تصاویر
لُکتور ات اِمرگو / پِیپُل آف دِ لَبیرینتس | luctor et emergo the people of the labyrinths
لُکتور ات اِمرگو / پِیپُل آف دِ لَبیرینتس | luctor et emergo the people of the labyrinths
luctor et emergo the people of the labyrinths
Luctor Et Emergo by The People Of The Labyrinths is a fragrance for women. Luctor Et Emergo was launched in 1997. The nose behind this fragrance is Arturetto Landi.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- The People Of The Labyrinths
- کشور سازنده:
- هلند (netherlands)
- صنعت:
- مد (fashion)
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Arturetto Landi (arturetto landi) 
Cherry (cherry) 
Almond (almond) 
Woodsy Notes (woodsy_notes) 
Vanilla (vanilla) 
Grass (grass) 
White Flowers (white flowers)
«اصلیترینش—قبل از همه گیلاسهای دیگه. و از همهشون بهتر. یه مقدار کوچیک داشتم که تموم شد. هنوز یاد بویش میافتم. یه گیلاس دارویی به بهترین شکل ممکن. دیگه هیچ جا پیدا نمیکنم و آرزو میکنم اون زمان که میتونستم، بیشتر میخریدم. فکر میکنم به خاطر همین خاطرهی بوییش، هر گیلاس دیگهای که (با اشتیاق) بو میکنم، به پای این نمیرسه.»
یک نمونهی تستر از سال ۲۰۰۵ دارم که مثل جانم بهش چسبیدهام، چون این عطر فوقالعاده دیگر تولید نمیشه. چندبار به برند POTL پیام دادم پرسیدم آیا روزی دوباره تولیدش میکنن یا نه، اما همیشه جواب منفی دادن. این عطر برام یاد دههٔ ۸۰ میافته، آن هم لندنی نئو-پانکِ رترو. به معنای خوبی. ترکیب سادهای از گیلاس و وانیله. خیلی قابل تشخیصه، خیلی خوب و دلنشینه، و هیچ عطر گیلاسی دیگری که امتحان کردم حتی نزدیکش هم نیست.
قبل از اینکه گیلاس و آجیل در عطرها مد شوند، «لکتور ات امرجو» بود؛ عطری سالها جلوتر از زمانش. من حدود سالهای ۲۰۰۶ یا ۲۰۰۷ یک شیشه ظریف از غلظت پرفیوم آن خریدم، چون در لیست «عطرهای کالت» دیده بودم و کنجکاو شده بودم؛ هم به خاطر نوتهایش و هم توصیف یکی از منابع که خشکشدن عطر را «مثل خمیر بازی، اما به معنای خوب» توصیف کرده بود. قطعاً منحصر بهفرد است، البته شاید امروزه در بازار نیچ کمتر چنین بهنظر برسد. با این حال، هنوز با خوشحالی از آن استفاده میکنم. این عطر در دهه ۹۰ میدانست چه کار میکند، وقتی همه CK One میزدند. آغازش یادآور لیکور گیلاس الکلی با نوتهای بادام و وانیل است، که با کندر و چوبها زمینگیر شده (نوتهای ذکرشده کاملاً دقیق نیستند؛ اینجا چیزهای بیشتری در جریان است). نوت الکل سریع محو میشود، گیلاس شفافتر میشود و علف خشک (نه سبز) ظاهر میشود، شاید کمی تنباکو هم باشد؟ بادام هنوز هست، کندر و چوبها هم، اما حالا نقش دوم را بازی میکنند و ترکیب گیلاس-شربتی، بادام و علف خشک غالب است. اثرش کمی شبیه خمیر بازی یا سر عروسکها است، مثل اینکه دیگران گفتهاند؛ شیرین و وانیلی با حس پیتمانند. این عطر باعث میشود بخواهم عطرهای دیگری با ترکیب گیلاس-علف/گندم را امتحان کنم تا ببینم آیا میشود این حس را تکرار کرد. اما همه اینها در کمتر از یک ساعت به بوی پوستی تبدیل میشود که تقریباً در یک ساعت محو میشود و اگر بینیام را روی مچم فشار دهم، حداکثر ۴-۵ ساعت اثری بسیار سبک از آن باقی میماند. زیباست و برای زمانش انقلابی بود، اما اگر امروز آن را بهعنوان پرفیوم میخریدم، از ماندگاریاش شکایت داشتم و دوست داشتم کندر و چوبها بیشتر باشند تا گیلاس را همراهی کنند. با این حال، هنوز خیلی دوستش دارم. امیدوارم جایگاه شایستهاش را در تاریخ عطرسازی پیدا کند.
سالها بود که نه ازش استفاده کرده بودم، نه حتی واقعاً بهش فکر. تا این که جدیداً هوس بوی گیلاس گرفتم. هنوز حدود ۱۵ میلیلیتر از آن عطرِ اوایل دههٔ ۲۰۰۰م در شیشهام مانده و همچنان عالیست. گیلاس ترش و مومی، بادام، کندر، علف سبز. عجیب و غریب و اِتری است، مثل بوی چمنزاری جادویی پر از پریهای شیطان که تصور میکنی. فوقالعادهست. البته که تولیدش متوقف شده 😭 افسوس که اینقدر فراموشش کرده بودم و سالها بیخیالش بودم (اگر بگویم عطر زیاد دارم، دستکم گرفتنِ فاحشی است)، اما خوشحالم که این مقدار کم باقیمانده را دوباره پیدا کردم و ازش مراقبت خواهم کرد.
