آن دَ رود تیماتی هان ادیشن پرفیومز | on the road timothy han edition perfumes

آمبر اسپایس

1404/07/14 ساعت 18:01

آیا این بوی آخرین نفس‌های جانوری است که زیر چرخ مرده؟ سبز، خاک، قیر، آلودگی و زباله‌های تر و مرطوب. چرم دودی و ترش که مثل یک موجود بیچاره زیر آفتاب داغ جاده می‌پزد، یا چادری چرمی که به عنوان دودکن استفاده می‌شود. استفاده آزاردهنده از مواد عطرسازی. لطفاً به من بگو این شوخی است! اینقدر تظاهر به هنر بودنِ «خودخواه و بی‌مزه» است که مردم با صدای بلند تحسینش می‌کنند، در حالی که اصلاً خوب نیست. کمی خنده‌دار است که بینی مردم چقدر جدی این چیزها را می‌گیرند. شاید ترکیبی از فتیش بی‌دی‌اس‌ام و باربیکیو باشد… همزمان!

کریستیاناگک

1402/07/20 ساعت 15:08

"برای کسایی که دوست دارن بوی دیواره آجری خیس بدن خیلی خوبه (من که نه)"

ریچاردآون‌وان

1402/04/17 ساعت 12:26

این یادآورِ عطر **تونر** (۱۸۰۵) اثر بوفور است. همان حس فنلی، حتی ردپایی از همان «اکورد خون» (معروف به بدنامی) هم درش هست، البته نه به اندازه‌ی بارز. اما در حالی که تونر حداقل یک اثر عطرینِ دراماتیک و پرطنینِ منسجم خلق می‌کند، **آن رود** بین نوت‌های تاریک و تقریباً هولناک با لمس‌هایی زیبا و شعرگونه به شکلی عجیب تعادل برقرار کرده. هنوز تصمیم نگرفتم دوستش دارم یا نه. البته برخلاف تونر، قابل‌پوشیدن است، هرچند دوام متوسطی دارد. **بروزرسانی:** بعد از اینکه نمونه‌اش را کامل تست کردم، خیلی بیشتر دوستش دارم. حتی دارم فکر خرید یک بطری‌اش را می‌کنم.

اکوجو شیش نه

1402/01/27 ساعت 15:33

مردم می‌گن بوی این عطر مثل *«آتش‌گرفتن آرایشگاه»*ه و من فکر می‌کنم توصیف درستی‌ست. وقتی اول می‌زنیش، اون نت دودی رو حس می‌کنی که بعضی وقت‌ها بهم یادآوری می‌کنه وقتی گوشت کباب می‌کنی—و اصلاً دوست ندارم بوی اون رو بدهم. اما بعد از چند دقیقه، بوی دودیِ آرایشگاه‌مانندی می‌گیره که واقعاً برام خوشایند بود—با اینکه حتی بوی آرایشگاه رو دوست ندارم. به نظرم بوی مردی شیک و مسن‌تر می‌ده و من خودم ۵۰ سالمه…

انریوم

1401/11/05 ساعت 11:00

چندتا عطر از برند تیموتی هان رو به‌طور تصادفی تو یه بوتیک تست کردم، قبلاً حتی نام این برند رو هم نشنیده بودم، اما واقعاً از کیفیتش تحت تأثیر قرار گرفتم. *«در راه»* (On The Road) عطری غنی و بالزامیک با پایه کهرباییه که شروع خوبی با نوت‌های معطر داره. خیلی یادم می‌اندازه از *«پچولی ۲۴»* له‌لابو، به‌لطف ترکیب وانیل و پچولی در پایه‌اش. عطر با نوت لاوندا و کمی مرکبات آغاز می‌شه. تا اینجا، حس یه آرایشگاه کلاسیک رو می‌ده. گلبنوم—یکی از نوت‌های موردعلاقه‌ام—هاله‌ای سبز و مه‌آلود بهش اضافه می‌کنه. با پیشرفت عطر، ترکیب کهربایی نمایان می‌شه؛ غنی و بالزامیک، همراه با نوت‌های چوبی. کم‌کم بوی چرمی‌اش پررنگ‌تر می‌شه و پچولی خاکی به‌طور واضحی خودنمایی می‌کنه. در مراحل پایانی، وانیل حس می‌شه و همون ترکیب بالزامیک مشابه پچولی ۲۴ رو ایجاد می‌کنه. در نهایت، به یه بوی پوستی خزه‌ای و بالزامیک تبدیل می‌شه، با ردپایی از چرم که تا آخر باقی می‌مونه. پخش‌بوی (سیلاژ) و ماندگاری عش متوسطه. به نظرم جنسیت‌محور نیست؛ یه عطر بالزامیک-چرمی باکیفیت و راضی‌کننده، با زیرلایه‌ای دلپذیر از خزه. بهترین فصل برای استفاده‌اش پاییز و زمستونه. *«در راه»* هم آرامش‌بخشه و هم کمی تیز و تند. عالی. ۴.۵ از ۵.

