تصاویر
لِئِر دو تم نینا ریچی | l'air du temps nina ricci
لِئِر دو تم نینا ریچی | l'air du temps nina ricci
l'air du temps nina ricci
L'Air du Temps by Nina Ricci is a Floral fragrance for women. L'Air du Temps was launched in 1948. The nose behind this fragrance is Francis Fabron. Top notes are Carnation, Aldehydes, Rose, Neroli, Brazilian Rosewood, Peach and Bergamot; middle notes are Carnation, Cloves, Gardenia, Jasmine, Rose, Ylang-Ylang, Violet, Orris Root, Rosemary and Orchid; base notes are Spices, Iris, Oakmoss, Musk, Sandalwood, Benzoin, Amber, Vetiver and Cedar.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Nina Ricci
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس
تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Francis Fabron (francis fabron)
Carnation (carnation)
Aldehydes (aldehydes)
Rose (rose)
نرولی (اسانس تقطیری بهارنارنج) (neroli)
Brazilian Rosewood (brazilian rosewood)
هلو (peach)
ترنج (برگاموت) (bergamot)
Cloves (cloves)
Gardenia (gardenia)
Jasmine (jasmine)
Ylang-Ylang (ylang_ylang)
Violet (violet)
Orris Root (orris root)
Rosemary (rosemary)
Orchid (orchid)
Spices (spices)
Iris (iris)
Oakmoss (oakmoss)
Musk (musk)
Sandalwood (sandalwood)
Benzoin (benzoin)
Amber (amber)
Vetiver (vetiver)
Cedar (cedar)
این عطر یادم میاندازه از پالوما پیکاسو. با این تفاوت که اون رو دوست نداشتم، اما «لِئر دو تم» رو دوست دارم. همین که اسپریش میکنم بوی مرکبات سرد میده، بعد مسک قوی و خزه بلوط. کمی یادم میاندازه از صابون مارسی، و ملحفهای که فقط با صابون مارسی شسته شده و هیچ چیز دیگهای، گذاشته باشن خشک بشه، اگه معنیاش رو متوجه بشی. نمیتونم بگم عطر موردعلاقهامه، دوباره نمیخرمش، اما گاهی هنوز استفادهاش میکنم.
در همان آغاز، موجی از آلدهیدها و مرکبات حس میشود، سپس نوت میخک-مخملک آشکار میشود، اما غلبه نمیکند؛ چون با مجموعهای مستحکم از گلهای گوناگون تعادل یافته و محصور شدهاست—با گرایشی سفید به سمت گل یاسمن و گل یاسمن باغی، ولی نه بهطور مشخص. همهی اینها بر پایهای پیچیده استوارند که گویی در نقطهای قرار دارد که عطرهای پودری (ریزوم ایریس)، کهربایی، مشکمانند، خزهای (چوبی) و چوبی (صندل) به هم میرسند. «لِئر دو تم» (L'Aire du Temps) همچون سفری لذتبخش در دنیای گلهاست، و اگر پروفایل عطرش کمی تکراری و پیشپاافتاده بهنظر برسد، البته که این سرنوشت نهایی همهی کلاسیکهاست (عطر یا غیر آن) که هزاران تقلید و ادای احترام را برانگیختهاند.
اولین اسپری و فکر کردم: همین بود که از خریدنش تردید داشتم، دُزی سنگین و کهنه از آلدئیدها و گلهای سفید، میخک و اینجور بوهای تند و تند. گفتم خب، زندگی کن و درس بگیر. نیم ساعت بعد، بوی گرم و نرم و ادویهای و گلین زیبایی به مشامم میخورد و متوجه شدم همین عطره که توی ذهنم کنار گذاشته بودم چون برایم خیلی سنگین و قدیمی بود. واقعاً زندگی کن و درس بگیر! خشکشدن میانی تا نهاییش آنقدر خوبه که میتونم بگم این عطر رو دوست دارم. فقط پنج دقیقه اولش خوب نبود، اما فکر میکنم ارزشی بود که برای لذت بعدیش بپردازم.
نمیدانم چطور، اما این عطر مرا به سمت خود کشید به خاطر نوستالژیای که وجود خارجی ندارد؛ در خاطرات ساختگیام، صحنهای هست که شیشهاش را روی میز یکی از زنان فامیل دیدم… یا شاید واقعاً چنین چیزی بوده. امروز فرصت امتحان کردنش را داشتم و تعجب! واقعاً دوستش دارم. عطر بسیار نوستالژیک و کمی وینتیجی، گل سفید با ادویه است. راستش، میتوانم خودم را با آن تصور کنم! احتمالاً یک شیشه بزرگش را میخرم، نه فقط به خاطر شیشه زیبایش، بلکه برای غرق شدن گهگاه در دستهٔ گل وینتیجیای که دنیا در آن کندتر بود.
این رو با ۱۷ دلار تو رایت اید از قسمت حراجی خریدم. بویش مثل بوی بد گربهسانه به خاطر آلدئیدها. اگه میخوای نسخه ارزون قیمت عطر شانل شماره ۵ رو امتحان کنی، احتمالاً دوستش داری.
وقتی اولین بار اینو گرفتم، از همه دوستام پرسیدم فکر میکنند بوی من چی میده، همه فقط گفتن «گرم». نمیدونم این چه چیزی بهت میگه. وقتی اول میزنی، یه بوی قوی ادرار گربه حس میشه که یه مدتی طول میکشه تا از بین بره، اما وقتی از بین رفت، بوی نرم و ملایمی داره. کاش بیشتر دوستش داشتم.
«گفته میشود عطر موردعلاقهٔ مارگارت تاچر، نخستوزیر سابق بریتانیا بوده است.»
واو، تا حالا نشده بود که عطرِ داخل مغازهای رو دوست داشته باشم و بعد بیام اینجا و با توصیفِ کاملا متفاوتی نسبت به تجربهام مواجه شوم! خخخ. این عطر رو داخل مغازه امتحان کردم چون اولین عطر هدیهای که گرفتم، نینا از نینا ریچی بود و کنجکاو شدم این بوِ دیگه رو هم تست کنم، فقط برای تفریح. آخرش خیلی خوشم اومد. اما اینجا نوشته اصلیترین ترکیبش، گرم و ادویهایه که من تعجب کردم چون اصلا چنین چیزی حس نکردم! برام این عطر، آلدئیدهای دلنشین، بنفشه، پودری، گل سنبل و چوب بود. حتی کمترین بوی گرم و ادویهای هم به مشامم نرسید—شاید حس بویاییام مشکل داره یا قبلش عطرهای زیادی بو کرده بودم!
عطر کلاریس استارلینگ. این، همراه با کرم پوست ایویان.
این یه حس تمیز، بدون تظاهر، و نوستالژیک کافههای اروپاییه. زنی که این استایل رو میپوشه، ظریف، آرام و مهربونه.
«لِایر دو تم» بعد از جنگ جهانی دوم همهجا حضور داشت (به همین دلیل کبوتر صلح روی شیشهی عطرش نقش بسته) و از آن زمان تا به حال به شکلی در تولید باقی مانده. لایهای تیز و سبز/گلمانند روی بویی گرم، خرسندی، شیرین و پوستمانند با بافتی ابریشمگونه قرار دارد. رگههای سبز سخت تلاش میکنند شیرینی را قطع کنند، اما در نهایت بازنده میشوند. بافت ابریشمگون پوستی ناشی از سالیسیلاتها است و کمی یادآور کرم ضدآفتاب است، بدون اینکه بوئی آشکار نارگیلی داشته باشد. سلیقهی من نیست. بیش از حد شیرین، بیش از حد نرم، بیش از حد هلویی-کرمی. «مادرانگی» به بدترین معنای کلمه. سخت است تصور کنم با قهرمانانی مثل کلاریس استارلینگ («گاهی عطر لیر دو تم میزنی… اما نه امروز») جور دربیاید، مگر اینکه احتمالاً در کودکی هر چه را که به عنوان عطر «مؤدبانه» و زنانه یاد گرفته بود در ذهنش ثبت کرده و دیگر هرگز به آن فکر نکرده باشد.
عطر آلدئیدی گلدار شاداب، درخشان و پاکیزهای با بوی صابون تازه و نور خورشید، همراه با طراوت شامپاین. بلافاصله یاد عطر عربی «افشان» از راساسی میاندازد. هنوز هم برای بانوان شیکپوشی که از هرجومرج عطرهای مدرن سفورا خسته شدهاند، مناسب و بهروز است و مانند گذشته دوام خوبی هم دارد.
یادم میآد که مادرم وقتی من بچه بودم در دههٔ ۶۰ این عطر را میزد. به مرور سالها، اشتباهی آن را با نسخهٔ اصلی اسکار دلا رنتا قاطی کردم؛ آن یکی هم در دههٔ ۹۰ از نظر ترکیب و نتها خیلی شبیه به نظر میرسید. «لِئر» امروز—بهخصوص ادکلن نسخهٔ ایدیتی که پویگ در اسپانیا تولید میکند—خیلی سبک، خیلی روشن است و بعد از چند دقیقه ( دقیقاً ۱۵ دقیقه، هوپ! ناپدید میشود). اسکار هم همینطور. متأسفانه به یک عطر ارزان قیمت داروخانهای تنزل پیدا کرده. اخیراً یک شیشهٔ فیجی از داروخانه خریدم تا دوباره عشقم به آن را زنده کنم؛ همان اولین عطر زندگیام که دههٔ ۷۰ خریده بودم. فیجی امروزه تقریباً عین «لِئر» است، اما کمی ماندگاری بیشتری دارد و در فرانسه ساخته میشود. سراغ نسخهٔ فعلی ایدیتی «لِئر دو تم» نروید؛ اتلاف پول است و هیچ ماندگاری ندارد. حتی بطریهای سایز کوچک هم ارزانتر شده: یک پلاستیک نازک روی شیشه، مثل یک گلولهٔ پلاستیکی، دیگر خبری از شیشهٔ مارپیچ و درپوش کبوتری نیست. ناامید شدم، اما تعجب نکردم.
این تمیز، دنج و کمی پودریه. بوی کرم زیبایی دوو میده. 🥰
**هواِ دو زمان** در سال ۱۹۴۸ معرفی شد، وقتی جهان داشت از جنگ جهانی دوم بهبود مییافت و آمریکا رونق گرفته بود. آن سربازان یقهآبی که از بندرهای دورافتاده برمیگشتند و کمی دربارهٔ شامپاین فرانسوی و عطر فرانسوی یاد گرفته بودند. پسانداز میکردند تا این عطر را در روزی خاص به معشوقهها یا همسرانشان هدیه دهند. فکر میکنم چه تعداد از نسل بومرها مدیون این عطر هستند—حداقل بخشی از وجودشان؟ حتماً یکی از محبوبترین و خاصترین عطرهای آن دوران بوده. من که در دههٔ ۱۹۸۰ در شمال شرقی اوهایو بزرگ شدم، حس میکنم این عطر را روی میز آرایش مادرها یا خواهرهای بزرگتر همهٔ دوستانم دیدهام. (گرچه در خانهٔ ما نبود؛ شاید همین موضوع دلیل ژنتیکی برای تجربهٔ شخصیام باشد.) چه شیشهٔ زیبایی! البته ما همیشه چند بوییدنی میدزدیدیم. اما هر بار ناامید میشدم. بویش مثل چیزهایی بود که باید داخل توالت ریخته یا دور انداخته میشد. برسیم به امروز، ۲۰۲۵. من ۶۰۰ نمونه و ۳۵۰ شیشهٔ کوچک جمع کردهام (شاید بعد از تاریخ خاصی در نوامبر ۲۰۲۴ کمی در مکانیسمهای مقابلهایام زیادهروی کردهام). یک شیشهٔ قدیمی کوچک دارم و تصمیم میگیرم دوباره امتحان کنم… اف! آن بوی کهنهٔ پوشک هنوز هست! اما صبور میمانم و منتظر میمانم تا خشک شود. خشکشدنش بسیار بهتر است و آن نوت پوشکی محو شده. اما آیا خشکشدن ارزش آن ۴۵ دقیقهٔ اولِ بدبو را دارد؟ نه. ارزش ندارد. این اتفاق با بسیاری از عطرهای کلاسیک افتاده و من فکر میکردم یا شیشه فاسد شده یا بینیام هنوز آنقدر بالغ نیست که بتواند قدردانش باشد. (اگر بعد از ۵۰ سال هنوز بالغ نشده، دیگر امیدی نیست!) اما حالا فکر میکنم نه. احتمالاً نوتی در فرمولاسیونهای قدیمی وجود دارد که با من سازگار نیست. خزهٔ بلوط، کاسیس، یا یکی از گلهای سفید؟ مطمئن نیستم. تنها توصیهام به کسانی که در موقعیت مشابهی هستند این است: اگر میتوانید، از خویشاوندان مسنترتان بپرسید. گمان میکنم دلیلی داشته که مادران و نیاکانم از برخی بوها پرهیز میکردند. حالا من هم یاد گرفتهام که باید همین کار را بکنم—و این هم اشکالی ندارد.
آغازش با رایحهی تازهی بهارنارنج، میخک پودری و گلمیخک، همراه با آلدئیدها است. بعد از سی دقیقه به گل سوسن واقعگرایانه و مستکنندهای تبدیل میشود که با گلمیخک و بافتی خشک، چوبی و پودری همراه است. اگر بیشتر صبر کنید، به کهربای گلدار و عسلی بدل میشود. مدتها بود چنین عطر چندلایه و دگرگونشونی بو نکشیدم. آغازش هیچ شباهتی به روند اصلی عطر ندارد؛ چیزی که در بیشتر عطرها تجربه نمیکنم. معمولاً من تا پایان، فقط نتهای ابتدایی را استشمام میکنم—چه خوب باشد چه بد. اگر آغازش بد باشد، تا آخر همان بوی بد را حس میکنم؛ چیزی که نباید چنین باشد، اما تجربهی من این است. *Air du Temps* یک گلفشانی وینتیج زیباست. گلها در تمام شکوهشان. ترکیب این همه گل و همچنان خوشبو ماندنش کار سختی است، اما اینجا بهشگفتانگیزی جواب داده. بوکتهای گل مدرن در شامپوها همیشه یا خیلی تمیز و مبهم بو میدهند، اما *Air du Temps* هر گل را بهوضوح و قانعکننده منتقل میکند. شاید آغازش کمی بوی پودر بچه دهد، اما سریع از بین میرود. **ویرایش:** ماندگاری و پخشبوی آن شگفتانگیز است. صبح روی مچ دستم اسپری کردم، بعد برای مدتی بیرون رفتم و پیوسته موجهای قوی آن به مشامم میرسید—نه بوی ضعیف، که **موجهای قوی واقعی**. بعد از حدود ۴ ساعت دیگر برای خودم پخشبوی نداشت، اما من همیشه این مشکل را دارم وقتی مدت طولانی در یک ساختمان بمانم. بعد از ۸ ساعت هنوز خشکشدن عسلی، گلمیخکی و چوبیاش را حس میکنم. عاشقش شدهام. قطعاً یک عطر زنانه است، اما من بدون توجه به این موضوع آن را میزنم. اگر پسر باشی و مثل من برایت مهم نباشد، انتخاب خوبی برای جلب توجه است.
دارم *«گل شیپوری سفید»* (رمان *White Oleander*) رو میخوانم و نتوانستم در برابر امتحان کردن عطر امضایی *«کلر ریچاردز»* مقاومت کنم. البته، کاملا متناسب با شخصیتشه. از نظر بویش دقیقا همانی بود که انتظار داشتم، اما بهتر از چیزی که فکر میکردم – اصلا انتظار نداشتم اینقدر دوستش داشته باشم. این عطر، آخرین حد *«آرامشبخش»* هست؛ نمیتونم تصور کنم کسی ازش ناراحت بشه. مثل *«آغوش یک مادر»* تو یه شیشه. اینقدر پاک و در عین حال عمیقا انسانیه. کبوترهای روی شیشه هم مثل *«آبنبات روی کیک»* هستن.
در کلاس خودش. فرشتهگونه، بله، اما اسرارآمیز. بوی دنیای دیگری میدهد.
صبح بخیر. این یک بررسی نیست، اگرچه عطر لِر دو تم را دوست دارم و استفاده میکنم. بعد از درگذشت کری فیشر، از دستیار تاد فیشر پرسیدم که او چه عطری میزد. آنها بسیار مهربان بودند و گفتند عطر لِر دو تم ✨ بود.
آه… شاید دقیقاً بوی اصلی را نداشته باشد، اما همچنان آن موج درخشان آلدهیدی، تمیز و تازه را دارد که در ابتدا مرا مدهوش میکند. نوستالژی! عطر *Sweet Honesty* آون هم همین حس را ایجاد میکند… بعد از خشک شدن، به یک گلفشانی کلاسیک و صابونی پر از میخک، گل سرخ و مشک تبدیل میشود. جایگاهی در این دنیا برای عطرهایی مثل این وجود دارد که شما را به زمان و مکانی دیگر میبرند… بعضی میگویند این عطر برای یک نوامبر سرد عالی است، اما من همیشه فکر میکنم باید آن را در بهار بپوشم، وقتی خورشید گرمتر میشود و زندگی در همه جا شکوفا است.
نمیتونستم تصمیم بگیرم امروزم چی بپوشم و سرسری از لادِت (L'ADT) برداشتم؛ ناخودآگاهم درست گفته بود، انتخاب کاملی برای یک صبح سرد و تلخ نوامبره. گل میخک ملایمی در پیشزمینه قرار داره، همراه با گلهای پودری که روی زمینهای از ادویههای گرم و خزه بلوط ملایم بافته شدن. حس غرق شدن تو یه تخت پرِ کرک غاز رو میده؛ ملافههای سفید تازهشسته دورت پیچیدهاند در حالی که برف بیرون انبوه میشه. خنک و نرم، اما همچنان در آغوشکشنده و دلنشین.
حتی اکانت فرگرنتیکا ساختم فقط برای بررسی این عطر، فکر کنم بعد از این تبدیل به یه دختر عطرِپوش شوم! معمولاً هیچی نمیزنم چون دوست دارم بوی تمیزی یا هیچی بدهم، اما بعد از اینکه این عطر رو تو یه سایت بهم پیشنهاد دادن، یه تستر خریدم. با اینکه هنوز مثل قبل، غیرشیک و معمولی لباس میپوشم، اما با زدن این عطر احساس میکنم ادری هپبورن شدهام. شخصیت و کلاس داره؛ بویی داره که دوست دارم زندگیام هم همینطور بو بده. دوست دارم جایی باشم که این عطر توش عادی باشه، اما متأسفانه تو شهر کوچک و روستاییام این عطر "زیاد" محسوب میشه! با این حال، واقعاً دوستش دارم. من آدم صاف و سادهای هستم، همیشه عطرهای "تازه" میزدم، اما چون پوستم بوی عطر رو سریع جذب میکنه، وقتی از کسی میپرسم آیا عطر زدم یا نه، میگه نه و این افسردهام میکنه. پس این عطر کمکم میکنه تا عطرهای قویتری امتحان کنم، چون میخوام بوی شیک و ظریفی بدهم! البته شاید برای آبوهوای گرم مداوم کمی سنگین باشه. برای ما که به عطرهای پرحضور عادت نداریم، کمی غلیظه. تخصصی تو تشخیص نوتها ندارم، اما گلهای سفید و مشک رو میشناسم، اما بقیه رو نمیتونم نام ببرم—با زمان یاد میگیرم. خلاصه، این عطر به من انگیزه میده تا به ایدئال خودم نزدیکتر شوم.
اولین عطرم، هدیهای از مادر عزیزم وقتی سیزده سالم شد. آن زمان دوستش داشتم و حالا هم دوستش دارم. کلاسیکی جاودانه و بیزمان است. سبک و گلگون، با عمق و ادویههای ملایم.
عطر ۸ ساله… فرمولاسیون ادوتویلت. چوبی بسیار پررنگ با نت غالب صندل. صابونی و بسیار پودری هم هست. گلمانند اما گرم. هیچ نت گل خاصی برجسته نیست، بلکه ترکیبی گرد و همگن است. بوی خزهای مشخصی هم دارد. یکی از بهترین عطرهای شیپر. تاریخچهای طولانی از زمان عرضهاش در ۱۹۴۸ دارد و بارها بازفرمولاسیون شده. من همیشه «الدیتی» را شبیه خمیری صندل یا خود چوب صندل میدانم، نه اسانس آن؛ چون جنبه چوبیاش پررنگتر است. **مقایسه** از روی کنجکاوی شدید، یک شیشه نو سفارش دادم تا فرمولاسیون فعلی را تست کنم. دلم کمی به درد آمد وقتی دیدم عطر در اسپانیا ساخته شده؛ با دلهره اولین اسپری را امتحان کردم، اما ناامید نشدم. شیشه قدیمیام ساخت فرانسه است، باریک و کشیده، در مقابل شیشه جدید که در عکس فراگانتیکا کلفتی و شبیه میوه اژدها دیده میشود، اما در دست بسیار زیباست. مانند کسی که پایینتر اشاره کرده بود، من هم با دیدن صحنهای از «ساکتمانند بره» که هانibal لکتر «الدیتی» کلاریس را استشمام میکند، ترغیب شدم این عطر را بخرم؛ اما ۱۹ سال پیش امکانش را نداشتم. فرمولاسیون فعلی (ساخته ۲۰۲۳) سبکتر است. عطر قدیمی (۲۰۱۶) عمیقتر، غنیتر و چوبیتر است.
