تصاویر
لاتِزا ماسک میلانو | l'attesa masque milano
لاتِزا ماسک میلانو | l'attesa masque milano
l'attesa masque milano
L'Attesa by Masque Milano is a Floral Woody Musk fragrance for women and men. L'Attesa was launched in 2016. The nose behind this fragrance is Luca Maffei. Top notes are Champagne, Bergamot and Neroli; middle notes are Iris, Orris Root, Ylang-Ylang and Tuberose; base notes are Leather, Oakmoss and Sandalwood.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Masque Milano
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس
تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Luca Maffei (luca maffei)
Champagne (champagne)
نارنج (bergamot)
Neroli (neroli)
Iris (iris)
Orris Root (orris root)
Ylang-Ylang (ylang_ylang)
Tuberose (tuberose)
Leather (leather)
Oakmoss (oakmoss)
Sandalwood (sandalwood)
از بین همه نمونههایی که دارم و تعدادشون به صدها میرسه، این یکی **بدترین بویی**ه که تا حالا بو کردم، **با فاصله خیلی زیاد**. نمیدونم چطور توش ۴ ستاره دادن! **تهوعآور**ه، خیلی ناراحتکننده، بوی **مواد شیمیایی مصنوعی و خشن** میده، مثل **رژلب مقوایی**. **۰ از ۱۰**. **وفف!**
این تنها عطره که برام خیلی تعریف میشنوم. احتمالاً با شیمی بدنم سازگاره. ریشهای زیبا، کمی پودری و آلدهیدی. کیفیتش عالیست.
این رو دوست دارم. رایحهٔ بازی و خمیریِ شبیه رژلب داره، اما سبزیای هم توش هست که یاد شماره ۱۹ شانل میاندازه، بدون اینکه به اندازهٔ اون تاریک و غمانگیز باشه. ایریس اینجا کمی گیاهیست، اما خیلی کرمیتر و غلیظتره، برخلاف ایریس خشک و شکنندهٔ شماره ۱۹. اگر شماره ۱۹ تصورش یه باغ مهآلوده، این همون باغ مهآلودهست، اما با دو عاشق که روی خاک مرطوب درهم تنیدهاند و گرمای بدنشون سردی مه رو میشکافه.
بهعنوان علاقهمند به گل سوسن، مجبور بودم این را امتحان کنم. عطر ایریسی خشک، گردغبارآلود، چرمی و خاکی. فقط در آغاز، بوی شراب فیزدار و درخشان را حس میکنم، اما زودگذر است؛ ای کاش بیشتر دوام میآورد، چون روشن، شاداب و پرانرژی بود و به ایریس جان بیشتری میداد. گلاب هم هست، اما زیر سنگینی ریشه ایریس، خزه بلوط و ایلانگیلانگ محو شده. بهجایش، گل شبد بیشتر خودنمایی میکند. گاهی هم با خشک شدن، بوی دارویی میدهد.
بمب خشک و ملانکولیک ریشهسوسن که بدون شک علاقهمندان به عطرهای ریشهسوسن را شیفته خود خواهد کرد. این یک ریشهسوسن پزشکی و سختگیرانه با نوای چرم است. هیچ اثری از شامپانجا در آن نمیبینم و اگرچه بافتی کرمی دارد، برای سلیقهام بیش از حد تند و خشن است. من طرفدار ریشهسوسنهای بسیار شیرین و لبلاکیمانند هم نیستم، اما این عطر احساس میشود با کمی گل یا شیرینی نرمتر میشد و کمتر خشک و انعطافناپذیر میشد. احتمالاً قصد عطار چنین نبود و من حتی اگر این عطر سلیقهام نباشد، هنرآفرینیاش را ارج مینهام.
نگاهی بسیار جالب به گل سوسن. این عطر تبدیل میشود به یک شامپاین حبابدار و گازی با نتهای گل سوسن. نه خیلی شیرین است و گل سوسن هم زیر نتهای شامپاین گم نمیشود. از تلاش عالی ژولین تشکر میکنم؛ واقعاً توانسته سوسن را به شیوهای کاملاً جدید ارائه دهد. ترکیب بسیار منحصربهفردی که پوشیدنش راحت است و همه را خوش میآید – باید یکی از پرفروشترینهای این برند باشد.
عشق perfumeهای گل سوسن دارم و سالها شنیدهام که این عطر برای دوستداران سوسن یک باید است. در کپنهاگ بو کردمش و حالا با بیش از ۵۰٪ تخفیف دیدمش، اما هنوز فکر میکنم ارزش پولش را ندارد. البته بوی خوبی دارد، ولی مجبور شدم بینیام را توی مچم فرو کنم تا بویش را حس کنم، چه برسد به اینکه نتها و اکوردهای مختلفش را تشخیص دهم! با این ۱۴۵ یورو در حالت تخفیف، میتوانم ۲-۳ عطر گل سوسن واقعاً خوب بخرم.
نشاسته. شامپانِ مخمری، گرم شده.
ایریس موردعلاقهام نیست، اما اگر مثل من شیفتهٔ عطرهای ایریس باشید، حتماً ارزش تست کردن را دارد. با نوت شامپاین تیز و گازی و برگاموت درخشان شروع میشود. ایریس خشک استخوانی میآید، تقریباً استریل، تقریباً فلزی. هیچ زیرلایهای از مواد آرایشی، هیچ اثری از هویج یا جنبههای گیاهی در آن نیست. من ایریس مرطوبتر و طبیعیتر را ترجیح میدهم، اما این هم جالب است. هیچ پخشبویی ندارد، فقط روی پوستم و یک اینچ دورتر از آن بویش را حس میکنم.
بوی پودری و سطحی گل سوسن میده، انگار میخواد چیز دیگری باشه.
«مثل یک اعلامیهست؛ نوعی شورش علیه ذائقه. بهخصوص بویش را دوست ندارم—حتی بعد از مدتی استفاده هم همچنان عجیب بهنظر میرسد. اما قطعاً متمایز است. ترکیبی از شامپا و سنبله، انتخابی کاملا شخصی و نمادی از آزادیست. دوباره هم میخرم. بهترین انتخاب برای روز و فصلهای بهار و تابستان.»
دستکشهای سوئدی در عصارههای ریشهوریس (oris) و بنفشه (iris) خیس میشوند و سپس با گلدوزی نخهای طلایی رنگ شامپاین تزیین میشوند. عطر به قدری پیچیده و ظریف است که نمیتوان با قطعیت دربارهاش سخن گفت، اما حداقل برای من، واقعاً این بنفشه را دوست دارم! بیش از هر چیز، افشانهٔ این برند قدرت اسپری «مهمانند» افسانهای دارد. البته کمال عطر هم زیباست، اما کاش همه میدانستند که افشانهٔ این برند چقدر عالی است. ++ دوستم گفت این عطر بوی «مید» (شراب عسل) میدهد.
**بوس نهایی ایریس:** شروع با بازکردن شیشه شامپاین (آلدئیدهای گازدار)، سپس ایریس کلاسیک، گردوغبارآلود، فلزی، کرهای و لاکتونی، بعد چرم، صندل-خزه بلوط، و در پایان، برگاموت و توبروز! **ایدهآل برای لایهچینی.**
این عطر واقعاً با من حرف میزنه… ریشهی سوسنش پر از نخهای پلاستیکیه، پلیاستر یا پلیاستایرن، یا شاید هم هردو با هم، همراه با نوتهای بنفش آرامشبخش گل سوسن که واقعاً خیرهکنندهاند. کمی هم زنانهست، اما اصلاً برام مهم نیست—هنوز میپوشمش و خیلی خوشحالم که همچنان این کارو میکنم. گلهای سفید تا حدودی آن عناصر پلاستیکی رو آرام میکنن، و البته چرم هم تو ترکیبش هست، اما من اونقدرها که تو عطرهای چرم-سوسن دیگه حس میشه، اینجا احساسش نمیکنم. این عطر برندهست. توی شیشهام کمی ازش مونده (شاید ۵ تا ۸ میلی از یه شیشه ۳۰ میلی)، و یه شیشه ۳۰ میلی کاملش هم تو یکی از این جعبههای بازنشدهامه. طرفدار پر و پا قرص این عطرم. طرفدارِ پر و پا قرصِ پر و پا قرص!
عشقِ سنبل با چرم دارم، اما دوست دارم چطور گل شبرنگ و صندل هم این عطر رو نرمتر و متعادلتر میکنن. ظریف، شیک و بسیار قابلپوششه، ولی ماندگاری و شدتش میتونست بهتر باشه. با پنجاه درصد تخفیف گرفتمش، ولی احتمالاً ارزشِ قیمتِ کامل رو نداره.
در دنیای باشکوهِ دیور اوم، شانل شماره ۱۹، *آیریس سیلور میست* سرژ لوتن و امثالشان، همیشه چیزی مثل این ناگفته میماند، ولی نمیدانم چرا. نه در دستهی آیریسهای مخملی، کرمی و لبزده قرار میگیرد، نه از زمین برمیخیزد با آن بوی دانهدار و خاکیِ بیش از حدِ ریشه آیریس. شاید کمی به سمت آیریسهای کاغذی، خشک و مقوایی—تقریباً خشن—تمایل دارد، مثل *کویر اتومان*ِ پرفیوم دِ امپایر، ولی باز هم انگار در دستهای باریک و منحصر به خود جا میگیرد. آیریسی مثل توپ پنبه، خنثا، تقریباً به طرزی دردناک. سفید شکسته. یادآور حمام حباب با آن حس دلنشین و فراگیرش. نوت شامپاین برای من گذرا است، و یلانگیلانگ و توبروز را هم به یاد ندارم که واقعاً استشمام کرده باشم. در نهایت به بستر آرامِ آیریس و مشکها میرسد. آیریسی خیرهکننده، اما کمتاکید و زودگذر، ساختهی لوکا مافی.
به نظرم اغلب وقتی که ریشههای زنانهٔ سنجد (*ایریس*) **بدون** آرایش/آراستگی (شیرینشدن با وانیل یا بنفشه) رها شوند، به سمت آن حس پرپشت، خیالانگیز «مشک پنبهای» با تکههایی گیاهی میروند. نه گل پنبه، بلکه بوی تمیز و استریل پنبهٔ پزشکی، گاز استریل و باند—به یک کلمه: ضدعفونیکننده. با اینکه شاید اول کمی ناخوشایند به نظر برسد، من این حس «ریشه و ساقههای سبز در آزمایشگاه» را دوست دارم. *لِاتِزا* غمانگیز است، سوگوار، فکری، گیاهی، معدنی و سختگیر. گامی دیگر برای آماده شدن برای امتحان کردن *ایریس سیلور میست*. این نوع سنجد یادآور نوشتههای ویرجینیا وولف و چهرهٔ افسردهاش است، نمیدانم چرا.
در نقطهای به نظرم این عطر بوی شماره ۱۹ رو میده: ریشهی سنبل سبز و خزهای. بازم شماره ۱۹ رو ترجیح میدم.
چقدر این عطر رو دوست دارم. اولین عاشقیم از برند ماسکه میلانو همینه. ترکیببوییش رو خیلی دوست دارم. اکثر عطرهای منحصر بهفرد آزاردهندهاند، اما این یکی بسیار ملایم است در حالی که همچنان ویژگیهای خاص خودش رو داره. در آغاز، شامپاین حس لوکسی رو منتقل میکنه. در میانه، پودری بودن ایریس و ریشه ایریس به چشم میخوره. ایلانگیلنگ و گل سمبرگ قوی نیستند. در پایان، چرم نرم و خاکی بودن خزه و چوب صندل حس میشه. بهطور کلی، بوی این عطر ترکیبی از ایریس خاکی و چرم با حس کلاسیکه. ماندگاری بالایی داره اما پخشبوییش کمه.
**لآتِسا** عطرِ واقعاً مسحورکنندهای است. آغازِ آن با ترکیبی از شامپاین و مرکبات، روشن و جوشان است و به بهترین شکل زمینهساز قلبِ زیبای گلسوسن میشود. این قلب، پودری و در عین حال خاکی و حساسانگیز است. پایهی چرم و خزهی بلوط هم لایهای از ظرافت و عمق به آن میافزاید. مثل این است که به یک شب تابستانی گرم منتقل شوید، در انتظارِ یک دیدارِ خاص.
بازشدن عطر روشن، زنده و کمی ترشمزهٔ ملایمی دارد. تقریباً بلافاصله، ریشهٔ سنبلهای چشمگیر ظهور میکند: پودری، ظریف و یادآور پودر صورتهای قدیمی. لحظهای «وای» است. اما ظرف چند دقیقه، عطر تغییر میکند. ریشهٔ سنبله دور، سرد و سختگیرانه میشود… خاکی و به آرامی گردآلود. جذاب، و خیلی سرد. 🥶 شاید بهترین راه برای توصیف این تجربه این باشد: شما کودک کوچکی هستید که با کنجکاوی در خانه به ماجراجویی مخفیانه مشغولید. در زیرشیروانی، کیف دست دوزخچال سوئدی قدیمی و گردآلود مادرتان را پیدا میکنید. گردش را میزدایید و آن را باز میکنید. داخلش رژلبهای فراموششده، پودرهای صورت و رژگونههایی با درپوشهای نیمهباز دیده میشود؛ لهشده و داخل آستر ریخته. نفس میکشید، و بوی پودر صورت کهنه با غبار ملایم زیرشیروانی آمیخته میشود. برچسبها: سرد، ریشهٔ سنبلهٔ سرد، گردآلود، آرایشی، چرمی، سختگیرانه
با این کامنتها برای عطر زیبای ریشهسوسن چه میگذره؟ خدای من، اون قدرت پودریاش مثل یه مشت محکم به من خورد! مهم نیست که طراحیاش قدیمیست، ولی همچنان هویت خاص خودش رو داره و برام یه شاهکار شده. شامپاین حبابدار مخلوط با ریشهسوسن؟ عاشقشم <3.