این مستکننده و شیرین است. زیباست. با نقدها موافقهام که واقعاً خیلی شبیه گلآفتابگردان است. میتوانم آن را با «ساید افکت» اینیشیو مقایسه کنم، به خاطر همین شیرینی گل-میوهای با اکسانهای کهربایی (به دلیل بادام). ساید افکت فقط کمی قویتر است و بیشتر حالت الکلی دارد—اگر معنایش را بفهمید—به خاطر نوت رامش. اما خیلی شبیه هم هستند و قطعاً برای من یک تم مشترک دارند. دنج است. گیلاس اینجا با گیلاسِ «خلعت نایت» فرق دارد. خلعت نایت برای من حتی شیرینتر است. خلعت نایت دارچین و گل سرخ دارد، پس در همان جهت است اما گلدارتر، شدیدتر و ادویهایتر است. این عطر را دوست دارم و قطعاً به فکر یک دکان بزرگتر هستم تا بهتر امتحانش کنم!
هلیوتروپ رو به هر شکلی دوست دارم (اگر به گیاهان علاقهمندید حتماً امتحانش کنید؛ ما در منطقه ۶ هستیم پس فقط میشه تو گِلهدانی کشتش داد، اما گلدهیاش فوقالعادهست. من مرتب گلهای پُشال رو میچیدم و تا تمام زمستان پشت پنجره اتاقم گل داد). میدونم همه چنین نیستند. رایجترین انتقادهایی که درباره عطرهایی با بوی شدید هلیوتروپ میشنوم اینه که «بویش مثل خمیردستسازیه» یا «اوه، مَزیپان!». من هر دوی این بوها رو دوست دارم، پس برام مشکلی نیست. تمام عطرهای بادام/گیلاس رو میپسندم. اما اگر هیچکدوم از اینها براتون جذاب نیست، شاید بهتره سراغ شاهکار پرطرفدار *Luctor et Emergo* نرید. *People of the Labyrinths* هلیوتروپ به توان انامست. و به آرامی اعتیادآور. اول فقط دوستش داشتم، حالا هوسش میکنم. مواظب باشید. گرم و دلنشین، با جرقهای از خطر. آره، لطفاً. **بهروزرسانی:** اُف… متأسفانه تولیدش متوقف شده.
این رو به عنوان بخشی از یک بسته نمونهٔ «ونیل» گرفتم، اما نمیفهمم چرا، چون تقریبا هیچ ردی از ونیل درش حس نمیکنم. چیزی که میگیرم، گیلاس درخشان و غالبه، کمی یادآور شربت سینهٔ گیلاسی. آزاردهنده نیست، ولی شباهتش هست. از نظر تجربهٔ بویایی لذت میبرم، ولی نمیدونم آیا دوست دارم این عطر رو بپوشم یا نه. باید بیشتر تستش کنم تا نظرم رو قطعیش کنم. **اضافهشدنی:** هرچقدر بیشتر میپوشمش، بیشتر ازش لذت میبرم. اثر «شربت سینه» کمکم جای خود رو به «گیلاس الکلی» (یا شاید بهتره بگم «لیکور گیلاس») داده، طوری که یکی دیگه از نظردهندهها توصیف کرده بود. با گذشت زمان، نرمتر میشه و بوی بادام پررنگتر میاد. سفریه میان این نوتهای خوراکی. عطر جالب، شاد و «خودم رو خیلی جدی نگرفتم»-مانندی. فکر میکنم برای روز مناسبتره، ولی شاید نه برای دفتر کار—بیشتر برای برانچ با دوستان دختر. :D
آخ، تسلیم شدم و از لاکی اسنت خریدم. مدتی بود تردید داشتم چون فکر کنم معتاد به عطرم، خخخ. سلام～ اسمم سیسیه و معتاد به عطرم. اما بگذریم از شوخی، مطمئن نبودم این یکی رو بگیرم. مدام نمونهاش رو روی پوستم میزدم چون نمونهها به این شکلن، ولی اون حس خوبیه که بقیه میگفتن رو نمیگرفتم. سه تا نمونه داشتم، پس توی اسپری ریختمش و وای! چه فرقی کرد با ادوتویلت! بالاخره از فاز گیلاس دارویی دراومدم که البته بد نبود، ولی با مالیدن هیچ وقت وارد فاز بعدی نمیشد. حالا که اسپری میکنم، تبدیل میشه به یه عطر آسمانی با رگهای گیلاس سبک، بادام شیرین، یه ذره (خیلی کم) پودری که دورت میچرخه و تو رو توی ابری از حس خوب میپیچه. برای من اگر پوستم رو خوب مرطوب کنم، با ۴-۵ اسپری حدود ۴-۶ ساعت میمونه و چون ادوتویلته، پخشبویش هم تعجبآور خوبه. دوست ندارم دیگران بوی عطرم رو حس کنن، ولی دو بار تو بخش لوازم آرایشی تارگت (که داشتم عطر جدید سولینوت، آمانده، رو میگشتم) از خانومها (خخخ) تعریف شنیدم. (به طور کلی، آمانده رو آنلاین از تارگت میتونید بخرید😁) سلام～ اسمم سیسیه و معتاد به عطرم. آخ!
میدونم دیونهست، اما یه شیشهی ظریف عطر (EDP) داشتم اواخر دههی ۹۰ که دستش رو دادم. حالا میتونم خودم رو بزنم که چرا به خدا چرا این کارو کردم؟ اون زمانها عطر جمع نمیکردم مثل حالا. دلم براش تنگ شده، اون نوتهای پیچیده و عمیق بادام، گیلاس، کندر، رزین و چوبِ *POTL*. هیچی تو بازار نیست که بهش نزدیک باشه. نمونهی جدیدی که از Luckyscent گرفتم، دوباره دلمو براش تنگ کرده. درس گرفته شد.