مدتی پیش عطر **آیر دو تم** (Air du Temps) از **ریچی** رو گرفتم و فکر نمیکردم اینقدر دوستش داشته باشم. فقط برای امتحان خریدمش، اما مدتی طولانی تقریباً هر روز ازش استفاده میکردم. بعدتر دیگه تولیدش نکردن. چیزی که برام لذتبخش بود، تازگیِ متفاوتش بود؛ خیلی فرق داشت با عطرهای سنگینی که تو دفتر کار میشه بویشون رو حس کرد. سبک اما باکیفیت بود و روی پوستم ماندگار میشد. بسیار زنانه بود. آرام اما نامحسوس نبود. پس یه خاطرهی خوبی ازش دارم. گلاب، بنفشهها و یاسش واقعاً استثنایی بودند.
کاش جرئتش رو داشتم که امروز یکی بخرم و امتحان کنم. همهی نوتهایش خوشبو به نظر میرسن، اما خاطرهی مادرم که برای شبهای خاص از این عطر استفاده میکرد آنقدر قویه که احتمالاً هرگز این کار رو نمیکنم. مثل یکی از نقدهای قبلی، اینگرید.سوپراستار، میشه گفت تقریباً میشه طعم صابونیبودنش رو حس کرد. وقتی مادرم در دههی ۱۹۷۰ خودش رو با این عطر آغشته میکرد، من تقریباً طعم هیچ چیز دیگهای رو حس نمیکردم! (پدرم به اکثر بوها حساسیت نداشت و مادرم داشت تلاش میکرد!) ترکیب آلدهیدها، میخک و گلمیخک و سوسن آنقدر قوی بود که من طعمش رو میفهمیدم تا بویش رو. به جز گلمیخک، امروزه از این بوها کاملاً دوری میکنم. مثل اینکه رنه.سالر کمی شبیه به بازشدن عطر آیدول اورا است که به کابوسم تبدیل شد. (برگردوندمش.) و البته، شباهتش به شانهل شماره ۵ هم هست. متأسفانه، خاطرهی آلدهیدها از کودکی آنقدر در من قویه که مطمئنم از زیباییهای واقعی زیرینش بیبهره ماندهام.
این رو از دههٔ ۷۰ تا ۹۰ میلادی پوشیدم و خیلی قشنگ بود. قوطی سفیدم رو که یا نسخهٔ ادکلن (EDC) یا ادتوالت (EDT) داشت، دوباره پر میکردم و خیلی دوام میآورد. انقدر تعریف ازش شنیدم. حالا فقط نسخهٔ ادپرفیوم (EDP) میخرم که ماندگاری بیشتری داشته باشه. کاش بویش مثل سالهای قبل بود.
**دستهبندی:** تند و مرکباتی **یادداشتها:** با اسپری کردن بوی دستمال مرطوب بچه میدهد؛ آن بوی عمومی محصولات کودک که احتمالاً حالا توانستم تشخیص دهم آلدهیدها هستند. سریعاً همراه با ریشه پودری ایریس و میخکی که آرام آرام اما مطمئن پیش میآید. طول نمیکشد تا عطر کاملاً تحت سلطه میخک مشخص و خزه بلوط جویدار قرار بگیرد. **حال و هوا:** آشپزی کریسمس. کف جنگل مرطوب. پرتقال پر از میخک. گلسنگ و خزه. خاکسترکریستالی. موکتیل بکر. کشتی کروز در شب. صابون هتل. **پخشبو (سیلاژ):** ۱/۱۰. شاید ضعیفترین پخشبویی که تا حالا در مسیر عطرگردیام با آن روبرو شدهام؛ واقعاً بویش مثل اینه که تکهای خزه و میخک تو آب انداختهای، گذاشتهای خیس بخورد، مواد رو در آوردهای و بعد اون آب رو روی پوستت اسپری کردهای. معمولاً دوست ندارم عطرها پررنگ و بلند باشند، اما این هم از آن طرف بام افتاده. **ماندگاری:** ۳/۱۰. وقتی با چنین پخشبو ضعیفی سروکار داری، آیا ماندگاری حتی معیار مهمی هست؟ بعد از یک ساعت تقریباً اثری ازش نیست. **زمان استفاده:** روز یا شب، کاملاً ملایم است. عطر پاییز یا زمستان به دلیل میخک سنگینش. **امتیاز کلی:** ۳/۱۰. بویش مثل اینه کسی مشتی میخک تو تودهای خزه انداخته. نه خوشایند است، نه ناخوشایند. فقط حس زیرزمین مرطوب و نمناک بهم میده. قطعاً تند است به این معنی که نوت میخک پررنگی دارد، اما هیچ گرمایی ندارد. قطعاً نوع سردتر یا تمیزتری از ادویه است. **چه کسی ممکنه بپوشد؟** فیبی بوفه در *فرندز*.
شیشهای وینتیج سال ۱۹۴۸ برای مبادله یا فروش. کمی استفادهشده، همراه با جعبه و کاغذ راهنمای قدیمی. بطری شیشهای ۵۰ میلیلیتری با طرح پرنده کریستالی. در صورت علاقهمند بودن پیام خصوصی بفرستید.
«عطر *لِیر دو تم* (L’Air du Temps) قربانی موفقیت خود شده است؛ آفرینشی که در زمان خود چنان منحصر بهفرد و استادیمحور بود که محبوبیتش باعث شد بسیاری از زنان آن را بپوشند و همین، آن را عادی و تکراری نشان دهد. به همین دلیل، کمکم کنار گذاشته شد و زیبایی و جذابیتش تقریباً از یادها رفت. این عطر، گلدار، گرم و ادویهای است که فوراً دل را میرباید؛ گویی در هوا پیرامونت میرقصد و میچرخد. ترکیبی تازه و زنده از برگاموت، بهارنارنج و آلدهیدها از پوست میتابد، همراه با نوت گرم و دلنشین چوب رز. در قلب گلدار و کلاسیکش، میخک با دُزی غافلگیرکننده گرما میبخشد و نوت میخکِ کمی تلخ و ادویهای، عمق بیشتری به آن میدهد. نتیجه نهایی جادویی است: خشک، ادویهای و گرم، مانند پتوئی از گلهای انبوه که پوشنده را در بر میگیرد. این عطر را دوست دارم و فکر میکنم همچنان شایسته ستایش است. دو شیشه از آن در مجموعهام دارم: یکی *ادو توالت* قدیمی و دیگری *ادو پارفوم* نسخه امروزی. شباهت زیادی بین آنها هست، اما نسخه امروزی نرمتر و گردتر است، با قلب گلدار ملایمتر، در حالی که نسخه قدیمی جراتمندتر و پررنگتر در جنبههای ادویهایاش ظاهر میشود. هر دو خیرهکنندهاند؛ اغلب آنها را با هم میآمیزم، چون نسخه قدیمی روی پوستم دوام چندانی ندارد.»
مثل یک تکه تاریخ داخل یک شیشهاست. وینتیج است، شیک است، بار آلدهیدی سنگینی دارد، اما هنوز کار میکند و هنوز مرتبط است. بسیار نرم و صابونی است، اما گلگون، پودری و ادویهای هم هست. خیلی قابلشناسایی است. فوقالعاده زنانه است، اما به شکلی اطمینانبخش و دلنشین. خود شیشه هم اثری هنری است، زیباست و واقعاً نمادین.
مالکش هستم به عنوان یک تکه از تاریخ. موردعلاقهام نیست، اگرچه فکر میکنم در هوای سرد بهترین حالتش رو نشون میده.
این عطر رو از نسخهٔ محدود و خاصش استفاده میکنم که یه دوست بزرگوار برام فرستاده، ولی هیچجور نمیتونم بفهمم کدومشه—حتماً این یکی نیست. خودش گفته بود که این فرمولاسیون هیچ شباهتی به نسخهٔ کلاسیک نداره، که خوبه، وگرنه فکر میکردم بینیام دیوونه شده! از این عطر خیلی خوشم میاد—اولش یه گلدار آلدئیدی قدیمیجوری حس میشه، بعد تبدیل میشه به یه بوی سبز-چوبی که یادم میاندازه به *L’Ombre dans l’Eau*. بعدش یه یاس شدید و یه آکورد دریایی شور میاد که دقیقاً شبیه همون بوییست که از *Idôle Aura* یا نسخهٔ دوا، *Aura of Roses*، حس میکنم. به نظرم ترکیبی از این بو با مشکها و بنزوینها، دقیقاً مثل بوی ذرت بو دادهٔ داغ و کرهدار میمونه. احتمالاً این نقد براتون بیمعنی باشه، مگر اینکه دقیقاً همون نسخهٔ محدود خاصی رو داشته باشید که دوست پستیام برام فرستاده. هنوز نمیدونم *L’Air du Temps* اصلی چه بویی داره، اما هیچجور نمیتونه مثل این فلانکر خاص باشه—هرچی که باشه.
عطر تندی شیرین و تمیزش رو دوست دارم. و شیشهاش هم خیلی قشنگه. خوشحالم که بالاخره لِر دو تم (L'Air du Temps) رو به مجموعهام اضافه کردم. خیلی خوبه.
این عطر صابونی است، اما چیزی در آن هست که فوراً حس کثیفی میدهد و نمیدانم چیست. شبیه بال آ ورسای است. شاید گل میخک باشد؟ گل میخک هر بار متفاوت از آب درمیآید. بهعنوان طرفدار بزرگ آلدهیدها، آن را دوست دارم، اما ای کاش ماندگاری بیشتری داشت. همچنین برای پوشیدن به اندازه کافی قوی نیست. سالها دنبالش بودم اما نگرفتمش چون احساس زائد بودن میکرد. جدا از مشکل عملکرد، هنوز نمیدانم چه حسی دارم. فکر میکنم ارزش داشته باشد که نسخههای قدیمی مثل روغن حمام، لوسیون یا ادوپارفوم را امتحان کنم، اما مطمئن نیستم که بخواهم فرمولاسیون فعلی را بهتنهایی بخرم.
این عطر یک کلاسیک است، غلیظ بر پایه آلدئیدها، چوبی، شیک و گلین زنانه. بوی آن چنان کهنه و سنتی است که ممکن است کسی فکر کند اولین عطر ساختهشده با گلهای سفید همین باشد. من یک شیشه قدیمی از دهه ۸۰ پیدا کردم و هنوز بوی روز اول را میدهد.
اولین عطرم. مادرم برام خریده بود. آن زمان فکر میکردم بویش قدیمی و «مادربزرگی» است. باید متوجه میشدم؛ مادربزرگم همیشه عطر گل سرخ از الیزابت آردن میزد و حالا که نگاه میکنم، بویش خیلی خوش بود… اما من هجده سالم بود و در سال ۱۹۹۰، عطرهای لولو (یاک!) و کاشارل (اف!) محبوب بودند. ونزیا دومین عطر خوبم بود. اگر الان شباهتهای بین لِر دو تم و ونزیا رو ببینم، واضحه. مادرها بهترین انتخاب رو میدانن.
یک بطری اسپری ادکلن EDT دارم که از ایبی خریدم و دوستش دارم، ولی وای، فقط حدود یک ساعت روی پوستم میماند بعد تبدیل به بوی پوستی میشه! البته پوستم خشکه و عطر رو سریع میخوره. هیچ ایدهای هم ندارم این بطری چقدر سن داره یا قبل از اینکه به دستم برسه چطوری نگهداری شده بود. منش رو داخل یه جعبه روی کف کمدم میذارم، یکی از خنکترین و تاریکترین جاهای خونه. شاید با یه بطری نو شانس بیشتری داشته باشم. یا شاید تو هوای گرمتر بهتر عمل کنه (من تو نیمکره شمالی زندگی میکنم). کسی دیگهای با این مشکل روبرو شده با این EDT؟ نمیدونم، شاید اینجوری باشه که «هرچی پولی دادی همون رو گرفتی» چون دستدوم از ایبی خریدم. ویرایش: بطریش خیلی قشنگه! تقریباً میارزه فقط بخاطر خود بطری نگهش دارم. شبیه عکسی که اینجا هست نیست؛ رویش متن چاپی نداره و کبوترهایش از پلاستیک سادهاند. (فکر کنم پلاستیک باشه.)
این عطر کمی مرا سردرگم کرده. اصلاً سلیقهام نیست، ولی با این حال—با وجود آلدئیدها—دوستش دارم. حتی شیشهاش را تمام کردم! وقتی نوجوان بودم و آن را دریافت کردم، ازش متنفر بودم و گوشهای از اتاقم گذاشتمش. بزرگ که شدم، فکر کردم آنقدرها هم بد نیست و گاهی—اگر کاملا صادق باشم، بسیار به ندرت—ازش استفاده میکردم. معجزه وقتی اتفاق افتاد که باردار شدم؛ به دلایلی، همه عطرهایی که معمولاً دوست نداشتم یا خیلی دوست نداشتم، ناگهان برایم دلپذیر شدند. پس از فرصت استفاده کردم و شیشه را تمام کردم، چون میدانستم وقتی بارداری تموم شود، این «حالت لطف خاص» هم ناپدید میشود. بله، عطر کهنهای است، بله آلدئیدی است، ولی با همه اینها زیباست؛ برای من عطر پودریای است که بوی خاصی از یاسمن، ایلانگیلنگ و میخک کمی ادویهای میدهد. و برای یک بار هم که شده، فکر نمیکنم آلدئیدها بوی ادرار بدهند؛ حسشان میشود، حضور دارند ولی بسیار ملایم. شیشهاش را با دقت نگه داشتم، چون میدانم دیگر هرگز آن را نخواهم خرید. ولی با این حال، خوشحالم که به دستم رسید.
بوی ادکلن مردانهای میده، طبق استانداردهای امروزی.
این عطر کلاسیک است و در عین حال ریشه در نوستالژی دارد، چون تعادلش بین سادگی و بودن یک اثر هنری درست است. شروعش صابونی و تند است. قطعاً میشود بوی میخک و میخکفرنگی را حس کرد. اما کمکم سبکتر میشود. مثل نسیم ملایمی از یک باغ گل میشود. نه گلهای سنگین و غلیظ مثل گوچی فلورا، بلکه مثل وقتی که از کنار باغی رد میشوی و تعجب میکنی چه بوی خوبی میآید. یاد مدرسه شبانهروزیام در ایستگاه کوهستانی میافتم، جایی که باغ گل داشت و هوای تازه و تندی در آن میوزید. دوستش دارم چون ظریف، مناسب محیط کار، زنانه و بسیار آرامشبخش است. هیچوقت خاله یا مادربزرگی نداشتم که چنین عطر یا شبیهش را بزند. اما اگر قرار بود خالهای باشم که سختگیر و در عین حال آرامشبخش بود، این عطر بوی او بود. کسی گفت یادش از راهبهها میآورد و من کاملا موافقم. آنها این عطر را نمیزدند، اما همه چیزهایی که این بو نمایانگرش است را مجسم میکردند. فقط افسوس که فرمول جدیدش دوام ندارد. یک شیشه از دهه نود داشتم که تمام روز میماند. حالا نسخه سال ۲۰۱۰ را دارم که بعد از چند ساعت از بین میرود. چرا همه چیز را رقیق میکنند؟ حالا فقط وقتی خانهام این عطر را میزنم تا بتوانم از این شیشه زیبا دوباره استفاده کنم. و چه شیشه زیبایی! آیا میشود این زیبایی را برگرداند؟ از شیشههای یکنواخت و کسلکننده خسته شدهام.
به خودی خود نظر خاصی دربارهٔ عطر ندارم. اولین باری که بو کردمش، فکر کردم مثل عطر مامانبزرگهاست. بعد مامانم گفت این عطر مال مادربزرگم بوده، کسی که روزی که من به دنیا آمدم سکته کرد و تقریباً در حالت نباتی ماند. حالا هر وقت بویش رو میشنم، نزدیکیای احساس میکنم که هرگز نتوانستم با ناناام تجربه کنم <۳
این فکر من رو به زندگیای میبره که هیچوقت نداشتم و حسی از نوستالژی برمیانگیزه که نباید داشته باشم، چون یکی از اون مادربزرگهای دلنواز با چنین سبک و سیاقی نداشتم. عجیبه. میخک غبارگرفته (به خاطر آلدئیدش) حال و هوای سوگواری برای همه چیزهایی که گذشته و از دست رفته رو تداعی میکنه، ولی بدون اینکه جایی برای امید صبح باقی نذاره. واقعاً اثری هنریه.
دارم از نسخهای چنددههای این ادکلن استفاده میکنم که متعلق به مادربزرگ فوتشدهام بوده و این نظرم راجع بهشه: بوی تعفن مطلق، اصلاً خوب پیر نشده و از همان اول بوی ادرار قوی میده. فقط بنزوئین و گلهایی آغشته به سرکه استشمام میکنم؛ برای من که نه، مچکره. این ادکلن آنقدر کهنه و فاسد شده که قابل استفاده نیست. یک نمونه نو بخر و بعد نظرت رو بازنویسی کن.
«لِایر دو تم» باروکِ سبکی است: آلدهیدهایش مثل حباب میدرخشند و میان نوسان ملایم مرکبات و هلو میرقصند، با میخکِ فلفلیِ مرکزیاش که گوشتِ بدنِ این عطر است—سبک و زنده. کاش هنوز هم چنین بوئی در هواهای امروزی حس میشد؛ این روزها چنین ترکیبی را خیلی خشک و خشن میپندارند، و البته بهاندازهی کافی شیرین نیست. من هر روز یک باغِ جادوییِ زنده را به یک تنقلِ متحرک ترجیح میدهم. سبزیِ خنک که میان گلهای کرمی و آوازخوان، چوبها و ادویهها میدرخشد؛ این فضا با گذشت زمان به پودری نرم و ظریف تبدیل میشود. یادآور یکی از عطرهای موردعلاقهی مادرم در کودکیام است، «ویندسونگ»، و طبیعتاً خاطراتِ خوب را زنده میکند؛ شاید بد نباشد این دو را با هم مقایسه کنم. این عطر یادآورِ معصومیت و شگفتی است، پرورش و مراقبت. فکر میکنم اصلاً چیز بدی نیست—خصوصاً وقتی خستگیِ بزرگسالی اغلب جایی برای الهام باقی نمیگذارد. پس من را با یکی از غیرمحتملترین عطرهای کلاسیک، الهامبخش بدانید.
عطر گلپرپرِ سنگین با زیرنوتهای سبز و ادویهای. بسیار خاص و شما را مستقیم به زمانهای دیگر میبرد! عطر آیکونیک و منحصربهفرد، شیشهٔ منحصربهفرد، حس منحصربهفرد. اما برای هر روز نیست و ممکن است روی پوستتان هم متفاوت از آب بزند—من خودم متوجه شدم. میخک و مریمگلی همراه با بوی صابونی میتواند در بینیتان خیلی غالب شود. آن وقت بوی گلِ کهنهای میگیرید، گرمایش را بالا ببرید و خودتان را در خانهٔ سالمندان، بین خانمهای شیرین سالخورده تصور کنید. این تداعی برای من چندان خوشایند نیست و انتظارش را نداشتم، چون همیشه روی کاغذ این عطر را خیلی بهشتی مییافتم. شاید بیشتر عطری برای هوای گرمتر یا برای لباسها باشد. هنوز امتحانش میکنم و دست بر نمیدارم، چون تازه از داخل شیشه بسیار خوشمزه و خاص است و سالهاست که دلمش را داشتم.
این عطر رو با قیمت بسیار مناسبی از یک فروشگاه سیویاس خریدم. عاشق بطریشم با شیشه شفاف و کبوترهای پلاستیکی. با اولین اسپری، بوی آلدئیدهای حبابی و گازی به مشامم میرسه، یادم میاندازه از شانل شماره ۲۲. بوی بهار نارنج هم حس میکنم. شروعش تازه و درخشان با مرکبات و گلهای پرتقاله، اما تقریباً بلافاصله بعدش بیشتر با اکوردهای گل سفید و بوی صابونی و پودری گلها روبهرو میشم. ترکیبات گلدار قلب عطر رو خیلی زود تشخیص میدم. پیشرفت عملکردش هم کند نیست. فکر نمیکنم این عطر به اندازهای که ساختارنوتها نشان میده پیچیده باشه. بله، عطر گلمحوریه، اما به نظرم بیشتر یکی دو نوع گل خاص درش حس میشه. اولین گلای که به مشامم رسید میخک بود. میخک کمی ادویهای. نوت گل میخک دو بار در فرمولش استفاده شده. بعد گل یاسمن و گل یاسمن سفید (گاردنیا) هست که بوی گل سفید قویای بهش میده. بعدش بنفشهای ترش و در نهایت گل سوسن. سوسن بوی پودری به این عطر داده. گلهای زیبا و نرم. نسخه اصلاحشدهای که الان فروخته میشه، دستهٔ گل ملایم و ظریفیه. شاید در سال انتشارش، ۱۹۴۸، عطر قویتر بوده. البته امروزه دیگر بوی گلهای سنگین رو تحمل نمیکنیم و کلاسیکها رو دوباره میسازند و ملایمترشون میکنند. کلش مثل محصولات حمام معطر گلدار شیرینه—صابون، روغن حمام، پودر. ظرافتش یادم میاندازه از اتاق خواب سفید و تمیزی در یک عمارت، با دیوارهای سفید و وان حمام سفید کنارش. میتونم تختی سفید با بالشتها و روتختی و ملحفههای سفید ببینم. وان حمام پر از کف سفید. به خاطر رنگ «سفید» و بوی صابونی همراه با گلها، خیلی شبیه استی لادر «لینن سفید» هم هست. یکی از اون عطرهای کلاسیک آلدئیدی گلداره، اما به اندازه شانل شماره ۵ پرزرقوبرق نیست. قطعاً محجوب، بیگناه و بسیار بانوانهاست. میتونه عطر زیبایی برای روز عروسی باشه، برای عروسی با لباس سفید. علاوه بر عروس، تصویر راهبه هم تداعی میکنه! مثل لباس سفید راهبهها. زن روحانی، پاک و آرامشبخشی این عطر رو میپوشه، لزوماً راهبه نیست، اما مفهوم رو میفهمی. بوی گل صابونی مدتی میمونه، اما ای کاش بیشتر دوام میآورد. روی پوستم بیشتر از ۴ تا ۵ ساعت نمیماند. درایداونش موسک سفید، کهربا و شاید کمی وانیل. هیچ نوت وتیور یا سبزی حس نمیکنم. موسک سفید دلنشین و آرامشبخشیه؛ ساده و دلپذیر. کمی کهربای روشن هم هست که مثل تثبیتکننده، کل بو رو کنار هم نگه میداره. این عطر رو سخت میتوانم در جمع بپوشم. خیلی راحت، آرام و خانگیاست. فقط داخل خانه جا داره. احساس میکنم فقط میتونم با لباس خواب، قبل از خواب، بعد از دوش یا حمام بزنم تا به خوابم ببره. روی تخت و بالشتها اسپری میکنم. عطر آرامشبخش و بسیار درمانیاست. اصلاً مثل آروماتراپی. با قیمت مسخره زیر ۴۰ دلار، یه عطر کاملاً دلنشین میگیری. یه عطر وینتیج که سعی داره شکوه کلاسیکهای گل سفید مثل شانل ۲۲ رو با قیمت مناسبتر تداعی کنه. فصل بهار و تابستون هم دوستش دارم، چون خیلی خنک و تازهاست. فقط عاشق «لِیر دو تم» هستم!