L'Attesa plays on one of the many facets of orris root, i.e. it's doughy and yeasty scent, while using floral, green and subtle leathery notes. According to some, this fragrance is aligned with classic and sophisticated perfumery and could be compared with some fragrances offered by Chanel. Bergamot and neroli admirably illuminate the opening with their solar, green and citrus scent. When these notes slowly fade away, and after the citrus flowers have delicately captivated us with their indolent perfume, we detect an accord intended to evoke the famous sparkling wine from the Champagne region. And indeed, in an intermediate moment of the evolution of the fragrance, between the top and the base notes, something slightly sour and paradoxically comforting takes shape. Luca Maffei created this “champagne” accord using a supercritical CO2 extract — made from a mixture of several beers—, a substance developed and marketed by Charabot house in Grasse. In addition to offering a scent close to that of yeast, this material posses animalic, bitter, but also fresh and light facets. The fragrance offers an effervescence evoking a “brioché” champagne, and tangy notes of bergamot accentuate this addictive texture. When the aromas of the intoxicating wine have largely evaporated, the refined and elegant note of orris root gradually emerges, and it eventually becomes dominent. The perfumer used three different materials taken from the precious rhizome in L'Attesa's formula: Italian iris absolute, Italian iris butter and French iris butter, each bringing its own characteristics. The aridity of the Italian iris is balanced by the sweetness of the French iris. The sophistication tinged with coldness that is usually attributed to this material is made warmer by the carnal aspect of ylang-ylang and tuberose; two tropical flowers which support this fragrance without imposing themselves. Later in development, when the iris has completely revealed its rooty and doughy facets, the blend softens further, aided by sandalwood and oakmoss; the latter also helps to highlight the woody facets of the iris butter. A delicate smoky leather accord also contributes to the base notes, but some might not detect it. I particularly like to wear this perfume in summer because of its citrusy opening, modulated with tangy and green notes which, coupled with the white floral notes, brings a freshness which lingers in the slightly sure aroma of champagne which surprisingly lasts, like an intoxication which lingers into the early morning. It's probably the Iso E super which fixes it and modulates its woody, floral and violet leaf accents. Could Attesa be an iris that gets drunk in order to escape its melancholic destiny?
در نهایت دارم نمونهام رو تست میکنم؛ بوی این مثل یک رژلب خاکی و پودری است که از ریشهایris نشاستهای و اوریس (سوسن سفید) درست شده و در شامپانیای غیرمعمولاً مخمری خیس خورده. روشن و سرد است ولی گرم و شیرین هم هست، وقتی خشک میشود چرمیتر شده و به سمت سردی میرود. کمی عجیب و بسیار قوی است، همین که از شیشه بیرون میآید بینی رو میزند. نمیشه تو هوای خیلی گرم یا سرد ازش استفاده کرد، پس بهار و پاییز مناسبتره. اگر به نتهایش علاقه دارید، ارزش امتحان کردن رو داره.
چکمههای زمستانی چرم خشن که تازه واکس خوردهاند. با ریشهی سنبلهی سبز تلخ آغاز میشود. شامپاین برای من مثل لکهٔ ریختهشدهای است روی یک کیف چرمی که خشک شده. مثل یک رژلب غلیظ و کرمی هم هست. حسش مثل یک لایهی نازک روی پوست است.
اولین بار از «لِ آتِزا» خوشم نیومد. کمی قدیمی به نظر میرسید و در مرحلهٔ خشکشدن پایانی بیش از حد صابونی میشد. اما خدا رو شکر که دوباره شانسش رو دادم…! حالا شیفتهشم. خیلی زیبا و کرمماننده. دوست دارم آن چرم «خمیری» (مثل خمیر بازی) رو با ریشهٔ سرد و خاکیش ترکیب کنه. بالغه (به معنای خوبش) و شیک. علاوه بر این، مکمل خوبی برای تقویت عطرهای دیگهست (حتی اگر کمی گناه به نظر بیاد). با چند اسپری «گری دیور» کنارش (نه رویش، بلکه کنارش؛ متوجه شدم بهترین روش لایهچینی همینه تا نوتهای هیچکدوم زیر عطر دیگهای خفه نشن) خیلی خوب میشه!
یاد یک قطره شبنم بزرگ و مرطوب روی گلبرگ میافتاد و دستمال مرطوب بچه. عاشق گل ایریس هستم، اما اینجا چیزی ترش و ناخوشایند حس میشود. این عطر بسیار کهنه و سنتی است، اما نه خیلی قوی. بعد از حدود یک ساعت، آن ترشی از بین میرود و جای خود را به یک رایحه خوشایند و کرمی گل ایریس میدهد.
نتوانستم حتی کمترین اثری از فازی بودنِ شامپاین و ریشهی سنبلِ پودری بهعنوان بویی آرایشیِ گردوغبارآلود اما باابهت حس کنم که انتظارش را داشتم. اما تنها چیزی که گرفتم، ریشهی سنبلِ بیشازحد غالب بود که بویش مثل خمیردستی میشد و فقط حس بویاییام را آزار میداد، انگار که موم را داخل سوراخهای بینیات مالیده باشند. برخلاف اسمش، واقعاً صبرم تمام میشود تا تصمیم بگیرم آن را بشویم و با عطر دیگری بپوشانم.
"گچ فوتورئالیستی پوشیده از اسانس پودر کهنه و فاسد. حتی احساس گناه میکنم اگر نمونهاش را هم به یک عطردوست بیچاره و غافل هدیه بدهم."
"بوی بدترین رژ لب کهنهای که تا حالا بو کردهام، بهترین بو بوده."
در اولین استشمام، یاد ژین میاندازد. بسیار الکلی و با نتهای اولیه ارژان (رایحهای از گیاه کاج) — اصلاً بوی شامپاین نمیدهد. سپس نتهای غنی چرم و خاکیِ ریشهٔ ایریس خود را نشان میدهند؛ حس غباری و خاکی قویای ایجاد میکنند. بعد از حدود سی دقیقه، رایحهٔ موسکی و پودری ایریس ظاهر میشود. این بهترین بخش است و ارزش انتظار کشیدن دارد. پخشبوی قویای دارد، اما پروفایل رایحهای نرم و ملایمی دارد که انگار عطر نپوشیدهاید — بسیار طبیعی است. تا وقتی خشک شود، کاملا یونیسکس است، اما در مرحلهٔ پایانی با نتهای ایریس نرمتر و زنانهتر میشود. کاملا میفهمم چرا بعضیها این را بهعنوان عطر امضایشان انتخاب میکنند.
«انتظار» از ماسکه میلانو عطر ایریسی محبوب منه و هنوز نتوانستم عطر بهتری ازش پیدا کنم. بیزحمت شیکه، برای هر فصلی مناسبه و هر بار که میزنم، تعریفهای بیپایان میشنوم. به همین دلیل تبدیل به عطر امضای من شده. بدونش نمیتونم باشم و حتی چند تا پشتیبان هم ذخیره کردم!
به دنبال بهترین عطر با رایحه سنبلهام. این عطر اولش خیلی لیپاستیکی باز میشه، اما روی پوست من سریع خشک میشه و تبدیل میشه به یه سمفونی زیبا از چرم، خزه و خاک. منتظر یه روز بارونی و خنک پاییزیام تا خودم رو توی این عطر غرق کنم!
سالها منتظر بودهام تا یک کرست به رنگ گلسرخ غبارآلود بپوشم، مثل همانی که مادرم در کودکیام میپوشید. کرستی نرم که با رژ لب قهوهای شکلاتیاش ست میکرد. ترکیب این گلسرخ رسمانند و رژ لب همرنگ پوست، جفتی فراتر از توصیف بود. رمانس پشت محدود کردن بدن برای رسیدن به زیباییای سفت و برازنده، همان چیزی است که این عطر برایم تداعی میکند. **لَ آتِزا** به معنی *«انتظار»* است؛ این روزها خودم را در حالتی پیوسته از انتظار مییابم. زمین سوخته دیگر تحمل ندارد، نمیتوانیم همینطور ادامه دهیم. انتظار یعنی ایمان، اشتیاق، مکث، کندی، بازگشت و ناراحتی. انتظار یعنی زمان. لَ آتِزا بخشی از مجموعه *«اپرای»* ماسکه میلانو است؛ پس فرمولی پرزرقوبرگ است! این یادداشتها را دارد: ایریس خشک و بروتالیستی خاک پودر شده مخمری فلوتی گل شبانه نگهداریشده پوست حیوانی خزه کهنسال چای ارل گری لئونتاین پرایس در حال خواندن *«ویسی دارتِ»* از توسکا در متروپولیتن اپرا، با تشویقهای طولانیمدت* عطر را دوست دارم. این یک لباس بالِ انداخته در دریا است. مرگ کوچکی. شاهین کوچکی.
این یک عطر بسیار شیک و بالغ است. فکر میکردم به خاطر نت چمپاین روشن و شاد باشد، اما «لآتزا» یک عطر عمیق و جدی با بوی بنفشه است. در مقایسه با عطر موردعلاقهام با نت غالب بنفشه، «بالنسیاگا پاریس»، این عطر بسیار سنگینتر و متراکمتر است.
تازه دارم از نتهای سنجد لذت میبرم. اینجا خوب با نتهای سبز و شامپاین گازدار ترکیب شده. در دقیقههای اول، نت واضح مکیوِی (makupey) را حس میکنم. بهطور خلاصه، ظریف، تازه و مهارشده است. عاشقشم.
یکتا و بینظیر. عطر خستهکننده و معمولی گلبنفشه نیست. ترکیب و تعادل شگفتانگیز اوریس. هیچ بخشی برجسته یا آزاردهنده نیست؛ نرم، ظریف و شیک. کیفیت قدیمی و بسیار خوب ساختهشده.
این یک عطر گل سوسن خیرهکنندهاست، بههمراه *آیریس پودر* در رتبه دوم قرار دارد—کمی پایینتر از *آیریس سیلور میست* که دلبرنده است. (باید بگویم *آیریس پودر* کار دیگری میکند؛ آن دو—سیلور میست و این عطر—گلسنجیهای غبارآلود و باشکوهاند، در حالی که پودر بیشتر شادیبخش و رنگارنگ است، مثل یک لباس بالدار جشن.) این عطر آنطور که شایستهاش است، محبوب نیست. ریشهای و واقعی است، با پاشیدهای ظریف و شیرین از خردهنان هویج. اولین بار که بویش را کشیدم—با تجربه کمی که از گل سوسن داشتم—کاملا دلم نگرفت، اما حالا یکی از عطرهای محبوبم شده. پیچیده است، سفر میکند و میان بهترینها هم منحصر به فرد میایستد؛ پس اگر عاشق عطر هستید، حتم باید امتحانش کنید. و اگر گل سوسن را دوست دارید اما *سیلور میست* را بیش از حد غلیظ و مرموز مییابید، این عطر میتواند عشق ناگهانیتان شود.
چه عطر زنانه و زیبایی از آب درآمد! گل سوسن، لیمو و چرم با هم اینقدر زیبا همآهنگ شدند. حس کردم مثل یک دختر کوچولو هستم که اولین لباس گلدارش را پوشیده، روی سرسره نشسته و با خوشحالی میچرخد. واقعاً منحصر بهفرد و جالب است. ماندگاری عالی دارد و پخشبوی خوبی و یکدستی هم دارد.
ایریس خالص، برتر، اشرافی. رژلب فراواقعگرا، خمیربازی ظریف، موم خاکی گرم. کمی ترش اما درخشان. عطر یک زن آلفای کاملا مطمئن که نیازی به فریاد ندارد، چیزی برای اثبات ندارد، بدون هیچ ردپایی از زشتکاری یا دخترگونی. شاید شخصیت کاترین هپبورن در *«داستان فیلادلفیا»* چنین عطری بزند: ثروتمند، روشنفکر، اصلگرا و مغرور؛ زیبایی چشمگیر اما کمی سرکوبشده از نظر جنسی، که ناخودآگاه فاصلهای بازودراز با همه اطرافیان میگذارد. الگوی اخلاقیای که از ضعف بیزار است و فقط برای چشیدن کمی از ریاکاری خاکآلود آدمهای عادی، به خیانت روی میآورد—تا دیگران متوقفش کنند از اتهام برتریجویی (اما باز هم برتر است، نمیتواند جلویش را بگیرد). در پایان به آنچه واقعا میخواهد میرسد. من او نیستم، اما بخشی از من دوست دارد این عطر را مثل زرهی بر قفسهام داشته باشد تا بر تن کنم.