کرم بدن این محصول بینظیر بود! متأسفانه فکر نمیکنم پاتاُف لایت (POTL) دیگه اون رو تولید کنه. چه بدبختی!
اخطار! ادکلن *لاکیسنت* دوباره موجود شد! 🥳
حدود شش هفته پیش به لاکیسنت ایمیل زدم و پرسیدم که **لی** (LEE) کی دوباره موجود میشه، چون دیوونهوار به یه بطری پشتیبان نیاز دارم. یکی جواب داد و گفت این نسخه (پارفوم) توسط **پپل آف د لبیرنتس** از تولید خارج شده، اما ادکلن (EDT) هنوز تولید میشه و دارن منتظر محمولهٔ خودشون میمونن. اون هم تخمینی نداشت. این اطلاعات با چیزی که **سیسیلی** (ceeceelee) مستقیم از خود POTL گرفته بود جور در نمیومد. من آماده بودم هر نسخهای که موجود باشه بگیرم، اما حالا امیدوارم که پارفوم واقعاً دیسکانتینو نکرده باشن. هر روز سر میزنم به سایت لاکیسنت! به نظر میرسه باید شروع کنم به زنگ زدن و التماس کردن! 😂 اگه روزی کرونا تموم بشه، باید برم آمستردام و هرچقدر بطری که تو چمدونم جا شد بیاورم! هنوز هیچ عطر دیگهای پیدا نکردم که جای **لی** رو پر کنه. این عطر **HG** مطلق منه و دارم باقیموندش رو ذخیره میکنم. **دیاساچ پرفیومز** یه عطر داره به نام **لا فت نوول** که به نظرم بیسش شبیهه: شیرین، بادامی، علفی و یونجهای، اما گاهی تیز میشه و اون نوت گیلاس که **لی** رو برام بینظیر میکنه نداره. یه روغن داپ هم از **زاجا نچرال** (همون شرکت صابون آبجو) هست به اسم **امبارگو**. به نظرم دقیقاً داپ نیست، بیشتر بوی کندر گیلاسی و خمیردوستی میده، اما تا حدی حس **لی** رو منتقل میکنه. این روغن سنگینتره، خیلی غلیظ و شربتی، شاید آمبر یا کندرش زیاده، در حالی که نسخهٔ اصلی سبکتره و موجوار دورم میپیچه. اما اگه مثل من مایهدار شدی، میتونی یه بطری ۱۶ دلاریش رو امتحان کنی تا شاید کمکت کنه سر کنی.
تازه از «مردمِ هزارتو» ایمیل گرفتم، گفته بودند که هنوزش تولید میکنند، قطع نشده اما به خاطر محدودیتهای ارسال مایع قابل اشتعال و مسائلی مربوط به تروریسم، دیگه نمیتونن به همهجای دنیا ارسال کنند. حتی ارسال داخل کشورهای اتحادیه اروپا هم محدود شده، ولی یه توزیعکننده تو آمریکا دارند به اسم «لاکیسنت». اما «لاکیسنت» دیگه این ادکلن رو سفارش نداده چون تقاضا پایین بوده. هنوز عطر گل رزشون رو دارن. ازم پرسید میخوام خودم به «لاکیسنت» زنگ بزنم و درخواستش رو بدم! خب، ظاهرا باید زنگ بزنم 🙃 دارم از هیجان میمیرم، این عطر داره مثل «گلوریا» به یه عطر کالت تبدیل میشه.
کسی میدونه برای این عطر چه خبره؟ هیچ جا پیدا نیست. بوتیهابیت دیگه این خط رو نمیفروше و به نظر میرسد پیاُتیال هم نسخه پرفیوم/ایدیپی رو کاملاً از فروش خارج کرده. مدتیه که تو لاکیاسنت هم موجود نیست.
سالها بیآنکه بدانم، از عطرهای گیلاس چقدر لذت میبرم گذشت. اولین تجربههایم با نوت گیلاس در عطرها تحت تأثیر محصولات ارزانقیمت و نسخههای مصنوعی قرار گرفته بود، اما عطرسازی مستقل چشمهایم را باز کرد و جان تازهای به این آکورد میوهای جذاب دمید. **لوکتور ات امرجو** یک گورماند خیرهکننده و دلچسب با گیلاس الکلی، بادام مغزدار و وانیل شیرین و پودری است. این عطر جذاب و تحریکآمیز است؛ مناسب یک قرار عاشقانه یا یک شب بیرون. هر روز نیست که عطری از همان لحظهٔ اول استفاده، شما را مجذوب خود کند. **لوکتور ات امرجو** احتمالاً بهترین کشف من در این سال و یکی از بهترین ترکیبهای گیلاس-بادامی است که تا به حال امتحان کردهام. این عطر در **لاکیسنت** یافت میشود و با توجه به محصولی نیچ، قیمت مناسبی دارد. عطری گمنام است که بسیاری از آن بیاطلاعاند و همین بخشی از جذابیتش است. از یک سو افسوس میخورم که بهراحتی در دسترس نیست، و از سوی دیگر دوست دارم این عطر را مثل یک راز از دنیا پنهان نگه دارم. **لوکتور ات امرجو** پخشبوی متوسط و ماندگاری قابل قبولی دارد—تقریباً پنج ساعت روی پوست. به نظر میرسد این عطر در دو غلظت **ادپ** و **ادت** عرضه میشود. نمونهٔ دکانتهٔ من از نوع **ادت** است و مربوط به حدود سال ۲۰۱۴ میشود. نمیتوانم نظر دهم که آیا تغییر فرمولی داشته یا نه. اگر عطرهای گیلاسی معروفتری مثل **چری این دِ ایر** از اسکادا یا **بامشل اینتنس** از ویکتوریا سکرت باعث شدهاند در علاقهتان به گیلاس تردید کنید، پیشنهاد میکنم گزینههای نیچ یا مستقل مثل **پیپل آف دِ لبیرینثز** یا **هیلده سولیانی** را امتحان کنید.