آلدئیدها، صابون، پودر. یک میخک بسیار صابونی و ادویهای که روی ابر کومولوسی از موسک «گل سفید» استوار است، اما با غیبت محسوس یاس از این دستهٔ گل—سوسن و گل یاسمن درخشاناند، پاکشده از هرگونه رطوبت، شهوت یا ایندولهای تحریکآمیز. آنقدر صابونی که تقریباً میتوانید مزهاش را حس کنید! بهترین همراهش یک شبپوش سفید دکمهدار و خوابیدن با یک قطعه صابون آیوری زیر بالشت است تا رویاهای پاک و بیعیبی ببینید. این عطر یادآور صحنهٔ «آواز بخوان، بلبل خوشصدا» از انیمیشن *سیندرلا* دیزنی است—با هارمونیهای رویایی و نزدیک به هم و حبابهای صابونی رنگینکمانی؛ احتمالاً کبوترهای صلح *لِر دو تم* هم باعث شدهاند این ارتباط با بلبل را برقرار کنم. فیلم سه سال قبل از *لِر دو تم* ساخته شده، اما قطعاً سیندرلا و *لِر دو تم* هر دو آن حس پودرپاشی شدهٔ چینی، آراستگی و ظرافت دههٔ ۵۰ را دارند.
«کرم پوست اِویان استفاده میکنی. گاهی هم عطر لِر دو تمپ رو میزنی. اما نه امروز.»
در سامز کلاب نمونهای داشت، پس روی مچ دست دخترم اسپری کردم. بوی اولیهاش یادم انداخت از پودر بچه یا صابون کلاسیک. ساعتها بعد که به خانه رسیدیم، وقتی از کنارم رد شد، ردّ عطر جادوییای از خودش باقی گذاشت. در هوا بوی شیرین و پاکیزهای میداد. قراره اینو براش بخرم. او عاشق بوی تمیزه. موردعلاقههایش «پنبه گرم تمیز» و «پری الیس ۳۶۰» هست.
خیلی نظرات منفی دربارهٔ فرمولاسیون جدیدش خوندم، نگران بودم که ازش بدم بیاد. نه، برعکس. مطمئنم چندین بار بازفرمولیش کردن، اما نسخهٔ جدیدش بوی زیبایی داره. اولین حس: گلفشانی درخشان و نرم با میخک و میخکفرنگی. تازه، ملایم، کمی ادویهای، پودری و گرد. حس بیزمان و بانویی داره. اکثر گلفشانیهای آلدهیدی که تست کردم، تغییرات ظریفِ DNAی شانهمارک پنج چنل بودن، اما «لِیر دو تم» کاملا متمایز و منحصر بهفرده. میخوام هرچه زودتر یه شیشهٔ کوچیکش بگیرم.
این اولین عطریه که تو زندگی داشتم. پدربزرگم سالهای دههٔ ۸۰ به من هدیه داده بود. شش ماه پیش، چون حس نوستالژی گرفتم، دوباره خریدمش، ولی تا حالا نپوشیدم چون ترکیباتش رو زیاد دوست ندارم. به نظرم بویش کمی کهنهست و اصلاً آدم گورماندی هستم. امروز با عطر دیگهای که خریدم ولی نمیپوشم (لاتفا کهرمه) لایه کردم—بله، بگید بینیام دیوونه!—but روند خشکشدن این ترکیب بوی یه بهشت وانیلی و چوبی میده. شیرینی بیشازحد کهرمه رو هم میگیره. الان بالاخره راهی پیدا کردم که این دو عطر رو—که توی قفسه گرد میگرفتن—بپوشم.
چطور ممکنه اینقدر گل میخک رو دوست داشته باشم اما این رو اینقدر بدبختم؟ هیچوقت نفهمیدم چرا این همچنان اینقدر محبوبه.
امروز پوشیدشم و عاشقش شدم. شیک و کلاسیک، واقعاً یک شاهکار بیزمان. گل میخک رو دوست دارم و اینجا بوی زیادی ازش میآد. ترکیبش بینقصه. دارم کاملاً از این آغوش گرم، دلنشین و درخشان لذت میبرم.
یک معلم خیلی بداخلاق داشتم تو دبستان که این عطر رو میزد. امروز اینو گرفتم، بویش رو دوست دارم، فقط کاش با این عطر اون خاطرهبد همراهش نبود. یادمه یه دستمال قرمز به من داده بود که بوی همین رو میداد. امیدوارم بتونم از اون خاطره بگذرم چون واقعاً بویش رو دوست دارم. بوی *ویندسانگ* هم میده. اولین فکری که وقتی بویش رو کشیدم به سرم اومد این بود: «فرانسوی»؛ مثل بوی کت یه خانم فرانسوی. خیلی پر از گل میخکه. قبلاً از این بو متنفر بودم، اما حالا دوستش دارم. عطر خیلی قوی و سنگینی هم هست.
**امید کهنه در پی ازدستدادن...** عطر گلدار *لِایر دو تم* (L'Air du Temps) ساختهٔ فرانسیس فابرون در سال ۱۹۴۸، بیش از هر چیز با شخصیت کلاریس—با بازی جودی فاستر—در فیلم *سکوت برهها* (۱۹۹۱) گره خورده؛ چیزی که بسیاری از نقدها هم به آن اشاره کردهاند. اگر با این اشاره آشنا نیستید، این عطر به نظرم میتواند انتخابی باشد که لورن باکال در یکی از فیلمهای مشترکش با همسرش هامفری بوگارت—مثل *کلید لارگو* (۱۹۴۸)، محصول همان سال *—*پوشیده باشد. در *کلید لارگو*، باکال نقش بیوهٔ جنگی فضیلتمندی را بازی میکند که هم درد ازدستدادن و هم امید به آینده در وجودش موج میزند. *لِایر دو تم* هم همین حس را منتقل میکند: ترکیبی از امید با لایههایی از غم و ازدستدادن. عطر با انفجاری از آلدهید، بهارنارنج و میخک آغاز میشود؛ با نتهای صابونی، ادویهای، مرکباتی، گلدار و کمی کرمی. ترکیبی پرجنبه، اما با گذار به نتهای میانی، پودری و خاکیِ ریشهٔ سوسن به ماجرا اضافه میشود. در پایه، خزهٔ بلوط و سوسن دوام عطر را فراتر از میانگین تضمین میکنند. در خشکشدن نهایی روی پوست، بوی کهنه و تیز ادویهای—نزدیک به مشکگربه—احساس میشود که یادآور عطرهایی مثل *تابو* دانا است (اگرچه این دو در کل بسیار متفاوتاند). بهطور کلی، *لِایر دو تم* گلادویهای کهنه و زیبایی است با عملکردی عالی. دوستداران عطرهای وینتیج، لذت ببرید!
«لِایر دو تم» از نینا ریچی عطر کلاسیک و ظریفی است که گذر زمان را تاب آورده. این عطر جاذبهای آسمانی دارد و روح زیبایی جاودانه را به تصویر میکشد. ترکیبی استادانه از نوتها که ظرافت و پیچیدگی را به زیبایی متعادل کردهاند. مانند یک پولور کشمیری ظریف یا گوشوارههای مروارید جاودانه، شکوهی بیتکلف از خود ساطع میکند. علاوه بر این، بویی متمایز، پاک و تازه دارد که یادآور صابونهای فرانسوی قدیمی است. برای کسانی که عطرهای کلاسیک با جذابیت ماندگار و لمسى از پاکیزگى فرانسوی را میپسندند، «لِایر دو تم» انتخابی بیبدیل است.
یک کاربر دیگر آن را «نرم و صابونی» توصیف کرده و این توصیف کاملا درست است. یک دستهٔ گل با کمی ادویهٔ ملایم. سبک من نیست، اما عطر موردعلاقهٔ مادرم است. امسال چند شیشهٔ قدیمی ازش پیدا کردم تو حراج املاک و کریسمس خوشحالش میکنه. 🕊️
به نظرم تمیز، تازه، ملایم و دقیقه—اینجا، شفافیت با شادیبخشی پیوند خورده.
نمیخوام یکی از آدما*ی اون* نوعی باشم، اما این بو رو توی زندگیام از چندتا زن متولد قبل از ۱۹۶۰ شنیدم. بوی دوستای مادرم میده، بوی دوستای مادربزرگم—وقتی این بو به مشامم میرسه، حس آشنا و صمیمیای داره. یه عطر کلاسیکه، شاید برای کسایی که به عطرهای مدرن عادت دارن قابلپوشیدن نباشه، اما بوییدنش برام آرامشبخش و دلنشینه.
چرا اینقدر بوی ترشی میده؟ من واقعاً وقتی بویش به مشامم خورد، بینیامو چروکیدم و مجبور شدم دور بشم. شاید یه سری بد بوده یا چیزی. عطرهای سیب نینا ریچی خیلی خیلی بهتر بو میدن.
این بررسی مربوط به یک شیشه اسپری ادکلن *لِایر دو تم* (L’Air du Temps) از دههٔ ۱۹۷۰ است. وقتی بچه بودم، فکر میکردم بوی این عطر کپکزده و مخصوص پیرزنهاست. طراحی شیشه هم برایم کلاسیک بود، اما آنقدر که کسلکننده میشد. رقص پریان! افسوس! خب، فکر کنم حالا خودم به سن و سال آن پیرزنهای «کپکزده» رسیدهام، چون عطر را دوست دارم! اینجا لایههای زیادی از گلها وجود دارد، اما مثل بسیاری از کارشناسان دیگر، فکر میکنم بنزیل سالیسیلات بافتی نرم و ابریشمگون ایجاد میکند که هیچ نوت غالب نمیشود. اگرچه در فهرست مواد نیست، من گل سبدی (لِیلیآوِـوِـهوالی) را حس میکنم و ریشهٔ ایریس آن را بهشکل زیبایی زمین میدهد. پایانبوی عطر برای من صندل چوبی و خزهٔ بلوطِ دلنشین است. حسش نرم، بیدغدغه و خیلی خیلی دور از واقعیتهای خشن سال ۲۰۲۳ است.
"این رو برای خواب میپوشم. خیلی قشنگ و آرامشبخشه."
عطر ملایم و صابونی با بوی رترو که حتی یک ساعت روی پوستم نمیماند… پخشبوی ضعیفی هم داره. فکر کنم باز هم یک شیشهاشو بگیرم، فقط به خاطر طراحی خود بطری.
اینو به درخواست مامانم براش خریدم، اول خودم تستش کردم. همهی نتهایش رو حس نمیکنم. بوی پودر بچهای و مشکمانند از یه دوران دیگه میده، اما بوی خیلی بالغی هم نیست. بیآزار و انعطافپذیره.
داشتمش و به مامانم دادم که خیلی دوستش داره. من نسبت بهش بیتفاوت بودم؛ بوی بدی نیست و میتونم تصور کنم کسی که عاشق شانهل شماره ۵ هست، این رو هم دوست داشته باشه. ولی برای من خیلی تند، خیلی قوی و خیلی رترو بود. روی دیگران دوستش داشتم، اما روی خودم نتونستم تحملش کنم. بوی صبح تمیز، صابون لوکس میده و احساس تازگی میده. میتونم تصور کنم قبلاً مردم دیوانهوار عاشقش بودن و الان هم کسی ممکنه دوستش داشته باشه—فکر نمیکنم کهنه شده باشه. اما فکر نمیکنم بدون تست قبلی ارزش خرید داشته باشه.
این یکی جالبه. وقتی داشتم یه شیشه برای مادربزرگم میخریدم، نمونهاش رو امتحان کردم. اولین اسپریاش خیلی سبک و تمیزه، تقریباً بوی یه دوشِ گلمحور و مسکی سفید میده، اما بعد از چند دقیقه، وقتی صورتم رو نزدیک مچم بردم، بیشتر بوی میخک و مریمگلی به مشام میرسید. جالبش اینه که وقتی نزدیک بودم، نتهای سبکتر رو زیاد استشمام نمیکردم، اما توی مسیر برگشت به خونه، گهگاه بوی گلهای تازه و پاکیزه رو توی هوا میگرفتم. احتمالاً جالبترین حالت یه عطره که لایهی پایهاش روی پوستت میمونه، در حالی که نتهای بالایی دارن دور و برت میچرخن و دنبال هم میدون. تقریباً مثل کبوترهای روی شیشهی عطر.
«از عادات معمولم نیست، اما هرگز نمیتونم به این عطر بیاحترامی کنم—این عطر مخصوص مامانمه، و هر بار که بویشو میشنوم، یاد اون روزها میافتم که جلوی میز آرایشش نشسته بودم، رژلبشو امتحان میکردم و خودم رو کامل با این عطر خیس میکردم.»
بوی پاکی. عروسی باکرهای در تمیزترین و سفیدترین لباس ساتن تازه و خشک، با چهرهای پوشیده در حجاب نایلونی. پاکیزهترین، صابونیترین، معصومترین و بیآلایشترین بویی که تا حالا استشمام کردهام. بسیار معصوم و پاک. حتی سادهلوحانه. این عطر قطعاً همانی است که روز ازدواجم میپوشم.
حتماً عطر فوقالعادهای بوده، اما متأسفانه پوستم آن را سریع جذب میکند و دوام چندانی ندارد. فکر میکنم تغییرات فرمولاسیون آسیب زیادی به آن زده باشد… «لِر دو تم» عطر کلاسیک وینتیجی است، شبیه به شانهنمر ۵، افشان راساسی، کلئا ایو روشر… اما بسیار سبکتر. آغاز آن تند و آلدهیدی است و سپس به عطر میخکی صابونی و پودری تبدیل میشود. پخشبوی ملایمی دارد و روی پوستم حداکثر ۳ ساعت میماند. شیشهاش زیباست، اما خوشبختانه قبلاً با خرید یکی از نسخههای جانبی آن («لِر دو پارادی») به مجموعهام اضافه شده، پس نیازی نمیبینم نسخه بزرگش را بخرم (من از یک دکانته ۵ میلیلیتری استفاده کردم). متأسفانه، با اینکه دوست داشتم این کلاسیک را دوست داشته باشم، افشان راساسی را ترجیح میدهم که ارزش خرید بسیار بهتری دارد. **امتیاز:** - بوی عطر: ۶.۵ از ۱۰ - دوام: ۳ از ۱۰ - پخشبو: ۳ از ۱۰ - کیفیت/قیمت: ۳ از ۱۰ - همهکار بودن: ۴ از ۱۰ - بستهبندی: ۱۰ از ۱۰ - آیا دوباره میخرم؟ خیر
خوب، فکر کنم بعد از یه عمر دوباره امتحانش کنم. مطمئنم دیگه خیلی افتضاحه. اما اون زمان واقعاً فوقالعاده بود. اواخر دههٔ ۷۰ میلادی، خیلیهاشون عالی بودن!
عطر نمادین، اما همچنین یکی از هوشمندانهترین استفادهها از آلدئیدها بهعنوان نتهای پشتیبان به جای نتهای اصلی بلند و پرسر و صدا. اگرچه با نگاه به توضیحات چنین به نظر نمیرسد، اما در واقع عطری بسیار صمیمی است که یادآور میخکهای تازه در گلفروشی است. از آن نتهای سنگین و ادویهای میخک احساس نمیشود، بلکه نتهای گلدار تازه حتی با نوانسهای سبز. باید این جزئیات مهم را بدانید، چون تجزیه نتها کمی گمراهکننده است.
امروز این را خریدم تا در کتابخانهٔ مرجعم نگه دارم، بدون هیچ قصدی برای استفاده ازش. اما از اولین اسپری عاشقش شدم. عطر گرم، مهربان و پودری-صابونی زیبایی است. آنقدر صابونی نیست که بوی صابون واقعی بدهد، و آنقدر پودری نیست که تبدیل به کابوسی از مشک سفید شود. همهچیز در این عطر از نظر تعادل بینقص است. انگار از ادویهها برای انتقال حس پاکیزگی استفاده شده و شما را فریب دهد که فکر کنید بوی «تازه و تمیز» است، اما اصلاً چنین نیست. بسیار گرم و مهربان است، مثل یک آغوش. من چنل شماره ۵ را عطر سرد، بیرحم و خفهکنندهٔ آلدهیدی/گل/مشکی میدانم… این دقیقاً نقطهٔ مقابل اما در عین حال مشابه آن است. آن چیزی که چنل شماره ۵ از نظر انسانیت فاقدش است، لِر دُ تمپس جبران میکند.
هر وقت از بوی وانیلیها و خوراکیها خسته میشوم، دستم بیاختیار سراغ این میرود. بوی کلاسیکی دارد، اما نه مثل عطر پیرزنها. قطعاً یادآور صابونهای لوکس هتل است، ولی همچنان سبک و تازه است. هرگز خودم این را نمیخریدم. مادرشوهرم به من هدیه داد و فکر میکردم حداکثر یک شیشهی زیبا روی میز آرایشی باشد. اما واقعاً فراتر از انتظارم بود. با اینکه ترکیباتش طولانی است، باز هم بویش متوازن و خفهکننده نیست. میخک درخشش خاصی دارد. کمی پودری از ریشهسوسن، اما نه کهنه یا بیشازحد آرایشی. گل سرخ شیک و ظریفی دارد. از ادویهها چندان حس نمیکنم و خوشحالم که اینطور است. فقط زیباست. روی پوستم حدود ۵ ساعت در بهترین حالت دوام میآورد، بعد به بوی تمیز و تازهازحمام تبدیل میشود. جاودانه، برای هر فصل و هر سنی. عطر عالی برای هر روز. دوست دارم در چرخهی عطرهایم باشد، مثل یک پاککنندهی امن برای حس بویایی. وقتی حس بویاییات از عطرهای سنگین و شیرین خسته شد، عوضش کن و سراغ چنین عطری برو که کلاسیک بودنش بیدلیل نیست.
کلاسیک زیبا! ابتدای کار بوی میخک پررنگ است، تعادل خوبی دارد—نه ادویه زیاد، نه گلبرگ کم. خوبه گاهی بویش رو استشمام کرد :)
هرگز خودم از این عطر استفاده نکردم، اما برایم بسیار آرامشبخش است چون مادربزرگم از وقتی خودش جوان بوده همیشه ازش استفاده میکنه. این عطر یادآور آغوشهای مهربان و دلنشینیه که هر بار تو بچه بودم و آسیب میدیدم، دستمالی که از آستینش درمیآورد وقتی دخترهای زورگو تو دبیرستان با من بدرفتاری میکردند، یا کت شل و گرم بزرگش که اولین بار که دلم شکسته بود روی شونههام میانداخت. یا بوی میخک وقتی گلهای مرواریدش رو به عنوان «چیزی قدیمی و قرضی» تو روز عروسیام گردنم میانداخت، و دوباره همون دستمال وقتی فهمیدم وقت طلاقه! خیلی وقتها بعد از بغل کردن مادربزرگ، بوی این عطر روی لباسام میموند، یا وقتی پسرم از خونهاش برمیگشت، شال گردنش بوی این عطر میداد چون مادربزرگ با آغوشهای محکمش بغلش کرده بود. حالا ۸۶ سالشه و این بو همیشه احساس حضورش رو حتی سالهای بعد به من میده. برای من زیبا، شیرین و گلماننده، اما قطعاً خرید کورکورانهای نیست.
یک شیشه کامل عطر وینتیج زیبایی به ارث برده بودم. یادم میآید وقتی جوانتر بودم و بوی آن را از دیگران استشمام میکردم، فکر میکردم خوشبو است. اخیراً تصمیم گرفتم خودم امتحانش کنم، اما هرچقدر دلم میخواست عاشقش شوم، بلافاصله سردردم گرفت و بوی شدیداً مصنوعی میداد—شاید به خاطر آلدهیدها باشد؟ حتی در مرحله خشکشدن هم چیز دیگری حس نمیکنم جز کمی گلهای ظریف. افسوس که برایم جور نیست، چون دوام خوبی دارد. شاید سعی کنم با عطر دیگری لایهبندیاش کنم تا ببینم اینطور بیشتر میپسندم.