رو پوست من بسیار صابونی باز میشود، با زیرنوتهای حیوانی. بویی کهنسال و کمی کپکزده هم دارد. مرحلهٔ ابتدایی «لآتزا» مدتزمان نسبتاً طولانی روی پوستم میماند—احتمالاً بیش از یک ساعت—و صابونیبودن آن بسیار پررنگ است، بهخصوص اگر بینیام را نزدیکش ببرم؛ همین باعث میشود توصیه کنم این کار را نکنید… من از این آغاز طولانی خوشم نمیآید، اما «لآتزا» تکامل پیدا میکند و در مرحلهٔ پایانی است که واقعاً میدرخشد. بعد از مدتزمان طولانی، صابونیبودن سنگینش از بین میرود و ترکیب اشرافی و کهنعالمی از بنفشه و شامپاین آشکار میشود؛ شیک و قدیمی، نه کهنسال و کپکزده. شخصاً، بهعنوان کسی که معتاد بنفشه/ریزوم بنفشه است، ترجیح میدهم تفسیر مدرنتری از آنها را تجربه کنم تا آنچه «لآتزا» ارائه میدهد، اما مسیرش در مرحلهٔ پایانی را تحسین میکنم. بهطور کلی، «لآتزا» نام مناسبی دارد. مدام در انتظارم که مرحلهٔ آغازین بگذرد، و اگرچه مرحلهٔ پایانی زیباست—به آن شیوهٔ ظریف و خاص بنفشه (همچنین بسیار ماندگار با وجود اینکه بسیار شخصی است)—هنوز شک دارم آیا ارزش انتظار کشیدن را دارد یا نه. با این حال، احساس میکنم به سمتش کشیده میشوم و فکر میکنم این عطر از آن نوعی است که با گذشت زمان بیشتر دوستش خواهید داشت.
«به کارم نمیاد. یک شیشهی ۳۵ میلیلیتری سایز کامل میفروشم. پیام بدید!»
یک عطر ایریس پودری قدیمی و خشن، بدون ظرافت و پخشبوی قابلتوجه. میتونید گزینههای بهتر (و ارزونتر) رو در برندهای دیگه پیدا کنید. خوبه، ولی خیلی کسلکننده.
این گرانترین عطر این برنده. قیمت خیابانیاش ۴۱۱ یورو 😱! من عاشق ریشهسنبل و ریشهسوسن هستم، هر شکلی که باشه دوستش دارم، پس مجبور شدم اینو بگیرم، البته از یک فروشنده تخفیفدار. هیچوقت این قیمت خیابانی رو نمیپرداختم. خوبه، ولی انقلابی نیست. کیفیت بالایی داره، بوی خاکی ریشهسوسن با تم چرمی در پایه، چندان تغییر نمیکنه، تقریباً خطی پیش میره، اما برام مشکل نیست، دوست دارم همون بویی رو حس کنم که اول اسپری کردم. نوت شامپاین یا بقیه نوتها رو نمیگیرم. پخشبوی کمی داره، روی پوستم ۴-۵ ساعت میمونه. خیلی دوستش دارم، ولی نه به قیمت ۴۱۱ یورو. کیفیت بطری و بستهبندیش استثنائیه، مهپاش فوقالعاده ظریفی داره، اما کلیشهای و زیادهروی به نظر میرسه، کمی اتلافبهنظر میاد.
گلاب، پروسکو، بشکههای شراب، برگاموت، خزه بلوط. اینها بویهایی هستند که بیشتر حس میکنم. کمی هم چرم، سنبل و دود. سعی کردم «لآتزا» را در فصلهای دیگر به جز زمستان—وقتی دما خیلی زیر صفر است—بپوشم. لآتزا در شرایط مختلف بسیار متفاوت است، اما همیشه ترش و تیز. تقریباً هیچ شیرینیای در آن نیست. بوی لآتزا شگفتانگیز شبیه فضای داخلی لوکس در ایتالیا است. جذاب و جشنوار است، اما متأسفانه من شخصاً از پوشیدنش لذت خاصی نمیبرم. لآتزا احساس سردی به من میدهد. بهروزرسانی: لآتزا وقتی هوا گرم است، بوی بسیار خوشایندی دارد. حالا اثر خنککنندهٔ آن بهطور ویژه آرامشبخش است. ابرهای عظیمی از سنبل مرغوب حس میکنم. قبلاً از کمبود شیرینی شکایت داشتم، اما ناگهان زیرلایهٔ آدامسمانندی از گل شبرنگ بازیگوش به مشام میرسد. شاید هم بالاخره بینیام توانایی درک این عطر پیچیده را پیدا کرده. فهمیدن و حتی استشمام ظرافتهایش هم زمان میخواهد و هم تمرین. به همین دلیل از عطرهایی که تصمیم میگیرم بررسی کنم، به این زودی دست نمیکشم.🪻
کیف چرم مصنوعی خالهات از دهه شصتی، پر از رژلب و آرایشهای ارزونقیمت مختلف. عطرش فوقالعاده زنانه و بیش از حد پودریه. این ایریس مورد نظر من نیست. بعدی!
اولین برداشتها (روی کاغذ): این یکی بهترینِ سهتایی است که امروز تحویل گرفتم. قطعاً یک ایریس چرم سوئدی کرمی است. اگر بخوام مقایسهاش کنم، کمی یاد ایریس مهلکان بدون تنباکوش میاندازه. ویرایش ۱: آها، حالا متوجه شدم چه هدفی دارند. اول و میانهاش واقعاً برام سخت بود. فکر کنم طرفدار ایریس چرم سوئدی نیستم؛ بیشتر آدم پرادا لوم (ایریس صابونی) و لیپاستیک میسون مارژلا (لیپاستیک وانیلی) هستم. اما درایداونش داره برام جالب میشه. قطعاً یه درایداون بسیار مرکباتی داره.
در جستجویم برای پیدا کردن بهترین عطر با رایحهی گل سوسن، به این عطر برخوردم و آن را خریدم. اول از همه، اگر بهدنبال نوع گل سوسنی هستید که در *دیور هوم* استفاده شده، این را نخرید. این یک رایحهی عجیب است. در ابتدا بهواسطهی نت شامپاین، بوی درخشانی دارد که گل سوسن در زیر آن نهفته است. بعد از چند دقیقه، گل سوسن نقش اصلی را پیدا میکند و… عجیب است. گل سوسن اینجا گرم، کرهای و بسیار شبیه مواد آرایشی است—برخلاف گل سوسنهای رایج در عطرها—و به همین دلیل بیشتر زنانه بهنظر میرسد تا یونیسکس، اگرچه شاید فردی خجالتی و آرام آن را ترجیح دهد. پخشبوی و ماندگاری این عطر در بهترین حالت متوسط است. بهخصوص پخشبوی آن بسیار ضعیف بود؛ حتی با ۶–۷ اسپری، نه من و نه اطرافیانم بعد از ۳۵–۴۰ دقیقه متوجه بوی آن نمیشدیم، مگر اینکه بینیمان را دقیقاً روی نقطهای که اسپری شده بود بگذاریم. کل تجربه ناکافی است و بعد از ۳–۴ ساعت کاملاً محو میشود. پروفایل بوی آن بهاندازهی کافی خوب است، اما بیشتر یک اثر هنری است تا یک عطر کاربردی. شاید کسی بخواهد گاهی آن را دربیاورد و فقط برای لذت بردن از بویش اسپری کند، اما همین. اگر همین چیزی است که میخواهید و گل سوسن را دوست دارید، آن را بخرید؛ در غیر این صورت، از کنارش بگذرید.
من از عطرهای گل سوسن خوشم میآید، اما دقیقاً نمیدانم با این یکی چه کنم. قطعاً با عطرهای معمول گل سوسنی که میشناسم—مثل دیور اوم—فرق دارد. این عطر بیشتر به سمت چرم نرم متمایل است، با کمی حس کرمی از گل سوسن و کیفیت پودری ظریفی که یادآور پودر صورت است، نه رژلب. البته حضور قابلتوجهی از چوب صندل هم دارد. من انتظار داشتم نوت غالبتری از گل سوسن و کمی شامپاین بگیرم، اما باید بگویم که از این بابت کمی ناامید شدم. بااینحال، اگر آن را بهعنوان یک عطر متمرکز بر چوب صندل قضاوت کنم، واقعاً میدرخشد. عطر نرم و ملایم است و برای بیشتر فصول سال قابلپوشش است. البته در شرایط آبوهوایی بسیار گرم یا سرد—مثل بالای ۳۰ درجه سانتیگراد یا زیر صفر—تردید دارم بپوشم، چون احتمالاً در چنین شرایطی بهترین عملکرد را ندارد. دوامش فوقالعاده نیست… اما حضورش حس میشود. در مجموع، این عطر گل سوسن مقدس نیست. بیشتر یادآور «لایریس دِ فات» است تا گل سوسن دیور اوم یا پرادا لوم. در مقایسه با لایریس دِ فات، ظریفتر و راحتتر برای پوشیدن است.
فکر میکنم این یکی از ضروریات برای دوستداران عطر گل سوسن (ایریس) باشد. در ابتدا، *لآتزا* بویی شبیه ایریس گچی، مومی و پودری با کمی رگههای مرکبات داشت. بعد از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه، احساس کردم شبیه *شانل شماره ۱۹ ادت* محبوبم شده، با این تفاوت که جنبه سبز شماره ۱۹ در آن ملایمتر است. میتوانم بگویم *لآتزا* در این مرحله کمی شیرینتر است (به دلیل سایر نوتهای گل)، اما پایه چرمی-خزهای شماره ۱۹ را حفظ کرده. این عطر به سمت ایریس آرایشی نمیرود. حتی اگر شماره ۱۹ را داشته باشم، ارزش دارد که این عطر هم در مجموعهام باشد، چون روشنتر و گرمتر است.
احساسِ پاککنندهٔ رژلب/لاک ناخن از این عطر میاد.
وقتی اولین بار این عطر رو امتحان کردم، گفتم خستهکنندهست، یکی دیگه از همین عطرهای ریشه آیریس/سوسن با بوی لب، نه باب میلم. اولش حتی فکر کردم دقیقاً بوی ادپ شماره ۱۹ شانل رو داره، تکراری. بعد از اینکه کل عمر عطر رو از شروع تا خشکشدن بو کشیدم، بیشتر پسندش کردم، ولی هنوز کاملا ذوقزدهام نکرده. ماسکه میلانو گفته که در نوک بویش، نرولی و برگاموت هست، اما من فقط بوی آیریس میگیرم. بعد از مدتی کمی گل سرنگونِ بسیار سبک حس میشه، بعدش یه لایه خیلی نازک چوب صندل و بعدش چرمِ پررنگ. بوی بلوط دریا رو تا ساعتها بعد نمیگیرم. کاش بیشتر مرکبات و شامپاین داشت. میبینم بعضیها فکر میکنند این ترکیب عجیبه، اما برام کنتراست خوبیست که عطر رو ارتقا میده و میتونست به سطح دیگهای برسونش. با این حال، ترکیبش زیباست، مواد اولیه باکیفیت داره و در موقعیتهای مختلف قابلپوشیدنست. آیریس تو گرما ممکنه بوی عرق بده، اما این عطر آنقدر شاداب و سبکست که حتی تو آبوهواهای گرم یا برای استفاده روزمره هم مناسبه.
بوی بسیار گل سوسنی دارد، پودری مثل پودر بچه و کمی شبیه عطر رژلبهای قدیمی، اما اشتباه نکنید—خیلی خوشبو و جالب است. عطر معمولی نیست که همه داشته باشند؛ بوی منحصر به فردی است.
«ایریسسِ زِرجاف» بدون شک محبوبترینم و عشق واقعیامه. جالبه که این عطر بالاترین امتیاز شباهت رو گرفته. منش دوست داشتم و از پوشیدنش لذت بردم. مثل ایریسس زِرجاف دندههام رو از خوشحالی به لرزه نینداخت، اما خیلی لذت بردم. تفاوت قیمتش با زِرجاف خیلی زیاده، پس اگه عاشق عطرهای گل سوسنه، ارزش امتحان کردن داره. هنوز دارم راجع بهش فکر میکنم.
رایحهای با شروع تلخ (یا بوی تندیتر) و شیرین (با جهتگیری نرمتر) دارد. حبابهای شامپاین را استشمام نکردم. در بخش تلخ، بوی چرم، الکل، فلز و پلاستیک حس میشود و در قسمت شیرین، میوهای، صابونی و گلمانند است. بوی تیز و کمی شبیه خاکستر دارد، اما برخی جنبههای آن یادآور بوی آبجو هم هست. تقریباً بعد از نیم ساعت، رایحه غلیظ و روغنی گل زعفران (ایریس) ظاهر میشود. در ابتدا این بو دیگر رایحهها را میپوشاند و فقط بوی مشابه رژلب استشمام میشود. پس از عادت کردن به این بو، گل، چرم، چوب و خاک دوباره کمکم نمایان میشوند، اما با حضور زعفران، ترکیب بویها بسیار ملایم و یکدست شده است. روی پوستم، بو از رژلب به بوی یک کت چرمی قدیمی و مراقبتشده تبدیل میشود؛ حس بوی روشن، ابریشمی و گرم تا پایان دوام میآورد.
