد دارم. بسیار هنرمندانه ساخته شده؛ بویی متروک و عجیب اما در عین حال آرامشبخش دارد، مثل اینکه آن تئاترها رها شدهاند یا به نوعی از واقعیت خارج شدهاند، اما هنوز بوی عطرهایی را حفظ کردهاند که دههها پیش مشتریانشان زده بودند. روی زنان بسیار جذاب است، توصیهی قوی.
لکتیکی، دودی، پودر هویج. کمی ادویهدار. کمی ظریف. عملکرد متوسط. رد!
عطر خشکشده روی پوستم بوی **TF Rose Prick** میدهد، اما بدون گل رز شیرینش. احتمالاً به خاطر فلفلش است؟ چون چیز دیگری مشترک ندارند. اما من عاشقش هستم! همین الان یک بطری فُلسایز خریدم. علاوه بر این، بویی هم دارد که «آشناست اما نمیتوانم تشخیص دهم چیست» – این بو آرامشبخش است اما دیوانهام میکند چون نمیدانم چیست. واقعاً زیباست و تا الآن محبوبترین عطرم از بین نمونههایی است که خریدم.
به نظرم بوی پوتن دِ پالاس رو میده، ولی کمتر پودری و تازهتر/سبزتر. عطر خیلی خوبیست، بسیار پیچیده و خوب ساخته شده. تنها نگرانیام اینه که خیلی زودفرارِه، دوام چندانی نداره و کمی بعد از اسپری کردن از بین میره. اما این دومین عطر محبوبم ازشونه، بعد از پوتن دِ پالاس. کاش بیشتر دوام میآورد.
این اولین واکنشم بود: *«اوهوهوه!»* خیلی خیلی زیباست. انفجاری اتری از باروت. و بینهایت منحصر بهفرد. عاشقش شدم. میدونم بعضیها ممکنه بگن بوی شیمیاییاش زیاده، اما برام آزاردهنده نیست؛ مثلا مثل *اربا پورا* نیست (توجه: اصلا شبیه هم نیستن، فقط دارم مقایسه میکنم از نظر شکایت از بوی شیمیایی). برام این حس رو داشت که *داما بیانکا* میتونست برام داشته باشه، اما اون برای من بیش از حد عجیب و غریب بود که بتونم قدردانش کنم. حتما یه بطری از اینو میخرم <3
آغاز انفجاری: این بوی شدید «باروت» بلافاصله در دماغ خودنمایی میکند، بهطوریکه مثل یک انفجار بینی را پر میکند، سپس آرامآرام همهچیز فروکش میکند و هوایی دلپذیر از گل سوسن باقی میماند، سبک، پاکیزه، که اثری آرامبخش روی من دارد. این صحنه را تصور کنید: آخرالزمان است، جنگ و درگیری همهجا را فرا گرفته و اوضاع انفجاری است. در چنین لحظهای دوست دارید کنار چه کسی باشید؟ آیا بودن کنار عزیزترین فردتان نیست که کل دنیای اطرافتان را متوقف و آرام بهنظر میرساند؟ این عطر خیلی یاد آن لحظه یخزده در عکس *«بوسه در تایمز اسکوئر»* اثر آلفرد آیزنشتات میاندازد، جایی که فقط دو نفر عاشق هستند و کل دنیا، انگار در حرکت آهسته، محو میشود. تنها عیب این عطر، ماندگاری کوتاهش است، اما واقعاً برایم لذتبخش بود.
ترکیبی عالی از پودری-گلمانند و شیرینی صمغی. ریشهسوسن (آیریس) بهوضوح حضور دارد و استوراکس با ویژگی متمایزش، شیرینی بالزامیک زیرلایهای ایجاد کرده. مشک، عطر را به پایان میرساند. بو دادن ذرت بو داده البته توهمی است که از ترکیب این نوتها ایجاد میشود. من واقعاً بوی آن را دوست دارم و روزبهروز بیشتر جذبم میکند. عطر دیگری از این برند که عالی است. از موردعلاقههایم، «فَت الکتریشن» و «پوتَن دِ پالاس» هستند، اما این یکی، «ریمارکِبل پیپل» یا حتی «ریَن» هم رایحههای فوقالعادهای دارند. برندی بسیار دستکمگرفته، در واقع.
«معماى گسل آمیگارا»، داستان کوتاه ترسناکی از هنرمند و نویسندهٔ جونجی ایتو، پس از زلزلهای رخ میدهد که بخشی از کوه را میشکافد و صدها فرورفتگی به شکل انسان در صخره نمایان میشود. پخش تلویزیونی این منطقه جمعیتی بزرگ را جذب میکند و شخصیت اصلی با مسافری آشنا میشود که در حال بررسی گسل است و فاش میکند آن را در تلویزیون دیدهاند—بهخصوص حفرهای که «مال خودشان» بوده، «برای خودشان» ساخته شده. مردی شروع به صعود صخره میکند، با ترس به جمع نگاه میکند، از آنها میخواهد به مادرش خداحافظی برسانند و سپس وارد آن روزنهٔ کاملا اندازه خود میشود. سنگین، در تاریکی فرومیرود. اگرچه بقیهٔ داستان (که اسپویلر نمیدهم) بر ترس از فضای بسته و وحشت جسمانی تکیه دارد، اما برای من این مضامین در مقایسه با ترسِ اجبار کیهانی رنگ میبازند: دیدن چیزی غریب، اما در عین حال بهشدت و بهکمال برایت ساخته شده. چربزبانی فراطبیعیِ دانستن اینکه آنقدر به یک سیرن تعلق داری که در برابر آواز تهیاش بیاختیار هستی. «لا فن دو مونده» گویی برای من ساخته شده، یا شاید خودم آن را ساختهام. روی پوستم، دهانهٔ آن بویی شبیه پفک کاراملی در نمایشگاه دارد، اما شیرینتر و کمی در حال سوختن. خاکی عجیب و غریب—هم کثیف و هم پودری—از اکورد باروت میآید. دودی گورمند و ظریف مثل چای لاپسانگ عسلی در میانه ماجرا باقی میماند. پفک زود از بین میرود. روی پوستم، شیرینی و خاکیبودن به عطر گل بنفشهٔ کرمی و بسیار پودری تبدیل میشود. در واقع، بعد از یک ساعت تقریباً هیچ شیرینیای باقی نمیماند! و آن خاکیبودن دارد… تمیز میشود؟ و بنفشه دیگر کرمی نیست، بلکه آنقدر واقعگرایانه است که گویی عکاسی است؟ و حالا زیرش بوی صابون میدهد؟! **کامل است.** گذاری شگفتانگیز و فکر میکنم واقعاً پایان دنیایی را که الدو میخواست نشان دهد، به درستی منتقل میکند. «لا فن دو مونده» فقط پایان **دنیای ما** است. بعد از آتشبازی و پفک، گردوخاک سرانجام مینشیند. سالها و سالها خفته میماند، اما حتی اگر ابدی طول بکشد، سرانجام گل دیگری خواهد شکفت. یکی از عطرهای محبوب من است، اما شاید برای شما نباشد. اول امتحانش کنید. در کل، فکر میکنم عطری فوقالعاده قابلپوشش است. روی پوستم کاملا یونیسکس است. در هوای سرد، فکر میکنم تقریباً در هر محیطی—حتی محل کار—اگر سبک اسپری کنید، کارایی داشته باشد. قطعاً در هوای گرم و مرطوب خفهکننده میشود. ماندگاریاش عالی است.
این عطر امضای منه و واقعاً از طرف زنان مسنتر تحسین برمیانگیزه (خندهداره!). مادر دخترم بهم گفت بویم «کامل» میده. من بیشتر به عطرهای یونیسکس گرایش دارم و مثل یکی دیگه از نظرات، میتونم بگم این یه بوی «پسر خوب»ه. هیچ بوی پاپکورن، باروت، دانه هویج یا دود حس نمیکنم. بوی بنفشه رو میشونم، اما نه خیلی پودری یا تمیز، با یه تندی ملایم که از یه فیلتر پایینگذر گذشته و نویزهای فرکانس بالا رو نرم کرده. نرم اما ابریشمیه نیست. پخشبوی خوبی داره و تمام روز دووم میاره. فکر میکنم برای ماههای سردتر مناسبتره.
