ولکان دَآمور دیان فون فورستنبرگ | volcan d'amour diane von furstenberg

آلفاایرون

1400/10/14 ساعت 07:05

در اینجا زیبایی غیرمعمولی از دههٔ ۸۰ داریم، عطرهایی که به نظر بینی‌ام مانند بنفشه و کندر است. یونون‌های سنگین، هم آلفا و هم بتا، با اولین اسپری به مشام می‌رسند؛ به‌قدری بتا یونون در آن وجود دارد که انگار در ترکیب از مطلقهٔ بورونیا استفاده شده—اگرچه احتمال این موضوع discutable است، به‌خصوص که یک محصول طراحی اصلی و جریان‌ اصلی بوده، اما می‌توان به آن فکر کرد. واقعاً حس بورونیا را می‌دهد، وقتی نوت‌های ابتدایی به قلب عطر منتقل می‌شوند. کیفیت خاکی، رسیده و کمی شبیه به تمشک سیاه آن، یادآور مطلقهٔ این گیاه زیبای استرالیایی است. یک نظریه این است که اگر واقعاً بورونیا در ترکیب نبوده، یونون‌های موجود در آکوردهای گل سرخ و بنفشه، این توهم بویایی را ایجاد کرده‌اند. کیفیت کندر با آرام گرفتن ولکان آشکارتر می‌شود، گویی مقدار قابل توجهی صمغ کندر و مر از آن استفاده شده؛ درخششی همزمان و تلخی که واقعاً زیبایی شگفت‌انگیزی دارد. مثل آتش‌فشانی خاکستری و بنفش در عمق جنگل‌های باتلاقی، فریبنده و مهیب. همچنین به‌طور کنجکاوانه‌ای کیفیتی شبیه چای تانیک دارد که بیشتر جذب می‌کند و آن را لایه‌لایه‌تر از آنچه از یک «آتشفشان» انتظار می‌رود، نشان می‌دهد. شاید بیشتر شبیه آتشفشانی در حرکت کند است، با دود کندر که به‌آرامی بالا می‌آید. و وقتی به بستر ولکان می‌رسیم، مر و خزهٔ بلوط هنوز لایه‌های نازک و بنفش‌فام سلوفان‌مانندی دارند، تقریباً هولوگرافیک در دم‌های گاه‌به‌گاه. نادر، اما ارزش بو کشیدن را دارد؛ چون در میان بسیاری از عطرهای مشابه آن دوران، بسیار متمایز است. حتی می‌توان آن را نیای دوجنسیتی‌تر و چوبی‌تر دیور پوازون دانست. عطر فوق‌العاده‌ای است.

فانتومیا

1400/03/24 ساعت 13:03

این عطر شدیده! تاریک و غنی حتی شروع توصیف این آتشفشان نیست. نوت‌های گل‌دار داره، مثل چی که گتاباسو می‌گه: بنفشه پررنگ‌ترینشه. کهربا برجسته نیست، تحت‌الشعاع نوت‌های ادویه‌ای و صابونی قرار می‌گه. ماندگاری و پخش‌بویش شگفت‌انگیز متوسطه، VdA تو پوست فرومی‌ره. اگر زیاد اسپری کنی ردّ رنگی ازش می‌مونه، از اون نوع عطرهاییه که اسپری می‌کنی و از میان مهِ خوشبویش رد می‌شی. چه بد که VdA دیگه تولید نمی‌شه، فقط شیشه‌های قدیمی و گران‌قیمتش پیدا می‌شه. حتماً ارزش امتحان کردن داره – مردان هم باید سراغش برن.

دیِگو لِسگارت

1399/07/30 ساعت 07:25

جعبه و رنگ مایع شبیه **لا نوی** (La Nuit) از **پاکو رابان** (Paco Rabanne) است.

ژِی‌تِی‌آباسو

1398/01/12 ساعت 04:52

این عطر به نظرم اول تلخ و چوبی شروع می‌شه با مقدار زیادی خزه بلوط. بعد گل‌های رز خودشون رو نشون می‌دن، اما نه رزهای تازه، بیشتر مثل رزهایی که تو جعبه‌ی یادگاری گذاشته باشن تا خشک بشن. بعضی وقت‌ها، زیر همه‌ی این چوب‌های تیره، بوی یاس یا بنفشه هم به مشام می‌رسه، اما برای من رز غلبه داره.

جِی‌اِم‌بِی‌اِم‌آر‌اِس

1392/08/14 ساعت 14:24

امروز «ولکان دامور» را دریافت کردم. هم‌عطردوست عزیزم، آتنیان، به اندازه‌ای مهربان و دقت‌کار بود که این شاهکار وینتیج را به من هدیه داد و برایم ارسال کرد. «ولکان دامور» اثری قدرتمند، شیک و گل‌محور است— دقیقاً همان‌طور که من عطرهایم را دوست دارم.

آتِنیَن

1392/03/01 ساعت 19:24

اینم یاد عطر «لِ دیکس» بالنسیاگا می‌اندازه. خوبه اما پرسر و صدا، کاملا دههٔ ۸۰‌ایه. مثل «لِ دیکس» با دُز بالا. اگر بنفشه دوست داری، بری سراغش. من تونستم یه شیشه ۱.۵ اونسش رو تو ای‌بی با ۶ دلار بگیرم. خوب بود چون خیلی ذوق‌زده‌اش نیستم.