«عطر *People of the Labyrinths* با رگهای از شربت سرفه گیلاس و بوی خمیر بازی شروع میشود که چندان دلچسب نیست. اما خیلی زود به ترکیبی گرم، دلنشین و گیاهی از گیلاس، مارزیپان و چوب تبدیل میشود. نوتها متمایزند اما با هم هماهنگاند و با هر استشمام بهظرافت تغییر میکنند. این تأثیر جذاب است و میتوان فهمید چرا این عطر هواداران وفاداری دارد. اگرچه در ابتدا قوی است، پس از خشک شدن به بویی ملایم و نزدیک به پوست تبدیل میشود.»
از وقتی که (ببخشید) به عنوان یک انتخاب محبوبِ خاصِ گروههای خاص دراومد، عاشقش شدم. چیز عجیب و اعتیادآوریه. بوی تنباکوی گیلاس، که کمکم به عطر وانیل-کهربا و پودری تبدیل میشه. حس خوشحالی بهم میده.
این عطر روی پوست من مثل تنباکوی سنگینی میماند. در واقع، حس تنباکو در اینجا قویتر از عطر *جاز کلاب* مارژلا است! تعجبم که تنباکو بهعنوان نوت ذکر نشده. من اصلاً تنباکو دوست ندارم، پس این عطر اصلاً سلیقهام نیست، اما اگر عاشق عطرهای گیلاس هستید و میخواهید چیزی با لبهای تیز و متفاوت از حس پودری یا دارویی معمول عطرهای گیلاسی تجربه کنید، *لوکتور ات امرجو* را امتحان کنید.
بیش از یک ماه است که شیفتهٔ این عطرم، فکر کردم دیگه وقتشه یه بررسی بنویسم. اول از همه باید بگم که کاملا مجذوبش شدم. هیچ عطر دیگهای اینقدر تاثیرگذار نبوده برام. اولین بویی که از نمونهٔ کوچیکی که سفارش داده بودم به مشامم رسید، باعث شد مکث کنم. فقط بوی قرص گلو درد گیلاس به مشامم میرسید. اما ازش متنفر نبودم، صبر کردم ببینم چی میشه. بعد از نیم ساعت، نوت بادام با گیلاس ترکیب شد و تندیهای دارویی رو ملایمتر کرد. بعد کنده شروع کرد به خودنمایی. آروم، اما به اندازهای که همهچیز رو به هم وصل کنه. و همین بود که عاشقش شدم. ترکیبی از گیلاس، بادام، مارزیپان و کنده. شیرینه و میتونم تصور کنم برای بعضیها خفهکننده باشه. به نظرم خرید کورکورانه نیست. اما عشقم بهش خیلی زودگذر بوده. حتی دو ساعت بعد از زدن هم بویش رو حس نمیکنم. تا وقتی نمونه تموم شد، مرتب خودم رو آغشته میکردم. هنوز آماده نیستم ۱۸۵ دلار خرج کنم، یه دکانته سفارش دادم، اما ماندگاریش حتی بدتر هم بود. انگار من اون آدم بدبختی هستم که عشق واقعیاش رو پیدا کرده، اما اون فقط یه روحه. برای لحظهای ظاهر میشه و بعد ناپدید میشه. مرتب خودم رو با این عطر شستوشو میدم، حتی روی روغنهای خنثی لایهلایه میزنم تا ماندگارتر بشه، اما فایدهای نداشته. حتما یه داپ هم برای این عطر محبوب وجود داره، و امیدوارم یه روغن باشه که با پوستم سازگارتر باشه، چند روزی رو اینترنت گشتم. آره، چند روز! تنها چیزی که تو تولیدات فعلی پیدا کردم یه روغن به اسم «امبارگو» بود تو آمازون. خیلی شبیهه، اما نوت کندش رو نداره. به جای اون یه مشک ارزون جایگزینه. اگه اون مشک، کنده بود، میتونستم بگم ۹۰ درصد شبیهه. و خیلی بیشتر روی پوستم میمونه. چون شوهرم از شنیدن شعر و شاعرم دربارهٔ این عشق جدید خسته شده، ممنون که اجازه دادید اینجا بنویسمش! میگه «دیگه بخرش» و مطمئنم که میخرم. فقط کاش بیشتر از یه نفس زودگذر روی پوستم میمونده.
کاملا شیفتهام. فکر میکردم با توجه به همهی نظرها، احتمال کمی داره ازش خوشم بیاد. انتظار داشتم خیلی زنانهتر باشه. اما این واقعا فوقالعاده خوشمزهست. گیلاس و بادام با کمی دودیِ وانیلی ظریف در پایان. زیاد شیرین نیست، هرچند قطعا یه شیرینیِ خامهای توش حس میشه. روی پوستم خیلی سبکه، بیشتر مثل عطر پوستی و کمی پودری میشه آخرش. میشه واقعا هر جا بزنیش.