«در یک مجموعه عطر، بطری قدیمیای پیدا کردم که فکر میکنم متعلق به سالهای دور باشه. بوی آشنا و دلنشینش یاد کودکیام میاندازه. شروعش با آلدهیدها، ریشه سنبل، مشک و رگههایی از میخک و گل میخک و گل سرخه. نرم و صابونیست، قطعاً یاد مادربزرگهایم میاندازه. <3»
خاله عزیزم که تقریباً سه هفته پیش درگذشت، این عطر را همراه با «وند ساگ» پرنس مچابلی بهعنوان عطر امضای خود استفاده میکرد. من بلافاصله این گنج را به یاد او سفارش دادم. امروز هم این عطر را زدم. وقتی داشتم بین وسایلش جستوجو میکردم، با عطرهای «وند ساگ»، «پلژرز» استی لادر و «تایملس» آون (فکر کنم «تایملس» متعلق به مادربزرگ فوتشدهام بوده) موهبت شدم. خیلی خوشحالم که حالا این عطرها به مجموعه وسیعم اضافه شدن! نمیدانستم «وند ساگ» چقدر شبیه «لِئر دو تم» است! وای، چه جایگزین خوبی! «لِئر دو تم» شیک و سبک است—روی پوست به عطر زیبایی تبدیل میشود. اصلاً مهم نیست؛ همه عطرهای مجموعهات نباید قدرتمند باشند. این عطر زنانه، راحت و کمتظاهر است، دقیقاً مثل خالهام. وقتی مچ دستم را بو میکشم، یاد قلب زیبایش میافتم. خاله تلما، در صلح آسمانی آرام بگیر! ۱۸ مارس ۲۰۲۳—امروز تولد بهشتی خالهام است! البته باید دوباره «لِئر دو تم» میزدم به احترامش. تصمیم گرفتم آن را با اسپری بدن «پنکیک شکر بلوبری» بیاند-باتیورکس لایه کنم. این دو به زیبایی هم را تکمیل کردند—شوهرم حیرتزده شد! اسپری بدن حالتی مدرن به یک کلاسیک محترم داد. چه راه زیبایی برای ادای احترام به یک انسان زیبا… عطر شگفتانگیز دل را آرامش میدهد.
نسخهی فعلی این EDT راهی عالی برای اضافه کردن عطر پیچیدهی «صابون سفید میلهای هتلهای لوکس» به پوست یا لباسهایتان بعد از دوش گرفتن است. این عطر تا ۳–۴ ساعت دوام خوشایندی خواهد داشت. کاملا یونیسکس و برای این منظور عالی است.
گرم و تند (بر اساس نوارهای بالا)؟ واقعاً؟ من عاشق میخکم و اصلاً، اصلاً بوی میخک تو این EDT نیست، مثل آنماری پایینتر. تقریباً با نظرش موافقم — بیشتر یه ترکیب پودری-صابونی تمیز و خوبدرآمدهست، با یه بوی کرهای زیبای ریشهسوسن/آیریس، اما ماندگاریش تقریباً صفره. دارم فکر میکنم باید به جای EDT، تستر EDP رو میگرفتم، چون معمولاً هم بوی میخک رو دوست دارم هم عطرهای وینتیج.
سالها پیش، وقتی تقریباً پولِ خرید عطر نداشتم، یک نمونه کوچک از این عطر خریدم، زدم و تا آخرین قطرهاش دوستش داشتم. بعدتر، با شادی زیاد یک تستر ۱۰۰ میلیلیتری را با قیمت بسیار ارزان پیدا کردم، اما بوی قبلی را نداشت. اول خوب بود، اما بعد خشک شد و بوی کاغذ یا کاه داد. سعی کردم دوستش داشته باشم، اما نشد و دادمش به دیگری. امروز متوجه شدم که در یک داروخانه تخفیفدار استرالیا، یک بطری ۳۰ میلیلیتری را به قیمت ۳۰ دلار استرالیا میفروشند. با یادآوری لذتهایی که از آن بطری کوچک و دوستداشتنی میگرفتم، تصمیم گرفتم ریسک کنم. شاید فرمولش بهتر شده؟… این بار کمتر احساس بوی کاغذی دارم، اما هنوز هم شاهکاری نیست؛ فقط یک گلِ سبک و کمی قدیمیمدل، البته خوشایند. ترکیبی پودری-صابونی خوشایندی دارد، اما بسیار سبک میماند، کمی بهتر از یک اسپری بدن. هیچ تند یا میخکی حس نمیکنم، هیچ گلِ میخک هم نیست. شاید دارم آن بطری کوچک قدیم را رمانتیک میکنم. بطریای که امروز خریدم، آن کبوترهای معروف روی درپوشش نیست. این یک بطری ارزان است که داخل یک قوطی پلاستیکی سفید با درپوش لولهای قرار میگیرد. حتی جعبهاش هم با سلوفان محافظ پوشیده نبود. البته قوطی حداقل از نور محافظت میکند و میتوانید آن را بیرون بگذارید. هم به نظر میرسد و تا حدی هم بویش مانند پودر بچه است.
یکی از زیباترین گلهای کلاسیک، *«لِئر دو تم»* (L’Air du Temps) برای همه در هر سنی مناسب است. من تازه آن را امتحان کردم و افسوس میخورم که اینقدر صبر کردهام.
«آر دو تم» عطرِ مدتی است که دلم میخواست امتحانش کنم. یک رایحهٔ کلاسیک در بطریای که بلافاصله قابل تشخیص است؛ یکی از اولین عطرهای نینا ریچی که هنوز هم محبوب است. در خرید اخیرم از ایبی، یک مینیاتور وینتیج از دههٔ ۹۰ خریدم. بطریِ جذابش در مقیاس کوچکتر اما با جزئیات ظریف و زیبا ساخته شده—حتی کبوترهای روی درپوشش. خود عطر بیشتر یک گلالدهای آلدئیدی دلپذیر است، شبیه دیگر رایحههای همعصرش. ابتدا تمیز و صابونی است با پایهٔ خوبی از چپر-کهربا، عطری زنانه برای استفادهٔ روزمره. الان ارزانقیمت فروخته میشود و اگرچه نمیتوانم دربارهٔ کیفیت نسخهٔ کنونی نظر بدهم، نسخهٔ وینتیج من زیباست. آر دو تم با آلدئیدهای روشن و صابونی، کمی میوهای و گلهای سفید تمیز و ملایم آغاز میشود. من گل سوسن زیادی استشمام میکنم—با اینکه در لیست نوتها نیست—و کمی مرکبات به لطف نِروی و برگاموت. حسابی هلوهای آبدار هم به مشام میرسد. با پیشروی، گلدارتر میشود، پودریتر با ظهور رز، بنفشه و یاس تمیز. میخک و مریمگلی گرمای خوشایندی اضافه میکنند و نوتهای گل را به بهترین شکل تکمیل میکنند. درایداون زیباست؛ با آکورد چپرِ لذیذ که روی پوستم ظاهر میشود، همراه با کهربای خشک و رزینی. نوت خزهٔ بلوطِ عطرهای چپر وینتیج بینظیر است و اینجا کاملاً مشهود. با محو شدن، چوبی و مشکدار میشود و به رایحهٔ پوستیِ شیرین کهربایی تبدیل میشود با فقط ردپای خزهٔ بلوط در لحظهٔ ناپدید شدن. پراکندگی و ماندگاری متوسط است. عطری کلاسیک با جنبههای آلدئیدی، شرقی و چپر؛ آر دو تم ترکیبی منسجم و قابلپوشش است، سبک با وجود پیچیدگی. ظرافت روزمره. ۴ از ۵.
این مجموعه عطرهای کلاسیک بینالمللی *«مجموعه کازموپولیتن از عطرهای مشهور جهانی»* (دهه ۱۹۶۰) را با این عطر خریداری کردم. بعضی از عطرهای دیگر مجموعه، نتهای آغازینشان از بین رفته بود، اما این یکی هنوز بوی همان چیزی را میدهد که نسخه مدرن *«لِیر دو تم»* آرزویش را دارد. بوی آن همچنان پودری و گرم است مثل نسخه امروزی، اما حساستر و شهوانیتر. نتهای پایهاش واقعاً جادوییاند! ترکیب صمغ بنزوین، وتیور، خزه بلوط و کهربا زیر لایههای متعدد نتهای آغازین و میانی، فراتر از توصیف است. جالب است که کلاسیکهای قدیم چقدر ترکیبات پیچیدهای داشتند. نسخه وینتیج این عطر قطعاً یاد مادربزرگتان میاندازد، اما جنبهای از او را نشانتان میدهد که هرگز نشناخته بودید: جوانتر، بیقید و آزاد، در حالی که به *«ریتمهای پیانو»* اثر کانتی باسی گوش میدهد، با پا زمین میزند و رویای آینده را در سر میپروراند.
یک بطری کامل از نسخهٔ مدرن این عطر داشتم و خیلی تحت تأثیرش قرار نگرفتم. خیلی سبک بود و کمی بیشازحد گلگون، نسبت به چیزی که انتظار داشتم. اما یک مینیاتور قدیمی ازش دارم که واقعاً فوقالعادهاست. نیاز نیست زیاد استفاده کنید و تندیاش هم هست، اما جنبهٔ گلگونش هم وجود داره. میخک، میخکِ معطر، سنبل و بنفشه. ماندگاری خوبی هم داره، بهخصوص با توجه به اینکه فقط یک قطره زدهام.
عطر کامل برای بعد از حمام، تازه و دلنشین، مثل غرق شدن در آغوش تمیز و صابونی با گلهای زیبا و چوبهای آرامبخش. باید حالوحالهٔ LDT را داشته باشی یا عطر صابون فرانسوی غنی را دوست بداری، چون اینجا پررنگ است. من نسخهٔ EDT دارم و روزی رویای داشتن EDP قویترش را در سر میپرانم… میخواهم تمام شب بماند و صبح با آغوش محبت بیقیدوشرطش بیدار شوم، دوباره. این گنج را نگه میدارم و رویش لایهای از اسانسهای ایلنگایلنگ، سدر و صندل میزنم، گاهی هم Heaven Sent برای چوب، پودر، گل و صابون بیشتر، در شبهایی که بیشترین دلتنگیاش را دارم. گلها مثل گیلاس روی کیک، زیباییاش را دوچندان میکنند—این کلاسیک کهنهکار بهتنهایی با تاریخش توجهت را جلب میکند… هیچ شربتی نیست، هیچ شیرینیای، هیچ شکری، هیچ آبنباتی. روزگار سختی است و او جدی است؛ کارهای خانه منتظرشاند، مثل اینکه میگویند پاکیزیگی نزدیک پرهیزگاری است. اگر این عطر گرد میخورد، برو در وان غرق شو و قبل از خواب ازش لذت ببر. اگر دوستش نداری، فصل بعد دوباره امتحانش کن. خرید کورکورانهای امن برای کسانی که عاشق بوی صابون غلیظ و پاکی هستند—اگر میخواهی وقتی خانه را مرتب میکنی بوی تمیزی بدهی، اگر ننهات را دلتنگی و هیچ چیز جز آغوش واقعیاش جایت را نمیگیرد… اما او اینج نیست. L'air du Temps مثل ننهات تو را در آغوش میگیرد، در حالی که او از آن جهان با لبخند بهت نگاه میکند.
عطر امضایی خالهام. بسیار نرم و زنانه، با پخشبوی و ماندگاری عالی. عطر کامل برای خالهام!
یک نمونهٔ ۳۰ میلیلیتری از این عطر افسانهای زنانه گرفتم و کاملا ناامید شدم. بوی بدی داشت—تیز، قوی و مصنوعی. رایحهای شبیه به مسک گربه، آلدئیدها و ترشیای که احتمالا از میخک میآد. بوی کهنهای شبیه به شانل شماره ۵، اما شانل خیلی خوشبوتر از اینه. قبل از خرید تست کنید؛ یادداشتهای رسمی عطر، بوی خوشایندی رو پیشنهاد میدن، اما قطعا عطری امن و همهپسند نیست.
تاریخچهی جالبی پشت این عطره، اما متأسفانه بویش خیلی تکراری/کسلکنندهست.
پودر گل میخک خیرهکننده و ادویهها! عقیدهام کاملا مثبته! من نسخهٔ ادکلن (EDT) مدرنش رو ترجیح میدم چون روی پوستم سبکتره و بیشتر روی گل میخک متمرکزه تا نسخهٔ پارفوم (EDP). این عطر بوی پودر و گلهای میخک شیرین و زیباترین رو میده. یه کلاسیک قدیمیست و همونطور هم بو میده. خودش رو به چیزی که نیست نشان نمیده. گاهی بوی صابون میده، اما به شیوهای ظریف و تمیز. LdT به دلیلی آیکونیکه. میدونم کلیشهست، اما اولین علاقهام به LdT از طریق اشارهاش در *«سوتکشهای بیصدا»* بود. این عطر بوی گرما و آرامش میده. فرمولاسیون مدرنش در اسپانیا ساخته میشه و من کیفیتش رو عالی میدونم. هنوز هم یه عطر خیرهکنندهست!
دستمال مرطوب بچه روی پوستم! ترجیح میدم بوی یک بسته دستمال مرطوب بچه ندم. اما بطریش واقعاً خیرهکننده است!
گلمیخک با کمی پودر. یادآور روز بهاری سرد در یک شیشه است. هیچ گرما و حرارتی ازش حس نمیکنم—فقط یادآور عطر گلها در نسیم خنک آوریل است—اما همچنان دلنشین و آرامشبخشه. این عطر از ژوئن تا فوریه کنار گذاشته میشه (به جز چند اسپری گاهبهگاه قبل از خواب)، اما از مارس تا اوایل مه میدرخشه.
به نظرم بوی صابون گرانقیمت و تمیزکننده و تازهای میده. سبک و خوشاینده، اما سلیقهام نیست. احتمالاً برای مخاطبان مسنتر مناسبتره.
«آیر دو تم» عطر گلدار، ادویهای و وینتیج فوقالعادهای است. من بوی گیاهان، چوبها، خاک غنی، علف تازهچیده، برگهای مرطوب، دود چوب، و باران تازه را دوست دارم و عطرهای مورد علاقهام بوهای گلهای متنوع هستند. این عطر شفاف، پودری، سبز، بدون شیرینی اما ترش نیست، روشن، پودری، آبی با حس پنهانوپیدا، چوبی و ماندگار است. با گذشت زمان هم به گلابی نارنجی با رگههای سنبل و بنفشه تبدیل میشود. وینتیج!
حتماً قبلاً این بویِ خاص رو استشمام کردهای. اگر نه از مادربزرگت، از یک غریبه یا استاد پیر. برای من فقط بوی صابونِ خالصه. هیچ چیز بیشتر نه. انتظار داشتم ادویه، گرما، اما هیچی. عطرِ کهنه و صابون. شفاف و سفید.
هانibal لکتر گفته بود که کلاریس استارلینگ این عطر رو استفاده میکنه، پس منم میخوامش :)
صاف و پایدار اما شفاف، غنی اما سبک، آنقدر نزدیک و دلنشین. مثل یک ماشین زمان است، یکی از آن عطرهایی که با اولین استشمامتان را بیدرنگ به گذشته میبرد. یک گوهر کهنهکار. بوی صابونی، ادویهای دارد، با گلهای متنوع حمایت میشود و با کهربا و بنزوئین گرم شده. خشکشدنش چوبی، هلویی، کمی پودری و هنوز صابونی است.
کلاسیک جاودانهای با ترکیبِ زیبا.
این «کبوترها» رو فقط از روی کنجکاوی خریدم، چون این عطر کلاسیکه. خب، چی بگم… بله، این روحِ زمانهست، زمانهای بسیار دور. با این حال، این عطر تا امروزمون «زنده مونده» و طرفدارهای زیادی از سراسر دنیا داره. متأسفم، اما من یکی از اونها نیستم. نه به خاطر ретرو بودنش، بلکه چون به نظرم بوی عجیبی میده. من میتونم میخک، گل (نه ادویه) و آلدئیدها رو استشمام کنم. ترکیبی که با نتهای دیگه میده، بوی پارچهٔ شسته، لباسهای تمیز میده. مثل این که بگیم عطر پاکیزهگی. واقعاً وینتیجه! شیشهاش با این کبوترها هم فوقالعادهست… اگر نوستالژی گذشته دارید، این عطر برای شماست!
از یک دوست در یک مبادله، یک نمونه کوچک از این عطر گرفتم، اما صددرصد سلیقهام نیست. برای ذائقهام خیلی گلدار و سنگینه، ولی اگر عاشق عطرهای گلدار دهه ۸۰ یا بوی صابونی هستی، شاید دوستش داشته باشی! (من خودم بیشتر آدم عطرهایی مثل «نینا» یا «لکستاز» هستم.)
همیشه یک شیشه از این عطر تو مجموعهام هست. این روزها خیلی به ندرت ازش استفاده میکنم، اما گل میخک از وقتی نوجوان بودم عطر گل موردعلاقهام بوده و *لِئر دو تم* رویای دوستداران گل میخکه. قبلاً هر فصل میزدمش. اگرچه بوی گل میخک کاملا غالبه، اما این عطر فراتر از اونه. شروعش با گلها و آویشن (که یکی دیگه از نوتهای موردعلاقهمه) آنقدر تازه و زندهست—آویشن ممکنه بوی دارویی بده اما اینجا چنین نیست—بعد ادویهها و کهربا گرم میشن و با گل میخک ادویهای ترکیب میشن. سدر و صندل هم با خشکی پودری پایان عطر بینهایت زیباند. برای زمستان با گرمای ادویه و کهربا عالیه، اما تابستان هم وقتی گلها میدرخشن بینقصه. عطری پیچیده، قوی و زیبا از دورانی دیگر—همون نوع عطرهای موردعلاقهمن، قطعا سلیقهی امروزی نیست، اما یه کلاسیک محسوب میشه.
وقتی غبار صابون فانتزی خشک میشه، یه درخشش گرم و خوشمزهی میخکمانند باقی میمونه که حتی صبح روز بعد هم میشه بویش رو روی بالشت حس کرد. ارزشش رو داره. (ادکلن فعلی)
یکی از آن عطرهای کهنه و **شگفتانگیز** که چنان استادانه ترکیب شدهاند که حتی بینی آماتوری مثل من میتواند بسیاری—اگر نه بیشتر—از نوتهایش را تشخیص دهد. مشکوکم بینیهای حرفهای بتوانند همهشان را بویند. چرا دیگر عطرهایی مثل این نمیسازند؟ بعضی فقط سه نوت دارند. اشتباه نکنید، حتی عطرهای تکنوت را هم دوست دارم. اما باید پایهای داشته باشند که ماندگاریشان بدهد، مثل این یکی و «گرامیترین»ِ ایویان. عطرهای سبک بهاری و تابستانی با پیچیدگی و عمق—همین میخواهم. و ای کاش واقعاً بتوانند روغن مشک را سنتز کنند.
خدای من! مطمئن نیستم این عطر روی پوستم کاملاً جور دربیاد—به نظر میرسد بوی فریزیا (که تو نوتهایش نیست) ازش استشمام میشه. اما روی پارچه عمیقتر و غنیتره و راستش من حتی دوست دارم فقط شیشههایش رو بو کنم. مطمئن نیستم چیزی که من به عنوان فریزیا حس میکنم، ترکیبی از نوتهای هلویی با میخک باشه. این میخک، برخلاف میخکهایی نیست که تو عطرهای قدیمی وینتیج دیدم—شاید چون شیشههای قدیمیام با گذشت زمان تغییر کرده و عمیقتر شدهاند. دو شیشهای که از *لِیر* دارم، یکی ادت و یکی ادپ، احتمالاً از اوایل دهه ۸۰ هستند (شیشههای شیشهای کلمب دور) و منو به زمانی میبرند که ۱۳ سالم بود و یکی از اون نمونههای کوچک با کبوترهای پلاستیکی داشتم. اون شیشه احتمالاً میانههای دهه ۹۰ بوده. به نظرم تاریکتر و کمی تلختر بود. اولین عطر بزرگسالانهای که واقعاً پوشیدم. یادمه کمی ازش متنفر بودم، اما نمیتونستم دستم رو بو نکنم. این عطر خیلی سکسیه. عجب نیست که برام زیاد بود! خیلی گلدار و شاید کمی قدیمیست، اما نوتها طوری ترکیب میشن که بوی پوست گرم یا نفس رو تداعی میکنن—پوست گرم یک زن عاشق. به نظرم این ویژگی تو عطرهای نینا ریچی رایجه و حتماً باید بیشترشون رو امتحان کنم. برخلاف *اندیسکرت*، *استیکس* یا *نویت دو نوئل*، بوی میخک شدید و غالبی حس نمیکنم. تعجب میکنم که چرا این عطر رو گرم و ادویهای میدونن—ادویهها مثل بقیه نوتها به خوبی ترکیب و گرد شدهاند. این عطر کلاسیکه و دلیلش رو میفهمم. یاد روزهایی میاندازم که میخواستم زودتر بزرگ شوم. فقط زیباست.
مطمئنم مادربزرگم این عطر را نپوشیده. از بدو تولدم تا زمانی که فوت کرد با او زندگی کردم، و در آن دو دهه حتی یادم نیست عطر بزند (چون به اکثرشان حساسیت داشت). پس چرا عطر «لِئر دو تم» اینقدر، اینقدر یادش میاندازد؟ آیا وقتی خیلی کوچک بودم و قبل از اینکه پوستش با افزایش سن حساستر شود، آن را میزد؟ یا فقط چون میدانم وقتی این عطر عرضه شد، نوجوان/جوان بود و میتوانم تصور کنم که وارد داروخانه «بوتس» یا فروشگاه «وولورث» شده و یک شیشهاش را خریده؟ یا چون بقیه میگویند مادربزرگهایشان این عطر را میزدند؟ واقعاً نمیدانم، اما این عطر احساسی میدهد مثل… مثل یک روز بهاری خنک، وقتی باد کمی تیزتر از فصلش است، ولی ناگهان در آغوش گرم و صابونی-گلین و پشمینِ همهجانبهای غرق میشوی و حالا از هوای غیرمعمول خنک هم سپاسگزار میشوی، چون گرمای آن آغوش را بیشتر درک میکنی. میدانم اکثر مردم «یادآور مادربزرگها» را چیز منفی میدانند، اما این بوی آنقدر دلنشین و تداعیگر است که برایم مهم نیست اگر فکر کنند بوی پیرزن میدهم یا برای یک دختر بیستوچندساله خیلی بالغ است. فقط عاشقش هستم، و از آن نوع عطرهایی است که یادم میاندازد چرا اینقدر عطر دوست دارم—چون واقعاً داستانهایی با خود دارد.