مِرس بلوگِل

1391/06/16 ساعت 16:57

در دههٔ ۲۰ سالگیم، یعنی دههٔ ۶۰ شمسی، یک شیشه‌اش داشتم. بعد از طریق داروخانهٔ کلونیال چند تا شیشه پیدا کردم که مدتی طولانی برایم دوام آورد. چند تا هم از حراجی گرفتم (و آن‌قدر گران نبودند که فکر می‌کردم). عاشقش هستم، عاشقش هستم، عاشقش هستم.

جوجی پنجاه و چهار

1391/03/28 ساعت 15:03

در حال تمیز کردن خانه، نمونه‌ای ازش پیدا کردم! اگرچه دقیقاً مثل مولی پارنیس نیست، اما چیزی که من در مولی پارنیس دیوانه‌وار دوست دارم، اینجا هم هست: نوعی گسستگی تقریباً چای‌مانند. شاید پچولی؟ چه بدشانسی، هر دویشان نادرند.

پانکچرد بای‌سی‌کل

1391/01/18 ساعت 21:51

این رو بچه که بودم می‌زدم و از سر نوستالژی، یه شیشه قدیمی‌اش رو تو یه سایت حراجی خریدم. حالا شاید بنفشه‌ش برام کمی زیاد از حد باشه، پس گاهی‌گاهی ازش استفاده می‌کنم. عاشق غنای بویش و آن نوت تلخ ظریفم که اینقدر با مد روز بیگانه‌ست.

مورینگاداوا

1390/11/29 ساعت 00:16

"برای همه نیست و برای دل‌ضعیف‌ها هم نیست. اما چه زیبایی! من در اوایل دههٔ ۸۰ میلادی آن را استفاده می‌کردم و بعدتر، وقتی یک کلکسیونر عطر دیگر برایم فرستادش و پرسید: *«آیا بویش همین‌طور باید باشد یا فاسد شده؟»* گفتم: *«بله، همین‌طور باید بو دهد.»* برخی می‌گویند نت ریحانش برای بعضی سخت‌هضم است. فکر می‌کنم در خانوادهٔ کلی عطرهایی مثل *الیکسیر آروماتیکس* یا *گِوِنشی سه* قرار می‌گیرد، اما بهتر است. وقتی ذخیره‌ام تمام شود دلم برایش تنگ خواهد شد. عطری نافهمیده برای افراد واقعی."

کاتورنر

1390/06/21 ساعت 16:23

این عطر برای شب‌های سرد زمستانی فوق‌العاده‌است! وقتی راه می‌روی، مردم دنبالت می‌کنند… خوشحالم که پیداش کردم!!! درود بر دهه ۸۰!

چهل‌ویک رز ۱۹۶۳

1390/04/27 ساعت 21:15

دلتنگش شدم.

ویجی

1390/03/05 ساعت 08:01

چقدر این عطر قدیمی رو دوست داشتم! بطری ۱۰۰ میلی‌لیتری‌اش رو سال ۱۹۸۱، همون زمانی که اولین بار عرضه شد، دقیقاً با همون جعبه و بطری‌ای که تو عکس بالا می‌بینی خریدم. ترکیبات میر و کندر حال‌وهوایی تاریک و قدرتمند ایجاد می‌کرد که از نظر من، همه‌ی نوت‌های دیگه رو تحت‌الشعاع قرار می‌داد. روی پوست من، VdA حتی اثری از گل‌ها هم نداشت. این عطر رو برای شب‌هایی که به کلب وست می‌رفتم—یه باشگاه رقص قدیمی در سانتافه—می‌زدم. تابستان‌ها که می‌زدمش، گرمای پوستم قدرتش رو چندبرابر می‌کرد و مردم رو واقعاً از من دور می‌کرد! خیلی «کندرگون» بود و خیلی خیلی سنگین‌تر از هر عطری که امروزه عرضه می‌شه، شاید فقط سینابر، الیکسیر آروماتیکس و یوث دو به سنگینی‌اش نزدیک باشن. در واقع، تا اواخر دهه‌ی ۸۰ آن‌قدر ازش خسته شدم که ازش برای ضدبو کردن چکمه‌ها و کفش‌های دویدنم استفاده می‌کردم. حالا دیگه پول زیادی نمی‌دم بابت یه بطری تو حراجی‌ها، اما اگر کسی نمونه‌ای به من پیشکش کنه، نه نمی‌گم. حتی یه استشمام کوچک هم مرا به زندگی پرشورم تو دهه‌ی ۸۰ در سانتافه می‌بره… و این مرا می‌خندانده. ویرایش: یه «پری عطر» عزیز از فراگنتیکا یه دکانتر کوچیک برام فرستاد و من از خوشحالی تو هواپریدم! تبخیر باعث شده حتی قدرتمندتر هم بشه—چیزی که باورش برام سخت بود. آه… چه خاطراتی! ممنون، عزیزم بی‌بی.