لوراِی‌دی

1401/07/21 ساعت 06:47

متوجه نمی‌شوم چرا بعضی‌ها می‌گن بوی این عطر مثل لاستیک سوخته و دود اگزوزه—رو من اولش فقط بوی اسطوخودوس میاد، بعد پالو سانتو (چوب گایاک) وارد می‌شه و عطر رو دودی می‌کنه. بعد از مدتی بوی پچولی بلند می‌شه و وانیل گرما می‌ده، اما در کل روی من اسطوخودوس و پالو سانتو نقش اصلی رو دارن. عطر فوق‌العاده‌ایه، برای پیاده‌روی‌های تند و آفتابی پاییزی عالیه.

یونی نو اوتا

1398/08/15 ساعت 07:34

بدون اینکه غریب یا دور از ذهن باشد (برخلاف «علیه طبیعت» هان)، اصیل و در عین حال قابل‌پوشیدن است. کار زیبایی است. دوستش دارم. مثل بعضی‌ها، بوی اولش واقعاً یاد جاده می‌اندازد… قیر داغ، اصطکاک لاستیک روی آسفالت، کمی هم بوی دود اگزوز… بعدش هم بوی مرکبات حس می‌شود – بیشتر برگاموت تا لیمو، با کمی ونیل که تندی اسیدی را نرم می‌کند. ترکیب بسیار متعادلی است. نبود هرگونه نوت گل‌مانند، حس خشن و مردانه‌ای بهش می‌دهد، اما آن بوی مرکبات و کمی لاوندل هم مانع از این می‌شود که بیش از حد جدی و خشک به نظر برسد. مثل یک غول بزرگ است که با موتورش جلوی یک بار می‌ایستد، و فکر می‌کنی شاید آمده یک بادویزر بخورد و دعوا راه بیندازد، اما ناگهان یک آبجو کرافت سفارش می‌دهد، با تو گپ می‌زند و می‌فهمی استاد ادبیات انگلیسی است و آخر هفته‌ها با همسرش یک مهمان‌پذیر کوچک اداره می‌کند.

نایتی نایت

1397/05/22 ساعت 17:55

با نظر psebi101 موافقم. *آن روید* در ابتدا بوی جادهٔ واقعی می‌دهد، حتی می‌توانست عطر دمتر با نام *موتورسیکلت* باشد. بعد از نیم ساعت وارد فاز چرم (کت؟) می‌شود که خیلی بیشتر از اولش دوستش دارم. بخش پایانی‌اش—که محبوب‌ترین قسمتش برایم هست—کمی شیرین‌تر (و کمتر مردانه) است، ولی متأسفانه خیلی ضعیف و ملایم می‌شود.

لمون‌لای

1396/09/30 ساعت 14:41

عالی! چرم دودی، کمی وحشی مثل بوآ داسسز، کمی نرم مثل بوآ دومبری. همچنین رگه‌ای از ادویه خاکی که در شی کیم تو استِی خوشم آمده بود. نمونه‌اش ذهنم رو مشغول کرده بود و مجبور شدم یه شیشه کامل بگیرم. (می‌دونی یه عطر خوبه وقتی حتی وقتی پوشیدیش نیستی، داره بهش فکر می‌کنی.)