این از مجموعه همسرمه، ولی کاملا برای مردها هم مناسبه و من وقتی حالشو دارم یه چند اسپری ازش میزنم. طرفدار پر و پا قرص عرق آمارتو هستم و این یکی از بهترینهای این دستهست. شروعش پر از بوی الکل و گیلاسه، با پخشبوی قوی. بزرگترین مشکلم با LEE اینه که یه حس دستشویی ازش میگیرم، یاد صابون دستشویی یا قرص توالت میاندازه، یا هر دوتاش. نمیدونم. بوی خوشایندیه، ولی شاید دوست نداشته باشید بهش تشبیه بشید. همهی این بو بیشتر تو شروعش هست؛ وقتی خشک میشه، بیشتر شبیه یه پتو گرم و دلچسب از توتون گیلاسی میشه. ماندگاریش عالیه – روز بعد هنوز بویش روی لباسهات میمونه. ساعتها قدرتشو حفظ میکنه، مثل کمی از عطرهایی که تا حالا داشتم. لکتور ات امرجو یه گوهریه که تو یه شیشهی بدقواره با اسپری وحشتناکی بستهبندی شده. خارج میشه مثل پاشش، ولی هر چی میاد بویش عالیه.
**لوکتور ات امرجو** یک عطر کندر مومی است. با انفجاری از چوب سدر اتیلیک، وانیل، لوبیای تونکا و پچولی آغاز میشود و سپس به عطر شیرین، بادام بو داده، گرم و کندر مومی تبدیل میشود—شگفتانگیز است که چقدر بویها شاعرانهاند. موم کل ترکیب را تکامل میدهد. برخی از نظرها کاملاً اشتباهاند: آیا دربارهٔ همان عطر حرف میزنیم؟ **لوکتور ات امرجو** همراه با **فول اینسنس مونتال** یکی از بهترین عطرهای کندر ساختهشده است. تنها انتقاد منفی به شیشهٔ آن مربوط میشود—شیشهای بسیار نازک و شکننده، ضعیف و بهسادگی میشکند. **یک ضرورت است. شاهکار.**
عطر ترکیبی از رایحههای علف تازه، گلهای سفید، وانیل، بادام، گیلاس ترش و چوب گرانبها است؛ یادآور عطرهای قرن نوزدهم. من بیشتر بوی گیلاس، بادام و وانیل را حس میکنم، با گاهی نفحهای از علف سبز تازه و چوب دودی. گلهای سفید شاید با علف سبز آمیخته شوند، چون حتی یک ردّ بوی گل هم به مشامم نمیرسد. این عطر منحصر به فرد و جذاب است. اما باید صبر کنم تا روزی دیگر، چون قیمت این عطر بالا است و الان اولویتهای دیگری دارم. روزی... روزی... اگر دوست دارید، بخریدش... به نظر میرسد واقعاً منحصر به فرد باشد.
۸:۳۰ – سر عروسکها و گیلاس. دوستش دارم. چوب و شاید کمی بادام شیرین. ۱۰:۰۰ – یک ساعت گذشته و دیگر بویش به مشامم نمیرسد، حتی وقتی مچم را زیر بینیام میگیرم. برمیگردم، همکارم را صدا میزنم. میگوید بو میکند و میگوید بوی «عطر» میدهد. اما خیلی ذوقزده نیست. کرم زدم چون مقالهای خوانده بودم درباره چیزهایی که همه وقتی عطر میزنند اشتباه انجام میدهند، و بقیه کارها را درست انجام داده بودم. حالا دوباره بوی پلاستیک را حس میکنم، اما مطمئن نیستم که آیا کرم هم اتفاقاً همین بو را دارد. فکر کنم در هر صورت خوب است؟ ۱۰:۱۰ – بهش میگویم! بیشتر میزنم. اصلاً کسی لازم نیست بیاید توی دفترم. اگر مدام سرزده وارد شوند، داشتن در چه فایدهای دارد. بوی وقتی میدهد که اولین بار یک شناور بادی را از جعبه درآوری. هنوز هم دوستش دارم. ۱۰:۴۰ – فکر میکنم زیاد زدهام. باید بروم بیرون. بهروزرسانی دو ماه بعد – این عطر، خرید بعدیام خواهد بود. هرچند هنوز از ماندگاریاش راضی نیستم، اما یکی از موردعلاقههایم است به خاطر نحوه تغییر بویش در طول استفاده. از آن شروع پلاستیکیاش لذت میبرم. نمیدانم چرا اینقدر رضایتبخش است، اما همینطور است. بالاخره به یک کهربای چوبی گرم اما سبک تبدیل میشود.
لباس قرمز + چری کولا با خامه یا روتbir آ.دبلیو
برای من، نوت چوبی جنبهٔ گورمان (خوراکی) رو به شکل منفی تحتالشعاع قرار داده بود.
از سبد «مطمئنم ازش متنفر میشوم» برندهای درآوردم. بدون دلیل خاصی عاشقش شدم و کاملا میفهمم چرا اینقدر واکنشهای قطبی برمیانگیزد. روی پوست من بویی مثل کندر خشک و دلپذیر از بادام شیرین و گیلاس دارد، با ضدنقطهای از سر پلاستیکی عروسکها. عجیب، اما جذاب. از نوتهای پلاستیکی، عطرهای شیرین خوراکی و هر چیز آشکار مصنوعی بیزارم، ولی اینجا… فکر میکنم خشکی همین عطر است که برایم جالبش میکند و مانع میشود شیرین و کودکانه شود. خوشبختانه بوی خمیری به مشامم نمیرسد، هرچند میتوانم تصور کنم روی نوع دیگری از پوست به آن سو برود. فکر میکنم این عطر روی خط باریکی بین جذابیت و کاملا غیرقابلپوشیدن حرکت میکند، کوچکترین تغییر در تعادل و به همان اندازه که انتظار داشتم ازش متنفر میشدم. حتما قبل از خرید روی پوستتان امتحانش کنید.