عطرِ کاملاً زیبا و کلاسیک! اخیراً یکی از عزیزانم یک شیشه از LdT به من هدیه داد و بلافاصله خاطراتِ آرام و دلانگیز مادربزرگم را برایم زنده کرد. او زنی بسیار قوی، سختکوش، مهربان و باایمان بود که در دوران رکود بزرگ بزرگ شده و با مردی ازدواج کرده بود که در جنگ جهانی دوم فراخوانده شد. مادربزرگم عطرهای زیادی نمیزد، اما این یکی از موردعلاقههایش بود و با بوی آن، عشقش به باغبانی و گلهای زیبایی که پرورش میداد—میخک، سنبل، بنفشه، گل سرخ—به یادم میآید؛ گلهایی که با ردیفهای آویشن حاشیه شده بودند و زنبورها در بهار و تابستان رویشان وزوز میکردند. LdT با بوی قوی آلدهیدها شروع میشود، اما سپس گرمای آمیختهی میخک و میخک با صابونمانندِ ملایم گلهای سفید به مشام میرسد و ترکیبِ مستکنندهٔای ایجاد میکند. اگرچه نسخهی مدرن LdT به اندازهی خاطرم قوی نیست، هنوز هم عطری کاملاً زیبا، بسیار زنانه، گرم و در عین حال ظریف است. برای من این عطر فوراً خاطراتِ قوی مادربزرگم را زنده میکند؛ خاطراتی پر از گرمای عشق یک زن زیبا. این عطری است که دوست دارم در روزهای گرم و شبها، وقتی کنار شومینه دراز کشیدهام و مشغول خواندن هستم، بزنم.
وای چه حالی داره. مادرم همیشه این شیشههای کوچک رو تو کیفهایش میذاشت. این عطر برام بوی مادرم میده، بوی گرمی و امنیت. هرگز عطر خودم نمیشه، اما قطعاً از دور هنر ساختش رو تحسین میکنم.
بینظیر. فکر میکنم این بهترین عطر تمام دوران باشه (به نظر من) چون جاودانهست و شیشهاش زیباترین طراحی رو داره. مادربزرگم این عطر رو دوست داره. گفته بود در زمان جنگ، مردم رو یاد امید میانداخت (به خاطر کبوترها). خیلی زنانه و شیکه. نمیشه هیچ مجموعهای رو بدونش تصور کرد، حتی اگر فقط بخاطر شیشهش باشه ارزشش رو داره.
به نظرم عطر بسیار بسیار پیچیدهایه، اما حس میکنم بعضی از اجزای مختلفش اصلاً کنار هم جور نیستن. فکر میکنم سازندهاش خیلی تلاش کرده پیچیدهش کنه. با این حال، بوی مخصوص و منحصر به فردیه و آدمو به گذشته میبره. همین پیچیدگیهای عجیبش هم باعث میشه خیلی خاص باشه. زیاد وارد جزئیات نمیشم چون بقیه خوب توصیفش کردن. من میپوشمش چون متفاوته و وینتیجه و اگه برای کلاریس استارلینگ خوب بوده، پس چرا نه!😅 ویرایش: میخوام اضافه کنم که بالاخره توصیف درست این عطر رو پیدا کردم: صابون! همچنین میخوام بگم ماندگاریش دیوانهکنندهست. حتی مقدار کمیش هم خیلی دووم میاره و قدرت ماندگاری شدیدی داره. امروز پاشیدم و داره کمی سردردم میده.
این رو کمتر از ده دلار خریدم و به دو دلیل دیگه: چون کلکسیونر هستم و چون دیوونهام. یک اسپری روی بازوم. نظرم؟ واو، نه، اصلاً نه. نه. هنوز نه. شاید سی سال دیگه، اما نه الان. **بروزرسانی:** خب، این عطر از یه بمب آلدهیدی سریع تبدیل میشه به یه گلِ زیبا، البته کمی قدیمی. اگه ثروتمندتر بودم، عجیبغریبتر بودم، جذابتر بودم، فکر میکنم میتونستم تو این دوران مدرن باهاش کنار بیام، اما هیچکدوم نیستم، پس میره تو قفسه.
با اینکه تاریخ غنی و زیبای این عطر را قدر میدانم، *لِایر دو تم* عطر من نیست. از آلدهیدها یا میخک نمیترسم (*گلوریا واندربیلت* یکی از عطرهای محبوب من است)، اما این یکی بیشتر گلِ پرسروصدا است تا گل نرم و ذوبشوندهای مثل *جیوی*. یک شیشه قدیمی اسپلش از مجموعه مادرم به من رسید که در نهایت فروختمش. (برای مادرم هم بوی بیشازحد بالغانهای داشت، با اینکه مادرم هفتادساله است.)
این عطر را در فرمولاسیونهای مختلف امتحان کردهام، پس اجازه دهید تجربههایم را توصیف کنم. عطر کلاسیکی با اهمیت تاریخی مثل این نسخههای زیادی دارد، بنابراین فکر کردم بدون امتحان کردن هر دو نسخه قدیم و جدید *لِر دو تم* نمیتوانم نقد منصفانهای بنویسم. شدتاً پیشنهاد میکنم درباره تاریخچه این عطر تحقیق کنید، اما بهطور خلاصه، خلق آن همزمان با پایان جنگ جهانی دوم و بازگشت زنان به زنانهگری بود—زنانی که در غیاب مردان در جنگ، مشغول کار بودند. **نسخه قدیمی ادکلن اسپری ( EDT) در بطری استوانهای شیاردار با درپوش طلایی:** چون فرمول قدیمی بود، نوتهای آغازین کاملاً تغییر کرده بودند. گلهای اولیه در اسپری اول کهنه و کپکزده بودند و آلدهیدها ترش و تیز. اما بعد از حدود ۲۰ دقیقه روی پوستم، این عطر به رویایی پر از میخک تبدیل شد. مثل دیگران، باید واقعاً عاشق میخک باشید تا این بوی را بپوشید. ظریف است و اعتمادبهنفس آرامشبخشی میدهد. چیزی در ادویهدار بودن پودری میخکها به مشامم میرسد که میگویم «میشود خوردش»، اما نه شیرین است و نه گورمند. **نسخه قدیمی پارفوم مینیاتوری در بطری کوچک شیاردار با دو کبوتر سفید:** این محبوبترین نسخه *لِر دو تم* برای من است. وقتی این نسخه را بعد از زدن روی مچم استشمام میکنم، کاملا میفهمم—این واقعاً بوی صلح و بازگشت به زنانهگری بعد از دوران ویرانی است. یکی از زیباترین بوهایی است که تا به حال استشمام کردهام. مثل امید و آرامش است وقتی آن را استنشاق میکنم. اشکم در میآید. بوی پوست نرم، میخک و گلهای سفید میدهد. اعتمادبهنفسی عمیق و بازگشت به بلوغ و قداست—بله، قداست یک زن بالغ—را تداعی میکند. برای من آنقدر دوستداشتنی و مناسب است که میتوانم آن را بهعنوان عطر امضایی انتخاب کنم، اما آنقدر احساسی و خاص است که نمیتوانم تصور کنم هر روز از آن استفاده کنم. فقط یک بطری پارفوم کوچک است و آنقدر گرانقدر که نتوانم بیدقت مصرفش کنم. (همچنین میتوانم کلاریس استارلینگ را در *سکوت برهها* تصور کنم که این عطر را میزند—برای مقابله با آن جنایتکاران به آن آرامش درونی و قدرت فوقالعاده نیاز داشتی، همانطور که کلاریس شجاع داشت.) **نسخههای مدرن EDT و EDP:** کوتاه و صریح بگویم: نسخههای جدید برایم جالب نیستند. امیدوار بودم خودم را در این زیبایی غرق کنم، اما بوی جدید *لِر دو تم* مثل شامپو حیوانات خانگی است. این نسخه مدرن بسیار بیثبات است و روی بعضی خوب و روی بعضی دیگر نه چندان خوشایند است. بهترین دوستم گفت بدترین عطری است که تا به حال بو کرده. فکر میکردم شاید فقط بطریهای فاسد یا بد را بو کرده، اما وقتی نسخههای جدید را امتحان کردم، دلیل نفرتش را فهمیدم. (پیشزمینه: چیزی که مرا به امتحان این عطر ترغیب کرد، بوی آن روی یکی از همکارانم بود. زنی بالغ که قبلاً معلم مدرسه بود—همیشه صبور، مهربان و لبخند بر لب. همیشه دیگران را خاص میکرد. این عطر برای او کامل بود و من عاشق بوی *لِر دو تم* او در کتابخانهای بودم که کار میکردیم. اگرچه دوست دارم این را بهعنوان عطر امضایی احتمالی داشته باشم، اما در ذهنم همیشه یادآور او، کلاریس استارلینگ و ظرافت و استقامت زنانی است که جنگ جهانی دوم را تحمل کردند.)
گاهی واژهها برای توصیف عطر افسانهایِ **لِیر دو تم** کافی نیستند. بهشتِ محض!!
وقتی بچه بودم، روی میز آرایشی که صبحها من و خواهرهایم موها و آرایشمان را آنجا انجام میدادیم، یک شیشه کوچک عطر *لِئر دو تم* بود. یادم میآید فکر میکردم این بوی عطر خیلی زنانه است و به من نمیآید، اما آنقدر زیبا بود که تصور میکردم روزی آن را بزنم و مثل آب خوردن شیک و پیریزه شوم. عطرِ دلنشینی است، کمی پودری و کاملا گلگون، مثل یک دسته گل کامل. شیشهاش البته افسانهای است و احتمالا سالها مرا برای شیشههای عطرهای بعدی که به سمت سادگی و کمتکلفی رفتند، ناامید کرد. بوی آن فقط یک خاطره مبهم برایم مانده بود، اما اخیراً یک نمونه کوچک سفارش دادم و مثل مادلن پروست، یک اسپری کوچک همه چیز را به یادم آورد. حالا البته آنقدر بزرگ شدهام که بتوانم با شیکی که لایقش هست، *لِئر دو تم* بزنم و فکر میکنم امتحانش کنم!
شیشهٔ نمادین! شیشهای که مردان بعد از جنگ برای دخترانشان به خانه میآوردند. عطرش مرا غافلگیر کرد. سنگین یا کهنه نیست. بوی مشخص آلدئیدی و میخکِ آن دوران را دارد، اما همچنان سبک و درخشان است. واقعاً زیباست.
این یک آفرینش دوستداشتنی است که در هر نقطهای کلاسیک و بیزمان فریاد میزند. فرمول کنونی آغازگر بسیار آزاردهندهای از آلدهیدها دارد که بوی شیمیایی میدهد. اما لطفاً از روی آغازش قضاوتش نکنید، چند دقیقه صبر کنید و پشیمان نخواهید شد. سپس با گلهای زیبایی احاطه میشوید که میخک، با سبک بسیار اسپانیاییاش، نقش اصلی را ایفا میکند. گلهای رز، یاس و گل یاسمن در نوتهای میانی از آن حمایت میکنند و سپس صندل، خزه و کهربا پایهای برای این عطر گلمحور خیرهکننده هستند. مقدار ماندگاری آن—چه در نسخه ادکلن (EDT) و چه ادپارفوم (EDP)—خیلی کوتاه است، اما نمیتوانم تصور کنم چیزی اینقدر ظریف و دلنشین، تند، سنگین یا خفهکننده باشد. وقتی «لِر دو تم» (L’Air du Temps) را استشمام میکنم، واقعاً میتوانم خواهر نرمتر و رمانتیکتری برای میتسوکو (Mitsouko) تصور کنم. اولین عطر غمگین و تاریک است، اما دومی شاد، معصوم و پر از نور. عطر کامل برای بهار، اما در تمام فصول قابل استفاده است. بسیار زنانه است، اما به دلیل شباهتش به میتسوکو، فکر میکنم مردان هم میتوانند آن را بپوشند. علاوه بر این، اینقدر زیباست که همه باید حداقل یکبار در زندگیاشان آن را امتحان کنند. تنها نقطه منفی این است که واقعاً دوست دارم ماندگاری بهتری داشته باشد؛ از دست دادن آن بعد از چند ساعت تاسفبار است. اما به جز این، این عطر خالص کلاس و کمال است.
داشتن این قطعه در مجموعهام واقعاً افتخارآمیزه. این کلاه بهترین چیز دنیاست—مثال بارز تاریخ واقعی، خام و زنده در هنر. وقتی به آن لحظهای فکر میکنم که وارد بازار عطرها شد، احساسی میشوم. خود عطر هم واقعاً زیباست. بوی بسیار وینتیج دارد، اما فکر نمیکنم بوی پیرزنانه باشد (هرچند به دلایلی خودم آن بوها را هم دوست دارم). عطر گرم، گلدار و کمی ادویهای برای اوایل بهاره. یک کلاسیک واقعی. اگر آلدئیدها و بوی میخک دوست ندارید، شاید بهتره ازش بگذرید.
یک زیبایی کلاسیک وینتیج… پر از گلهای زرد بهاری پودری، مثل خورشید در یک شیشه، همراه با آلدئیدها که کمی حس صابونی بهش میده اما به خوبی اجرا شده. قطعاً در آن ایلانگایلنگ و میخک حس میشود. از دوران متفاوت و خاصی است. شیشههایش هم فوقالعاده زیبایند. اگر نسخه اکسترهاش را بگیرید، شیرینتر، کمتر پودری و مایعتر است—به اصیلترین شکلش—که بهترین نسخهاش محسوب میشود. اما من هنوز هم عطرپاش (EDP) را هم به همان اندازه دوست دارم. اگر عاشق عطرهای وینتیج مثل شانل شماره ۵ یا گلهای زرد دهه ۹۰ با حس پودری هستید، این را هم دوست خواهید داشت.
گلسینه. این اولین چیزیست که عطر «لِیر دو تم» به ذهنم میآورد. بیشتر از همه بوی میخک به مشام میرسد. اما ماجرا به اینجا ختم نمیشود؛ بعد از مدتی، آلدئیدها انگار جمع میشوند و به نظر میرسد که دارند تشویق میکنند نوتهای چوبی و ادویهای خودشان را نشان دهند. هنوز نقش اول را ندارند، اما عمقی به میخک اضافه کردهاند که در شروع عطر کمتر حس میشد. از عطرهای موردعلاقهام نیست، اما دوستش دارم. همینجور عطرهاییست که دوست دارم در مکانهای عمومی باشان روبرو شوم.
بافت نرم، تمیز و بوی کلاسیک. میخک همراه با مریمگلی همیشه یادم میاندازد از شمعهای گلدار. این یک عطر ارزان قیمت داروخانهایه که میتونه مثل توم فورد باشه. به نظرم، «فلور دو چین» و «شانگهای لیلی» از این الهام گرفتهاند.
عطر جالبی، بسیار قطبیکنندهٔ دنیای عطرسازی. آلدهیدها در مرکز توجه! من فقط آلدهید و وتیور (خس) حس میکنم. شاید کمی میخک و گل میخک، اما هیچ گل نرمی نیست. جالبه. نه دوستش دارم نه بدم میاد. مطمئنم بویش قبلاً کمی متفاوت بوده.
عطر معادل آن آدامسهای گلدار قدیمی که در شیرینیفروشیهای سنتی بریتانیایی پیدا میشود. بویی ناخوشایند نیست، اما بسیار صابونی و بهراحتی قابل تشخیص است—چیزی که بین افراد بالای ۷۰ سال محبوب است. من کمی تعجب کردم، چون انتظار داشتم عطری قوی و گس داشته باشم، اما اینجا چنین چیزی نیافتم. گلدار و صابونی است. میفهمم چرا بهعنوان یک کلاسیک شناخته میشود.
این عطر یک افسانه است. دربارهی نسخهی فعلی ادکلن آن، فکر میکنم هنوز قابل قبول و قابل تشخیص است و همان چیزی است که در نسخههای قدیمی بود. «الدیتی» برایم بسیار عزیز و نزدیک به دل است. داستانی طولانی و معنادار دارد، هم در سطح شخصی و هم فرهنگی. این عطر مورد علاقهی برادرزادهی فوتشدهام در دههی ۱۹۹۰ بود. با الهام از او، یکی از اولین عطرهای من شد و از اواخر نوجوانیام در اوایل دههی ۲۰۰۰ تا به حال جزو محبوبترینهایم بوده. نمونهی بارز یک بانوی شگفتانگیز است. فکر میکنم برای بانو دایانا هم بسیار مناسب میبود. رمانها و شعرهایی هستند که این عطر در آنها ذکر و به خاطر آنچه هست گرامی داشته شده: یک کلاسیک بیزمان، پاکبو، ظریف و جاودانه. بسیار آرامشبخش است بدون اینکه خستهکننده، بیروح یا ضعیف باشد. پیچیدگی و شخصیت کافی دارد. عاشقش هستم!
این عطر ناگهان توجهم رو جلب کرده. بوی دلنشین گل میخک و رگههایی از عطر چوبی و کرمی مثل صندل رو تمام روز حس میکنی، بدون اینکه بوی تندی داشته باشه یا آزاردهنده باشه. معمولاً به عطرهایی که دارای رایحه یاس و مشک هستن حساسیت دارم، اما این یکی اذیتم نمیکنه. نسخه فعلی ادو توالت (EDT) هست.
به دنبال جایگزینی برای شیشهٔ تقریباً خالی عطر بسامه ۱۹۴۰ بودم و فکر کردم شاید این همان باشد، اما متأسفانه نه. شروع تند و ادویهای داشت و بعد فقط صابون، صابون، صابون. شوهرم گفت بویش مثل چیزی بود که مادربزرگش میزد. احترام میذارم، اما سلیقهٔ من نیست.
سه شیشهٔ قدیمی از این عطر زیبا گرفتم. همهشون رو اسپری کردم، بعضیشون بیشتر صابونی بود، بعضی دیگه ادویهایتر، ولی در کل بوی خوشایندی داشتن و سبک بودن. یه چرت زدم و بعد بیدار شدن، بوی پودری تازه و کمی ادویهای حس کردم. «لِئر دو تم» برای پوشیدن روزمره و محل کار عالیه. سبک اما کلاسیکه و نگرانیای بابت این که بوی گلهای نارنجی شیرین، یاس شیرین شده یا آبنباتها رو بده، ندارم.
۳-۴ اسپری از یک نمونهِ کهنه، پخشبوی متوسط، چند ساعت دوام دارد. تازه، صابونی، چوبی، بهارنارنجِ سبک؛ شخصیت بهارنارنج ظریف است، نه میوهای، نه آفتابی، نه حیوانی. من نوتهای سبک چرم هم حس میکنم؛ برایم مثل «باندیت» است، اما بدون دود سیگار. مواد مشابه اما با نسبتهای متفاوت؛ کلیت کار بسیار کلاسیک، قدیمی، صابونی و شیپر.
در دههٔ ۷۰ بود که بوی عطر خوشایندی از یکی از دوستانم استشمام کردم. برایم کاملاً دلنشین بود. کمی بعد، او برای تولدم یک شیشه از آن به من هدیه داد و من خوشحالانه مچهایم را اسپری کردم. مدت زیادی نگذشت که سردرد شدیدی، همراه با حالت تهوع و ضربانهای آزاردهنده شروع شد. علاوه بر این، بویی در بینیام ماند که هیچطور نمیتوانستم از شرش خلاص شوم. مچهایم را خوب با صابون شستم، اما بوی عطر همچنان باقی بود. در نهایت، ناامیدانه با مسواک ناخن و صابون مچهایم را ساییدم. روز بعد به دوستم گفتم که عطر چه تأثیری روی من گذاشت و شیشه را پس دادم (تا هدر نرفته باشد). تا به حال به هیچ بوی دیگری چنین واکنشی نشان ندادهام و واقعاً ناراحتکننده بود. فکر میکنم شاید آلدئید موجود در آن مقصر بوده باشد.
این عطر رو خیلی دوست دارم – یه نمونه کوچک ازش دارم ولی روی پوستم دوام نمیآره، حداکثر دو ساعت اگر اونم بتونم بگیرم. با اینکه عطر (پرفیوم) هست، نه ادوتویلت یا ادوپرفیوم.
دلم نمیخواد بگم «موردعلاقه»، ولی این یکی از موردعلاقههایمه. گرم و ادویهایه، اما همزمان نوتهای سبک و ملایمی هم داره. تعادل دقیق میخک، گلمیخک، برگاموت، چوب صندل… همراه با گلها، آلدهیدها…… و کمی ریشه چوب صندل و وتیور (دو تا از موردعلاقههام) رو داره و **امبر زیادی نداره** (من از «شیرینی» خوشم نمیاد). روی پوست من، بینقصه. نینا ریچی فاروش رو هم دوست دارم… اما این یکی… آره!