**اعتراف کامل**—این عطرِ محبوبترینم در دنیاست. پس انتظار یک نقد کاملا جانبدارانه و غیردادگرایانه داشته باشید. **لا فَن دو موند** در هستهاش قطعاً یک عطرِ بنفشه است. من در تمام مدت بوی بنفشه را حس میکنم، برخلاف بعضی از نقدهای دیگر. گلِ نرم و ظریف بنفشه همان چیزیست که این عطر را به هم پیوند میدهد، همان چیزی که برایم حس یک عطر واقعی ایجاد میکند. شروعش با انفجاری از دود است، نوتهای ذرتبوفته و باروت کاملا در پیشزمینهاند. هر بار که این عطر را میزنم (که زیاد است، چون برایم مثل امضا شده)، پروانههایی از هیجان در شکمم احساس میکنم. نوت باروت یادم میاندازد از شب آتشبازی—رانندگی در تاریکی برای دیدن آتشبازیهایی که در آسمان منفجر میشوند. همین نوتِ عمیق و احشایی است که این عطر را به محبوبترین عطرِ عمرم (حداقل تا الآن) تبدیل کرده. قبل از امتحان این عطر، دیدم کسی نوشته بود اگر **بی دِ فایرفلیس** (از امامام) را دوست دارید، این یکی را هم دوست خواهید داشت. فکر میکنم حقیقتی در این حرف باشد، چون هر دو ترکیب دودی/شیرینی دارند که بسیار جذاب است و من هم بیتیاف را دوست دارم. در حالی که بیتیاف دودِ چوب با وانیل شیرین است، این یکی دودِ باروت با لبهای شیرین مثل ذرتبوفته است که گلِ پودری بنفشه را در بر گرفته. برای من این عطر بسیار جالبتر است، اما قطعاً هر دو تغییراتی بر یک مفهوم مشابه هستند. در مرحلهٔ پایانی آنقدر ملایم است که تقریباً در تمام فصول قابل استفاده باشد، البته اخیراً در ۳۰ درجه آن را زدم و متوجه شدم اولین باری بود که فکر کردم شاید فقط کمی برای هوای بسیار گرم سنگین است. اگر مجبور باشم دستهبندی کنم، قطعاً یک عطرِ پاییزی/زمستانی و دنج است، نه بهاری/تابستانی.
«آیا میتوان حس آرامش و اعتمادبهنفس بهتری از این داشت؟ بوی بسیار خوب و معتدلِ جذاب. اگر جلسهٔ کاری یا قرار عاشقانه دارید، حتماً این را بپوشید.»
نام این عطر ممکنه ترسناک به نظر برسه، اما مثل خیلی از نظراتی که قبلاً داده شده، بوی بسیار ملایم و بیخطریه. شروعش پر از نوتهای عطر غیرمعمولیه که یکباره به مشامت میزنن. وقتی اولین بار تستش کردم، انتظار چنین بوی ملایمی رو نداشتم، اما یه غافلگیری خوشایند بود. خشکشدنش استثنایی و دلنشینه. یه حس آشنا و صمیمانهای داره که آدم دلش میخواد دوباره بپوشتش.
میدونستم عاشقش میشم. هیچجور عجیب یا شیمیایی نیست—یه گل خشک، کمی شیرین و هوادار؛ کمی دلچسب، بیشتر یه عطر کهربایی-مشکی زنانه. نوت پاپکورن در چند دقیقه اول بعد از اسپری کردن پررنگه، بعد شیرینتر میشه. بیشتر از همه روی پوستم آمبرت و گلها رو حس میکنم. حسش مثل ایریسه—تازه بالا رفتم نوتها رو خوندم، واقعاً ایریسه ☺️. فکر کنم یه عطر امضایی جدید پیدا کردم—چه عطر کامل و بینقصی برای شخصیت و سلیقهام. ۱۰۰ از ۱۰ 🖤 ویرایش: استتیکش یاد یه گروه ترش متال محبوبم میاندازه، مگادث ☢️ و آهنگشون "آ تو لو مونده". راستش؟ همین آهنگ انگیزهام شد تا دنبالش بگردم و بخرم. عاشق بودن این عطر مثل گیلاس روی کیکه! 🤘🏻🤘🏻 😶🌫️🍿🥕🌸😌
راستش بویِ «سالَت کارامل» از شِی اند بلو رو داره، مخلوط شده با عطر «شانس»ِ شانل. به نظرم خیلی زنونه. امیدوار بودم تاریکتر و یونیسکستر باشه، اما نشد.
به نظرم این یک خرید کور کاملاً بیخطره. به جرات بقیه عطرهای الدو که قبلاً بو کرده بودم نیست. خیلی خیلی شیرینه، اما یه جورایی حس نوستالژیک هم داره. شروعش یه سری نتهای سوخته جالب داره، ولی بعدش به یه بوی آرامشبخش و دلنشین میرسه. واقعاً نمیفهمم چطور کسی ممکنه ازش خوشش نیاد، ولی در عین حال چیز دیوانهکوننده یا منحصر به فردی هم نیست. یه اسپری مولکول وان هم روش زدم تا یه کمی تیزی بهش بدم و بویش تقریباً شبیه سیب شد.
برای من شروعش گلمیوهایه، بعدش تقریباً هیچ بویی نمیمونه یا یه رگه آیریس پودری خیلی ظریف. هیچ بوی پاپکورن نیست، کاش بود! برای من کاملاً یه عطر پوستیه. حتی اگه برای استفاده روزانه هم بیخطر باشه، نمیخرمش تو سایز بزرگ.
یک مفهوم هنری جالب. عطر بسیار جالبی، اما هرگز برای خودم نمیخرم. با اولین اسپری، بوی **فوری پاپکورن** میدهد. این بو سریع از بین میرود و تبدیل میشود به ترکیبی کمی فلزی و دودی. از اینجا به بعد نمیتوانم هیچ نوت خاصی را تشخیص دهم، فقط مجموعهای عجیب و نامنظم از بوها است. گاهی اوقات بویی شبیه **دانه هویج** (این قسمت را دوست دارم) به مشام میرسد، اما بقیه عطر برایم خوشایند نیست. همچنین پرژکشن و ماندگاری آن بسیار ضعیف است. **خلاصه:** آشفته. ۲ از ۱۰.
در این عطر پایان جهان فرا رسیده، و چه خوشحالم که همراهش هستم. این یک عطر یونیسکس منحصر بهفرد و زیباست. شروعش با مقدمهای شیرین اما ظریف است که ترجیح میدهم آن را گورمند نخوانم، بلکه نوعی شیرینی تقریباً طبیعی در آن حس میشود. با خشک شدن عطر، ترکیب زیبایی بین گلها و ادویهها ایجاد میشود که تا به حال چنین بویی را استشمام نکردهام. دوست دارم آن را بخرم، اما ماندگاری و پخشبوی ضعیفش باعث میشود تا وقتی قیمت دستدومش خیلی ارزان شود یا پول اضافی زیادی داشته باشم، صبر کنم. از نظر بویش ۹ از ۱۰، اما بهطور کلی ۷ از ۱۰، به دلیل ماندگاری و پخشبوی ضعیف.
این برام هیچجور عجیبی نداره! من خیلی عطرِ شیرینِ مشکِ قوی حس میکنم، خیلی غلیظ و عطری. هیچ دودی، هیچ بوی پاپکورن، حتی هیچ پودری هم نیست! داشتم خودم رو آماده میکردم برای یه تجربهی عجیب، پس به نوعی ناراحتم که بینیام با یه چیز عجیب گیج نشد!