همآواییِ گل سوسن. ریشهٔ سوسن گرم و کرهای با سوسن خشک و پودری، در هم تنیده با درخشش تیز و خشکِ شامپاینِ مرکباتی. نباید اینقدر از یک عطر سوسنی لذت میبردم، اما این یکی استثناست. در کل دنج و در عین حال معطر. اینجا عنصر مومی و لبلاکی وجود دارد، اما پلاستیکی نمیشود—چیزی که برای پوست من و عطرهای سوسنی مشکل رایجیست. تجربهٔ من خیلی شبیه به نقدِ *sserpentine* است. اینجا نوتِ پاککنندهٔ کفِ لیمو-وربنا هم هست—فکر میکنم نیش الکلی شامپاین باشد که با ایلانگیلنگ، برگاموت و شاید خزهٔ بلوط مخلوط شده. بدون این نوت، این عطر میتوانست عشق من باشد. **ویرایش:** با پوشیدن بیشتر متوجه شدم که حس شامپاین و پاککنندهٔ لیموییِ تیز برایم بیش از حد تند است.
میدونم چه کسی این عطر رو میپوشه: نِلِ زیرصفر از سریال *آلی مکبیل*. *لآتِزا* عطری بسیار سرد و ترسناکه. چون گزینهای برای «احترام مبتنی بر ترس» نبود، روی «پسند» علامت زدم. این عطر اصلاً مناسب شخصیت من نیست، ولی نمونهاش رو نگه میدارم برای موقعیتهایی که نیاز به انرژی «سرتکار نذار» دارن. به علاوه، چرا نوت حیوانی تو لیست اکوردهای اصلی نیست؟ شاید نشوندهندهای از اینه که پوشندهی این عطر چه حسی به دیگران میده: مثل حیوانات حقیر! خخخ.
شروع زیبا و درخشان با ترکیبی پودری و تقریباً گازی از مرکبات. متأسفانه این آغاز سریع محو میشود و آنچه باقی میماند، ریشهای نیمهپودری و کرمی است که بوی اصیل و ظریفی دارد. بیشتر شبیه عطر لباستیک است، اما بسیار حرفهای ساخته شده. بااینحال کمی تکبعدی بهنظر میرسد و اگر قبلاً عطرهای مبتنی بر ریشهسنبل را امتحان کرده باشید، این بوی جدیدی برایتان نخواهد بود. هیچ اثری از ایلانگیلانگ یا گل یاسمن هم حس نمیشود. پایه بیشتر چوبی است، اما ردپای ضعیفی از آن اکورد متمایز ریشهسنبل در پسزمینه باقی میماند. قطعاً اگر علاقهمند به ریشهسنبل هستید، ارزش امتحان کردن را دارد. شخصاً این سبک را چندان نمیپسندم، اما ترکیب را تحسین میکنم. جنسیتزدایی شده با تمایل زنانه. ۷ از ۱۰.
این عطر کاملاً وابسته به شیمی پوست است. من هیچوقت عطرهایی با غالب بودن ریشهسوسن (ایریس) را دوست نداشتم و جذابیت بوی کرمیِ آن را هم درک نکردم. هر دو روی پوستم بوی مصنوعی و پلاستیکی میگیرند. بنابراین سالها از این نوتها دوری کردم. چیزهایی در یک سال گذشته اتفاق افتاد که باعث شد از منطقهی راحتیام—عطرهای چوبی، گل سرخ و پچولی—فاصله بگیرم و سر خود را داخل عطرهای گلدار و گورمندها بزنم. ایریس همیشه یک نوت چالشبرانگیز بود، بنابراین وقتی نمونهی «لَاتِزا» را دریافت کردم، ابتدا از آن متنفر شدم. از تستر بوی مومی و تیز میداد. فکر میکردم باعث سردرد شدیدی شود و مجبور شوم آن را پاک کنم. بالاخره آن را روی پوستم امتحان کردم. بسیار خوشحالم و از تغییر این عطر شگفتزدهام. ابتدا با بوی تمیز و صابونی ایریس شروع میشود که زیرلایهای خاکستری دارد—سرد و بیاحساس، مثل بوی یک روح. بعد از مدتی، بوی شامپاین مشخص میشود و عطر را به چیزی بازیگوشتر تبدیل میکند. در نهایت به بوی گرم، خزآلود و مشکمانندی میرسد—تمیز، گرم و فراگیر. مثل یک پتو لوکس و ظریف. بسیار زیبا، در همان حوزهٔ «دِیم بلوند» و «گری مونتهنی»—تمیز و لوکس.
عطر چرمی بسیار کرمی، غنی و نرم. بدون لبههای تیز. iris در آن بسیار پررنگ است، همانطور که بسیاری از نقدها هم گفتهاند. هیچ ادویهای در ترکیباتش ذکر نشده، اما قطعاً کمی ردی از هل سبز (کارداموم) حس میشود. یکی از گرمترین و دلنشینترین عطرهایی است که مدتها امتحان کردهام. احساس آغوشگشایی میدهد. برای پاییز بینظیر است!
از ترکیب مرکبات-سنبل-خزه این عطر مطمئن نیستم. در آغاز بوی تندی میدهد، تقریباً شبیه سفیدکننده، که چشمهایم را اشکآلود میکند. این مرحله روی پوستم خیلی طول میکشد، بعد کمی بوی مومی/رژلبی سنبل و خزه احساس میشود. پخشبوی خوبی دارد، اما مجبورم آن را بشویم چون احساس سرگیجه و حالت تهوع دارم. همه نوتهای «لآتزا» را دوست دارم، اما برای من جور درنیامد.
من عاشق گل سوسن هستم، اما از این عطر بوی صابون قدیمی و میموزا حس میکنم که تو لیست مواد نیست، علاوه بر اون چرم هم میاد. خیلی خنثی و بیجنسیته؛ فکر میکردم با این همه گل سوسن و شامپاین، عطر شادابتری باشه. افسوس.
یک احساس بزرگ 🫤 از من. من معمولاً عاشق ریشهسوسن/آیریس هستم، اما اینجا چیزی نامتناسب به نظر میرسد. در مرحلهٔ پایانی (دریداون) واقعاً بوی خزه بلوط و چرم به مشام میرسد. به دلم ننشست.
رژلب.
گل رز تمیز، تازه، تقریباً صابونی و پودری. در خشکشدن (دریداون) بوی دیگری حس نمیشود.
این بهترین آکورد رژلبی است که تا حالا بو کردهام، و مراحل دیگر تکاملش هم دوست دارم. ف.ب.و. اما مطمئن نیستم بتونم به خودم اجازه بدم یکی بخرم...
فکر میکردم بعد از خواندن تحسینها و با توجه به اینکه به عطرهای بنفشه (ایریس) علاقهمندم، این دقیقاً سلیقهام باشد، اما به نظر میرسد به بنبست رسیدهام چون بوی این عطر **دقیقاً** مثل رژلبهای بدون بوئی است که دارم. هیچکدام از نوتهای دیگر را تشخیص نمیدهم، به حدی که دارم فکر میکنم آیا نسبت به چیزی مهم در این عطر بویاییام مشکل دارد؟ دو بار امتحانش کردهام، اما نمونهام را برای مدتی کنار میگذارم، شاید بعد از چند ماه متوجهش شوم. **ویرایش:** بله، کمکم داره برایم باز میشه. حالا دوستش دارم، میتونم ظرافتها و عمقش رو بیشتر حس کنم. **ویرایش ۲:** همچنان داره بیشتر به دلم میشینه! فکر میکنم باید سایز مسافرتیام رو به یک شیشه کامل ارتقا بدم. ابتدای عطر درخشان و تمیز است با هستهای غنی از چرم و ریشه بنفشه (اوریس). مقدار خوبی آیزو ای (Iso E) و چوب کهربایی هم داره، اما نه بیش از حد؛ خوب با مواد طبیعی هماهنگ شده. تا حالا چیزی شبیه به این ندیدهام.
بر اساس یادداشتها، این چیزیه که باید دوست داشته باشم. خوشبختانه بدون تست قبلی نخریدم. عطر شAMPانی درخشان با بوی مومی و خاکی ریشهای (اوریس) تداخل داره. بعد تبدیل میشه به نوعی بوی چرم و لوسیون بدن. شاید ایدهی خوبی بوده، اما من از نتیجه خوشم نیومد.
تجربهٔ من با این عطر کمی عجیبه… به نظرم بوی **گوما آ پانه** میده. ترجمهای دقیق براش پیدا نکردم، اما گوما آ پانه در واقع پاککنی با بافت خمیریِ شبیه به خمیردستیِ بازی است که بین هنرمندانی که با مداد کار میکنند خیلی محبوبه. من بوی اون رو میشنم، همراه با برادههای مداد، شاید کمی هم بوی ماژیک و مرکب خودکار پر. یعنی دقیقاً بوی یک کیف مداد از دههٔ نودی! عجیبه؟ آره. زیباست؟ **آهههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه
یک ریشهدار بنفشهپودری که نیاز به زمان و درک دارد. وقتی تصمیم گرفتم عطر دیگری از ماسکه میلانو به مجموعهام اضافه کنم، کمی درباره این برند تحقیق کردم و روی «لآتزا» (انتظار) توقف کردم. جذب نوت بنفشهاش شدم—نمیدانم چرا، اما تصور میکردم شبیه بنفشهای باشد که در «بلک آیریس» آمواژ وجود دارد. انتظارم برآورده نشد، اما نه به شکل ناخوشایندی؛ بلکه برعکس. با بنفشهای پودری، سبک و در عین حال قوی روبهرو شدم؛ عطری که در نگاه اول حس نمیدهید بتواند ماندگاری طولانی داشته باشد. این بنفشه با نوتهای ویوله، چرمی که عمق میبخشد، و خزه بلوط همراه شده است. شامپاین در آغاز عطر هست، بله... اما آنقدر خوب با بنفشه پودری آمیخته که به عنوان نوتی مجزا خودنمایی نمیکند. این بنفشهای متفاوت است که ارزش امتحان کردن دارد؛ بنفشهای تأملبرانگیز، ملایمتر، اما از نظر عملکرد به سطح انتظارات میرسد. روی پوست بسیار ماندگار است و در دو، سه ساعت اول تابش خوبی دارد، سپس نزدیک به پوست میماند، اما همچنان وقتی با باد حرکت میکند حس میشود. عطر یونیسکس است؛ ترکیب شامپاین و بنفشه پودری تعادل را به سمت زنانهتر بودن میکشد، اما پایه چوبی-چرمی که در بنفشه ریشه دوانده، همراه با عملکرد خوب، آن را بدون شک برای مردان نیز قابلپوشش میکند. میتوان در بهار، تابستان و حتی پاییز از آن استفاده کرد و این ویژگی آن را در تقریباً هر شرایطی همهکاره میسازد. بستهبندی هم بسیار زیباست. اسپری آن فوقالعاده است، نام عطرساز روی یقه شیشهای حک شده و روی جلوی بطری ساعتی کشیده شده که نماد انتظار است، در تقابل با گذشت زمان. غافلگیری خوشایندی از ماسکه میلانو که امیدوارم در دیگر عطرهای این برند نیز چنین تجربهای داشته باشم.
الهه زیبایی 🤎🤍💜
این رو حدود پنج یا شش بار در دو سه ماه گذشته امتحان کردم، بیشتر سر خستگی چون مطمئن نبودم آیا واقعاً دوستش دارم (و میخوام بخرم) یا فقط بویش رو دوست دارم (اما نمیخوام بخرم). امروزم تصمیم گرفتم که باید یه تصمیم قطعی بگیرم و باهاش کنار بیام. برای سلیقم خیلی شیرین و گلداره. هنوز هم نمرهاش بین ۷ یا ۸ از ۱۰ه، اما خیلی «خوب» و «مطبوع» و «گلی»ست. هنوز هم بوی خوبی داره، فقط نه چیزی که دوست داشته باشم بپوشم یا بویش رو روی خودم حس کنم...
«لَاتِسا» به نظر من عطر گلچرمی است که بر پروفایلهای مختلف ریشهسوسن (ایریس/اوریس) تمرکز دارد. آغاز آن گازی است که فکر میکنم ناشی از آکورد شامپاین با نوانسهای مخمری ظریف باشد، اما بوی عطر در عرض چند ثانیه تحت سلطهٔ اوریس در تمام شکوهش قرار میگیرد. اوریس در آغاز بوی مطلق طبیعی اوریس را میدهد، با نوانسهای سرد، خشک، ریشهٔ آردی و خمیری. در چند دقیقهٔ اول، آکوردی تازه، ترش-شیرین و کمی سبز قابل توجه است که احساس ترکیبی از مرکبات و بهارنارنج را تداعی میکند. پس از آغاز، اوریس ویژگی خمیریاش را از دست میدهد و به سمت پروفایل خشک، غبارآلود و پودری ایریس حرکت میکند. آکورد گلِ مبهمی در پسزمینه وجود دارد که عمدتاً از گل یاسمن شببو (توبروز) تشکیل شده—اینجا حس پرپیکری ندارد، فقط چند نوانس که مرا به یاد گل میاندازد—و رگههایی از گل سرخ که وجهی تقریباً فلزی اما نه مانند گلمریم (جرانیوم)، بلکه معدنی میدهد، اگر این توصیف معنی داشته باشد. آکورد چرم صاف و برجستهای همراه نواختهای گل وجود دارد. صندل در قلب عطر مانند چسبی عمل میکند که تمام نوتها را به هم پیوند میدهد. خشکشدن عطر کمجذابترین بخش آن است؛ عطر ویژگی گلاش را از دست میدهد و به عطرِ پایهچرمی تبدیل میشود که در خزهبلوط پیچیده شده. همچنین دوز بالایی از ایزو ای سوپر در بُنیاد عطر وجود دارد.