قبل از اینکه این عطر رو بو کنم و بعد از خوندن نظرات، هیچ ایدهای نداشتم چه انتظاری داشته باشم. گیلاس، بادام، میوهای آجیلی-وانیلی؟ انگار یه دستور غذا باشه! شیرینی؟ خمیردرمان؟ نوشیدنی الکلی؟ تنباکوی پیپ؟ یه کلاسیک فرقهای؟ چه عطر بیثباتی! واقعاً سخته بتونی دقیق بگی چی هست—بستگی به حال و هوای من داره، همهچیز رو میشموم و هیچکدوم رو نه. همهچیز درباره *لوکتور ات امریگو* گرم و دلنشینه. تصور میکنم دارم روی مبل چمباتمه میزنم با یه کاردیگن دستباف محبوبم. لببالش گیلاسیام رو تمدید میکنم، بعد از اینکه تمام بعدازظهر بادام خوردم و شراب نوشیدم. از حس راحتی و آرامش لذت میبرم. ترکیبش نرمه، پخشبوییش مثل یه شال پشمیناس. دوامش زیاده و وقتی خستهام آرامم میکنه.
بوی چوب شیرین و گرم میده... و خمیردستی! که عجیبتره، آرامشبخشه. اگه عاشق بخور باشی (و خمیردستی)، شاید برات جذاب باشه. واقعاً بوی خوبی داره، ولی نمیتونم تصور کنم کی بخوام تو جمع چنین بویی بدم.
میگن یه کلاسیک کالته و من میفهمم چرا. وقتی اولین بار بویش رو حس کردم، فکر کردم دارچین توش غالبه، اما طبق فراگنتیکا اصلاً دارچین نداره! فکر میکنم این حس گرم و ادویهای از گیلاس و شاید کهربا (که اونم تو لیست نیست) میاد. خوشبختانه بوی خمیری (پلیدو) ازش استشمام نمیشه. یادم میاندازه بوی شیرینیهای تازه پخته شده، مثل عطر خامهایهای مالت گرت امریکن کوکیز که هوا رو تو پاساژ محلیمون پر میکنه! واقعاً دلچسبه! یه عطر بادام منحصربهفرد، حتماً باید امتحانش کنید اگر عاشق عطرهای گورمندید.
گمان نمیکردم روزی برخورم به… نسخهای پوشیدنی و ملایمترِ «اور دو سِری» (از نائومی گودسیر)! به نظر میرسد همان چوبهای شیرینشدهای را دارد که خیلی یادش میاندازد. «اور» را دوست داشتم، اما پوشیدنش خیلی سخت بود— واقعاً مثل شربتی غلیظ بود. «لوکتور ات امرجو» اما روی پوست مینشیند و فقط وقتی بینیات را نزدیکش ببری بویش به مشام میرسد. اما از طرفی— آیا این ویژگی ارزش خریدش را دارد؟ با آن همه اسپری مجدد، آن شیشه ۱۰۰ میلیلیتری زود تمام میشود… عرق گیلاس در دقایق اول پررنگ است، پس اگر فقط به خاطر گیلاس میخواهیدش بخرید، حتی زحمت ندهید. با این حال، مثل اینکه گفتم، بوی شیرین و چوبی خوشایندی به آرامی مدتی بعد باقی میماند.
این عطر یکی از آنهاییست که آواز شاد کوچکی میخواند و منش را دوستداشتنی مییابم. یاد آوریام میکند از الفها و پریها که روی نوک سوزن میرقصند – عجیبه، نه؟ به شیوهٔ خودش متمایز است و منش را طنزآمیز و شیطنتآمیز میبینم. گیلاس و بادام روی پوستم خوب جا میافتد، ولی زود ناپدید میشود. بیشترش میخریدم، ولی قیمتش را گرانتر از حد میبینم.
با نگاه به همهی نظرها، میدونم دارم اشتباه میرم اما فقط میخوام یه لحظه با خانمها همصدا بشم... بذار ببینم... این عطر، طبقهی سوم، صابون صورتی، دستشویی نوردسترومه. اجازه بدید یه نکته هم اضافه کنم: این نسخهی بهتری از آلساندرو مازولاریه. این عطر گلگیلاسی-آلبالوییِ دلربا رو باید با اون استایل «بذار بگیره!»تون ترکیب کنید تا تاثیرش کامل بشه. خشکشدنش هم یه شاهکاره. تو نتها ذکر نشده، اما یه ترکیب خفیف دارچین/سیگار شیرین هم داره که بینیتون رو به وجد میاره. یه حس پچولی-خمیر خمیربازی هم تو این مرحله معلقه (آره، مردم در مورد اون حق داشتند). یه چیزی که کمتر تحسین شده، ماندگاری فوقالعادهی لوکتوره. هشت ساعت پیش فکر میکردم آیا دووم میاره یا نه، و هشت ساعت بعد دارم تصمیم میگیرم آیا باید با یه دوش، این استقامت رو قطع کنم. هیاهو بیدلیل نیست، یه عطر رضایتبخشیه.