پنج دقیقهٔ اولِ این عطر دقیقاً بوی وقتی میده که یه جعبهٔ نو از غلات کلوگ فراستد فلکس (Kellogg's Frosted Flakes) رو باز کنی: *«آنها عااالیاند!»* من بوی «سیگار خیس»ای که بعضیها گفتهاند رو حس نمیکنم؛ بیشتر یه بوی موسکِ سبکه، نه اون نوع حیوانیِ موسک. من واقعاً این عطر رو دوست دارم.
آیا الهامبخش *«لا فن دو موند»* فیلم کوتاه *«سیگارت برنز»* اثر جان کارپنتر بوده؟ قطعاً میتوانست توضیح دهد که چرا نوتهای پاپکورن و باروت به عطرِ *«پایان دنیا»* اضافه شده. البته در *«سیگارت برنز»*, عنوان فیلم *«لا فن ابسولوی دو موند»* است. به هر حال، آیا پایان دنیا بوی گردِ آیریس پودری مخلوط با پاپکورن کرمی میدهد؟ شاید هم داریم *«نگاه نکن بالا»* را تماشا میکنیم و با حالتی سوررئال و طنزآمیز به پایان روزها فکر میکنیم. خود عطر آرامشبخش است، نزدیک به پوست مینشیند—گرد آیریس را حس میکنم، اما همچنین ترکیبی از میوههای ادویهدار در کاسه پانچ، احاطهشده توسط افرادی که سیگار میکشند.
این رو عطر گلدار نمینامم، اما پودریبودنش هست که فکر میکنم از ریشهسوسن میاد. قطعاً اون حس سیگار خیس رو میگیرم که بقیه هم گفتهاند، ولی خیلی زود از بین میره. بوی باروت رو حس میکنم که دوستش دارم، همراه یه گرمی مغزپخته از کنجد و پاپکورن. ویژگیهای گورمان داره، اما بیشتر یه عطر پودری دودی و نزدیکپوست منحصربهفرده. در واقع، خشکشدنش روی کاغذ رو ترجیح میدم، چون هنوز میتونم وتیور و صندل رو حس کنم؛ متأسفانه روی پوستم ناپدید میشن. فکر میکنم عطر جالبیست و اگه پخشبوی و ماندگاریش رو بیشتر میکردند، یه بطری کامل میخریدم. در حال حاضر خیلی محجوبه و به این عطر ظلم میشه.
مدتی بود نظر نمیدادم چون میدانستم بوی بسیار خاصی حس میکنم، اما نمیتوانستم دقیق بفهمم چیست. همین که آخرین کامنت را دیدم، همه چیز روشن شد—بوی یک پاکت سیگار خیس داخل جیب کسی! انگار روی توتون سیگارهای خیس، عطر پودری سبک اسپری کردهاید. رگهای از ایریس دودی هم دارد، اما هیچ اثری از بوپکورن—حتی سوخته یا دودی—در آن نیست. برای من، دودیبودن آن را میشود به بوی چوبهای آتشبازی بنگالی (انگلیسی زبان اول من نیست، اگر اسم رسمیاش نیست عذرخواهی میکنم) یا بوی ملایم تراشههای فلز سوخته شده هم تشبیه کرد. ادویههای مختلف را خوب تشخیص نمیدهم، اما ایریس قطعاً در آن هست. اصلاً ناخوشایند نیست و سبکتر از چیزی است که فکر میکردم، قابلپوشیدنتر است، مدت نسبتاً طولانی میماند، اما اگر زیاد بزنم، تند میشود و گلویم را میزند. شخصاً از آن استفاده خواهم کرد؛ عجیب است، باعث میشود مرتب پوستم را بو کنم چون در طول روز—بستگی به جایی که اسپری میکنم و هوای روز—عوض میشود. حتی بعد از اینکه توانستم بوی فلزی/توتون خیس دودی را توصیف کنم، همچنان بیشتر از همه یاد این میافتم که اگر هوا سرد باشد، موهایتان چطور بو میگیرد: وقتی در یک سفر کمپینگ عطر ایریس زدهاید و باد سرد، دود آتش کمپ را بیش از حد به سمتتان میوزاند.
بوی آن مثل کسی است که ادکلن پودری و گل سوسنی زده و یک بسته سیگار خیس شده در جیبش دارد (بوی تنباکوی مرطوب). هیچ بوی پاپکرن در آن نیست. کمی بوی باروت وجود دارد، هرچند باروت واقعی چنین بویی ندارد—این باروت سنگین نیست و سریع به بوی تنباکوی خام سیگار تبدیل میشود. بوی فلفل سیاه هم همینطور است. و کمی مشک در پایان. جالب است که دسته «دودی» میتواند معنای قیر سوخته و سنگین، بخور شیرین کلیسا یا تنباکوی خام نسوخته داشته باشد. این مورد سوم است. انتظار چوب سوخته یا دودی شده را نداشته باشید. با این همه ادویه فهرستشده… اگر به هرم عطر نگاه کنید، فکر میکنید عطر خاورمیانهای است (من طرفدار سرسخت مونتال هستم). اما اصلاً اینطور نیست. هرچند لایهلایه است، بسیار ظریف و سبک است—میتواند بهراحتی عطر اداری باشد. با این حال، باز هم در نوتها هیچ اشارهای به تنباکو نیست، هرچند برای من کاملاً مشهود است. بهطور کلی: جالب، ظریف، غیرمعمول. یونیسکس با گرایش زنانه. یکی از معدود عطرهایی است که در ایالدیاو دوست دارم (اخیراً طرفدار محصولات کسلکنندهشان نیستم). اگر بوی گل سوسن ظریف، نوتهای سبز (با کمی طغیان کوچک) را دوست دارید، احتمالاً از این عطر لذت خواهید برد.
مدتی پیش «لا فَن دو مون» رو بررسی کرده بودم، اما اخیراً متوجه شدم وقتی این عطر رو روی «جِیاچایجی نات اَ پرفیوم» لایهمیکنم، پخشبوی و ماندگاریش بهشدت افزایش پیدا میکنه! کمی بوی مُشکیتر میشه اما در کل همان عطر میمونه. فقط خواستم اینو بگم به کسایی که میخوان عملکرد عطرشون رو به حداکثر برسونن :)
رایحهای مرزی بین میوهای و چوبیچرمی روی پوست من. شبیه به گلابامب و تا حدی هم به افسانهی باث اند بادیز، اما جالبتر. چهار اسپری روی مچ دست بیشتر از چند ساعت دوام نمیآورد و پخشبوی آن بسیار نزدیک به پوست است. چیزی شبیه به بوی لاستیک سوخته/کالون هم در آن حس میشود. در مرحله خشکشدن هم شبیه به هرمان از الدیاو میشود.
این روی پوست من خیلی پودری میشه، در حالی که وقتی خواهرم از *لا فن دو مون* استفاده میکنه، من فقط بوی پاپکورن از پوستش استشمام میکنم. اما من این عطر رو روی هر دو پوست خیلی دوست دارم. بویش عجیبه، ولی خیلی خوشایندیه.