«لَاتِزا» با نوت برجستهٔ آیریس آغاز میشود که یادآور رژلب است. وقتی روی پوست خشک میشود، برگاموت زیبایی با آیریس آمیخته و عطر را با این آکورد مرکباتی ظریف غنیتر میکند. در پایه، وقتی عطر به بهترین فاز خود میرسد، خزه بلوط بوی آن را سبز میکند و با چرم ترکیب میشود؛ در این مرحله یادآور کلاسیکهای بزرگی مانند شانل شماره ۱۹ است.
«لَاتِزا» از ماسکه میلانو بمبی از گل سوسن با ترکیبی گِرد و جوشان مثل شامپاین است. بوی آن مرا به یاد عطر لبموی مادرم در دههٔ ۱۹۷۰ میاندازد؛ انفجاری از یک کیف آرایش. اگر گل سوسن را دوست دارید، «لَاتِزا» حتماً باید داشته باشید. اگر هم از گل سوسن بیزارید، احتمالاً به دردتان نمیخورد؛ ولی باز هم امتحانش کنید. بعد از تست، من یک شیشهٔ ۳۵ میلیلیتری خریدم.
این عطر با شروع بسیار قوی و گشایش زیبای سنبله/ریزوم، با ریشهای و پودری مناسب آغاز میشود. تعادل همه عناصر سنبله تقریباً کامل است. با اینکه آغاز خوب است، عطر کمکم شروع به لرزش میکند و پیچیدگی اولیه ریزوم کسلکننده میشود. بعد از دو ساعت دیگر، سنبله متأسفانه به پسزمینه میرود و مشک تندی جای آن را میگیرد. تا ساعت چهارم، عطر غیرقابلتحمل میشود؛ چون مشکها با نت امبر چوبی فاجعهباری همراه میشوند که این عطر را به قلمروی بدی میکشانند. بدون شک یکی از بدترین عطرهای نیچ هیپشده.
آغازش بوی مومی، پلاستیکی و پودری دارد (مربوط به ریشهایریس/بنفشه)، سپس اکورد گلدار فوقالعاده قدرتمند وارد میشود. شامپاین، ایریس و برگاموت با هم ترکیب میشوند و حس منحصر بهفردی شبیه به مونتال ایجاد میکنند که مرا به یاد سالهای ۲۰۱۳ میاندازد—وقتی حدود ۱۰ تا ۱۵ عطر مختلف مونتال سفارش داده بودم؛ بیشترشان عود بودند و اکثرشان هم بوی مشابهی داشتند. این نسخهای اصلاحشده از آن حس است و واقعاً واقعاً ازش لذت میبرم. هنوز مطمئن نیستم که پولش رو بدم (شاید هم بدم!)، اما تا اینجا، انرژیای که ازش میگیرم، کاملاً طرفدارش هستم... حالا وقتشه که واقعاً تو این عطر زندگی کنم...
دارهام کاملا نظرم عوض میشه درباره این عطر... اسطوخودوس و مرکبات رو دقیقاً مقابل هم گذاشته، بهطور **کامل** متعادل و بینقص ترکیب شدن. من مسحور شدم. مجذوب. نمیتونم دستم رو از بو کردن مچم بردارم — عطر فوقالعادهایه. حالا نوبت اینه که توش زندگی کنم.
عجیبه، مثل اینکه بارها قبلتر هم گفتم، عطرها چطور میتونن خیلی بیربط، خاطرهها رو زنده کنن. این عطر یاد اولین باری میاندازه که عاشق شدم… کودکیام سخت بود و تو بیستوچندسالم داشتم سعی میکردم هر طور شده ازش فاصله بگیرم، فرار کنم، از صفر شروع کنم، یه هویت و زندگی برام بسازم. البته تو اون دوران ذهنم پر بود از افکار تاریک. اما وسط همهچی، عمیقاً عاشق زنی شدم که اولین دوستدختر واقعیام شد. امروز که این عطر رو زدم، بوی گرم، شیرین و جوشان (به لطف شامپانیا و مرکبات) گل سوسن که از میان تاریکی چرم، خزه بلوط و صندل درخشید، دقیقاً همون روزها رو یادم انداخت. یادم داد عاشق بودن تو یه دوران تاریک چه حسی داره. این عطر مرو گریون کرد. ۱۰ از ۱۰.
خنکِ، ولی ایزو ای سوپرش خیلی خیلی زیاده. چه بد!
سالها بود که به دنبال یک عطر با تم *«آرایشی»* میگشتم و بالاخره ملکهی همهشان رو پیدا کردم… اما حالا یادآوری شده که باید مراقب باشیم چه آرزویی میکنیم! پودری شدید، خشک، با ریشهی آیریس… و واقعاً منظورم از *«شدید»* همینه!! هیچ اثری از برگاموت، ایلانگیلانگ و قطعاً هیچ گللالهای حس نمیشه. بعد از حدود ۱۵ دقیقه یه بوی صابونی خیلی واضح سر درمیاره و در نهایت، با خشک شدن عطر، به یه رایحهی چرمی و کمی مردانهتر تبدیل میشه. دودل هستم: از یه طرف دقیقاً همون چیزی بود که میخواستم. از طرف دیگه، شاید کمی بیشازحد خوب از آب دراومده!
به «لَاتِزا» واقعاً احترام میذارم، حتی اگر عطر «خودم» نباشد. ایریسی غلیظ و کرممانند و قدرتمند است. کاملا یونیسکس، شاید کمی مردانهتر با خشکشدن چرمیاش. این عطر مثل «شانل ۱۹» یا «دیور اوم» پس از طلاق است، پس از سالها، با خاطرات شیرینتلخ. انگار دل سردی است که در صندلی چرم سفید بیعیب بیاموِی بیرون *«لا اسکالا»* منتظر نشسته. ماندگاریاش هم برای یک عطر ایریسی واقعاً عالی است!
اولین برداشت از نوار تستر: عطر گلسرخی زنانهٔ پودری بسیار خوشایند، به سبک «شانل نمبر ۱۹ پودره» و «بل رسپیرو»، اما بسیار تمیزتر و مؤدبتر از «آیاسام» لوتن یا «این» از آدوی. به نظرم (روی نوار) چیزی بیش از گلسرخ در آن احساس نمیشود.
@Cherry-Darling بله، من هم رز واضح و برجستهای حس میکنم، همراه با یک نوت پودری نرم که در میانهٔ توسعهٔ عطر ظاهر میشود. این عطر برای من واقعاً زیباست. آغازگرش ایریس پودری و نرمی دارد، اما همچنان با پخششدن قابل توجه. تعادل شگفتانگیزی بین نوتهای مرکباتی و گلدار دارد که به تدریج به پایهٔ ساندلوود/چرمی محو میشوند. البته باید عطرهای پودری را دوست داشته باشید، چون این عطر از آغاز تا پایان آن جنبهٔ پودری را حفظ میکند.
این رو دوست دارم! یه چیز فوقالعاده معطر اینجا هست، به سبک گلهای عجیب و غریب. احتمالاً یلانگه. شروعش خیلی صابونیه، با ریشهای خشک، فکر میکردم قراره تجربهای «بیمزه» داشته باشم، ولی خشکشدنش واقعاً زیباست و به یه گل عجیب و شکوفا تبدیل میشه. شاید هم گل سگانگ (توبروز)، نوتهایی که تو عطرهای ریشهای کمتر دیده بودم. بیشتر شیرینمه (نه خیلی شیرین) و ریشه بعد از شروع صابونی و خشک، کمرنگ میشه. برگاموت یه پیچش مرکباتی دلنشین اضافه کرده، و هیچ اثری از شامپاین نمیبینم، حداقل نه اون نوع معمولی (که یه جورایی یاد استفراغ میاندازه)، شاید یه شامپاین فوقلوکس که فقط شب سال نو بازش میکنی. خزه بلوط یه حس خاکی میده. هیچ بوی چرمی نمیگیرم. به نظرم خیلی لوکسه، و قطعاً بوی گل سرخ رو حس میکنم. اگر توی نوتها گل سرخ بود، حاضرم رای بدهم که یکی از نوتهای غالب باشه. کسی دیگه هم همین رو حس میکنه؟ **بسته ۱۰تایی عطر ریشهای / کیف آرایشی / نمونههای نیچ پودری از لاکیاسنت برای تعویض موجوده – اگر علاقهمندید پیام بدید! بریتانیا**
این عطرها رو دوست دارم، به خصوص ریشه سنبل و سنبل و بیشتر نوتهای لیستشده، اما این یکی برام جادویی نیست. یه حس بیتفاوت و بیمعنی داره. با این حال، طراحی شیشهی این برند رو دوست دارم. میشه با اون به سر یه مزاحم کوبید، بعد از درپوشش لذت برد!
عسلسوسن این عطر واقعاً عالیه. اما یه نوت ایزو ای سوپر تو میونهاش هست. وقتی نزدیک بو میکشی، ایزو ای سوپر کمی از زیبایی عسلسوسن میکازه. اما وقتی فقط هوای اطرافش رو بو میکنی، بعضی وقتها متوجهش نمیشم و فقط بوی خوبی از ریشه عسلسوسن میآد.
زیادهروی از ریشهسوسن. با نوتهای مومی و ابریشمین تعادل یافته. بوی رژلب و شبروهای ساتنی میدهد. برای من مناسب نیست اما همچنان دلپذیره. از بین عطرهایی که از این خط تست کردم، این رو بیش از همه دوست دارم.
به جای تون پودری معمول، برخی عطرهای بنفشه تصمیم میگیرند روی اثر کرهای/روغنی آن تأکید کنند، و **لآتزا** نمونهای خیرهکننده از این دست است. به اختصار: **لآتزا** بنفشهای روغنی/کرهای شبیه کپسول ویتامین ای دارد، سپس به مرحلهای گلسرخ میرسد و در پایان به ترکیبی سبک و کلیشهای از گلهای سفید ختم میشود. در جزئیات: بسیاری از عطرهای طبیعی بنفشه با بوی روغنی/کرهای، یادآور روغن ماهی هستند (مثل **آیریس سندره** یا **آیریس نازارنا**)، اما **لآتزا** چنین نیست—این یکی شبیه روغن داخل کپسول ویتامین ای است: بافت سبکتری دارد و هیچ اثری از بوی خفهکننده ماهی ندارد. فقط روغن ویتامین ای نیست؛ چیزی آن را روشنتر میکند: نوعی نوت تونیکآب تازه و درخشان از درون، مثل نور ملایمی در سایهبان مات شیشهای. شاید این نوت شامپاین باشد؟ در لبههای بنفشه، گاهی اوقات رد بسیار ظریفی از ید حس میشود. تنی صابونی ملایم در میان روغن ویتامین ای سر برمیآورد، اماSoon دوباره در هم میآمیزد. سپس بهطور غیرمنتظرهای، عطر به گلسرخی سبک تبدیل میشود—یا شاید گل دیگری با ویژگی گلسرخ؛ نمیدانم. برای من این علامت پایان نمایش است: پرده فرود آمده، بنفشه دیوا عملکردش را تمام کرده و شما ارزش پولتان را گرفتهاید. این عطر تضاد جالبی با **لاستر** از **هیرام گرین** ایجاد میکند: یکی گلسرخ صابونی است که در بنفشه روغنی پیچیده شده، و دیگری بنفشه روغنی است که روی لایه نازکی از گلسرخ قرار گرفته. سپس گلسرخ به ترکیبی سبک و کلیشهای از گلها تبدیل میشود. برای مدتی، نرمی سنبله را دارد، اما در پایان به گل سفید کلیشهای (شاید گل پرتقال؟) با کمی تندی خشک میشود.
یک ریشهسنبل واقعاً ظریف و شیک. فکر میکنم بهترین ویژگیهای سنبل را نشان میدهد بدون اینکه بیش از حد به جنبههای ریشهای یا هویجیمانند—مثل عطرهایی مثل «ایریس سیلور میست»—غلت بزند. میتوان آن را جنسیتمحور ندانست، ولی شاید بعضی آقایان آن را زنانه بدانند. واقعاً خیرهکننده است، شاید بهترین عطر برند ماسکه میلانو باشد.
آه بله. بله، بله. ریشهای غلیظ ایریس و چرم، با حبابهای شراب در بالا. همهی نوتها حضور دارند. خزه و صندل هم هست. برگاموت و بهارنارنج هم هست. البته ستارههای اصلی این عطر، ایریس/ریشهٔ ایریس، چرم و شراب زنده و گازی هستند. متأسفانه این عطر باعث میشود بیشتر دلتنگ «ایریس نازارنا» شوم، چون ایریس نازارنا واقعاً با روح من طنینانداز میشود—البته این سلیقهای است. «لآتسا» خواهر میانی خانوادهی ایریس است: مستقل، جراتمند، با شادی ساختگی و هوس پنهان برای توجه. عاشقش هستم. فکر میکنم اکثر آدمها موافقند که این یکی در لیست ده عطر مدرن ایریس برتر جا دارد.