**عسلِ زانو** (بهترینِ بهترینها). **عشیقِ ابدی**. ✨
احساسات کشفشده درباره این عطر! کلاسیک و پیشرو، واقعاً اصیل. در سبکش یادآور چندتا از اولین مجموعههای هرمس است، شاید هم در مسیر شانل حرکت میکند. جرئت میکنم بگویم یادآور اولین مجموعههای دیور هم هست. به نظر من بوی ابتداییش مرکباتی، ترش، ادویهای و به شکل جرقهدار است… سبک، مهآلود، بوهمی… با یک نماد دیگر مقایسهاش میکنم: ریو گوش… شاید هر دو بتوانند یونیسکس باشند. ایدهآل برای یک شب بهاری یا پاییزی.
عطرِ مرموز و فریبندهایست. فکر نمیکنم بینیای که با آن آشنا نیست بتواند عمقش را درک کند، اما قطعاً از آن لذت خواهد برد—چون واقعاً دلنشین است (حداقل روی من چنین است). نمیتوانم دقیقاً شخصیت این عطر را توصیف کنم؛ زنی با ظرافت (چنین زنان بسیاری هستند)، اما مردی با ذهنی رمانتیک و چشمانی مهربان هم میتواند آن را به زیبایی بپوشد. یکی از آن عطرهایی است که باید با جان شما آمیخته شود، نه اینکه شما را به تصویرِ آرزویی تبدیل کند. برای من بوی خانهای گیاهی و عظیم میدهد (میخک، یاسمن، گل سرخ و گل یاسمن سفید رگههای گلِ پررنگش هستند)، با درختان آلو و فوارهای در وسط که کفِ سفید صابون میزند. جایی هم ردّای چای گل سرخ تلخ به مشامم میرسد. آغازش روی من بوی شراب میدهد، اما خشکشدنش شگفتانگیز است. قطعاً عطر آسانی نیست و عجیب اینجاست که مردان هرگز وقتی آن را میزنم تحسینم نمیکنند، اما زنان همیشه عاشق بویش میشوند و میپرسند چه عطری است.
این یکی از آن عطرهاییه که یا عاشقش میشوی یا ازش متنفری، و برای کسانی طراحی شده که در کیفیت بوی عطر سلیقهای بسیار صبور و خاص دارند. من این عطر رو اوایل بیستسالگیام (تقریباً سال ۹۵) بر اساس پیشنهاد یکی از فروشندههای کاونتر نوردستروم خریدم، چون دنبال یه «عطر سبک و تازه» میگشتم. چهار سال فرانسوی خوانده بودم، پس اسم «لِئر دو تم» (هواى زمان) به گوشم سبک میآمد و شیشهاش هم جذاب بود. اما وقتی عطر رو روی مچ دستم اسپری کردم (که متأسفانه آستین پشمیم هم آغشته شد)، بلافاصله از بوی تند گل و آلدئید که از بازوم بلند میشد، ناراحت شدم. با ادب رد کردم و فوراً پشیمان شدم که چرا دستم رو تا آخر خرید آلوده کردم. تقریباً سی دقیقه بعد، داشتم در بات اند بادى ورکز میگشتم، باز هم دنبال یه عطر «تازه و سبک». این بار مطمئن شدم که از تسترهای مقوایی استفاده میکنم. بین اسپریهای بدن، بویی سبک، دلپذیر و تمیز حس کردم، ولی نمیتوانستم منبعش رو پیدا کنم. داشتم توصیفش میکردم که فروشنده پیشنهاد داد: «جونیپر بریز»… نه، اون نبود. «گیاهان گلدار؟ یاسمن؟ فریزیا؟» تا این که متوجه شدم دارم بازوی خودم رو بو میکشم! خشکشدن اون عطر وحشتناک نینا ریچی معطر و مستکننده بود. حالا وسواس گرفته بودم و باید اون رو میخریدم. سریع برگشتم به نوردستروم و هرچی قیمت داشت، برای شیشه ۲٫۴ اونسیاش پرداختم. راز استفاده از این عطر برام این بود که حتماً باید اسپری کنی و **از داخل ابر عطر رد شی** تا از اون تأثیر اولیه «شوک و حیرت» جلوگیری کنی. پخشبوی عطر فوقالعادهست و تا اواخر شب و حتی گاهی تا روز بعد بوی تازهای میده!
این عطر بوی صابون دستشویی عمومی کلاس بالا رو میده. دقیقاً همین.
این عطر رو اواخر دههٔ ۸۰ و اوایل ۹۰، وقتی نوجوان و جوان بودم میزدم. حس میکردم مردهام و به بهشت گلها رفتهام. این عطر نمادین شخصیت خودش رو داره و فکر میکنم به یه اسم زنانه و شخصیتر نیاز داره… مثلا فلیسیتی، لتیسیا… کلریس؟ (!) کمکم استفادهاش رو کنار گذاشتم وقتی پسری که برام جذاب بود، گفت بوی عطر پیرزنه. اون پسر دیگه نیست، اما «لِئر دو تم» حالا بخشی از مجموعهایه که خیلی گستردهتر از جوانیامه. به تجربه و زندگی طولانیمون! این که تو این گروه فقط امتیاز ۳.۷ گرفته، بیاعتناییام به سلیقههای امروزی رو تأیید میکنه.
شاید فرمولِ این عطر تغییر کرده، چون سالها پیش خیلی دوستش داشتم، اما حالا برایم غیرقابلتحمل سنگین و خفهکننده شده. صندل، ایلانگیلانگ و میخکش آنقدر تند و آزاردهندهاند که حتی پایهی عطر هم بوی بدی میدهد—تنها چیزی که به ذهنم میرسد، «صابون زنگزده» است! بوی فلزی و خونینِ ماهیمانندش هم مرا گیج کرده بود تا اینکه در فراگنتیکا مقالهای خواندم که توضیح داده بود بعضی چربیهای موجود در عطرها اکسید میشوند («آلدئیدهای خونین») و همین بو را ایجاد میکنند. نمیدانم چه تغییراتی دادهاند، اما حالا اصلاً دوستش ندارم و حتی شباهت دوری هم به لِر دو تمِ اصلی ندارد. جالب اینجاست که یکی دیگر از نقدهای منفی اخیر هم—که مثل من از این فرمول جدید متنفر بود—در حین نوشتن نقد، آپره لُندِه زده بود؛ وقتی عطر زیبایی مثل آن را روی پوستت داشته باشی، تفاوتِ این عطر بیشتر به چشم میآید.
به نظر من… زیباترین عطر روی زمین.
از دست آگهیهای تبلیغاتی که پستهاتو پر کردهان خسته شدی!😡
در اولین اسپری، بوی آن دقیقاً مثل عطر *Wind Song* است، اما زیبایی این عطر در مرحله خشکشدن (دریداون) خود را نشان میدهد. بویی شبیه نسخهای کمی ارتقایافته از *Wind Song* دارد، اما گلمحورتر و ادویهایتر. میخک در این عطر واقعاً خودنمایی میکند. سبک، گلین، تمیز و… صابونی است. راستش، یادم میاندازد از صابون کارسِس رنگ صورتی که دوستش دارم. عطر قویای نیست، مناسب محیط کار، یک قرار عاشقانه یا حتی لم دادن روی مبل. قطعاً برای کسانی که عطرها را لایهلایه میزنند، یک ضرورت است! با یک یا دو اسپری از *Obsession* یا *White Diamonds* ترکیب فوقالعادهای میشود. علاقهمندان به تاریخ به خاطر ارتباطش با جنگ جهانی دوم عاشقش میشوند، و طرفداران ژانر ترسناک هم البته—به خاطر هانibal لکتر—آن را دوست خواهند داشت.
عطر بوی خوشایندی داشت، شیک، ظریف و زنانه؛ یکی از عطرهای موردعلاقهام حدود بیست سال پیش بود. این عطر کسی که میپوشیدش را میآراست؛ شیکی جاودانه، با پخشبوی و ماندگاری عالی.
میدونم بعضیاتون مثل من به خاطر اینکه هانibal این عطر رو روی کلاریس استارلینگ حس کرده، اینجا هستین، هه! منم همینجوری بودم! بعد از اینکه فهمیدم کلاریس این عطر رو میزنه، شروع کردم به تحقیق دربارش. این اولین برداشت هانibal از کلاریس بوده. به نظر میرسه هانibal اطلاعات خوبی درباره عطرها و معنایشون داره… و من فکر کردم شاید تو سطح عمیقتری به چی فکر میکرده و آیا نویسنده با انتخاب این عطر یه ایستر اگ (راز پنهان) تو داستان گذاشته. خدای من، بچهها! بیشتر درباره این عطر و زمان/دلیل ساختش بعد از جنگ جهانی دوم تحقیق کنید، علاوه بر معنای طراحی شیشهاش با خورشید و کبوترهای صلح. براش هانibal، کلاریس استارلینگ بوی امید برای بشریت میده و نگاه به آینده و زندگی، حتی بعد از آسیبهای هولناک! قلبم به درد اومد، بچهها! وقتی این ارتباط رو فهمیدم، بدجوری لرزیدم!
دهههاست که از این عطر استفاده میکنم. همیشه دوستش داشتم. برای من شیرین، تازه و جوانانه است. شاید برای برخی قدیمی به نظر برسد. اما این عطر شیک و کلاسیک است. وقتی لِر دو تم (L’Air du Temps) را کشف کردم، هنوز گرانقیمت بود و فقط در فروشگاههای بزرگ فروخته میشد. خوشبختانه، با پیشرفت صنعت عطرسازی، قیمت آن مقرونبهصرفهتر شد. یکی از شاهکارهای میانه قرن بیستم.
این رو بدون تست قبلی فقط به خاطر نظراتی که اینجا خوندم و میگفتن عجیب و غیرمعموله خریدم (من خالکوبی و پیرسینگ دارم و موهام سبزه، پس به چیزای غیرمعمول نیاز دارم دیگه!) و چون کلاریس استرلینگ تو «سکوت برهها» ازش استفاده کرده بود. میخکش واضح و پررنگه. دوستش دارم. احتمالاً بیشتر از «شانههای سفید» ازش استفاده کنم چون تندتره، و الان هم گاهی سراغش میرم. موردعلاقهام نیست، اما قطعاً میپوشمش.
این عطر بوی خزهی بلوطِ میتسوکو و نوتهای ایندولیکِ جوآی را دارد، اما همچنان حسابی تمیز و شفاف باقی میماند. آغازکار بهصورت کلی صابونی و پودری است، ولی هیچکدام از اینها تعریفکنندهی ترکیب نیستند. آلدهیدها حضور دارند، اما برجسته نیستند. تمام این نوتها در پسزمینهای از میخک حرکت میکنند که فقط نزدیک به پوست قابل درک است. کاملا جذاب و شگفتانگیز.
نه بابام. میخ گل. کسلکننده و تکراریه. بوی صابون ارزون میده.
«عطر *لِیر دو تم* در سال ۱۹۴۸، پس از جنگ جهانی دوم خلق شد. شیشهٔ زیبای آن با کبوترهای صلح تزیین شده است. من تمام روز آن را زدم و بوی تمیزی مانند صابون *آیوری* (برند آمریکایی) از خودم استشمام کردم—تمام روز. تصور میکردم این بو چقدر برای مردم اروپا پس از جنگ جهانی دوم اهمیت داشت: بوی تمیزی و تازگی، مثل اینکه تازه از حمام با صابون خالص *کاستیل* بیرون آمده باشند. عطر تمیز و دلنشینی است که احساس پیوندم با امیدواریهای پس از جنگ را برمیانگیخت، در حالی که هنوز از شوکها و سرخوردگیهای جنگ در حال بهبود بودند. همچنین تصور میکنم این همان عطری باشد که مادر *رجا داو* میزد و الهامبخش خلق *بوس شببخیر* شد.» (نمونهای از *میکروپرفیومز*) امتیاز: ۹ از ۱۰
با چنین ارائهای زیبا... نام، تاریخچهی عطر و طراحی شیشه، انتظار داشتم عطر شادیبخشی داشته باشد که الهامبخش مثبتاندیشی و رمانتیسم باشد. اما کاملاً برعکس است. برایم بسیار تلخ و آزاردهنده بود، کمی گرد گرفته، نمیتوانم تحملش کنم. به نوعی غم عمیقی را تداعی میکند. اندوه و از دست دادن، ملانکولی. احتمالاً به خاطر میخک است که ازش بیزارم. به اطلاعتان برسانم: کلاریس استارلینگ در «سکوت برهها» از این عطر استفاده کرده بود ؛) این هم هیچ بهترش نمیکند.
فکر کنم این رکورددار لیست بلندبالای مواد تشکیلدهاش باشه! یه کلاسیک داروخانهای... یه «خورش عطر» که توش آنقدر چیزهای مختلف میگذره که همهشون با هم مخلوط میشن و خیلی مشخص نیستن. عطر قشنگ و سبکیه، با میخک و گلِ میخک که تو آلدئیدها «میپزن» و سر کلاس ایستادن. من یه نسخهٔ قدیمی EDT دارم... و حدس میزنم نسخههای نو بهمحض زدن تبخیر میشن.
عطر مرکباتی و بسیار تند. بویی شیک با نوت اولیه میخک کاملاً قابل تشخیص. در مرحله خشک شدن، رز کمی بیشتر حس میشود که تندی چوب سدر و ادویهها را ملایمتر میکند. برگاموت قوی امکان استفاده روزانه را فراهم میکند، در حالی که ادویههای گرم آن را به عطر مناسب شب تبدیل کردهاند. آلدهیدها در اینجا شوخی نیستند؛ مانند آلدهید شانل شماره ۵ فکر کنید. زیبا، اگر عاشق عطرهای شدید هستید. بسیار بالغ و شیک.
این عطر برای بیش از ۲۰ سال عطر امضای من بود. مراسم مراقبت از خودم این بود که قبل از خواب با ژل دوش بگیرم، سپس از لوسیون استفاده کنم، بعد عطر را اسپری کنم و در آخر ملافهها را با پودر معطر کنم (لایهلایه کردن). احتمالاً یکی از معدود عطرهایی بود که میشد بدون زیادهروی لایهلایهاش کرد. من اصلاً هیچ ادویهای در آن حس نمیکنم. بوی تمیز، پودری و صابون گلدار دارد. این عطر را میتوان تصور کرد که جکلین کندی یا گریس کلی از آن استفاده میکردند. فکر میکنم این عطر برای جوانها هم مناسب باشد (آن کشتی برای من رفت و غرق شد، اما هنوز دوستش دارم و میپوشم).
همین حالا هم نظرات زیبا و زیادی دربارهاش وجود داره، من نظرم رو اضافه میکنم چون تجربهام کمی متفاوت به نظر میرسه. اول، عطر ۳۰ میلیلیتری ایدیتی رو داخل یه بطری پلاستیکی سفید زشت دریافت کردم. شوخی نمیکنم. باور کنید یا نه، این موضوع اولین برخوردم با کل تجربه رو خراب کرد. من انتظار بال داشتم، اما یه دئودورانت ارزونقیمت به دستم رسید. اما بعد، خود عطر. چند هفته بعد، میتونم بگم این چیز کوچک یکی از سینستتیکترین عطرهاییه که میشناسم؛ عطرهایی که نیاز به تصویر، بافت و حتی شنیدن دارن. واقعاً ذرات کوچیک پودر بچه، سبک و ظریف، رو میبینم که تو نور کهربایی آخرین تابش خورشید پاییزی میرقصن. نور خورشید با زاویهای کم میتابه، لکهلکه از تازگی سفید. جنبه کمی فلزی و غباریش با میخک سرد تقویت میشه و نور نارنجی-زرد با کمی کرمیبودن، گرم و ادویهای اما بدون زیادهروی، ملایم میشه. انگار گردوغبار ستارهست؛ چون همهچیز شفاف، سبک و هواست. برام این عطر بسیار ساکتست، سکوتی عمیق، دلنشین و آرامشبخش. «سکوت طلاست.» همه این زیبایی کمی زمان میبره تا اهلی بشه، مثل روباهی در داستان سنتاگزوپری؛ از راه میانبر نمیاد (نه، این شانل شماره ۵ نیست، نه، آرپهژ هم نیست)، بعد مثل یه توری نازک روی پوست مینشیند و آرام، آرام و آرامشبخش میدرخشه.
این یکی از عجیبترین عطرهایی است که در زندگیام حس کردهام، نه به این معنای که بد است—بد نیست، اما سخت بتوان آن را دستهبندی کرد. اگر معمولاً عطرها را بر اساس امکان استفاده توسط زن قوی، مصمّم و فمینیستِ شاغل طبقهبندی میکنم، این بار مطمئن نیستم. آیا این عطری است که یک زن قوی میتواند بپوشد تا استایلش را کامل کند؟ بله، اما فکر نمیکنم برای دفتر کار باشد—بیشتر برای تعطیلات یا تعطیلات آخر هفته، چون نوعی عطر پیچیده، سفید، شفاف و آرامشبخش است. قطعاً تصورش را میکنم که زنی قوی، در حالی که کودکش را در پارک یک پاییز اروپایی در پراگ قدم میزند، خود را با «لِایر» معطّر کرده باشد. چرا پراگ؟ چون این عطر تجربهای خوابآلود و دودی دارد، مثل شهر زیبای پراگ—پایتختی خیرهکننده که در بوی قدرتمند اما اسرارآمیز تاریخ غرق شده است. عطر گرد، هوادار، پیچیده، ظریف و کمی سبز است—نوت موردعلاقهام، چون سبزی فمینیستی است: کمی تند، کمی جدی و میانهرو. و در پایان، رگهای از مُر دارد—نوتی قوی که در هوای گرم ممکن است زیاد شود. این یکی از عطرهایی است که شخصاً نه دوستش دارم، نه ازش بیزارم؛ و همین مرا کنجکاو کرده است. خانمهای قویام، توصیه میکنم قبل از خرید، آن را امتحان کنید؛ چون فکر میکنم این عطر بسیار بستگی به بویاییای دارد که آن را استشمام میکند.
دلم نمیخواد دربارهٔ عطر میخک بدگویی کنم، چون واقعاً بویش رو دوست دارم، اما این عطر روی من اصلاً خوب نیست. چیزی شبیه دارو و تلخ توش هست که بویهای موردعلاقهام—میخک و میخک—رو غرق میکنه و کل تجربه رو غیرقابلتحمل میکنه. خودم رو خوششانس میدونم که اول با «لِ کرپوسکولِ لِر دو تم» آشنا شدم؛ عطر فوقالعادهایه و دقیقاً همونیست که یک عطر میخک باید باشه. هنوز تو بعضی گوشههای اینترنت پیدا میشه، پس بهجاش شدیداً این رو توصیه میکنم.
تقریباً یک سال پیش این عطر را بررسی کرده بودم. امروز، بعد از چند اسپری دوباره نوبت بررسی «لِئر دو تم» است. شروعش میخک است، بعد میخکِ معطر. دو نت موردعلاقهام—چرا حالا به سراغم آمدهاند؟ شاید نسخهای که قبلاً استفاده میکردم خراب شده بود، شاید هم فرمولش تغییر کرده بود. در هر صورت، دو بطری کبوتری که امروز استفاده کردم، تفسیر کاملا تازهای از این عطر کلاسیک ارائه دادند. پخشبوی و ماندگاری هنوز متوسط است، اما اشکالی ندارد. دوست دارم بهعنوان عطری نزدیک به پوست ازش استفاده کنم. برای محیط کار مناسب است، شاید حتی یونیسکس هم باشد. «لِئر» عطری مؤدب و بسیار شیک به سبک وینتیج است. حالا که میخک را پیدا کردهام—یا بهتر بگویم، میخک من را پیدا کرده—این عطر جای ثابتی روی قفسهی عطرهای روزمرهام خواهد داشت.
خیلی خوشحالم که ریسک کردم و بدون تست قبلی، فقط براساس نظرات فراگنتیکا و علاقهام به عطرهای کلاسیک و کمتر شناختهشده، **لِیر دو تم** رو خریدم. بوی تمیز، پودری و صابونی داره. خیلی یادم میاندازه از **میسوکو**، اما با ادویه کمتر. در واقع بویش شبیه صابون اصلی **داو**ه که من عاشقشم. در مراحل پایانی هم خشکشدن خوبی داره. اگر **شماره ۵**، **آرپژ** یا **میسوکو** رو دوست دارید، **لِیر دو تم** رو پیشنهاد میکنم.
چند سال پیش این عطر را از طرف یک دوستپسر سابق دریافت کردم و واقعاً دوست داشتم ازش لذت ببرم. عطری کلاسیک است، با بطریای کاملاً زیبا (بیشتر شبیه لالیک تا نینا ریچی)، نوتهایش دقیقاً همان چیزی است که معمولاً دوست دارم، اما برایم جالب نبود. به نظرم این عطر خیلی خشک است و من معمولاً گلهای شیرین یا گورمندها را ترجیح میدهم. نوتهایی که حس کردم—یاس، سوسن، بنفشه، گل ارغوان ملایم، پچولی بسیار خشک، بنزوئین و برگاموت—خیلی خوب با هم ترکیب شده بودند، اما نتیجه برایم مناسب نبود. نوتها را تحسین کردم، اما نتوانستم با این عطر کنار بیایم. بنزوئین بوی گلها را خفه کرده بود که به هر حال تحت سلطهٔ سوسن و یاس بسیار خشک قرار داشتند. میخواست مثل عطرهای پودری شانهلی (مثل آلور) باشد، اما اصلاً موفق نشد. در مرحلهٔ پایانی، بویی سرد از میخک حس میشد که آنقدر بیتأثیر بود که نتوانست به بو کلی کمک کند. هر بار که این عطر را میزدم، بوی غالبش سوسن خشک و یاس خشک بود، با کمی زبری که به بوی تنباکوی ادویهای نزدیک میشد، نه پودر کرمی «پیرزنگونه» که انتظارش را داشتم. آن بوی «تنباکو» انگار با فلفل و کمی چوب صندل خیس خورده بود که کمی از زبریاش کاسته بود، اما وقتی با سوسن ترکیب میشد… نتیجه خوبی نداشت. اگر آن پودر شانهلیمانند میتوانست این عطر را نجات دهد، اما اینطور نبود. اگر این عطر یک نوشیدنی بود، خشکترین پروسکوی ممکن بود—آنقدر خشک که ادویهها و یاس به شکل تندی برجسته میشدند. در هوای سرد، بنزوئین را حس نمیکردم و برایم مثل نسخهای خشک از دیوریسیمو بو میداد. از آنجایی که این عطر دهههاست در بازار است و عطر محبوب و kult بسیاری از زنان و مردان در سراسر جهان است، مطمئنم شاید پوستم با آن سازگار نبود یا simplement به ترکیب نوتهایش علاقه ندارم.