این عطر روی پوست من خیلی میوهای میشه، ولی این میوهها از کجا میان؟ به نظرم بوی این عطر بین *گوچی راش*، *دی اند جی لایت بلو*، *پاکو ربان پور ایکساس فور هر* (نسخه کوئنتین) و *کلوئه نوماد* (نسخه کوئنتین) قرار میگیره. کمی ولگردانهست، ولی قطعاً باحاله. و سکسیه. یه سکسِ پایان دنیا. (بریتنی اسپیرز – *برقص تا دنیا تموم شه*)
وقتی این عطر رو زدم، شوهرم گفت بوی کتابفروشی دستدوم میدم، که باید بگم حق باشه. این یه عطر عجیب، زیبا، مرموز و دودیست. خیلی ملایمتر از چیزیست که از نتهایش انتظار میره. یاد چای سیاه هم میندازه و شباهتهایی به «لومبر دِ مرویل» هرمس داره. عطری آرامشبخش و مناسب استفاده روزانهست، بهخصوص اگر میخواید به کتابفروشی یا کتابخانه بروید :)
وقتی این عطر رو میزنم، احساس میکنم «پسر خوبی» هستم! مثلا عضو لیگ نرمتوپ آماتور مختلطم، مثلا به پیرزنها کمک میکنم از خیابان رد شن، مثلا میرم باشگاه و با همهٔ آقایون باحال میرقصم اما هرگز خیلی مست نمیشم—برای رقصیدن اومدم، نه برای نوشیدن. نمیدونم! این عطر بوی تمیز و دلپذیر و عالیای داره، با یه زیرلایهٔ مسکی و پسرونه که حسابی ذوقم رو میبره! مثل یه صورت تراشیده، یه تیشرت سفید تمیز و شلوار جین با یه زیرپیراهن چسبان و شورت زیرش. میفهمی؟ فقط کمی عرق کرده. کفشهای کتانی بامزه و معقول با جورابهای تا وسط ساق. اون حس کلی. شاید هیچی نگفتم. خلاصه عطر رو دوست دارم و یکی از پرکاربردترینهاست!
موسکی، دودی، گلدارِ ظریف. این بوی خوبی داره، اما به نظرم آنقدر منحصر بهفرد نیست که بخوام یه شیشه کامل بخرم، چون برای سلیقم خیلی شیرینه. با این حال، اگه طرفدار عطرهای شیرین مارژلا مثل «جَز کلاب» یا «کنار شومینه» هستید و یه عطر گلدار میخواید، این میتونه گزینه خوبی باشه.
پاپکورن، ادویهجات و دود دستدوم، با کمی ریشه سنبل. بوی مغزدار کمی از کنجد میآید، اما آنچه واقعاً حس میشود ترکیب دانه هویج، فلفل سیاه و زیره است. ترکیبی فوقالعاده جالب، و اصلاً بیطعم نیست، اما کمی برای سلیقه من دودی است. باید حال و هوای خاصی داشته باشم تا آن را بزنم، اما با این حال عشقش دارم. اگر با عطر دیگری که کرمکارامل غالبتری دارد لایه شود—بهشتی میشود. اگر میخواهید بوی پاپکورن خوشمزه اما پیچیدهای امتحان کنید، این را با «نمک کارامل» از Shay & Blue یا «Brazilian Crush '62» ترکیب کنید و بعداً از من تشکر کنید.
عطر راحت و دلنشینی، پودر ایریس دودی مثل یک شال بزرگ کشمیری که نرمی کرممانندش را دورت میپیچد—عطرِ روزی که پاییز در پاریس قدم زدهای، میان تظاهرات دانشجویی و گاز اشکآور، اما پیش از دیدن معشوقت. این عطر نیست که بخواهد توجه جلب کند، ولی همیشه گرما و پناهی خوشآمد را به تو هدیه میدهد.
بوی آغازین مثل انفجار است – علف خاس (وتیور)، باروت و فلفل سیاه. اگر بوپاپکورن هم باشد، سوخته است. بعدتر گلهای نرم و چوب صندل میآیند. متأسفانه اثری از زیره نمیبینم. عطر محبوب عامه. خوشایند، اما برای من بیش از حد محفوظ و مهار شده است.
این عطر فوقالعاده خوشبو است، قطعاً جذابترین عطر الدیاو (ELDO) که امتحان کردهام. دارم فکر میکنم یک بطری کاملش رو بخرم. در آغاز بوی پاپکورن نمیگیرم، اما بوی باقیماندهٔ دودی باروت رو حس میکنم که خیلی سریع تبدیل میشه به یک گلبوای دلنشین. وقتی به نوتها نگاه کردم تعجب کردم، چون بوی کنجد، صندل، زیره، فلفل، وتیور و اینها رو حس نمیکنم. فقط یک ترکیب گلبوای بسیار جذاب. دوست داشتم بوی کنجد و صندل رو روی پوستم حس میکردم، فکر میکنم اگه این نوتها رو میگرفتم، عطر امضاییم میشد. تنها ایرادی که دارم اینه که حس میکنم خیلی سریع آرام میگیره و تبدیل میشه به یه عطر صمیمی؛ باید دماغت رو دقیقاً کنار مچ دستم بزاری تا بو رو حس کنی. امتیاز بو: ۸ از ۱۰ امتیاز ماندگاری و پخشبو: ۵ از ۱۰
عاشق این عطرم. منحصر به فرد اما همچنان جذاب برای اکثریت. شروعی دودی و شبیه پفک کاراملی که کمکم به ریشهای معطر، تقریباً اوزونی تبدیل میشود. تعجبآور بود عطری پیدا کنم که اول گورمند شروع شود و بعد گلدار بشود، اما واقعاً خوب از آب درآمده. کاملاً یونیسکس است. فکر میکنم در گرماهای شدید ممکنه خفهکننده شود. بین این و «نفس خدا» لاش برای عطر امضایم مرددم. ماندگاری ۴ تا ۶ ساعت. امتیاز ۹ از ۱۰.
از اولین استشمام عشق بود برام. خیلی نرمه، نه بیشازحد شیرین و دلنشین. بعد چند ساعت بوی شیرینی میآد که مثل آبنباتهای گازدار تو دهن میترکه – احتمالاً بخاطر باروت (گانپاودر) هست. دیگه منتظر نیستم، میخوام یه شیشه کامل بخرم.
بالاخره… پس از تست کردن ۲۴ عطر از برند **الدو** (ELDO)، که تقریباً ذهنم را منفجر کرد—چون الدو در زمینه اصالت و واقعیبودن بینظیر است—**عطر امضای خودم** را پیدا کردم. این عطر ترکیبی کامل از عجیببودن و زیبایی، تضاد و نوستالژی است. خاطرات مبهم و سپیاوار را زنده میکند و تخیلات پسا-آپوکالیپتیک را برانگیخته میکند. عطر شیرین و فرارگونهای است، جسور، بیپروا و اصیل، اما در عین حال مودبانه و قابلپوشش. **عاشق پایان دنیام.**
عطر امضای جدیدم، روی پوستم واقعاً شگفتانگیزه. بعد از تست نمونهای که از جعبه نمونههای سایت ELDO گرفتم، یه شیشه کامل خریدم. برای من، اگر زیاد اسپری کنم، رایحه پاپکورن کمی روی پوستم حس میشه، ولی در کل این نوت ضعیفه و فقط یه شیرینی کوتاهمدت داره. برای من، رایحههای آیریس، باروت و کنجد اصلیترین نوتهایی هستن که استشمام میکنم و ترکیبشون فوقالعادهست. بعد از خشک شدن، بوی خفیف و مسکی با لایهای گلمانند و کاملا یونیسکس از آیریس میده. کنجد و باروت هم خوب با هم ترکیب شدن و یه پایان بند冷 (سرد)، دودی، تیز و کمی خاکی ایجاد میکنن. شیمی پوستم با این عطر چیزیست که مدتها نبوده؛ وقتی کسی مرا در آغوش میگیره یا نزدیک میشه، خیلی تعریف میشنم. روی پوستم بیشتر یه عطر پوستیست، اما حدود ۶-۷ ساعت دوام داره؛ روی لباسهام هم تا ابد میمونه! در همه موقعیتها، زمانها و محیطها (به جز گرمترین روزهای تابستان یا سردترین روزهای زمستان) عملکرد خوبی داره. اینقدر خوبه که تا آخر عمرم میخرم! یه عطر منحصر به فرد و جذاب؛ حتما امتحانش کنید!!!