این رو واقعاً خیلی دوست دارم. نه عشقی که آدم رو مست کنه، اما یه علاقهی محکم. مثل ککا-کولا دارک چری ونیلای بدون کالریه که روی پوستم میذاره. من هم بوی کندر و نوت مرکباتی رو حس کردم که بعضی از نقدنویسها هم اشاره کردن، خوشحالم که بقیه هم متوجه شدن... فکر کرده بودم بینیام دیوونه شده! گیلاس مثل توتفرنگی تو عطر میتونه خیلی مصنوعی بشه، اما اینجا اینطور نیست. خوشبختانه بوی پلاستیک/خمیردستی/عروسک که بعضیها گفتن رو حس نکردم. بوی گیلاس رو میشنم و اگرچه کاملاً طبیعی نیست، اما آنقدر به میوهی هستهدار نزدیکه که منو راضی نگه میداره. عاشقانه که تلخی بادام اینجا چطور با شیرینی گیلاس و ونیل ترکیب شده. پخشبوی اولش خیلی خوبه و بعد از حدود ۸ ساعت نزدیکتر به پوست میشه، اما هنوز قابل تشخیصه. واقعاً خوشمزه و لایق امتحان کردنه اگر عطرهای گورمند با یه پیچش کوچک رو دوست دارید. مثل عطر «دافنه» از کومدس گارسونز برام جالبه (اگرچه این دو اصلاً از یه نوع نیستن). ارزش خریدن فلاسک کامل رو داره.
عاشق لوکتور ات امریگو هستم. موجودی نادریه، عطرهای که هم بازیگوشه و هم زیبا، هم بچه درونم رو جذب میکنه هم زن درونم. با بوی کولا گیلاس و خمیردستی شروع میشه. خمیردستی رو دوست دارم. یه قوطی کوچکش تو کشوی میزم نگه داشتم، هر وقت نیاز به انرژی دارم بو میکشم و همیشه جواب میده. بعد بوی گیلاس به گیلاس تنباکوی پیپ تبدیل میشه و بوی بادام شیرین میاد، یادم میاندازه از کروسان بادام و شیرینیهای خوشمزه دیگه. در پایان، بویی از ونیل و کندر زیبا، کمی پلاستیکی. شاد و پرانرژی، زیبا و دلنشین. عطری که با تو رشد میکنه.
در ابتدا بوی بادام تند و تیز روی پوستم مینشیند. وقتی اولین بار با آن آشنا شدم، شیرینی بیشازحدش چندان جذابم نمیکرد. اما دارم یاد میگیرم که عطرهای خوراکی وقتی درست ساخته شوند، چقدر میتوانند دلنشین باشند. با گذشت چند دقیقه، حالا به بوی آبنبات گیلاسی تبدیل شده. مشتاقم ببینم بعد چه تغییر دیگری خواهد کرد. آها، حالا پودر نرم و معطّر به گیلاس میآید. ممم… فکر کنم امروز بوی خوشی دارم. آخرین قطرههای نمونهام را زدهام. کنجکاوم اگر اسپریاش کنم چه حسی خواهد داشت.
آمندولا، آمارنا، علف، یادداشتهای چوبی و وانیل. بسیار خوشمزه.
بوی خمیردستی و پینسل روی پودر بچه میده. با نگاه به لیست نوتها میفهمم چطور ترکیبات گیلاس، وانیل، بادام و چوب میتونن این حس رو ایجاد کنند. جالبه، اما عطریه که دوست نداشتم بپوشم. هیچ بوی دودی هم استشمام نمیشه. شاید اگر بیشتر بوی سیگار میداد، دوستش داشتم. مطمئن نیستم.
بوی رژلب و مبلمان باربی. به بهترین شکل ممکن. جملهی چندان عمیقی نیست، اما شکل شیشه، نامش، و آن ترکیب پلاستیک/گیلاس… احساسی بهم میدهد… مدرن؟ انتزاعی شیرین؟ مثل نوشیدن بوبا-چای شیر در حالی که روی صندلیهای پلاستیکی سفید در کافهی کنار موزهی موکا در مرکز لسآنجلس لم دادهایم. چیزی در این عطر هست که انگار از آیندهای در گذشته آمده… مثل *ادیسهی فضایی*. مثل اینکه عطرهای لارتیزان برایم یادآور ژولورن هستند. آیا این حرفها اصلاً معنی میدهد؟ o.O ترکیب خمیری (یا «پلیدو») این عطر احتمالاً به خاطر استفاده از هلیوتروپین است، مشتقی شیمیایی از گل هلیوتروپ. عطر *پوازون* پر از این ماده است، *کنزو آمور* هم همینطور… از اولی متنفرم (عطرهای دههی ۸۰! افسوس!)، دومی را دوست دارم، و این بو یکی از آن عطرهایی است که یا عاشقش میشوید یا ازش بیزار؛ راه میانی ندارد. اینجا جنبهی شیرین یونجهای هلیوتروپین را حس میکنم—آفرین به بینیهای خلاق پاتل! لذتبخش است؛ احساسی، تداعیگر. یادآور *لوفو دایسی*… بادام شیری، تنباکوی شیرین… اورژات، ماراسکینو، کتابهای قدیمی روی چوب ماهوگان فرسوده و با عشق واکسخورده. عاشقش هستم، و مثل اکثر عطرهای پیچیده (تاور، لارتیزان و…) قطعاً بهتر است پرپرش کنی تا فقط نمونهاش را امتحان کنی. هرگز نمیدانستم چقدر دوستش دارم تا اینکه خفه شدم و بطری کامل پرفیومش (خیلی متفاوت از ادت! مواظب باشید!) را مستقیم از پاتل خریدم. نمیشود با یک لذت، ضیافتی چشید. این عطر را باید غرقش شوی و لذت ببری.