این عطر موردعلاقهٔ مادرم است، پس جای ویژهٔای در قلبم دارد: گرم، دلنشین. جالب است که در نظرات قبلی میخوانم این عطر موردعلاقهٔ مادر آنها هم بوده؛ نشانهٔ اینکه این شاهکار زیبا دستکم دو یا سه نسل است که بین مادرها میچرخد. پس حتماً بد نیست. تصمیم گرفتم بخرمش و ببینم آیا برای یک مرد هم مناسب است، چون قیمتش خیلی معقول است. میتوانم بگویم که بله، مناسب است. برای من مثل «میس دیور اوریژینال» یا «میتسوکو» است: گلپودری ملایم و ظریفی که کمحاشیه و محو است، اما همچنان حضورش را حس میکنی. هیچ ربطی به آن عطرهای تند و یکنواخت امروزی ندارد که همهشان بوی یکسانی میدهند. این عطر را میپوشی وقتی میخواهی احساس راحتی، اطمینان و حمایت کنی (شاید حضور مادر؟...). تنها نکتهٔ ناخوشایند دربارهٔ LDT این است که حالا برند نینا ریکی متعلق به کاتی است و عطر در اسپانیا ساخته میشود، نه فرانسه.
عطر شگفتانگیز! بوهمی، رمانتیک، نوستالژیک… قدرت گل… پاریس یا لندن دهه ۷۰. هنری و شاعرانه: تکرار میکنم، بوهمی. جرئت دارم بگویم بدون جنسیت (ممکنه؟) دیانای اولین آثار نینا ریکی. در کنار ریو گوش، میس دیور کلاسیک، مادام روشا، ایووار کلاسیک و مموار یون اودور.
این یک خرید کور موفق برایم بود. اولش به این دلیل میخواستمش که کلاریس در فیلم *«سکوتی برهها»* همین عطر را زده بود، علاوه بر این، شکل بطریاش هم برایم جذاب بود و وقتی تصمیم گرفتم بخرمش، اطلاعات زیادی درباره عطرها نداشتم. ممکن بود نتیجه خیلی بد شود، اما در نهایت روی پوستم بسیار زیبا از آب درآمد. با شیمی پوستم سازگاری خوبی داشت! من ۳۰ سالمه و با اینکه این عطر قدیمی است، فکر میکنم برای رده سنی من یک عطر حرفهای و مناسب است. بوی کهنه و کلاسیک دارد، اما نه بهقدری که پیرانه به نظر برسد. ادویهای، پودری و زنانه است. اولین بار بهار پاشیدمش؛ در هوای خنک و آفتابی بهار، آلدهیدهای عطر کاملاً مشهود بودند. گلهایش یادآور پیادهروی در یک خیابان مسکونی با باغهای زیبا در فصل بهار است. ترکیبی طبیعی از میخک، گل سرخ، بنفشه، رزماری گیاهی، خزه بلوط، چوب صندل و رزینها. نوتهای کندر هم خوب از آب درآمده؛ بیشتر حس طبیعت دارد تا کلیسا. وتیور هم همه چیز را به هم پیوند میدهد و کندر را کمی سبزتر نشان میدهد. بعد از فرونشستن نوتهای اولیه، هلو و ایلانگیلانگ شیرینی ملایمی به عطر میبخشند. البته اشتباه نکنید؛ این عطر کاملاً خشک است و آن طعم شیرین کاراملمانند که در گلهای مدرن رایج است، ندارد. در اینجا میخک و ادویهها هم کاملاً مشخص هستند، بدون اینکه چیزی از ترکیب اصلی کم شود. با وجود این همه نوت، عطر خوب ساخته شده است. قطعاً دلیل دارد که سالها همچنان تولیدش میکنند. شاید بهراحتی با عطرهای مدرن و نیچ اشتباه گرفته نشود، اما زیبایی جاودانهای دارد. چون نه خیلی شیرین است و نه خیلی ادویهای، برای همه فصلها مناسب است و در آبوهواهای مختلف نتایج کمی متفاوت میدهد، بدون اینکه آزاردهنده شود. ماندگاری عطر روی پوستم عالی است؛ تمام روز، بیش از ۸ ساعت دوام میآورد (البته ممکن است بسته به سری تولید متفاوت باشد). بطری من را سال ۲۰۱۸ از قسمت آرایشی یک داروخانه خریدم. این عطر خیلی قوی است؛ با چند اسپری کافی است. پخشبوی آن نزدیک است، حدود طول بازو، که من ترجیح میدهم، اما بوی آن مدتها در اتاقی که اسپری شده باقی میماند. این عطر را برای مصاحبه شغلی یا دیدار با خانواده همسر میپوشم.
واقعاً چرا این عطر نمیتونه خوشایندتر باشه… دلم میخواست عاشقش بشم. صریح بگم یا دوستش داری یا ازش متنفری، هیچ وسطی نداره. خیلی نظر خوندم، بعضیها گفته بودند چون عطر منحصربهفردیه و من عاشق عطرهای خاصم، ممکنه دوستش داشته باشم، اما واقعاً اینطور نشد. خیلی پودری بود، تقریباً خفهکننده، و یه بوی عطر ارزونقیمت عجیب هم داشت—یکی گفته بود مثل کرم نیوا! فکر کنم تا حدی شبیهشه. البته قدر میدونم که یکی از عطرهای منحصربهفرده، اما اگر پنجاه سالم بود شاید میپوشیدمش؛ اگه بخوام چیزی داشته باشم که یاد روزهای قدیم بیاندازم، چون این عطر برای کساییه که میخوان یاد کسی یا جایی تو خاطراتشون بیفتن. اما الان دارم سراغ بویهای تازه و چوبی میرم… اینو تو ذهنم میذارم، ولی الان بیشتر طرف لیست «نفرت»ه تا «دوستداشتن». فکر کنم دلیل دیگهای که دوستش نداشتم، نحوهی ترکیب ادویهها با این عطر بود. اگه میخوای یه عطر ادویهای بهتر تجربه کنی، «هرمس آن ژاردن سور ل نیل» رو امتحان کن؛ اون منحصربهفرده و ادویهای خوشایند و غیرچیرهدست داره.
میخک با گل میخکِ تقویتشده. تند و تیز است، با کمی تزیینات بیتکلف. میدانم این عطرِ دختر جوانی است از خاطرهای نرم و دور، اما این روزها بیشتر یادآور گل میخک همیشگی در سینهی هامفری بوگارت در *«کازابلانکا»* است. اصرار تیز و ظاهرا بیگناهش تقریباً مصنوعی به نظر میرسد. حتی کمی ریاکارانه مینماید—انکار جنسیت با لحنی خسته از دنیا. کهنه است مثل عکسهای سیاهوسفید و موجهای مارسل. وقتی محو میشود، ردّی از مدادگرِیم و پودر باقی میگذارد که—بهتر بگویم—تئاتری میآید. در این بافت، میتوانم دوستش داشته باشم. وگرنه، صرفاً یک کهنگیِ کتابخوانهای است، خارج از زمانه.
یادم میآمد: یادم نیست که فقط یک شیشه داشتم یا دو تا. حالا خیلی وقت گذشته—عجیبه چقدر سریع زمان میگذرد. به هر حال، دلم میخواهد دوباره این عطر زیبا را داشته باشم. بهطور کلی، سلیقهام بیشتر به عطرهای شرقی گرایش پیدا کرده، یا حداقل نه آن چیزهایی که صرفاً با برچسب «گلدار» میشناسندشان. اما این یکی گلداره. و من از ته دل عشقش دارم. اگر چیزی زیبا باشد، این است. نرم است، شکننده است، ولی در عین حال احساس گرمی و امنیت بهم میدهد. کمی خنک است، ولی باز هم گرم. اگر این حرفها معنایی داشته باشد. این حس را گل میخکهای دوستداشتنیاش بهم میدهند. بینیم باشد، گل میخک گل موردعلاقهٔ همسر فوتشدهام بود. عشقش داشت. شکل شیشه، و رنگهای سفید و زرد کمرنگ و طلایی، برای این عطر بینقصاند. مثل نرمترین رویا.
شیشهای از ادکلن EDT با بیش از ۱۵ سال عمر دریافت کردم. این عطر را بسیار تمیز، تازه و فوقالعاده زنانه میبینم. پخشبوی شدید ندارد که در چنین عطرهایی برایم ارزشمند است. واقعاً از آن لذت میبرم چون احساس تمیزی و ظرافت زنانه بهم میدهد. ساده و بدون پیچیدگی است، هیچ بوی سنگین و عمیقی ندارد، اما کمی ادویه هم درش هست که جالبش میکند. علاوه بر این، شیشهاش هم بسیار شیک و گلم است!
عطر وینتیجی دارم، با اتمیزر قابل شارژ. خود شیشه هم بسیار ظریف و زیباست، با درپوش طلایی خیرهکننده. بوی آن دقیقاً مثل گل میخک است، آن حس میخک و ادویه. مثل صبحی که خانم دالوی وارد گلفروشی شد، بوئی از دستهٔ گل میخکهای شکفته به مشامش رسید و گفت: آه... *لِئر دو تم*. حالا *لِئر دو تم* در دست من، همان حرفی را تکرار میکند که خانم دالوی زده بود. **یادداشت:** عطر ادو توالت آن (EDT) بوی میخکِ سبکتری دارد.
اولین عطرم وقتی سیزده سالم بود. تا حدود سی سالگی هم ازش استفاده میکردم. دیگه برام بوی قبلی رو نداره. قبلاً ترکیبی از گل میخک با کمی حس تحریکآمیز بود. شاید دوباره امتحانش کنم. یا عطر عوض شده یا بینی من. متوجه شدم ادکلنش (اُ دِ تولت) اصلاً به خوبی ادوپرفیومش (اُ دِ پرفیوم) بوی خوبی نداره.
مطمئن نیستم که شیشهدرستی رو دارم. یه جعبه زردرنگ به نام «لِو دو تم» (L’Eau du Temps) تست کردم، شیشهاش شفاف بود. با عکس جعبه و شیشه زرد همخوانی داره، هرچند روی شیشهای که من تست کردم بقیه نوشتهها نیست. سال ۲۰۲۰ از یه فروشگاه خریدش بودم، پس قطعاً مربوط به ۱۹۴۸ نیست. در ابتدا بوی خشک آلدهیدی، سبک اما قابلتوجه، پودری، صابونی و تمیزی به مشام میرسه. اول فکر کردم شبیه «پرادا دِ ایریس» (Prada d’Iris)ه، ولی بعد عوض شد. حالا (بعد از حدود یک ساعت) حس تمیز، خشک، پودری و صابونی با مقداری فلفلیتر شدن همراهه. سایر عطرهای فلفلی و تمیزی که تست کردم: - **میو میو** با شیشه قرمز و آبی: فلفلی بود اما چوب بیشتری داشت. - **هرمس اُ دِ مِروِیلِس الیکسیر** و **هرمس بلو دِ مِروِیلِس**: هر دو فلفلیترن، اما نمک هم دارن. **نینا ریچی لِو دو تم**: تمیز، سبک و تازه، با مایهای خشک، فلفلی (و کمی سبز بسیار ملایم).
اصلاً قصد نداشتم این یکی رو بررسی کنم تا اینکه بهطور تصادفی با یه پیدا کردن نادر برخورد کردم که واقعاً دهانم باز ماند. داشتم به مادرم کمک میکردم کمدش رو تمیز کنه، تو یه گوشه دورافتاده و آرام یه شیشه زیبا، وینتیج و تقریباً پر از عطر «لِیر دو تم» (ادوتوالت) پیدا شد که مادرم حدود سال ۱۹۷۹ تو عربستان خرید بوده. فکر میکنید چیز خاصی نیست؟ اشتباه میکنید! حجم این شیشه ۴۵۰ میلیلیتر (۱۵٫۳ اونس) است! این شیشه غولپیکره! کاش اینجا امکان اضافه کردن عکس بود تا بتونم آپلود کنم و به دنیا نشان بدهم. هرگز نمیدونستم چنین سایز بزرگی وجود داشته. قسمت خوبش اینه که عطر هم از نظر ظاهر و هم بویش انگار دیروز خریداری شده. تعجب هم ندارم، چون اینجاست که کیفیت فوقالعاده نینا ریچی خودش رو نشون میده. کمی ازش روی گردنم زدم و ۸ ساعت بعد هنوز بوی ملایم و دلنشینی ازش استشمام میشه. یه گنج واقعیه. بویش کلاسیک و شیکه. همعطرهای دیگه (در جامعه علاقهمندان به عطر) اون رو بیزمان و فوقالعاده زنانه توصیف کردن و من کاملا موافقم. تصور کنید بوی آدرین هپبورن یا گریس کلی.
این خواهر بسیار شیک و باکلاسِ «فاروش» است که یکی از عطرهای موردعلاقهام هم هست. چون خیلیها «لِر دو تم» را دوست دارند، من هم امتحانش کردم. این عطر گلین و پودری است و بوی آلدئیدها با آن نوت ادویهای و کهنهکارِ برجستهاش به مشام میرسد که مطمئناً میفهمی دارید یک کلاسیکِ ریشی را استشمام میکنید. برای من این عطر داستانی تعریف میکند؛ مثل تمام عطرهای کهنهکار ریشی که داستان زنی را روایت میکنند که زیر آفتاب در باغ قدم میزند و با انواع گلها و گیاهان روبرو میشود. انگار پوستش بوی صابون گرانقیمتی میدهد و بعد از پیادهروی، عطرش با تمام گلهایی که بوییده آمیخته میشود. «فاروش» را دوست دارم چون سنگینتر و پیچیدهتر است، اما «لر دو تم» خواهر جذابتر و دوستداشتنیتر آن است. میفهمم چرا مردم اینقدر آن را دوست دارند.
«لِیر دو تم» پانزده سال پیش به عنوان هدیه تولد به من داده شد. هنوز هم ازش استفاده میکنم و دوستش دارم. عطر واقعاً بیزمان و کلاسیکی است که بر پایه میخک ادویهای ساخته شده.
"دوستش دارم اما هیچوقت نمیتونم از شر این حس عجیب خلاص شوم که هانibal بویش رو از روی کلاریس در «سکوت برهها» حس کرده بود ؛)"
آخ نه… اصلاً نه. من عطرهای کلاسیک وینتیج رو دوست دارم، اما این یکی، به نظرم، بوی بدی داره. خیلی از کلاسیکهای این دوره هنوز هم ماندگارن، اما این یکی نه!!
تازه سفارش عطر *لِئیر دو تم* نسخه ادوپارفوم (EDP) رو دریافت کردم. بیشتر بوی میخک و میخکِ پودرپاششده رو حس میکنم. ادوپارفوم عمیقتر و قویتر از ادوتویلت (EDT)ه… میخکش غلیظ و تقریباً مخملیست. بوی میخکِ شیرین و ملایمه، نه تیز. تا حالا نسخهِ قدیمیِ *لِئیر دو تم* رو نداشتم، پس فقط دارم ادوپارفومِ فعلی رو با ادوتویلتِ فعلی مقایسه میکنم. یادمه دو بار که ادوتویلت رو تست کردم، عطر زیبا بود ولی خیلی زود محو شد. در حالی که ادوپارفوم وزن و ماندگاری بیشتری داره که ادوتویلت فاقدشه، اما پراکندگیِ شدیدی مثل *اپیوم*ِ ایو سنلوران یا *آنجل*ِ موگلر نداره. از خریدم راضیام چون این بو رو دوست دارم و هر روز ادوپارفوم رو به ادوتویلت ترجیح میدم 💜 یک ساعت پیش یک اسپری روی مچم و یکی هم روی گردنم زدم، هنوز بویش رو اطرافم حس میکنم. معمولاً روزانه بیشتر اسپری میکنم، اما این بار دارم میبینم با کمترین مقدار چقدر پخشبویِ خوبی داره 😀
چنان پیچیده که حتی توصیفش هم دشوار است؛ هیچ توصیفای شایستهاش نیست. کلمهای ندارم جز «فراوان!»… واقعاً فراوان! باید خودتان امتحانش کنید تا جادویش را تجربه کنید.
یکی از اعضای خانوادهمان هر چند سال یکبار این عطر رو به من و مادرم هدیه میده. تا حالا چهار شیشه ازش جمع شده. متأسفانه هیچکدوممون این کلاسیک رو دوست نداشتیم به اندازهای که تو چرخهٔ عطرهامون بذاریمش. فکر میکردم حتماً ما جزو اقلیتیم، چون این عطر خیلی محبوبه و روی دیگران بوی بهشتی میده. اما برام بوی «پیرزن» کامل بود. گل سفید محافظهکارانه، بدون هیچ شیرینیای که تندی یاس رو تعدیل کنه، بدون خشکشدن دلنشین. زمان گذشت و حالا اوایل دههٔ سیام زندگیام، یه روز بوی یکی از شیشههای قدیمی رو که روی قفسهٔ اتاق پودر بود استشمام کردم… و حالا بوی میخک ادویهای خوشبینانه، یاس گرمتر و جوانی تمیز و غیرجنسی رو حس میکنم. این میخک ادویهای شاید برای پوشندههای جوانتر کمی خفهکننده و حتی سردردآور باشه، پس مواظب باشید. هنوز هم برام بوی کهنه میده و روی من هم همینطوره، اما حالا زیبایی ترکیب نتهای گل و پایهٔ خزه بلوطی و مشکیش رو میتونم درک کنم. خرید مطمئنیه برای دوستداران گلهای ادویهای فوقالعاده زنانهای که شیرینی و میوهای بودن رو تو عطرشون دوست ندارن.
اولین عشق عطرم و داستان این عشق هنوز تمام نشده. چه زیباست! دلِ من!
اولین بار وقتی بچه بودم عاشق این عطر شدم – مامانم داشتش، و نسبت به عطرهای شورویای که نوایا زاریا میساخت، جادویی بود. سالها گذشت، از عطرهای مختلفی استفاده کردم. اخیراً دلم برایش تنگ شد و دوباره خریدمش. این عطر واقعاً بیزمانهست! هر جزئیاش رو دوست دارم!
اخیراً یک شیشهٔ ادکلن اسپلش سبک وینتیج از این عطر خریدم و خیلی خوشحالم که نتهایش هنوز بسیار خوب ماندگاری دارند. این عطر در سال ۱۹۴۸ عرضه شد و از نظر شخصیت مشابه برخی دیگر از عطرهای آن دوره است (مثل شانتلی ۱۹۴۱، شین شولدرز ۱۹۴۳، ویند سانگ ۱۹۵۳). به نظرم بوی همهشان یکی نیست، نتها در هرکدام کمی متفاوت است، اما شباهت کافی بینشان هست که اگر یکی را دوست داشته باشید، احتمالاً بقیه را هم بپسندید. مقایسهای که اینجا با ویند سانگ شده را میتوانم ببینم. من هر دو را کنار هم دارم و مشابهاند، اما یکسان نیستند. این عطر خیلی یادم میاندازد از اوایل دبستان (اواخر دههٔ ۷۰ برای من). احتمالاً معلمهایی داشتم که در دههٔ ۳۰ یا ۴۰ بودند و این عطر (یا ویند سانگ) میزدند. بوی بسیار زیبایی دارد. کمی گلمانند، کمی ادویهای، اما بیشتر شبیه یک صابون فرانسوی کرمی و تمیز، تا چیزی کاملاً «گلمانند». میتوانم تصور کنم یک دختر نوجوان در دههٔ ۵۰ که بلوز و دامنهای مدور/پودلی میپوشید، این عطر را بزند. عطرهایی مثل این—احتمالاً به خاطر تداعیهای حافظهام—یادم میاندازند از منشیها و معلمهای دههٔ ۷۰. بویی نیست که هیجانانگیز یا وحشی باشد. شنیدهام که هر ثانیه جایی یک شیشه از این عطر فروخته میشود. نمیدانم درست باشد یا نه، اما به هر حال آنقدر موجود است که میتوان یک شیشهٔ وینتیجش را در ایبی با قیمت مناسبی پیدا کرد. نمیدانم فرمولاسیون فعلیاش چگونه است.