همونطور که تو توضیحات آمده، بوی ذرت بو داده و باروت اول کار خیلی پررنگ و واضحن، ولی به اندازهای میمونه که لبخندی رو روی لبهات بنشونه. بعد از اون، نوت باروت دیگه بهتنهایی مشخص نیست و بیشتر تبدیل میشه به یه پسزمینه تاریک و چوبی، و بوی ذرت بو داده با گل سوسن ادغام میشه و تقریباً یه نوت ایریس کرهای رو تقلید میکنه. این عطر بیشتر وقت رو روی پوست من مثل یه ترکیبی کاملا یونیسکس از گل، پودر و چوب صندل میگذرونه، با یه لمس خیلی سبک موسکی از آمبرت. یه چیز دیگه هم هست که تعادل رو حفظ میکنه و نمیتونم دقیق بگم چیه، ولی اگه حدس بزنم احتمالاً ترکیبی از نوتهای دانه هویج و کنجده. از نظر من خیلی عالیه؛ قصد دارم این پاییز چند بار بهعنوان عطر روزانه تکراری بزنم، ولی میتونه شبها هم خیلی آرامشبخش باشه.
این عطر رو دوست دارم. از اول تا آخر خیلی تغییر میکنه. وسطش یه مدتی بوی گل سوسن کرمی میده، اون قسمت موردعلاقهامه. کاش کمی بیشتر دوام میآورد. فقط باید کمی بیشتر از حالت عادی اسپریش کنم.
عاشقش شدم. نت بوی دودش با بیشتر عطرها فرق داره، چون بوی تنباکو نیست، بلکه یه دود روشن، گرم و شبیه ترقه یا دود چوبه. نت پاپکورن هم بیشتر آجیلیه (شاید به خاطر کنجد باشه) تا گورمان، مخصوصاً وقتی مقایسهش کنیم با *What About Pop* که خیلی شیرینتره. مثل چیزی که تو یه نقد دیگه گفته شده، راحت میشه پوشیدش، ولی اصلاً کلیشهای نیست. اینو یه روز آفتابی، خشک و اوایل پاییز بپوش. عطر امضای پاییزمه. ۱۰ از ۱۰.
متأسفانه این عطر روی من بوی بسیار شبیهای به *دیپتیک فلور دو پو* یا *گلوسیر یو* میده. تفاوت بسیار کمی با اونها داره و بعد از چند ساعت هم کاملا محو میشه. راستشو بخواید، از الدیاو انتظار یه چیز بهتر/منحصربهفردتر داشتم.
خرید ناگهانی و جسورانهای از طرف من بود. نظرات شما خوب توصیفش کرده بود؛ دقیقاً بویی داشت که فکر میکردم، بسیار پودری، کرهای و کمی شیرین. ریشهایریس، کنجد و دانه هویجش خیلی مشهوده. بوی پاپکورن و باروت هم هست، اما خیلی پررنگ نیست. باروت فقط یه بوی فلزی ملایم داره و فکر میکنم پاپکورن هم همون شیرینی/شوری رو بهش میده. خیلی خوشبو و خوب ترکیب شده، راحت میشه پوشیدش، به اندازهای که از اسم و نتهایش انتظار میره عجیب نیست. واقعاً دوستش دارم و تو چرخش عطرهام میذارمش. شاید روزهایی که میخوام چیزی سبک و شاد بپوشم، انتخابی همیشگیام بشه. بروزرسانی: بوی این دقیقاً مثل «او آنناون» از ایماژینری اتورزه. ماندگاری همچنان عالی نیست، اما به اندازهای که اول فکر میکردم بد نیست. صبح کمی اسپری کردم و آخر روز سر کار هنوز بو میاومد، هرچند خیلی نزدیک به پوست. حالا تو خشکشدنش یه حس صابونی-گلمانند هم میگیرم؟ شاید فریزیا باشه. بروزرسانی ۲: دیگه نمیتونم درباره این عطر سکوت کنم. هرچی بیشتر میپوشم بیشتر دوستش دارم، راهی که روی پوستم پیشرفت میکنه برام خیلی جالبه و ازش سیر نمیشم. تبدیل شده به عطر «بیفکر» جدیدم، همونی که میپوشم وقتی حال عطرهای سنگین همیشگیم رو ندارم.
این خیلی راحتتر از چیزیست که خیلی از نقدها میگن پوشیده میشه. من بوی گل سوسن و ذرت شیرین کارامل رو حس میکنم، با یه کمی مزه دودی. خیلی خیلی دلنشینه و قطعاً روی پوست من گورمانه. خیلی منحصر به فرد، شیرین و زنونه به نظرم میاد.
در ابتدا فقط فکر کردم بوی لاستیک سوخته روی من میآید. بعد از چند دقیقه، رزماری با شیرینی طبیعیای روی آن غالب میشود، همراه با کمی بوی لاستیک. راستش، از این عطر لذت میبرم، اما پخشبوی آن (سیلاژ) مثل بسیاری از عطرهای این برند قدرتمند نیست. دوست دارم این بو را روی دیگری حس کنم. بوی لاستیک که توصیف کردم، تهوعآور نیست، بلکه نوعی آشنا و دلپذیر است. بعد از ۱۵ دقیقه، این عطر واقعاً به چیزی زیبا تبدیل شده. احتمالاً این شیشه را میخرم چون برایم جالب است.
چنین یک گورمان زیبایی. نرم و راحت برای پوشیدن، گرم و شیرین اما نه خیلی شیرین.
فیلمی به نام *«شب دنبالهدار»* (Night of the Comet) محصول ۱۹۸۴ هست که تقریباً حس میکنم الهامبخش این عطر بوده: دو دختر نوجوان «ولیگرل» از یک رویداد کیهانی جان سالم به در میبرند که تقریباً همه را یا به گرد تبدیل میکنه یا زامبی (اگر ندیدهاید، حتماً ببینید!). یکی از خواهرها در سینما کار میکنه و بعد از اینکه همهی عزیزانشان ناپدید میشن، طبیعتاً میرن به مال برای خرید بیحدوحساب. *«لا فن دو مون»* (La Fin du Monde) تقریباً تقطیر کامل این فیلمه: بوی پاپکورن، فولاد، گردوغبار، باروت و آن عطر بیچونوچرای شیرین و رنگارنگ مصرفگرایی. این حس رو بهت میده که حتی اگر دنیای قبلیات نابود شده باشه، باز هم میتونی با استایل باحال به همه بگی «به درد» و امیدوار باشی آخرسر با آخرین پسر روی زمین گیر بیایی. عاشقشم <3
این نوع گورمانِ مورد پسندمه. بوی این عطر برای من دقیقاً مثل پاپکورن کارامل واقعیه. با اینکه اسمش یاد روز قیامت میندازه، اما بوی گرم و کوچولوئیه که احساس امنیت و شادی بهم میده.
این جالبه! یه عطر پوستیه و روی من حدود ۴ تا ۷ ساعت دوام میآره، روی لباس بیشتر. فکر میکنم عملکردش بد نیست، ولی بیشتر بحث تجربهست، هرچند میتونه یه عطر امضایی برای کسی باشه. من هیچ بوی پاپکورن یا باروت نمیگیرم. چیزی که حس میکنم یه شروع گلدار تازهست که بلافاصله توسط دانههای هویج غرق میشه. هویج نقش اصلی رو بازی میکنه و فقط پودری، خاکی، نشاستهای میشه. ریشه وتیور هم خودشو نشون میده، همراه با یه شیرینی مغزدار کمی صمغی. عطرش خیلی ریشهای و سبزیجاتیست، ولی به شکلی جذابه. بوی کسی رو میده که زیاد عطر نمیزنه و اون روز، برداشت هویج سالش رو انجام داده. مثل آخر العالم، وقتی همه بیشتر نگران این باشیم که توی خاک چیه و چی میتونیم بکنیم، تا اینکه چی رو رویش بسازیم.