آکاونیس

1396/05/15 ساعت 10:24

اولین بار بود که تست کور انجام می‌دادم، فکر کردم مرده‌ام و به بهشت رفته‌ام. چرم دودی شیرین با ورودی غافلگیرکنندهٔ کاجیله. اگر به هرم عطر نگاه کنیم، احتمالاً ترکیب درخت توسکا، گایاک و پچولی است که حس «چرم دودی» را ایجاد کرده. دلم می‌خواهد این عطر را داخل وان بریزم و تویش بغلتم. اگر بتوانید به یک عطر شخصیت بدهید، من باید با آن عشق عمیق و پرشور داشته باشم. در واقع، نیازی نیست هوایی تنفس کنم که حاوی «آن د رواد» تیموتی هان نباشد. اگر به دنبال شروع مشابهی با دود کمتر و رایحه‌ای بیشتر هستید، «دراید» پاپیون را امتحان کنید. درختان توسکا بومی آب‌وهوای شمالگان در مِین هستند، پالو سانتو در یوکاتان زندگی می‌کند و کاجیله در ایران. هیچ جاده‌ای روی نقشه نیست که شما را از میان این سه منطقه ببرد، اما باور کنید، این جاده، بزرگراه بهشت است.

لَندشارک سه‌دو یک

1395/06/29 ساعت 07:52

سAMPLEهای *On the Road* و *She Came to Stay* رو همراه با سفارش از *Twisted Lily* خریدم، با این حال که می‌دونستم *She Came to Stay* باعث معروفیت و تحسین گستردهٔ ادکلن‌های *Timothy Han Edition* شد، اما بیشتر کنجکاو *On the Road*—این انتشار دوم—بودم. *On the Road* ترکیبی زمستانی از گلبن، بنزوئین، لادانوم، درخت توسکا، پچولی و سدره. تجربهٔ کلی‌اش عطر چوبی-صمغیِ قوی اما خفه‌کننده‌ایه که بیشتر برای شب‌های پاییز و زمستون مناسب می‌بینم. بوی چوب یا روغن‌مانندش شبیه قیر کاج نیست، بلکه نرم‌تره؛ یادآور نرمی *Italian Cypress* از تام فورد—با این که هیچ کاجی تویش نیست—و بیشتر شبیه نسخه‌ای ملایم‌تر از *Bowmakers* از D.S. & Durga می‌مونه. تغییر چندانی توی طول زمان نداره، که مشکلی نیست؛ چون شروعش آنقدر شدید نیست که نیازی به کاهش شدت داشته باشه. ماندگاری‌ش فوق‌العاده نیست، اما برای یه ادپارفه کاملا کافی‌ست—مخصوصا اگر چند اسپری محکم بزنید، نه این که فقط از نمونه‌های کوچک مالیدنی استفاده کنید. فقط توی *Luckyscent* و *Twisted Lily* با قیمت ۱۶۰ تا ۱۸۰ دلار برای ۶۰ میلی‌لیتر فروش می‌ره؛ به اندازه‌ای گرانه که باید واقعا دوستش داشته باشید تا بخواهید بخریدش، و فکر می‌کنم من دوستش دارم. امتیاز ۸ از ۱۰.

کانزیومِر دِیس

1395/05/29 ساعت 17:25

این دقیقاً همون حس و حال «سرو ایتالیایی تام فورد» رو داره، اما کمی کثیف‌تر و دودی‌تر. مثل این می‌مونه که یک یا دو روز بعد از آتش کمپ روی لباس‌ها، بو باقی مونده—نه خیلی سنگین—و بعد «سرو ایتالیایی» بزنی تا بپوشونه‌اش. دقیقاً همینه که این عطر داره. تعجب‌آوره، من ازش خوشم اومد؛ چالش‌برانگیزه برام. خیلی خاصه و موادش به نظر لوکس و باکیفیت میاد. مثل یه مرد ثروتمند که زیر پوست یه لباس ساده و زمینی پنهان شده و همیشه تو طبیعته. عطر خیلی خوبی‌ست، داره فکرمو مشغول می‌کنه که «قیمتش چقدره؟»

دایِن

1394/11/19 ساعت 14:01

بوی زیربغل کثیف، دودی و دارویی—و آن هم نه به شکل خوبی. پچولی چیزی نیست که بتوانم با آن کنار بیام، و این عطر هم نظرم را تغییر نمی‌دهد. البته شیشه‌اش بسیار زیباست.

