مَروکُو آنا زووریکینا پَرفیومز | morocco anna zworykina perfumes

تیوالی

1397/01/02 ساعت 12:50

احتمالاً بخاطر نِرولیه، اما آغاز این عطر یاد پرتقال‌های رسیده و آب‌دار مراکشی می‌اندازد. همراه با گرمای بلسامیک و درخشنده‌ای دل‌نشین و تکه‌هایی از دود کندر. بوی پرتقال و کندر همچنان باقی می‌ماند. قبل از اینکه عطر به آرامی با نوازش گل‌ها تغییر کند و سپس به بویی سایه‌دارتر و خشک‌تر از خاک و سنگ تبدیل شود. بوی شهری با دیوارهای کوزه‌گری است. بوی کوچه‌های باریک سنگفرش، بازار ادویه و مسجدها. عطری گرم، خشک و بیابانی با نشانه‌های خنک‌تری از گرد و خاک و سایه. اگر چشمتان را ببندید انگار آنجا هستید، در مدینه مراکش، و از بوها، رنگ‌ها و صداها لذت می‌برید. خیلی زیباست. این عطر یکی از آفرینش‌های بسیار تداعی‌گر آنا زووریکینا است. حیرت‌انگیز است و من عاشقش هستم. پخش‌بوی اول متوسط است، اما بعد از حدود یک ساعت کمی نرم‌تر می‌شود. ماندگاری‌اش بسیار خوب است. روی پوست من بین ۷ تا ۹ ساعت دوام می‌آورد.

سِرنِسیموس

1395/05/01 ساعت 07:20

**«کازابلانکا در زمستان»** زمستان در کازابلانکا اصلاً گرم نیست، بلکه کاملاً دلپذیر است. همه‌ی لذت‌های تابستانی—گل‌ها (یاسمن و رز)، میوه‌ها، ادویه‌ها—همه آنجا هستند، اما بدون گرمای خفه‌کننده‌ی تابستان. باد اقیانوس شهر را درنوردیده و تازه می‌کند. قدم زدن در کوچه‌های شهر لذتی است؛ دیگر نیازی نیست با عجله از در به در بدوید تا از آفتاب سوزان پناه بگیرید. مراکش عطر زیبایی است، فیسفیسی از شهرهای دور. نه سوانا، نه حتی کیلیمانجارو—آن جاذبه‌های همیشگی آفریقا—بلکه از شهرهای کهن عربی سخن می‌گوید. عجیب است، اما به نظر من عطر آنا بوی… درهای چوبی کنده‌کاری‌شده می‌دهد، درهای خانه‌های قدیمی در محله‌های کهن کازابلانکا، فاس، طنجه و مراکش. عطر بوی ادویه‌های آشپزخانه‌ها، گل‌های نادر باغ‌های پنهان، غنچه‌های خشکیده‌ی گل سرخ در «راس الحانوت» و چوب کهنه‌ی درهایی می‌دهد که این گنجینه‌ها را از غریبه‌ها پنهان کرده‌اند. دارچین شگفت‌انگیز اینجا یادآور خاک رس ظریف است، غباری که آرام، روزبه‌روز، روی لباس‌هایتان می‌نشیند، به منافذ پوستتان نفوذ می‌کند، در پوست و حتی جانتان رسوخ می‌کند. نمی‌توانید آن را بشویید، نه حالا، نه هیچ‌وقت، نه در این زندگی. شاید اگر زمستان به کازابلانکا بروید و به دنبال بوی این عطر بگردید، کمتر چیزی شبیه آن پیدا کنید. اما من عمیقاً باور دارم که ارزش هر اثر هنری (و عطرسازی به‌عنوان انتزاعی‌ترین شکل هنر واقعاً هنر والی است) نه در تقلید از واقعیت—مثلاً هیپررئالیسم عکاسی که این روزها به دلایلی ناشناخته محبوبیت دارد (هر دستگاه فتوکپی یا رباتی هم همین کار را سریع‌تر و بهتر انجام می‌دهد)—بلکه در تکانه‌ی زیبایی‌شناختی خالصی است که آن اثر ایجاد می‌کند، در پاسخی که برمی‌انگیزد. در این عطر، یکی شترها و نخل‌ها می‌بیند، دیگری شب‌های عربی، و من شهری عربی و کهن در زمستان و درهای کهنسالش را می‌بینم. این عطر، که در نگاه اول ساده و قابل فهم به نظر می‌رسد، بااین‌حال پر است از معنا و منطق… و رویا.