این بررسیها رو برای مرجع شخصی خودم در آینده مینویسم. گم شدهام. عطر قبلی این برند پخش بسیار کمی داشت و ماندگاری کوتاه، و این یکی هم به همین شکله، حتی بدتر. در شروع، بویی بسیار سبک اما بازیگوش و تقریباً شبیه آبنبات به مشام میرسه. به نظرم یادآور بادامزمینی شکلاتی (شیرینی سیرک)ه. وقتی خشک میشه، تقریباً ناپدید میشود. از این که فکر کنم حس بویاییام داره ضعیف میشه، ترسیدم و عطرهای دیگهای رو روی قسمتهای مختلف بازوهام زدم. باز هم این عطر بسیار ضعیف و کوتاهمدت بود (کمتر از ۲ ساعت)، در حالی که بقیه عطرها مثل قبل عمل کردند. من اینها رو به صورت کور تست میکنم، بدون این که نام یا نتهای عطر رو بدونم، پس وقتی میبینم نظرات دیگهها ماندگاری و پخش بیشتری رو گزارش دادن، خیلی گیج میشم. حداقل نتهای آبنباتی و بامزهاش تا حدی مشترک به نظر میرسن. اما آیا فقط من هستم که با ماندگاری و پخش مشکل دارم؟ کسی دیگه با این برند در این موارد مشکل جدی داشته؟ تجربه من قطعاً از خرید یا حتی پیشنهاد دادنشون جلوگیری میکنه.
این عطر رو چند روزی تو ساحل و هوای گرم و مرطوب عصرهای مدیترانهای تست کردم و عملکردش عالی بود. نزدیک به پوست میمونه، ولی همچنان قابل توجهه. روی پوست من بیشتر بوی باروتی داره، تقریبا مثل بوی ذرت کرمدار دودی، ولی نه خیلی خوراکی. هیچ ردی از گل سوسن (ایریس) استشمام نمیکنم. این عطر تقریبا یادآور جشن چهارم ژوئیه (روز استقلال آمریکا) هست. در نهایت یه شیشه کاملش رو خریدم.
**الدو لا فن دو مونده (۲۰۱۳)** – **ایریس مغزدار** کانتن بیش به یکی از عطرسازان موردعلاقهام تبدیل شده و این اثر، که یکی از اولین خلاقیتهایش برای این برند پیشرو است، انتظار بیشتری از او در آینده ایجاد میکند. بهعنوان عاشق ایریس، تعجبم کردن با شیوههای جدید نمایش این ماده سخت است، اما این عطر بعد مغزدار ایریس را برجسته کرده که میتواند مکمل خوبی برایش باشد. در این عطر، بوی خاکستر، دانههای کنجد، هویج و دانه موسک آمبرت را همراه با ایریس حس میکنم. یاد دستکشهای چرمی میاندازد که با ایریس معطر شدهاند، تازه از شکار برگشتهاند. بافت کرمی و خشکشدنی گورمان-مانند هم با حضور چوب صندل، وانیل و موسکهای سفید وجود دارد. اجرای دقیقی که فراتر از نوآوری، به استادانهبودی عطرسازی میرسد.
طعمتسترم رو دادم به کسی، پس خیلی یادم نیست، اما میتونم بگم LFDM بوی یک پاپکورن خالص نیست، مثل بعضیها که میگن. فکر میکنم با وجود نوتهای منحصر به فردش (باروت... هویج... پاپکورن؟؟) عطر قابلپوشش و جالبی باشه، هرچند آخرش دادمش به یکی از دوستانم چون تقریبا به همه نوتهای دودی/وتیور حساسم. یادم میاد نوت هویجی داشت، شبیه *Lost Alice* از ماسکه میلانو، اما روی یک لایه شیرین و شیری، طعمی تندتر و ادویهای با کمی تندی فلزی که آخرش روی پوست به بوی مسکی آرام میگرفت. شخصا فکر میکنم این عطر بیشتر مخصوص مردان باشه.
فکر کنم دارم دیوانه میشوم، اما روی پوست من این فقط بوی کارامل پاپکورن میداد و ازش متنفر بودم. بوی بدی نیست به خودی خود، قطعاً قابل پوشیدن است (مخصوصاً چون شاید فقط پوست من بود که بوی پاپکورن رو اینقدر قوی نشان میداد)، اما مثل اینکه خودم گفتم: *«فکر کنم میتونی اینو فقط مثلا کریسمس بپوشی. هیچ روز دیگهای نه. چرا کسی بخواد با این بو گردش کنه؟»* هیچکدوم از نوتهای باروت، فلفل یا حتی اون چیزهایی که میتونست برام جذاب باشه (من معمولاً عطرهایی با مشک یا وتیور رو دوست دارم) رو حس نکردم، فقط شیرینی چسبناکی بود. من از قبل هم طرفدار عطرهای گورمند نبودم و این یکی متأسفانه تو همون دسته افتاد برام.
بهترین مفهوم تمام دوران. به همین دلیل خوشحال میشوم پولم رو به **الدو** (ELDO) بدم، چون دستاورد خودشونه از سال ۲۰۱۳. میتونستم دوباره **پاکو رابان پور اکس** (Paco Rabanne Pure XS) نسخه ۲۰۱۸ رو بخرم (این اسم چی هست؟!) چون بویشون کاملا یکیست و هر دو کار یک عطرسازه. اما مثل اینکه گفتم، حقِ اصلشون رو ادا میکنم! **ویرایش:** بوی خشکشون خیلی یادم میاندازه از **کلوی نوماد** (Chloé Nomade)، که باز هم… کار **کانتن بیش** (Quentin Bisch) است. این تصادفها دیوانهکنندهست.)))
برند اتات لیبر دُرانژ اغلب خود را با عطرهای غیرمعمولش معرفی میکند، و این یکی از عجیبترینهای کاتالوگش بهشمار میآید. گفته میشود ذرت بو داده و باروت (!) دو نوت غالب این عطر هستند، البته از نظر من، سنجد و گلهای دیگر که این دو را به هم پیوند میدهند، بیشتر بروز میکنند و آکوردی گلین و زیبا با کمی ذرت بو داده و ادویه ایجاد میکنند که بافت قابل توجه اما غافلگیرکنندهای به عطر میدهد. این عطر خوشایند است، اما انقلابی نیست؛ اگر هدفتان آزار نرساندن به دیگران باشد، با پوشیدنش به هیچکس بر نمیخورید. حسّی فلزی ملایم در آن هست که شاید همان باروت باشد، ولی نمیتوانم مطمئن باشم. احتمالاً جالبتر است که دربارهاش صحبت کنید تا اینکه بپوشیدش.
وقتی به یادداشتها نگاه میکنم، با خودم فکر میکنم *«این چه ترکیب عجیب و غریبیه!»*— انگار مجموعهای از نوتهای عجیب و بیربط باشه. اما وقتی بویشو میکشم، متوجه میشم عطر قابلپوشیدنی و نسبتاً ملایمیه. در مرحله خشکشدن، گل فریزیا رو خیلی حس میکنم، بعدش هم گل ایریس. البته هنوز نوت پاپکورن رو پیدا نکردم! بهطور کلی، یه گلفام پودری/زمینی/ادویهایه. این اولین عطر از این برندیه که تست میکنم. بد نیست، اصلاً. اما با این حال، انگیزهای ندارم بروم سراغ نمونههای دیگهشون. انگار این برند با حال و هوای من جور نیست و مسیری نیست که بخوام ادامه بدم.
اولین باری که این عطر رو تست کردم، با نت زیبای بنفشه شروع شد. خیلی پودری و دلنشین بود. اما بعد از خشک شدن، بوی شیرین و شربتیای پیدا کرد که برام خیلی آزاردهنده بود. پسش گذاشتم تو کشو و چند ماهی دستش نزدم. اخیراً دوباره امتحانش کردم و وای! چه بوی خوبی داره. کاملا شیفتهش شدم. نمیدونم چرا قبلاً اینقدر ازش بدم میومد یا اون بوی شربتی از کجا اومده بود. شاید چون تازه داشتم با عطرهای نیچ آشنا میشدم. حالا باز هم اون نت پودری بنفشه رو تو شروعش حس میکنم، اما یه دودیجذابی هم داره که واقعاً مرا میکشه. بعد از خشک شدن هنوز شیرینه، ولی یه بوی پوستی کامل و بینقصه. قطعاً یه بطری کاملشو میخرم!