ددآیدل

1394/10/17 ساعت 22:56

اگرچه این عطر واقعاً سلیقه‌ام نبود، اما اولین محصول این برند با سلیقهٔ زیبایی‌شناختی دقیق (*She Came to Stay*) یک گل‌فلفلی عالی بود. اما متأسفانه این محصول جدید، یک شکست بزرگ است. در ابتدا بوی آن مثل پچولی کثیف و رقیقی است که با برگاموت تلّی مخلوط شده. ردّ پای مختصری از بوی درختان سوزنی‌برگ هم هست، اما زیر ابر دودی تیره و مبهمی مدفون شده که، صادقانه بگویم، بیشتر شبیه یک اشتباه است تا اثری عمدی. بعد از ۱۵ دقیقه، عطر به بوی مبهمی تبدیل می‌شود؛ چیزی بین مشک‌مانند و زباله‌های باغ—مثل بویی که از کسی ساطع شود که یک هفته در جنگل گم شده باشد. شاید طرفداران *جونیپر ریج* کمی جذابیت در آن پیدا کنند، چون این عطر بسیار خام و زبر است—اگرچه (به نظر من) نه به شکل خوبی (یا حتی به سبک کرئوک‌وار). در ۱۰ دقیقه اول بوی سبزی و برگاموت بی‌روحی دارید، ۱۰ دقیقه بعد بمب قیر توسکایی می‌آید، و ۲۰ دقیقه باقی‌مانده هم به بوی عرق‌مانند و تصادفی‌ای اختصاص دارد که ایجاد می‌شود. هیچ چیز دوست‌داشتنی یا حتی کم‌ترین لذتی در آن نیست. علاوه بر این، نتوانستم عطر را بیشتر از یک ساعت روی پوست نگه دارم. سه بار آن را هم روی پوست و هم روی پارچه امتحان کردم، اما هر بار بعد از حدود ۴۵ دقیقه کاملا محو شد. من اصلاً به ماندگاری حساس نیستم و حتی از گذرا بودن طراحی‌شدهٔ بعضی عطرها لذت می‌برم، اما اینجا موضوع فرق می‌کند. عطر ابتدا پرصدا شروع می‌شود، اما بلافاصله شروع به ضعیف شدن می‌کند. عطرسازی کاملاً طبیعی معمولاً عملکرد ضعیفی دارد، اما مواد استفاده‌شده در این محصول معمولاً پایدارند، پس حتماً جایی در مسیر اشتباهی رخ داده. واقعاً ناامیدکننده از برندی که این همه پتانسیل دارد.

پِس‌اِبی یک‌صد‌و‌یک

1394/10/12 ساعت 15:41

مقدمه مثل عبور از کنار خیابانی است که کارگران مشغول آسفالت‌کاری هستند و بوی مواد سوخته‌ای که استفاده می‌کنند در هوا پخش است. بوی بتن، لاستیک، پلاستیک و بنزین؛ تند و تلخ. خوشبختانه بعد از ۳۰ تا ۴۰ دقیقه، وقتی بیشتر زبری‌ها آرام می‌گیرد، تغییر می‌کند و بوی چوب سوخته‌ای نرم‌تر همراه با نوت‌های شیرینی احساس می‌شود. در این مرحله، عطر سبک‌تر و کمتر آزاردهنده است، با بوی درخت توسکای سوخته و گایاک در پس‌زمینه؛ انگار از کارگاه ساخت‌وساز دور شده‌ایم، اما هنوز نسیم بوی آسفالت تازه را با خود می‌آورد. بخشی که از آن لذت می‌برم، در مرحله خشک شدن عطر است، جایی که جهت دوباره عوض می‌شود. رزین‌ها و عناصر بالزامیک عطر را پرتر، گردتر و شیرین‌تر می‌کنند، چوب‌های دودگرفته برای آن عطر دودی و کمی پچولی. بعد از آغاز پرصدا، پخش‌بوی عطر قبل از پایان ساعت دوم به شدت کاهش می‌یابد و تا ساعت سوم به عطر پوستی تبدیل می‌شود. ماندگاری اما خوب است، بیش از ۱۰ ساعت. آن را آفرینشی هنری می‌دانم و شخصاً فرصت‌های زیادی برای استفاده از آن پیدا نمی‌کنم، به‌خصوص که عطر وقتی قابل‌پوشیدن‌تر می‌شود که دیگر به عطر پوستی تبدیل شده است.

جان‌مک

1394/10/07 ساعت 02:55

نه اینکه بخواهم نقدی بنویسم، بیشتر نظرم دربارهٔ طراحی شیشه‌ست. از زیبایی‌شناسی طراحی شبه‌کاربردی پساجنگیِ شیشه لذت می‌برم، با فونت و برچسب‌های مینیمالیستی‌اش – خیلی باحال و حساب‌شده، به سبک اسکاندیناویایی. انگار این شیشه روی پیش‌خوان دستشویی یک معمار جا می‌گیرد!