عطر: ۸ از ۱۰ کیفیت: ۱۰ از ۱۰ اصالت: ۶ از ۱۰ پخشبوی (سیلاژ): ۷ از ۱۰ پخش (پروجکشن): ۷ از ۱۰ ماندگاری: ۷ از ۱۰ قیمت در مقابل حجم: ۶ از ۱۰
«من کیفیت مواد اولیه رو نادیده نمیگیرم. *لآتزا* صرفاً برای من قابلعبور نیست. چرم، بهخصوص وقتی با ریشه ایریس (خیلی گردوغبارآلود و پرپودر) و گلهای قوی (ایریس نرم و زیبا، اما گلهای پشتیبان—یلنگیلنگ و گل شبرنگ—سنگین و سرزدهاند) ترکیب بشه، بهندرت با شیمی بدن من جور درمیاد. به جای اون، بوی کسی دیگه رو میده، مثل خالهای خوشپوش با سلیقهای بینقص.»
تقریباً هیچ نتی در صنعت عطرسازی نیست که برای دماغ من به شکوه و ظرافت عود و زنبق برسد. دو عنصری باشکوه و نادر که با کوچکترین خطا در استفاده، کل ساختار عطر را خراب میکنند. زنبق مثل الماس تراشخوردهای است که به گوهری بینظیر مثل برلیان در ترکیبات عطر تبدیل میشود. کلاس و پرستیژ فوقالعادهای در کلیت یک عطر دارد. قیمت بسیار بالای کره زنبق و محدودیتهایی که برای برندهای تجاری ایجاد میکند، باز هم ارزش بوی خاص این نت را استثناییتر میکند. میخواهم از عطری به نام **ل اتسا** بگویم. عطری هفتستاره با کیفیتی خارقالعاده. در دریای عطرهایی که تست کردهام، زنبق همواره جایگاه ویژهای داشته، اما حتی در بهترین برندهای دنیا هم آنطور که باید و شاید به شکوه این عطر کار نشده است. **هیریس** از هرمس که خیلی زود در اکوردی بالمی فرو میرود، **ایریس اوبیگان** که روند تخریبی سریعی دارد، **لوک بلو گرلن** که پشت انبوهی از نتهای دیگر، زنبقش گم شده است. اما عطری نادر هم داریم که شاهکار است: **ایریس میست** از سرژ لوتنس. چند بار که از این عطر **ل اتسا** تست داشتم، سرفرصت منتظر بودم خراب شود، تغییر فاز دهد. اما این بار هم ماسک میلانو ثابت کرد که محصولی فراتر از کیفیت و زیبایی دارد، درست مثل بقیه عطرهایش. این برند را باید رفرنس کیفیت و زیبایی در کنار برندهایی مثل **ل لبو** یا **فردریک مال** دانست که تعریفی ویژه از کیفیت و زیبایی ارائه دادهاند. شروع **ل اتسا** مثل ورود به باغی بهشتی، بزرگ و زیباست. درخشان و تحسینبرانگیز. کره زنبق با حسی چرب، سنگین و پرمایه، همراه با بویی بوزی یا الکلی، ترش، تلخ و پودری. اما این همه ماجرا نیست. بوی گلبرگهای خیس رز فرانسوی، درست مثل شاهکار **جوی** از ژان پتو. این عطر واقعاً مثل یک قطعه برلیان درخشان و گرانبها است. تقریباً نیمساعت که بگذرد، اکورد بوزی کمرنگ میشود و عطر حس پودری را با حس بالمی عوض میکند. بوی چرم وضوح بیشتری مییابد و حس رطوبت و بالمی عطر—که منشأ اصلیاش زنبق و رز است—فرود میآید روی اکوردی فلورال که ساعتها پایدار است. لوکا مافی این عطر را بهحد زیادی نفیس و غنی فرمول کرده؛ بهطوریکه کل قدرت و زیبایی آن بر ترکیبی از گلها استوار است. نه رزینی در کار است، نه ادویه، نه میوه. همین باعث میشود برایم بیش از پیش ارزشمند باشد. ماهیت عطر کاملاً زنانه است. تیپ بویایی بسیار کلاسیک و ویژه، اصلاً دمدستی نیست. کیفیت و زیباییاش زبانم قاصر از توصیف است. از آنجایی که فولور نکردهام و فقط چند بار از دکانت تست کردهام، نمیتوانم نظر قاطعی درباره پرفورمنس بدهم. اما همهچیز بسیار عالی پیش میرود و ماندگاریاش روی پوست من در شرایط مختلف، بهراحتی از مرز ۶ ساعت عبور میکند.
**لُاتِزا از ماسکه میلانو** عطرِ غلیظِ ریشهدار (ایریس/اوریس) از مجموعهٔ **پردهٔ سوم، عطر اول** است—همانطور که روی شیشه و درپوش همیشه مشخص میشود. وقتی اولینبار در رویداد معرفی در **پرفیومولوژی** در ژوئن با آن آشنا شدم، روی کاغذ بوی عجیباً مناسبی داشت، اما مثل همیشه باید روی پوست تست میشد. با انفجاری از **برگاموت، نارنجی تلخ، اوریس کرمی و ایریس پودری** شروع میشود. جالب اینجاست که بعد از مدتی، جنبهٔ کرمی آن محو میشود و جای خود را به حس **تیزتر، چوبی و تقریباً مشکمانند** در قلب عطر میدهد—که فنیوار تحت سلطهٔ گلها است، نه فقط ایریس/اوریس، بلکه **توبروز و ایلانگیلانگ** هم حضور دارند. سپس به خشکشدنی **مستحکم** از **صندل هند، خزه بلوط و چرم** میرسد. به من حس **کاغذ گرم و راحت** میدهد. اگرچه ایریس/اوریس و دیگر گلها کمی تیز و پودریاند، اما باز هم **آزاردهنده نیست** و بین **شادی و جدیت** تعادل برقرار میکند. **لُاتِزا** از نظر پخشبو به اندازهٔ برخی گزینههای دیگر پرحرف نیست، اما دقت در ساختش واضح است. مثل اینکه **ماندالا** کاوشی در **کندور** است، **لُاتِزا** هم کاوشی در **ایریس/اوریس** به نظرم میرسد. با قیمتی **۱۵۸ دلار برای ۳۵ میلیلیتر**، در ردهٔ گرانتر برند قرار دارد (کمترین قیمت ۱۲۵ دلار است). مثل **ماندالا** و **همینگوی** که به دوستداران کندور و وتیور ادای احترام میکنند، **لُاتِزا** هم برای عاشقان **ایریس/اوریس** است و ممکن است برای کسانی که با این نوتها آشنا یا علاقهمند نیستند عجیب به نظر برسد، اما ترکیب **متعادل و خوشایندی** است—کمحرفتر از ماندالا و قطعاً کمتر از همینگوی. به نظرم **گزینهٔ جالب دیگری** از این مجموعه است که **پیشنهاد میکنم همه امتحان کنند**؛ چون **چندکاره** است—برای هر فصل، مناسبت و جنسیت. ترکیب **خوشساخت و مرتبی** از ایریس/اوریس، عمدتاً. **۷ از ۱۰**.
خیلی دوست داشتم این عطر رو دوست داشته باشم، اما متأسفانه این عطر و من با هم جور نشدیم. چیزهای خوبی زیادی دربارهاش شنیده بودم—چیزهایی که نمیشه انکارشون کرد—اما فکر نمیکنم مثل بعضیها بگم این یک «گرایل» (عطر رویایی) گلسوسن باشه. سلیقهام در عطرهای گلسوسن بیشتر سمت کارنر بارسلونا دی۶۰۰، دیور اوم یا برونو فازولاری فو سکرت میره؛ یعنی گلسوسنی غنی، ریشهای و پر از وانیل که مستقیم بهت برخورد کنه. این عطر اصلاً بد نیست، عطر فوقالعادهایه! اما فقط روی پوست من جواب نداد.
«یک شاهکار در ژانر خود—نمیتوانم عطر بهتری با تمرکز بر ریشهایریس تصور کنم. متأسفانه، مثل بعضی دیگر، گاهی روی پوست من خوب عمل نمیکند (یا شاید فقط بینیام مرا فریب میدهد) و نوتهای کثیفتر (چرم، خزه بلوط) غلبه پیدا میکنند. اما اصلاً مهم نیست؛ این عطر نماینده من است و همچنان عاشقش خواهم ماند. عاشق ماسکه میلانو و همه آفرینشهایشانم. سپاس ویژه به لوکا مافی، یکی از مستعدترین عطرسازان جوان امروزی.»
عطری با ریشه و گل ایریس آغاز میشود: ریشه خشک و کمی خاکی، مخلوط با لایهای نازک از گل ایریس. اثری مخمری و نشاستهای در آن حس میشود که برای بینی جالب است، و نوت ریشه به سمت کرمی بودن نمیرود. کمی، خیلی کم، هویجمانند است، اما نه به اندازه بعضی عطرهای ایریس/ریشه مثل *آیریس سیلور میست*. در اینجا بیشتر بوی ایریس به مشام میرسد تا ریشه. در آغاز کمی ترش و خشکِ برگاموت هم هست، اما ایریس و ریشه ستارههای این عطرند و بوی آن تا حدی خطی است. اثر کلیاش رنگ سفید شکستهای دارد، مثل پارچههای سفید نشاستهزده و پردههای نازک سفید که از پنجرهای باز در نسیم میوزند. کیفیت خوبی دارد، اما فقط دوستش دارم، نه عاشقش—چون خیلی تمیز و محجوب است. من هنرمندم و بیشتر وقتم را با رنگ یا گل روی دستم میگذرانم؛ زنی که با این عطر جور درمیآید، من نیستم.
شروع با حضور قوی ریشهسوسن، سرد و تیز، فلزی با پودری بودن، همراه با شیرینی گلسرخ و شامپاین شیرین. سپس خشک میشود مثل پودر بچه، با عطر موسکی-گلنارنجی-کهربا (هسته کهربا یا آمبروسناید رقیقشده). واقعاً عالی. نسخه ملایمتر از «ایریس سیلور میست».
با نظر پالیدا زیر موافقم. پالیدا میگوید مشکل از ایزو ای سوپر بوده که باید پاک میشد (اول فکر میکرده مشکل از وتیور است)، شاید هم حق با او باشد، اما من نمیتوانم فکر نکنم که واقعاً وتیور هم در این عطر وجود دارد که پوستم آن را به شکل بدی جذب میکند. یا شاید مشکل از خزه بلوط است؟ کسی میتواند کمک کند؟ اگر این مشکل روی پوستم نبود، به این عطر نمره ۱۰ از ۱۰ میدادم. در واقع، بعد از تمام شدن دو نمونهای که دارم (و فقط میتوانم روی بعضی پارچههای خودم اسپری کنم، نه روی پوستم و نه روی پارچههایی که بوی بد وتیور را برمیانگیزند)، دارم فکر میکنم یک بطری بخرم فقط برای اسپری کردن داخل کیف بوهمیای که دارم. این عطر روی دستمال کاغذی و وسایلم فقط زیباترین جنبههای این بوی خوش را میپاشاند. نمیتوانم از این عطر دل بکنم، حتی اگر نتوانم آن را روی پوستم بزنم. برای هر عطر دیگری، هرگز یک بطری کامل نمیخریدم فقط برای اسپری روی پارچهها، اما فکر اینکه دیگر هرگز این ریشهسوسن را استشمام نکنم، آزارم میدهد. این عطر بوی ریشهسوسن واقعی، خطی، بیقیدوشرط و اصیل دارد، انگار که ریشهسوسن را میتوان بو کرد! هر بار که هوا عوض میشود، روی پوستم اسپریاش میکنم، با این امید که آن بوی بد پاکنشدنی ناپدید شده باشد. اما هنوز شانس نیاوردهام. ویرایش: ۶/۲۰۲۰ — یک بطری سایز کامل خریدم. چه کنم! عاشق «لآتزا» شدهام. پیشنهاد: برای کسانی که مشکل مشابه من دارند، اسپری کردن با فشار زیاد (نه سبک) کمی کمک میکند تا جنبههای زیبای این عطر نمایان شود و جنبههای منفی را از بین ببرد.
میتوانم تصور کنم «لآتزا» برای بعضیها بهسان یک ایریس/اوریسِ «گنجینهی گمشده» باشد، و برای من هم تقریباً همینطور است. طی چندین سال گذشته، اکثر عطرهای برجستهٔ ایریس/اوریس را امتحان کردهام، اما هنوز هیچکدام برایم کامل نبوده است. «لا پازا» کمی بیش از حد سبز و لاغر است، و نسخهی جدیدش به ادوپارفوم هم آسیب جدی دیده. «شماره ۱۹ پودر» آغاز نزدیکی به کامل دارد، اما خشکشدنش کاملاً متوسط و شبیه به برگهٔ نرمکن است. «ایریس سیلور میست» بیش از حد روی جنبههای هویجی و گیاهی اوریس تاکید دارد. عطر پرادا کمی بیش از حد معدنی و خودآگاهانه «تازه» است، و نسخهی ابسلو هم بنزوئین و پودر بیش از حد دارد. «کوییر کاناژ» و «لاباستیک رز» کمی بیش از حد مصنوعیاند. «ایریس پودر» و «لو دو ایور» هم تقریباً هیچ ربطی به ایریس ندارند. و لیست همچنان ادامه دارد... «لآتزا» کمتر روی جنبههای سبز ایریس/اوریس تمرکز دارد و بیشتر روی جنبههای مخمری و کرمی آن، با کمی پودر و چرم. این عطر فریاد زیباییست، اما بدون آن سردی و تظاهر اشرافیِ شانل—به اندازهای کنتراست و گرمای دارد که کمی بازیگوش باشد. کاملاً واضح است که این یک عطر ایتالیایی است، نه فرانسوی. تقریباً یک شاهکار است، اما برای من با استفادهی بیش از حد از «آیزو ای سوپر» نابود میشود. این ماده از حدود دو ساعت پس از شروع عطر خود را نشان میدهد. اول فکر کردم نوت وتیور است، چون عطر ناگهان تیز و فلفلی شد و تا آن لحظه طبیعی به نظر میرسید. اما بعد از سه ساعت، با خشکشدنی فلفلی و الکلی مواجه میشوم که باید هرچه زودتر آن را بشویم تا از شرش خلاص شوم. داستان پشت این عطر به نظر میرسد بخشی را جا انداخته: آن عاشقی که با صبر انتظارش را کشیدهایم، در نهایت خائن از آب درمیآید. فکر کردم گنجینهام را پیدا کردهام، اما جستجو—یا بهتر بگویم، *انتظار*—هنوز ادامه دارد.