به نظرم این تقریباً بوی هیچی نمیده. با توجه به توصیفهایی که همه کرده بودند، مشتاق بودم امتحانش کنم. اما وقتی اسپری کردم، بویش مثل یک کیسه کاغذی قهوهای مخلوط با کمی ادویههای ضعیف بود و بعد از چند دقیقه کاملاً محو شد و هیچ بویی نماند. حالا فقط سرتاسر گیج شدم. دارم فکر میکنم شاید نمونهای که گرفتم خراب بوده یا شاید من نسبت بهش بویایی ندارم. خیلی عجیبه.
ایریس اینجا ستاره است. اما چه تغییرشکلدهندهای! اغلب عبارت «ایریس کرهای» را میخوانیم. اینجا معنای تازهای پیدا میکند، تقریباً منطقی: ایریس با کرهٔ پفکِرن. کمی سوخته. زیبا، ولی در عین حال ارزانقیمت. ردپایی از ظرافت بر جا میگذارد، ولی طبیعت مصنوعی غیرقابلانکارش شما را به شک میاندازد. خداوندا، شاید حتی آنقدرها هم مصنوعی نیست، فقط ترکیبی عجیب از مواد شناختهشده، متوازن بین خشکی و کهربا، پودر و کرم با مقدار اندکی دودی بودن که آن را کاملاً یکسانهپوش (یونیسکس) و کاملاً قابلپوشیدن برای هر مناسبت میکند. واقعاً خلاقیت این عطر را تحسین میکنم، و در عین حال اینکه چقدر جهانی و قابلپوشیدن است.
این عطر آنقدر باهوش و خلاقانه است که حتی یک دور دستزدن هم برای بیان ستایشش کافی نیست. آغازش بسیار جالب است: ترکیبی از باروت و شیرینی، سپس وارد گلها (سوسنها) میشود و در نهایت—تعجبآور—به بوی ذرت بو دادهِ کرمی و مغزدار ختم میشود. واقعاً شگفتانگیز است.
تقریباً این عطر رو نمیخریدم. انتظار نداشتم بپسندمش، اما با چنین اسم وسوسهانگیزی و جایزهای که کنارش بود، فکر کردم بهتره چهار دلار دیگه هم تو سفارش بزرگم از نمونهها هزینه کنم. معمولاً آدم گلمحوری هستم (بذارید صریح بگم، کمی کلیشهای!)، پس انتظار نداشتم از عطرهای «چالشبرانگیز» الدیاو لذت ببرم. خیلی خوشحالم که خریدمش. بین نه نمونهای که گرفتم، این مورد موردعلاقهام شد. بوی پاپکورن رو به اندازه بعضیها حس نکردم، اما یه شیرینی قابلتوجه کنار بوی باروت (که برام فلزی میاومد) بود. باروت کمکم محو میشه و تبدیل میشه به یه نت گلمانند و چوب صندل تمیز که بویش شبیه طوفانه. بعد فقط یه بوی تازه، دلنشین و کمی گرم باقی میمونه. واقعاً زیباست. این عطر و «ارواح در پوسته» منو حیرتزده کردن. نمیدونم «ارواح در پوسته» رو بپوشم یا نه، اما واقعاً یه تجربهست. عجیبه که الدیاو چقدر میتونه از خیلی کسلکننده (اکثراً کسلکننده) تا شاهکارهایی مثل این متغیر باشه.
«لا فَن دو مون» برای من یک اثر هنری عطرسازیست. توانایی کونتن بیش در خلق جوّهای بوئی متفاوت و بسیار خلاقانه را تحسین میکنم. این عطر غیرمعمول، تغییردهندهی حال و هواست، پیچیده و فریبنده. عمیقاً عاشقش هستم!
اول از همه، بوی هیچ ذرهای از پاپکورن نمیآد—نه پاپکورن سینمایی، نه پاپکورن خانگی، هیچی. راستش رو بخواید، شک دارم این فقط یک ترفند بازاریابی بوده. **اما** واقعاً خیلی دوستش دارم! این عطر رو تو مجموعه Almost Complete از ایالدیاو گرفتم، و اولین چیزی که باید بگم اینه که خیلی، **خیلی** شبیه به *She Was an Anomaly* از همین برنده—اگه نگاه کنید به تجزیهوتحلیل نوتهای هر دو، میبینید که SWaA هم همین نوتهای ریشهای، صندل، و مشک/مشکمالو رو داره—ولی *La Fin du Monde* اثرگذارتره، پخشبوی (سیلاژ)ش خیلی بیشتره و ماندگاریش هم خیلی طولانیتره (۴-۵ ساعت قبل از اینکه به عطر پوستی تبدیل بشه، حتی روی لباس هم بیشتر میمونه). اساس بوی LFdM (至少 روی پوست من) کرمی، گورمان، کمی شیرین و کمی پودریه، با نوتهای چوبی و گلمانند که فقط بهزحمت قابل تشخیصن. وقتی نمونه رو روی کاغذهای تست اسپری کردم، بیشتر نوتهای میانی باروتی و فلفلسیاهمانندش مشخص بود. اولین برداشتم از این عطر مثل بوی غذا تو یه رستوران ایتالیایی بود؟ عجیبه، میدونم. بعد با تستهای بیشتر، فکر میکنم بیشتر شبیه آدامس سهغذایی ویلی وانکا باشه—یعنی آنقدر بوی غذا میده که انگار هر مرحله از عطر به مرحله بعدی تبدیل میشه. در کل، *La Fin du Monde* هم یه عطره که دوست دارم هر فصل بپوشم، هم یه تجربهی کاملا نو و متفاوت در دنیای عطر. **حتما** باید این رو هم بگم: ایالدیاو بیشتر از هر برند دیگهای عطرهایی داره که اول عشقشون میشم بعد متنفر میشم، یا برعکس. پس **ضروریه** که اول نمونه بگیرید و چندبار، به چند روش و در شرایط مختلف تستشون کنید قبل از اینکه پول کل بطری رو بدید.
این رو همراه با نمونههای برند دریافت کردم و بدون فکر خاصی انتخابش کردم، چون اغلب روزها دوست دارم عطر متفاوتی امتحان کنم تا حس واقعیاش رو در طول روز متوجه بشم. همهی اینها رو گفتم تا بگم وقتی اولین بار اسپریش کردم، فوراً فهمیدم چقدر بدبوست. بوی اولش تلخه و بعد از خشک شدن هم فقط بدتر میشه—مثل کپک زده. احساس میکردم خجالتکشیدنیه که مجبور باشم تمام روز این بوی بد رو تحمل کنم. ترکیبی که داره تقریباً مسخرهس: باروت و ذغالی شدهی پاپکورن با گلها! هیچ چیز نمیتونه جلوی اینو بگیره که بگم ازش متنفرم.
عالیست! دانهدانه، مغزدار و خاکی، قطعاً بوی پاپکورن میده و پر از ریشهسوسن. در مرحله خشک شدن به یک گورمان نرم تبدیل میشه، اما کاملاً غیرشیرین با مقدار زیادی هویج و دانه کنجد. واقعاً منحصر به فرده! مدته بود چنین بوی متفاوتی استشمام نکرده بودم. باروت هم یه ضربهای بهش میده، اما قطعاً «دودی» نیست، بیشتر حس گرافیت/بتن بهش اضافه میکنه. ریشهسوسن باعث میشه این عطر برای علاقهمندان به سبک «کیف آرایشی» جذاب باشه، اگه گرافیت و پاپکورن رو تحمل کنید. آفرین به اتات، اینجوری نمونهبرداری رو دوست دارم. چیز نو و تازهای! ویرایش: دوامش کمه. چرا تعجب نکنم! این برند همیشه همین کارو با من میکنه...