**بررسی جدید EDP** فقط یه نکته: من هیچ تجربهای با نسخههای قدیمیتر/وینتیج L'AdT ندارم. از اولین بوییدنش عاشقش شدم. این عطر نماد جوانی، معصومیت و زنانهگی است. به خدا چه زیباست! دستهٔ گلهای خیرهکنندهای که با آلدئیدهای صابونی و درخشان احاطه شده. این یکی از زیباترین عطرهای گلدار است که تا حالا بو کردهام، حتی در نسخهٔ کنونیاش. مثل بسیاری از عطرهای آن دوران، L'AdT با آلدئیدهای درخشان، صابون، رگهای از کرم سرد و قطرهای مرکبات آغاز میشود. سریعاً عطر حول محور نوتهای صابونی با دُز سنگین و شاد ایلانگیلانگ روشن میشود. بعد کمکم محو میشود و میخک خود را نشان میدهد… البته میخکی رنگپریده، شیرینتر از تند و تیز، همراه با میخکی ملایم. بوی خوبی دارند، ولی در نسخهٔ امروزی، میخک دیگر هسته و شخصیت اصلی عطر نیست. با این حال، گلهای دیگر هم بهاندازهاش حضور دارند: بنفشهای با رگهای پودری، ترکیب گل سرخ و یاسمن دلنشین، و ایریسی شگفتانگیز خاکی و قوی. همه با هم همکاری میکنند و جزئیات کوچک اما مؤثر اضافه میکنند. اما باید اعتراف کنم که L'AdT کنونی فاقد بستر مناسبی است. غیر از کمی مشک بیشتر، در نهایت به بوی صابون گلدار پوستی تبدیل میشود. اثری از کهربا، چوب صندل، وتیور و غیره نیست. مطمئنم نسخههای وینتیج بسترهای فوقالعادهای داشتند. با این حال، من واقعاً این عطر را دوست دارم. حس و حالش، طبیعت گلدار و صابون پاکش، مرا نوستالژیک میکند برای دوران نوجوانی شاد و دخترانهای که هرگز نداشتم. آیا این عطر مدرن است؟ قطعاً نه. حتی میان عطرهای گلدار امروزی هم شباهتی به آنها ندارد. اما بله، عطر آلدئیدی صابونیای است، ولی کثیف، تاریک یا تند نیست. لحنش کاملاً معصومانه است. EDP من اگر خوب اسپری کنم، چند ساعت پرپخش است و حدود شش ساعت دوام میآورد تا به بوی صابون گلدار پوستی تبدیل شود. از عملکردش راضیام، بهخصوص با این قیمت.
عاشق *«لِئر دو تم»* هستم، گلدار آلدهیدی زیبایی است. با اینکه بوی آلدهید قویای دارد، هرگز نمیشود آن را با شاهکارهای دیگر مثل *«شماره ۵»*، *«ریو گوش»* یا *«کالاندر»* اشتباه گرفت. گرم و پودری است، کمی ادویه ملایم هم درش حس میشود، اما گل میخک است که غالب است و حس پودری بودن را به آن میدهد. ماندگاری و پخشبویش بسیار خوب است، روی پوست میماند و به خوبی تکامل پیدا میکند. شیشهاش هم بسیار زیباست؛ فکر میکنم کیفیتش را طی سالها حفظ کردهاند. یک کلاسیک.
درست میگی! خوشحالم که میتونی از عطر *لِیر دو تم* لذت ببری به خاطر اون خاطرات شیرین (و بوی فوقالعادهاش). من ناراحت میشم چون میبینم چقدر مردم بهش علاقه دارن، اما تنها چیزی که من حس میکنم غمگین شدنم به خاطر شکستن یه شیشه بزرگ از عطر موردعلاقه مامانمه :( خیلی جذبش شده بودم به خاطر طراحی زیباش، هنوزم نادره و احتمالاً همینه که باعث شد نتونم در برابر بازی کردن باهاش مقاومت کنم. ممنون از نظرت. غمانگیزه که عطرها دیگه بوی قدیم رو ندارن. به نظرم تو بازار امروزی پیدا کردن یه عطر جذاب خیلی سخته، به همین دلیله که اسمم *۹۰سنتز* (عطرهای دهه ۹۰) هست، چون دلم براشون تنگ شده—اون دوران که هر عطر خاص و منحصربهفرد بود. دوباره ممنون که خاطرات زیبات رو با من به اشتراک گذاشتی.
این عطرِ محبوبترین عطرِ تمامِ دورانِ مادرمه. کمی روی خودم اسپری کردم تا ببینم چه حسی داره، چون مادرم خیلی کم ازش استفاده میکنه. بعد از اولین اسپری، فوراً به خودم گفتم: *«این سوارِ سفری نیستم که بخوام باشم...»* به نظرم بوی کهنهای داره. هیچوقت نفهمیدم بوی میخک چیه، اما «گرم و تند» بودنش درسته! وقتی خشک میشه، بوی پودری، نرم، صابونی و اصلاً شیرین نمیده. فقط یاد صابون داوِ بچهگیام میافتم. مادرم دوست داره آوازخوانهای دههٔ ۷۰ رو تو یوتیوب تماشا کنه، پس فکر میکنم این عطر خیلی بهش میاد. من عاشق عطرهای گلیه، اما این بیش از حد یاد صابون میاندازه و سلیقهٔ من نیست!
وقتی عطر «لِئر دو تم» نینا ریچی رو بو میکشم، واقعاً دلم میخواد دوستش داشته باشم و سعی میکنم بیطرفانه قضاوت کنم. مشکل اینه که پنج سالم بود و یه شیشه بزرگش رو توی دستشویی خانه پدریم انداختم زمین و شکست، و خوب سرم داد کشیدند. نمیتونم جلوی نفرتم از این عطر رو بگیرم...
«هواِ دو تم» از همه عطرهایی که تا به حال داشتهام برتر است و از اولین باری که حدود چهل سال پیش بویش را استشمام کردم، همچنان در جایگاه خود باقی مانده! عجیب نیست که بعد از نیمقرن هنوز تولید میشود. نمیدانید اول باید از چه چیزی تحسین کنید: عطرش یا شیشهاش؟ باید بگویم هر دو. عطرش شیرین است، با بوی میخک—نوت محبوبترینم—که مثل ملکهای بر همه چیز برتری دارد. آلدهیدها حالتی اتری به آن میدهند و سپس نوتهای ادویهای، گلدار و میوهای دنبال میشوند. هر بار که آن را میزنم، همسرم مثل زنبوری دور گل، دور گردنم میچرخد. شیشه عطر هم از طرف دیگر زینتی بینظیر برای اتاق آرایشتان است، با کریستال ظریف و جام پرندههای درهمتنیدهاش! باور دارم هر واژهای در برابر این عطر ناچیز است، چون نمیتواند شکوهش را توصیف کند.
چه فاجعهای! این روزگاری عطر زیبا و جاودانه بود. من در تمام دههٔ ۷۰ (اولین عطرم) ازش استفاده میکردم. فرمولاسیون جدیدش فاجعه است. چه خوب میشد اگر کلاً تولیدش رو متوقف میکردند... حالا بوی اسپری موهای ارزانقیمت میده.
احساس میکنم برای اینکه کسی واقعاً بتواند درباره این عطر نظر دهد و نقدش وزن داشته باشد، باید یک عمر کامل زندگی کند (با این حال، اینجا هستم و با تردید نظرم را مینویسم)، مثل کسی که سکهای دیگر به فونتان دی تروی میاندازد. این حرف به هیچ وجه انتقاد به هزاران نفری نیست که حرفهای یا شخصی این عطر را بررسی کردهاند، اما قبل از بیان نظرم، میخواستم به سالهای طولانی وجود *لِئر دو تم* (L'Air du Temps) ادای احترام کنم و به همه بانوان کلاسیک، شگفتانگیز و زنانهای که در هفت دهه گذشته این عطر را پوشیدهاند، احترام بگذارم. ناعادلانه است اگر این عطر را فقط به عنوان یک عطر کهنهای کاهش دهیم که یادآور مادربزرگها در بازی بینگو باشد. چه میتوانم درباره *لِئر دو تم* بگویم؟ دقیقاً مثل معنای نامش («هوا/روح زمان»). این عطر واقعاً خارج از زمان قرار دارد و چالشهایی پیش روی کسانی میگذارد که آن را صرفاً یک «عطر مادربزرگی» مینامند، بهخصوص که بعد از جنگ جهانی دوم، خالقش فرانس فابرون میخواست چیزی بیافریند که جاودانه جوانی را جشن بگیرد. عطر میتواند به راحتی در یک خلأ زمانی گیر بیفتد، اما جاودانگی در هنر همیشه به توانایی آفرینندهاش وابسته است که نه فقط جلوتر از زمانش بیندیشد، بلکه خارج از روح زمانهاش. بله، این عطر قطعاً کهنهمدل است، اما در ترکیببندیاش جاودانه. موسک سفید؛ کرمی با لمس فلفل سیاه در تاجش، و زیرلایهای از سنبلطبی در پایه تخت *لِئر* نشسته، اما نه به شیوهای سنگین و خفهکننده مثل عطرهای قدیمی محافظهکار. طراحی زیبای شیشه لالیک با دو کبوتر روی درپوش، صلح را جشن میگیرد، و بیش از هر چیز، چیزی که در این عطر دوست دارم، احساس «آرامش» (اگر اجازه دهید) غیرقابلانکاری است که هر بار بویش را استشمام میکنم، بر من مستولی میشود. میخک (آن نت موردعلاقه و در عین حال متنفر در تاریخ عطرسازی)، در اینجا نقش اصلی را در قالب هوایی، اتری و رویایی ایفا میکند. اشتباه نکنید، میخک ممکن است مرکز توجه باشد، اما نقش همیشگیاش را بازی نمیکند: نه تیز و فلفلی-سبز، نه کلیشهای و پیرزنمانند. میخک همراه با مجموعهای استادانه از گلهای سفید فوقالعاده زنانه، در جشن صلح و آزادی روح انسان میرقصد. او بانویی روحیهمند است که تسلیم نمیشود و به کسانی که وقت میگذارند تا او را در شکل جاودانهاش درک کنند، بخشنده است. *لِئر دو تم* یکی از نمادینترین عطرها به دلیلی است. این عطر محبوبترین عطر موسک زنانه برایم است. نه تهاجمی، اما نه مردمپسند. پیچیده، نرم، اما با لبهای تیز. بانویی که دههها دوام آورده و هنوز با ظرافت بیهمتا حیرتانگیز است. از خواندن نظرم متشکرم. احساس میکنم نمیتوانم نقدهایم را کوتاه بنویسم. :-)
مقایسهٔ نسخهٔ کلاسیک دههٔ ۱۹۵۰ **لِیر دو تم** با نسخهٔ معاصر ۲۰۱۸ ادپارفوم: از همان آغاز با دو عطر کاملا متفاوت روبروییم. نسخهٔ کلاسیک ۱۹۵۰ **لِیر دو تم** چرب، تیره و ملین است، با وجه غالب میخک، خزهٔ بلوط، گلهای زرد شیرین و چسبناک و رزینها. اما نسخهٔ معاصر ۲۰۱۸ تماماً حول محور میخک، هلو، آلدئیدها و گلهای سفید پودری میچرخد—بدون شیرینی. میوهای است به شیوهٔ میتسوکو، با تلخی کهنسال و کلاسیک. نسخهٔ معاصر از نظر پخشبوی (پرژکشن) بهراحتی نسخهٔ کلاسیک را پشت سر میگذارد، هرچند همچنان ملایم است. بعد از ۲۰ تا ۳۰ دقیقه، نسخهٔ کلاسیک چوبها و نوعی وانیل ادویهای ولی شفاف را پرورش میدهد—خیلی خوب، اگرچه کمی خشک. نسخهٔ معاصر اما در این مرحله خزهٔ بلوط و وتیور را تقویت کرده بدون اینکه میخک را از دست بدهد. هر دو خوب هستند، بدون برتری واضح. بعد از یک ساعت و نیم، نسخهٔ کلاسیک بسیار نزدیک به پوست نشسته اما مولفهای شکری و مرکباتی پیدا کرده که در ابتدا انتظارش را نداشتم. نسخهٔ معاصر میخکش را از دست میدهد اما خزهٔ بلوط شفاف با ارکستر کاملش میدرخشد. حالا هر دو تقریباً عطرهای پوستی شدهاند. تا ساعت چهارم، هر دو نیاز به اسپری مجدد دارند یا آنقدر آرام گرفتهاند که میتوان رویشان لایهای دیگر زد. نسخهٔ کلاسیک اثری شبحوار از خزهٔ بلوط فلفلی شیرین و گلهای زرد مومی بر جا میگذارد، در حالی که نسخهٔ معاصر روی پوست من طنین فلفل سفید و صورتی و آلدئیدها را دارد—اگرچه روی پوست دوستم رزینیتر و گل سفیدتر است. بهطور کلی، نسخهٔ معاصر را ترجیح میدهم. کارش با میخک و خزهٔ بلوط بهتر است و عملکرد ضعیفش هم هنوز از نسخهٔ کلاسیک بهتر است. با این حال، نسخهٔ کلاسیک تحولات بویایی جالب و هیپنوتیزی دارد و اگر پخشبوی قویتری داشت، قطعاً آن را انتخاب میکردم. آیا دوباره هرکدام را میخرم؟ نسخهٔ کلاسیک میراث خانوادگی است و احتمالاً به دنبال نسخهای دیگر نخواهم گشت، اما نسخهٔ معاصر واقعاً خوب از آب درآمده و اگرچه شاید هرگز ۱۰۰ میلیمتریام را تمام نکنم، ممکن است با اعتماد به نفس فلانکرهای آن را امتحان کنم.
این ادکلن مثل آب به نظر میرسه. بهتره بگیم آب محضه. چقدر ناامیدکننده بود که این کلاسیک رو امتحان کردم اما حتی بویش هم به مشام نرسید. اینقدر رقیقه که احتمالاً میتونم بدون شستنش، ادکلن دیگهای بزنم تا تست کنم. به همین دلیل نمیتونم درباره عطرش نظر بدهم. این ادکلن EDT پول دور ریختنه. و چون احساس کلاهبرداری میکنم، شک دارم دیگه از این برند خرید کنم.
اگر تا به حال این بوی خاص را روی هیچکس استشمام نکرده بودی، آیا میگفتی بوی پیرزنی است؟ این سؤالی است که همیشه دربارهٔ عطرها دارم—ما همهشان را در یک بستر خاص میفهمیم، معمولاً همانی که تبلیغات خود عطرها به ما تحمیل میکنند. اما بدون آن بسترها، واقعاً دربارهٔ هر عطر چه فکری میکردیم؟ سالها بود این بو را استشمام نکرده بودم، اما چون داشتم دربارهٔ تاریخش میخواندم و گران هم نبود، یک شیشه خریدم. یاد پیرزنهایی میاندازد که از آن استفاده میکنند، اما در عین حال برای من بسیار جوان هم به نظر میرسد… نه کاملاً معصومانه. قطعاً امیدوارکننده است. در پنج دقیقهٔ اول فقط بوی رازیانه میآمد—که البته از آن بدم نمیآید. حالا دارم گلمیخکهای پررنگش را استشمام میکنم. دوستش دارم. و آنقدر هم از پیرزنی فاصله ندارم، پس فکر میکنم به حق مالک آن شدهام!
این عطر بسیار شیک و مناسب بانوان بالغتر است. خاطرات زیبای کودکی را زنده میکند! واقعاً شگفتانگیز است که چگونه یک بوی خاص میتواند خاطرات را برانگیزد. بوی تمیز و صابونی دارد، اما خفهکننده نیست. طراحی شیشه عطر هم شاهکاری است، چون این عطر بعد از جنگ جهانی دوم عرضه شد. دو کبوتر پرنده روی آن نماد صلح و شادی هستند.
آغاز این عطر بویی دلنشین و ملایم از گلهای بهاری است. متأسفانه بعد از نیم ساعت یا کمتر، آلدئیدها بوی عطر را تحتالشعبه قرار میدهند. نسبت به شماره ۵ (که آن هم آلدئیدهای سنگینی دارد) راحتتر پوشیده میشود. زنانه و ظریف است، ولی سلیقهٔ من نیست.
احتمالاً مشکلش با پوست منه. یا شاید سنم. اولین بار وقتی نوجوان بودم، بعد از دیدن *«سکوت برهها»* برای اولین بار امتحانش کردم… امروز هم برای من دقیقاً همین بوی قبلی رو داره. با عطر مرطوب و گردوگرفتهای از مرکبات شروع میشه. مدتی شیرینیای توش حس میکردم، و چیزی مغزدار، مثل پوست فندق. خیلِی خشک.
هر وقت این عطر را استشمام میکنم، تصویر یک زن برونِت زیبا در ذهنم نقش میبندد. میدانم دیوانهگونه است که یک بوی خاص را با نوع خاصی از آدمها برابر بدانیم، اما همینطور است—همین کسی را میبینم که این عطر را میپوشد. هر زنی که این عطر را خوب پوشیده و بوی خوشی از آن داشته، یک برونِت زیبا بوده است. اما نه برونِتی گلمیزه یا اغواگر، بلکه دختری طبیعی، گاهی پسرانهمنش، عاشق خندیدن و شادی، شیرین و بیتکلف. در این عطر بیگناهی حقیقیای هست که بهندرت در عطرهای دیگر دیدهام. با اینکه در دورهای پرشور و شاد پس از جنگی طولانی و خونین تولید شده، حسّی تأملبرانگیز و غمانگیز در این عطر موج میزند، اما در کنارش امیدواریای خوشبینانه هم هست. مثل آن فرانکِ عطرهاست—جایی که همیشه به دنبال خوبی در انسانها میگردید. همین حس را این عطر در من برمیانگیزد. اگرچه عطر من نیست، اما دوست دارم بوی آن را از کسانی که خوبش میپوشند استشمام کنم. حتی یک شیشهاش را دارم، چون این اثر کلاسیک آنقدر نمادین است که بدون آن مجموعهام ناقص میماند. درباره نوتهایش حرف نمیزنم—اولاً که در این زمینه مهارت ندارم، ثانیاً دیگران خیلی بهتر از من این کار را کردهاند. اما در پایان میگویم که این عطر خونگرم و زیبایی است که آرزو میکنم بیشتر آدمها بپوشند.
متأسفانه، مثل عطر فلاوربام، عطر دیگری که با خاطرهٔ کسی که ازش استفاده میکرد آلوده شده. این بار مادر پسری بود که با او رابطه داشتم. زن سردی بود، قضاوتگر، و تقریباً در این عطر غرق میشد. یک بار سوار شورلتشووی او شدم، آنقدر بوی *لِئر دو تم* میداد که تقریباً نمیتوانستم نفس بکشم. در حالی که تحملم در برابر عطرهای قوی بالاست—بعدتر تقریباً یک دهه پشت پیشخوان عطر فروشی کار کردم. مشتریهایی هم که این عطر کلاسیک را میخریدند، جذابیتش را برایم بیشتر نمیکردند. امیدوارم با گذشت زمان بتوانم *لِئر دو تم* را آنطور که باید، قدر بدانم. من بوی میخک و گلهای سفید را دوست دارم.
یکی از موردعلاقههایم… من نسخهٔ ادکلن مدرنش رو دارم. دوست دارم وقتی اوایل بهار بارون میاد، بزنمش؛ بوی بارون رو پنهان نمیکنه، بلکه یه نوت سوزنسوزنی کوچک بهش اضافه میکنه. روی پوستم حس تازگی میده. زمستونها معمولاً عطرهای شرقی با نتهای چوبی یا وتیور میزنم، پس وقتی شیشهٔ کوچک «لِیر دو تم» رو برمیدارم، حس میکنم بهار داره میاد.
عطر کلاسیک زنانهای با رایحه گل و کمی مشک. اثری از میخک در آن حس نمیشود که متأسفانه خالیاش است. این عطر یادآور چند عطر کلاسیک دیگر است؛ چیزی در «لِئر» نیست که متمایز باشد. پخشبوی ضعیفی دارد، تقریباً مثل عطر پوستی است. در کل بد نیست، اما عالی هم نیست—حداقل روی من اینطور بود. لطفاً نقدهای جدیدتر این عطر را هم ببینید!
زیبا است و عطر میخکش رو دوست دارم. سالها میخواستم این رو بخرم، بالاخره ماه پیش خریدم. اما خیلی خیلی ملایم و سبکه و تقریبا روی پوستم بویش نمیاد. باید نسخه ادوپارفوم (EDP) رو میخریدم. نسخه ادوتویلت (EDT) فعلیاش ارزش پولش رو نداره. تابستون با رطوبت هوا امتحانش میکنم، شاید بهتر بوی بده. **ویرایش:** این عطر بیشتر از یک اسپری بدن نیست. حتی نباید به عنوان ادوتویلت بفروشنش. عصبانیام میکنه. ادوتویلتش رو نخرید؛ شیشهاش قشنگه اما پر از ناامیدیست.
روان و همیشگی، بسیار زنانه و شیک. متأسفانه آن عطر گلدار برای من مناسب نیست، بعد از مدتی ممکنه حالت تهوع ایجاد کنه… من یه شیشه تقریباً پر دارم که میتونم معاوضه کنم، اگر کسی علاقهمند بود.
در گفتوگو با نوجوانان فرانسوی جوانی که برای خرید عطرهای آنایآنای و لِر دو تم به سراغم آمده بودند، از آنها پرسیدم آیا به دنبال عطر برای مادربزرگشان هستند. آنها به هم نگاه کردند و یکی از دخترها پاسخ داد که برای خودش است. کنجکاو شدم و پرسیدم چه چیزی در این عطرها برایش جذاب است، چون آنها اولین نوجوانان جوان فرانسوی نبودند که برای خودشان به دنبال چنین عطرهایی میآمدند. او توضیح داد که این بوها معصومانه و ظریفاند و برای نوجوانان جوان مناسب هستند. وقتی به او گفتم که بیشتر مردم و زنان در آمریکای شمالی این عطرها را با مادربزرگهایشان مرتبط میدانند، دخترها به هم نگاه کردند و خندیدند. او توضیح داد که آنها خیلی جوان هستند که عطرهایی مثل موگلر، ویکتوراندرولف، شانل یا دیور بزنند، چون این عطرها مربوط به زنان مسنتر است و با تجربه و جسارت همراهاند، پس چیزی پررنگ و تیز مناسبشان نیست.