همانطور که بررسیکنندگان قبلی هم گفتهاند، این یک عطر آرایشی بسیار کلاسیک و کهنهکارانه است—خیرهکننده است! بافت کرمی، ریشهای تیز و صریح، ظریف و با شیرینی بسیار کم. عطر شیکی است، مناسب یک شام در یک شب گرم در ونیز.
نمیتوانم چیز زیادی به نظرات بالا اضافه کنم. من عاشق عطرهای آیریس هستم و «لآتزا» یکی از محبوبترینهایم است… عطر زیبا و آرامشبخشی.
سوسن، آنطور که واقعاً باید باشد. نوتهای گلِ خیرهکنندهای زیبا، تیز و درخشان چون آبیترین سوسنِ دیدنی، اما همچنان ریشهدار در عطر خاک، برگ و طبیعت. با سوسن بهعنوان یک نوت، سابقهای پرفرازونشیب دارم—گاهی اصلاً بویش را حس نمیکنم، گاهی هم از عطرهای موسوم به «سوسن» فقط بوی مرطوبِ لانولین به مشامم میرسد—و عجیب اینکه بیشتر آنهایی را دوست دارم که میوه دارند تا سوسنِ گریزپایشان را تقویت کند (عجیب چون اصلاً طرفدار میوه نیستم). اما این یکی اصلاً شیرین نیست—بااینحال شیرینیای کاملا طبیعی در سراسرش جریان دارد. هیچ میوهای در آن نیست، فقط عطرهای خشک، غبارآلود و دلانگیزِ ترشومزه که کل بو را پودریتر و فریبندهتر میکند. واقعگرایی ارگانیک خیرهکننده، بیطرف از نظر جنسیت، و ماندگاری هم بد نیست (گرچه مثل همه سوسنها، روی پوست من بعد از حدود ۴ ساعت کمی محو میشود—اما گرمای پودری-غبارآلود ریشه سوسن هنوز باقی است). فقط حیرتانگیز است. سوسنی سرکوبنشدنی، الهامبخش و توصیفناپذیر.
بیشتر از یک ساله که سراغ عطرهای گل سوسن (ایریس) رفتهام و این یکی مدتیه توی لیست «برای امتحان کردن»ام اولویت داشته. یکی چند هفتهست داره توی ایبی یک دکانته ازش میفروشد و من تا حالا خودم رو نگه داشته بودم که نخرم. برای اولین بار، تصمیم عاقلانهای گرفتم و اول نمونه سفارش دادم. و... واقعاً خوشبوست. مثل اینکه «توشیبا» و بقیه هم گفته بودند، بوی گل سوسنش شبیه رژلبهای وینتیجیست. اول همینطور شروع میشه و ساعتها ادامه داره. کمکم سبکتر میشه و بوی خزه بلوط و برگاموت بیشتر خودشو نشون میده. ساختارش تقریباً مثل یک هرم وارونهست؛ هرچقدر زمان میگذره، عطر سبکتر و مرکباتیتر میشه. هیچ وقت بوی چرم یا شامپاین ازش استشمام نکردم. تقریباً مستقیم از بوی رژلب وینتیجی میره به خزه بلوط. بویش کاملاً وینتیجی، لوکس، نرم و شیکه؛ یه عطر زیبا و بینقص از هر جهت. البته دیگه نیازی به اون دکانته ندارم، چون من نسخه شیرینتر و سبکتر گل سوسن رو ترجیح میدم. ولی انکار نیست که برای علاقهمندان به ایریس، عطر خوبیست. آفرین به منِ بالغ!
۹ – بویم میآید مثل اینکه توی تودهای از رژلبهای بسیار، بسیار گرانقیمت و پودرهای وینتیج غلت زدهام و واقعاً **عالی**ست. برگاموت و نارولی مکملی بینقص برای ریشهسوسن هستند و اجازه میدهند نوتهای آیریس و گازی (فکر کنم مربوط به شامپاین باشه، ولی هیچ وقت شامپاین به این خوبی بو نکشیدهام) درخشش کنند. ۱۰:۴۰ – هنوز هم عالیست. آیریس و صندل بسیار پررنگتر شدهاند. دارم خودم رو کنترل میکنم که دوباره اسپری نکنم تا آن لحظهی اول رو دوباره تجربه کنم، ولی خب، نصف لذت سفر همینجاست. ۱۱:۳۰ – دوباره اسپری کردم چون آدم **اضافی**ای هستم. **FBW** (خرید بطری کامل).
فکر کنم این یکی به شیمی برمیگرده، چون روی پوست من مثل یک دستمال ساینده بود. من مشکلی با ریشهسوسن (آیریس) در عطرها ندارم؛ خیلیها رو امتحان کردم. اما این یکی روی پوستم بوی پلاستیک شدید میداد، گل سرخ و اسپری تمیزکننده. فقط نت چرم رو حس کردم که ازش لذت بردم، ولی بس بود.
«لَاتِزا» یک عطر الهی با ریشهبنفشه/سنبله است و به نظرم یک **شاهکار** محسوب میشود. غیر از این، چیزی به نقدهای قبلی اضافه ندارم—ذائقهام که تازه در عطرهای سنبله تکامل یافته، کاملا از این گوهری ارضا شده. بلافاصله به لیست محبوبهایم اضافه شد و مطمئنم سالها آن را گرامی خواهم داشت. «ایریس» برند زِرجُف باید صبر کند تا نوبتش برسد (چون آن را هم تست کردهام). با این قیمت، رقابت با لاتزا برایش سخت خواهد بود. ماندگاری و پخشبوی هر دو روی پوستم متوسط است، اما اصلا اذیتم نمیکند اگر دوباره اسپری کنم—فقط برای لذت بردن از آغاز شگفتانگیز سنبلهاش.
**لَاتِزا** یک عطر فوقالعاده بر پایه **ریزومِ ایریس** است—شاید حتی **نمونهٔ کامل** این خانواده به همراه **ایریس سیلور میست** از سرژ لوتنس. در این عطر، ایریس/اوریس بهعنوان یک نت مرکب از سه شکل متفاوت ایریس استخراج شده: **اسانس ایریس ایتالیایی**، **کرهٔ ریشهٔ ایریس ایتالیایی** و **کرهٔ ریشهٔ ایریس فرانسوی**—این ترکیبات به نت ایریس عمقی رادیکال میبخشند؛ نتی که حتی در عطرهایی که اختصاصاً به آن پرداختهاند، اغلب نقش حمایتی دارد. در **ابتدا**، **میانه** و **پایانی** این عطر، جنبههای کاملا متفاوتی از ایریس/اوریس را تجربه میکنید: از **کرمی و کرهای** تا **ریشهٔ خشک و مخمری**، از **گلهای خنک و ظریف** تا نواختهای دیگر—ایریس اینجا همهچیز دارد. در نظر بگیرید که این نت با مجموعهای از نتهای مکمل همراه شده تا تصوری کامل از یک **دنیای ایریس** خلق کند؛ گویی در یک نمایش **فضا-زمان** از تکامل این نت حرکت میکنید—متغیر، مارپیچ، و با این حال اساساً همان **گل/ریشه** باقی میماند. کیفیت **کرمی** آن با **چوب صندل میسور واقعی** جفت شده که هم ویژگیهای چوبی صندل و هم نت ایریس را برجسته میکند و بویی **غلیظ، گرد، و در عین حال اتری** میآفریند—گویی از مرغوبترین مواد طبیعی ساخته شده، اما با لمس ظریفی از **ایزو ای سوپر** (مثل یک آرایش سبک) تکمیل شده که شما را به سوی **اکورد شامپاین** هدایت میکند؛ کمی گازی، اما بهتدریج در کیفیت **مخمری** سنگینترِ آغاز عطر محو میشود. **برگاموت**، **نارولی** و **خزه بلوط** به عناصر درخشانتر ایریس در لایههای بالایی میپردازند و بلافاصله با **چرم دودی** در لایههای پایینی متضاد میشوند—چرمی که تصاویری از **مدلهای جوان شیک** (فرقی نمیکند مرد یا زن) در نور خیرهکنندهٔ یک روز تابستانی تداعی میکند؛ شاید نور آفتاب که از استخر منعکس میشود و تصویرشان را به **نوردهی بیشازحد** میکشاند. **ایلنگ-ایلنگ** و **توبروز** نیز در حاشیههای این عطر وارد و خارج میشوند—گاهی به سوی عناصر ** شیرین و کرمی** در لایههای کناری میروند و گاهی کیفیت **گلهای کهنه و سنگین** را یادآور میشوند. به هر حال، وقتی ظاهر میشوند، رقص نتهایی که پیشتر در حال کار هستند، ایریس/اوریس این عطر را آنقدر **درگیر لحظات نمادین** ژانرهای مختلف عطرسازی میکند و در عین حال آنقدر **فراتر و یکپارچه** است که نمیتوان نام دیگری بر آن نهاد: **لَاتِزا**! **۱۰/۱۰** (نقد: جس و وس اچ)
مواظب باشید، آغاز این عطر بسیار زنانه است، اما خشکشدنش واقعاً زیبا و ۱۰۰٪ یونیسکس است. ممکن است برخی نیاز به چند بار استفاده داشته باشند تا این عطر را درک و قدرش را بدانند. ۱۰ از ۱۰—عطر خیرهکننده، ظریف و لوکس به سبک ایتالیایی. متأسفانه بعضیها فقط به خاطر آغازش آن را کنار میگذارند. لطفاً شانس مناسبی به آن بدهید تا متوجه شوید. بدون شک محبوبترین عطر ایریس موجود در بازار برای من است.
به نظرم این عطر کاملاً یونیسکس است، اما از روی شروعش قضاوتش نکنید. با انفجاری از ریشهسوسن («یک ریشهسوسن واقعاً دلنشین») آغاز میشود، سپس به ترکیب چرم/خزهبلوط تبدیل میشود، در حالی که ریشهسوسن خیلی ملایمتر میشود اما همچنان قابل تشخیص است. به ندرت نوتهای گل را حس میکنم، اما دُزی قوی از خزهبلوط را در تمام عمر عطر احساس میکنم. اگر به فکر خرید این عطر هستید، مطمئن شوید که خزهبلوط را دوست دارید—چون خیلیها بوی خاکی، معدنی، پیادهروی مرطوب و چوبی را توصیف میکنند؛ حدس بزنید، این همان خزهبلوط است. خرید کورکورانهای امن؟ **نه**. خوشحالم که اول نمونهاش را گرفتم. متأسفانه خزهبلوط نوتی نیست که خیلی دوستش داشته باشم، اما باید بگویم که به نظرم **لآتِزا** خزهبلوط را بسیار استادانه به کار برده. اشتباه نکنید، عطر زیبایی است؛ فقط فکر میکنم بینی ناپختهام هنوز نیاموخته که خزهبلوط را در عطرسازی واقعاً قدر بداند—شاید لآتِزا بتواند به من یاد بدهد.
«لَاتِزا» زیباست. برای من تداعیکننده کسی است با قدرت، ظرافت و ذوق خاص، کسی که زندگیاش پر از خوششانسی است. با پوشیدن این عطر احساس میکنی زندگی بستر گلسرخ (یا گل سوسن؟) است. شخصاً برای من بیشازحد کامل است، آنقدر بیعیب که خفهکننده میشود. تا ساعت سه بعدازظهر دلم برای ناخوشایندی خفهکنندهٔ «آیریس سیلور میست» و تاریکی مبهم «دیور اُم» تنگ شده. اما این فقط مشکل من است. ماندگاریاش فوقالعاده است: اول صابونی شروع میشود، بعد از چند ساعت کرمی میشود و تا آخر روز باقی میماند.