پس از اولین اسپری که بوی بسیار دودی میدهد و به نامش وفا میکند، این عطر سریعاً به یک گورماند نرم تبدیل میشود… بوی شیرینیهای اسنیکردودل میدهد. بوی کریسمس کنار شومینه را تداعی میکند. هوای پاییزی، گرم و صمیمی. دلپذیر، اگرچه بیشتر معمولی است. بوی خوبی است، اما بهجز انفجار اولیه دود و کمی ترقوتوق فلفل سیاه در لبههای ردّ عطر، هیچیک از نام و الهام پایانالمیانیاش را تداعی نمیکند. من این عطر را برای یک قرار با مردی شیریندندانی میپوشم.
پودر باروتی نرم و کرمی. عطر دلنشین و منحصربهفردی برای روزهای خنک بهاری یا زمستانهای دنج در خانه. قطعاً گرایش زنانه دارد، اما برای همهی هویتهای جنسیتی قابلپوشش است. چیزی در «دما»ی این عطر فوقالعاده جالب است: بازی با نوتهای سرد و گرم به شکلی شگفتانگیز و واقعاً لذیذ. قطعاً توصیه میشود.
بینیام احتمالاً خیلی ضعیفه، چون پیچیدگی خاصی از این عطر نمیگیرم. شروعش بوی یک کوچهی پست پشت سینما رو میده، اگر راستشو بخوای. خب خوشبختانه بعد از مدتی ملایمتر میشه و کمی عمق پیدا میکنه، کمی فلفلی و پودری. بعضی وقتها هم کمی حالت تهوعآور داره که فکر کنم بخاطر ترکیب ریشهی سوسن و بوی ذرت بو دادهی کرهایه که یه جوری مومی و شبیه مواد آرایشی میشه. قطعاً یونیسکسه، اما به نظرم روی مردها جالبتر میشه. خیلی منحصر به فرده و برای همه مناسب نیست (حداقل برای من نیست، خخخ). اما مفهوم جالبیه، بستهبندیش هم عالیست. برای خرید کور مناسب نیست. **ویرایش:** خوب... واقعاً نظرم عوض شده و باید اعتراف کنم که اول کمی سختگیر بودم. این روزها دارم بیشتر سراغش میرم. بعد از بو کردنش ممکنه یه جورایی وسوسهش کنید. دیگه اون بوی بد اولیه رو نداره و حالا بیشتر از قبلش احترامش میذارم. واقعاً خوب و جالبه. وقتی از روی لباسهام بویش میآد، خیلی آرامشبخشه. دیگه پشیمان نیستم. فکر کنم حالا متوجهش شدم...
قطعاً یکی از موردعلاقههام از الدو! شیرین و کرمی نرم با یه ضربه پودری تاریک. واقعیِتی چقدر دوست داشتم بعد از اولین اسپری، اون تندی فلفل سیاهش بیشتر میماند. متأسفانه خشکشدنش یه کمی خیلی عمومیست برام. اگه اون تندیای که اول حس کردم بیشتر میماند، راحت میتونست یه رقیب جدی برای عطر امضام باشه!
تقریباً همهی عطرهای نمونه ۲۰تاییِ اِلدو را امتحان کردهام و متأسفانه اکثرشان برایم معمولی بودهاند، اما خیلی سریع عاشق «لا فَن دو مونده» شدم. مثل خیلیهای دیگر، باید بگویم که هیچ چیز تهدیدآمیز یا خشن در این عطر نیست— کاملاً عطرِ موردپسندی است. نوت پاپکورن روی پوستم بلافاصله مشخص است و آنقدر دلنشین و دنج است که نمیشود در برابرش مقاومت کرد. بوی یک شب ساده با دوستان خوب، پر از خنده و گرمای صمیمیت واقعی. ایریس هم نرمی و زنانهبودی بهش میدهد، اما هرگز از محدودهی یونیسکس بودن دور نمیشود. شیرین است مثل یک میانوعدهی خوب، اما هیچوقت خفهکننده نیست و ادویهها هم گرمای دلپذیری بهش میدهند. هرچه بیشتر با برندینگِ تیزِ اِلدو آشنا میشوم، گیجتر میشوم؛ چون واضح است تخصصشان بویِ فوقالعاده پوشیدنی و کمی شورِ دسرها است! خوشبختانه پخشبوی و ماندگاریاش خیلی بهتر از اکثر عطرهای دیگر این برند است. آن انفجار اولیهی بو به سرعت ضعیف میشود، اما ساعتها بعد هنوز روی پوستم باقی است. یکی از بهترین انتخابهای آسانم بوده و بهراحتی میتوانم تصور کنم روزی یک بطری کاملش بخرم.
انفجار اولیه باروت همراه با گل سوسن نزدیک به الهی است، فقط افسوس که ماندگاری ندارد. عطر کاملا یونیسکس است.
امروز دارم نمونهٔ عطر *لا فن دو مون* از برند **اِلدو** رو تست میکنم و خیلی متفاوت و دلنشینه. تعجب کردم که خیلیها این عطر رو در سمت *«فمین»* طیف *«یونیسکس»* میبینن، چون به نظر من بیشتر *«ماسک»* محسوب میشه. فکر کنم با رزین *«استیراکس»* و *«بنزوین»* در خیلی از عطرهای مردانه مشکل داشتم، چون میتونن تیز و آزاردهنده باشن و مدتزمان ماندگاریشون هم زیاده. اما تو این عطر، این نوتها نرم و ملایمن و به جای احساس *«تعقیبکننده»*ای که معمولا ازشون دارم، بیشتر شبیه *«اطمینانبخشی*» آرام باقی میمونن. حتما دارم فکر میکنم تو آینده سایز کاملشو بگیرم.
دوست داشتم عملکرد عطر اتات لیبر دورانژ اینقدر ضعیف نبود. بوی خوشی داره، ولی این لذت زودتموم میشه.
به بهترین شکل، بوی این عطر مثل کره و مواد آرایشی است. خیلی شبیه بوی گریسپِینت (گریم تئاتر) میدهد، اما من واقعاً عاشقش هستم—مثل هیچ بوی دیگری نیست که تا حالا استشمام کرده باشم. شیرین و پودری، ولی مثل پودر تیره، نه بوی پودر بچه تازه.
اگر این پایان دنیاست، پس صندلی ردیف اول میگیرم، پفک کرهای میخورم و تماشا میکنم باروت میسوزد. عطر سنجد ساییده و نرمش را دوست دارم، بسیار ظریف است، و بوی چوب صندل که میآید دلپذیر است. متأسفانه دنیا سریع میسوزد و پفکها هم تموم میشوند. بوی نهایی شبیه «ژاسمین و سیگار» است؛ زیره، چوب و ادویه. اما این کمی شیرینتر و زنانهتر روی پوست من مینشیند. ویرایش: مشکوکم دلیل محو شدن سریعش روی پوستم وجود ایزو ای، آمبروکسان یا مواد پایه مشابه است. میفهمم چیزی روی پوستم مانده، اما فقط بویی محو و نزدیک به بوی خود پوست حس میشود. مثل آن بوی شیرین و بو دادهای که در «نوت ا پرفوم» ژولیِت هَز اَ گان یا «باکارا روژ» امافکی هست. واقعاً از این عطرهای بیپایه و اساس که مولکولهای سنتزی بزرگشان را نمیشود بویید، خسته شدهام.
این عطر روی تستر واقعاً خوشبو و دلنشینه، اما روی پوستم یه سفر عجیب و غریب داره. در ابتدا زیرهاش خیلی قویه و ازش لذت نمیبرم—بوی عرق میده، خخخ. یه بوی پلاستیکی هم اول کار میاد. بعد از حدود پنج دقیقه، خشک میشه و به یه حالت گرم و دلنشین تبدیل میشه. اگه حدس بزنم، این بوی کنجد و صمغ بنزوییه. نمیشه گفت تا حالا چنین بویی استشمام کردم. قطعاً یه تجربهست. فکر کنم دارم دوستش میدارم؟