«لَاتِزا» بسیار خوشبوست. اولین چیزی که حس میکنم بوی شدید پودری، ریشهای (مثل ریشه سوسن)، نشاستهای و پودر آرایشی است. سپس در مراحل پایانی، رگههای ظریفی از چرم نرم (مثل چرم قهوهای در تصویر—نه چرم مخملی و نه چرم سیاه) و خزه بلوط به مشام میرسد. گلگونی هم در آن هست، اما نمیتوانم بگویم دقیقاً کدام گلها را استشمام میکنم. کل ترکیبات کمی حس کرممانند، پودری و مشکمانندِ لوسیون نیوا را دارد، مخلوط با یک لوسیون کرمی و گلگون مبهم. بسیار زنانه، نرم و شیک است. کمی یادآور جدیدترین فرمولاسیون «ریو گوچ» است که فوقالعاده پودری است. پخشبوی آن کم است که برای من مشکلی نیست، اما ماندگاری بالایی دارد. برای هوای خنک بسیار مناسب است. عالی! A+
قطعاً یک تکگل سوسن نیست. «لآتِزا» عطر گلچرمی فوقالعاده زنانهای است که از نتهای شامپاین و مرکبات شروع میشود، سپس به سوسن پودری و ریشهای ظریف (اگر بهدنبالش بگردید) میرسد و در نهایت با چرم نرم و لوکسی به پایان میرسد. این عطر در طیف یونیسکس، بیشتر به سمت زنانه متمایل است و ماندگاری و پخشبوی خوبی دارد. من شخصاً سوسن را با آن سادگی «خمیر نان»-مانند، خنک و بیتکلف ترجیح میدهم. لآتِزا چنین نیست. اما فکر میکنم سوسن یکی از آن نتهایی در عطرسازی است که مردم را به گروههای مختلفی تقسیم میکند، هرکدام بهدنبال ایدهآلهای کاملاً متفاوتی. عطر خوبی است، اما سلیقه من نیست.
با کمی اضطراب منتظر رسیدن این عطر بودم چون بدون تست قبلی خریدمش—مثل عطر «الا» از آرکیست که اون هم بدون تست خریده بودم و برام بیشتر ناامیدکننده بود تا موفق. نگران بودم این یکی چطور از آب دربیاد. خوب، این عطر *عالی*ه! تا حالا عطر مبتنی بر گل سوسن (ایریس) به این اندازه درخشان، تازه، کرمی و شاد بو نکشیدم. معمولاً ایریس در عطرسازی خشک، ریشهای و غمگینه، اما این یکی خالصِ لذتِ محضه. خیلی خوشحالم که یه عشق جدید پیدا کردم.
این عطر رو واقعی دوست دارم. یه زیبایی گردوغبارآلود، مومی و پودریه که دوست دارم بیشتر بپوشم، اما با قیمت ۱۶۵ دلار آمریکا (۲۵۰ دلار استرالیا) برای ۳۵ میلیلیتر، فقط وقتی احساس خاص بودن میکنم ازش استفاده میکنم. مثل امروز و دیروز—بله، دو روز پیاپی ازش استفاده کردم که برای من نادره. این ۵ میلیلیتر گرانبهایم رو تا آخرین قطره نگه میدارم و منتظر میمونم تو لاتاری برنده بشم تا یه شیشه کامل بخرم! :) چند بار استفاده کردم تا واقعاً عاشق زیباییش بشم، و حالا حتی وقتی خوابم بیتابش. نمرهی کامل: A+، ۱۰ از ۱۰.
بهترین عطر پودریایه که بوییدم، اما خیلی زنانهست. عطر فوقالعاده و بسیار زیباییه، ولی برای مردان نیست. اثری بینظیره، اما کاش اینقدر زنانه نبود. با این حال، نمرهاش ۸ از ۱۰.
آه، تجمل خالص… **لآتِزا** یادآور یک حمام حبابی لوکس بعد از یک روز طولانی است. کیف چرمی نرم ایتالیاییات را زمین بگذار، کفشهای مانولو بلانیکات را دربیاور و وان بزرگ اسپایت را پر کن. برای خودت یک لیوان پروسکو بریز. حالا آن شیر حمام پودری کجاست؟ آها، اینجاست! چه زیبا، شیری، نشاستهای، ابریشمگون، الهی. پردهها را بالا بزن تا آخرین نور غروب وارد شود. داخل برو و خیس بخور. جرعهجرعه بنوش. لذت ببر. غرق شو. فرار کن. وقت آن است که در یک روب حمام ضخیم و نرم خودت را بپیچی. گلهای سنبل ابریشمگون که به پوست گرم و شیرین مایلبهصدفیات چسبیدهاند. باز هم بنوش. آرام بگیر. رها شو. و فردا دوباره همهچیز را تکرار کن.
۷ از ۱۰
کرمی، تمیز، کرهای... ممم. ریشهسوسنِ آغازین این عطر یادآور رژلب است. وقتی شکوفا میشود، نوتهای ظریف چوب، خزه و گلها با هم ترکیب میشوند، بینقص و یکدست. واقعاً عاشقش هستم! رویایی است، ستارهی این عطر جفت شدن ریشهسوسن و اوریس است—حتماً باید امتحانش کنید اگر این نوتها را دوست دارید. زیبا و برنده است! در تمام فصلها قابلپوشیدن است؛ حتی در گرمای شدید تابستان هم پوستم با آن میدرخشد! تصور میکنم در هوای خنکتر هم فوقالعاده باشد. باید این ریشهسوسن را برای خودم داشته باشم!
بالاخره تصمیم گرفتم و خریدش کردم!! اولین باری که امتحانش کردم، آنقدر به ریشهسنبل علاقهمند نبودم، پس تقریباً هیچ انتظار یا مرجعی نداشتم (بهجز دیور اوم، که خودش یک استاندارد بالاییه)—واکنشم فقط این بود: «خوبه!» بعداً، این نوت روی من نشست و مثل همیشه کارم رو کردم: یعنی خودم رو در معرض انواع مختلفش قرار دادم و نمونهها رو مقایسه کردم. ماهها بعد، بالاخره به این نتیجه رسیدم که هیچ عطر ریشهسنبل بهتری از این وجود نداره. *ایریس سیلور میست حتی به پای این نمیرسه.*
شروع تاریک و ریشهای دارد، سپس بسیار پودری و گلسرخی میشود و خیلی یاد عطر بوربری بریت مردانه میاندازد. عطر زیبایی است.
عطر – برگاموت، مخمر، صندل و سنبله با ظهور گاهبهگاه خزه بلوط و چرم. فصل/زمان روز – ترجیح میدهم در ماههای سردتر، روز یا شب از آن استفاده کنم. پخشبوی – توجهها را جلب میکند و تحسین برمیانگیزد. ماندگاری – بهطور مداوم ۸ ساعت دوام میآورد. #۲۲
بهترین و خیرهکنندهترین گل سوسن که تا حالا بو کردهام. فوقالعادهست. بینظیر!!! عاشق گل سوسن هستم. این یکی بیهمتاست. شکوهمند. آسمانی.
ایریس رویایی شگفتانگیز! توصیف زیبایی «لآتزا» دشوار است. از آغاز مخمریاش که به شکلی عجیب اما مغناطیسی است، تا ظهور ایریس کرهای خیرهکننده پس از چند دقیقه، و سپس چرم، صندل و خزه بلوط که ظرافت شکننده گل را تیره میکنند—کل عطر موفق میشود اتاقی کمنور را مجسم کند که منتظر عاشقانش است. دهه ۱۹۴۰ یا شاید ۱۹۵۰، و اشتیاق به چیزی فراتر. عاشقی در انتظار معشوقش. یک مبل چسترفیلد چرمی؛ کتابخانهای چوبی کهنه؛ گلدانی با گلهای سوسن در گوشه که شروع به پژمردن کرده؛ پفکهای پودری و سیگاری که از لبها آویزان است. انتظار («لآتزا») به پایان رسیده. و زیباترین ایریس در سهبعد، با شکوه سیاهوسفید، آنطور که هرگز نبویدهاید، گشوده میشود. نیازی به تزیینات نیست؛ ایریس اینجا به آنها نیازی ندارد. ظریف، شکننده، کاملا مسحورکننده. یکی از بهترین انتشارهای سال، و ایریسی که افسانهای خواهد شد! پخشبوی و ماندگاری عالی، حتی پس از ۱۵ ساعت بهراحتی قابل تشخیص.
آنچه آلفاروم گفت، البته من بهش ۱۰ از ۱۰ میدم. ایریس (سوسن) نتِ اولِ من است و تا حالا هیچ عطر دیگری پیدا نکردم که حتی نزدیک به زیبایی این یکی باشه. به تعریفها اعتماد کن!
این عطر خیلی شبیه *«هیستوار دِ پارفوم توبروز نمبر ۱»* از مجموعهٔ توبروزهاست، ولی اون یکی بعد از خشکشدن بیشتر به سمت بوی ادکلنهای بعد از تراشیدن میره، در حالی که *«لاتِزا»* روی پوست من بیشتر گلپودری میمونه.
@alfarom چه نقد زیبایی! واقعاً الان عاشق این عطر شدم. (خب، اول یه نمونه سفارش میدم ؛) بعد از اینکه یه ذائقهای از این عطر بگیرم، بازمیگردم و نظرم رو میگم.
بازار عطر امروزی انگار بین برندهایی که روندهای جدید میسازند و آنهایی که با نتایج اغلب فاجعهبار از آنها تقلید میکنند، دوپاره شده است. بین لوکسهای زرقوبرقدار و ولگرد و هنرنمایان متکبر با محتوای اندک. بین خطهای اینستاگرامی (برندهایی که ۱۵ عطر کاملا بیربط را همزمان عرضه میکنند) و افراد مرموزی که برندهای فراموششدهای از دوران دیگر را با فرمولهای *کهن* یافتشده در داروفروشیهای گمشده در گوشهوکنار جهان زنده میکنند. در این سناریوی غمانگیز و تا حد زیادی مسخره، ماسکه (Masque) کار خود را میکند و بهسادگی آثار برجستهای از عطرسازی ارائه میدهد، نه محصولات مد زودگذر یا لوکسهای مصرفگرای سطحی. من از روز اول (در واقع روز دوم، چون هرگز فرصت نکردم دو عطر اولیهشان در ۲۰۱۲، دولچاکوا و پترا را بو کنم) طرفدار پرشور ماسکه بودهام و باید بگویم هیچگاه مرا ناامید نکرده است. این بار نوبت به **لآتزا** (L'Attesa) رسیده؛ ترکیبی محور بنفشه که با وجود اینکه بهدلیل عنصر اصلیاش (بنفشه که سالهاست محبوبیت زیادی دارد) کمی مدزده بهنظر میرسد، اثری جاودانه و کلاسیک از عطرسازی است. اکثر عطرهای بنفشه یا خیلی سبک هستند و با تکیه بر اثری موقت سبز/هویجی/چرمی/ریشی، سرانجام به مقوا تبدیل میشوند یا کاملا آرایشی/لبمرطوب میشوند. اما لآتزا با آکوردی منحصر بهفرد و در عین حال آشنا از بنفشهی ریشی و چیزی شروع میشود که من آن را سبز و کمی ترش (آکورد شامپاین؟) طبقهبندی میکنم. بنفشه بهتدریج پودریتر میشود، در حالی که افزودن عنصری گلمانند از سقوط عطر به آن نجواهای چوبی معمول در عطرهای مدرن بنفشه جلوگیری میکند. این بنفشهای تمامعیار است که همهی جنبههای بنفشهگونهاش را در طول تکامل حفظ میکند: پودری اما چرمی، ریشی و در عین حال گلمانند، کرمی و dekadent. رویکردی بالغ به موضوع اصلی یا چیزی که از کلاسیکترین برندهای فرانسوی مثل شانل انتظار دارید. چیزی که شلوار کسی را پایین نمیاندازد یا شما را خفنتر نشان نمیدهد. چیزی که فقط آنهایی که واقعا عطر دوست دارند، احتمالا پیچیدگی و ظرافتش را درک میکنند. لآتزا اثباتی است بر این که عطرسازی هنوز زنده است و میتواند کاملا مستقل از مد باشد. چیزی که بیش از یک فصل دوام میآورد تا موج بعدی حول *محصول* بعدی شکل بگیرد. لآتزا عطرسازی خالص است. یکی از آن عطرهایی که همهی ویژگیهای لازم برای تبدیل شدن به ستون این ژانر و قرار گرفتن در کنار غولهای گذشته را دارد. برجسته. ۹ از ۱۰.
این همان ترکیب **چرم-آیریس** است که تا الان منتظرش بودم! شبیه چرم موجود در: + **آیریس سندره** از نائومی گودسیر + **آیری-دل** از نومنکلاتور اما **لآتزا** کاملاً متفاوت است (همانطور که خواهر آلساندرو گفت) او گفت: *«ترکیب آیریس و چرم هرگز از بین نمیرود»*. درست میگفت، این بو تا آخر باقی میماند، برخلاف عطرهای نائومی و نومنکلاتور که بعد از چند دقیقه محو میشوند و بویشان کاملاً تغییر میکند. و جالب اینجاست که **لآتزا** بسیار قوی و پرحجم باقی میماند. برای کسانی که به دنبال عطرهای آیریس-چرم هستند، واقعاً شایستهست. و درباره **بطری جدید**—اگرچه من بطری قدیمی را ترجیح میدهم—اما **اسپری آن فوقالعاده است**، تا وقتی دکمه را نگه داشتهاید، اسپری میکند (تا جایی که یادم میآید).
عطر گلِ غبارآلودی. به نظر میرسد بومادران (گیاه جارو) است. بوی روغن اساسی بومادران میدهد. خوشبو است، کمی هم تیره—نه آنقدر درخشان که ترکیب گلمانندی باشد.