ترکیبی شیرین و کرممانند از بادام، گیلاس و وانیل که یادآور سرمستیِ وارد شدن به مغازهٔ تنباکوفروش است—آن شیرینی تقریباً مخدرِ اسانسهای میوهای که با تنباکو آمیخته شده. سلیقهٔ همه نیست (من هرگز سیگاری نبودهام)، اما قطعاً عطرِ قدرتمندی است که میتواند دلداری دهد و مسحور کند. هستهٔ گیلاس حاوی سیانید است که بوی بادام میدهد، پس ترکیب گیلاس/آمارتو بهصورت طبیعی و دستبهدست هم توسط خود طبیعت خلق شده است. وانیل برای من خیلی راحت میتواند بیش از حد شود، اما تعادل وانیل در اینجا کامل است و غلبه نمیکند. زیرلایههای چوبی ساختاری ایجاد کردهاند که چارچوب خوبی برای ترکیبی است که میتوانست به شیرینیِ خفهکنندهای تبدیل شود. این عطر شگفتانگیز است. فکر دیگری هم به ذهنم رسید—من دانشجوئی تماموقت و مسنتر در دانشگاه هستم و همکلاسیهای جوانم تقریباً یکدست عاشق عطرهای شیرین و میوهای هستند، در حالی که من عطرهای چوبی/ادویهای/شرقی را ترجیح میدهم. این عطر شکاف را پر میکند و با این حال بویی مانند هیچ چیز دیگری ندارد که تا به حال تجربه کردهام. تنها اشارهای به ترکیبی گیلاس/بادامِ عطر محبوبم، هیپنوتیک پویزن، در آن هست، اما این یکی آنقدر بلند نیست که وقتی من آن را میزنم، مشتری رستورانی در شهرستان بعدی را آزار دهد. از نظر جنسیت، گفته شده برای زنان است، اما برای من این عطر **همهجنسیتی** است: چه مرد باشد چه زن، کسی که آن را میزند ممکن است در خطر بلعیده شدن قرار بگیرد، اما چه راهی برای رفتن! این عطر برای من واقعاً برجسته است و حالا در لیست «میخواهم»م قرار دارد.
در دقیقههای اول پس از استفاده، با تندی/تندیِ تیز اما جذاب دارچین (؟) مواجه شدم. از همان ابتدا بوی بادام، وانیل و گیلاس را تشخیص میدهم؛ انگار دو عطر کاملا متفاوت را همزمان استشمام میکنم: یکی بوی وینیل قرمز جیرجیرکننده و دیگری شامگاهی گرم و حسّاس. بعد از مدتی سردرگمی، یاس این دو ردّ بوی متفاوت را در هم میپیچد و آنها را به یک عطر متحد تبدیل میکند. با شروع خشکشدن، دارچین (؟) ناهنجاری تند را به آکوردی پودری، آرامبخش و ترکیبی از یاس، بادام و وانیل تبدیل میکند. سپس عطر از حالت تند/ملایم به گیلاس تغییر مییابد و آن نوت مرموز به پسزمینه میرود، جایی که گرمای دلچسبی ایجاد میکند. **لی** سفری دهه۹۰ای است میان هماهنگی و ناهماهنگی.
عطر جالبی! دائم فکر میکردم این اسم به معنی چیه، و بعد از یک جستجوی سریع در گوگل، متوجه شدم که عبارت *Luctor et Emergo* یعنی «مبارزه میکنم و سر برمیآورم». جالبه که برای نامگذاری این عطر به جای فرانسویِ استانداردی که اکثر برندها استفاده میکنند، لاتین انتخاب کردن. در شیشه، بوی عطر چوبی و شیرین بود، اما روی پوستم، بوی چوب دودیِ ملایمی میده که نوعش مشخص نیست. میفهمم چرا بعضیها بویش رو شبیه خمیردستی (Play-Doh) توصیف میکنند. یه جور خشکی شور داره که یاد خمیردستی میاندازه، اما در مرحلهٔ پایانی، بوی مغزهای شیرین و نرم با کمی چوب حس میشه. خوشحالم که گزارش میدم علیرغم شباهت بو به بادام، بوی پودریِ بعضی عطرهای بادامی رو نداره. این عطر رو دوست دارم و چندبار دیگه امتحانش میکنم تا تصمیم بگیرم شیشهٔ بزرگش رو بخرم یا نه.
امروز که عطر **لوکتور ات امرجو** از **پیپل آف د لبیرینثز** را زدم، بلافاصله یاد **فلور دفاندو** از لولیتا لمپیکا افتادم. البته به خاطر نتهای بادام و گیلاس بود که به ندرت اینطور کنار هم دیده میشوند. بعدتر در طول روز تصمیم گرفتم ببینم این دو عطر چقدر به هم نزدیکند و متوجه شدم که **فلور دفاندو** بسیار شیرینتر و تا حدی تکبعدی است—بیشتر شبیه یک عطر دسر ساده با طعم گیلاس و بادام، در حالی که این یکی چنین نیست. نسبت به **اِماز**، **لوکتور ات امرجو** مثل یک عطر دسر به نظر میرسد، اما در مقایسه با **فلور دفاندو**، بسیار پیچیدهتر و شرقیتر است، با چیزی شبیه کهربای نهنگ در پایه. نه، این کهربای لبنانی نیست، بلکه بافت فلزی مشبکی است که من در حضور کهربای نهنگ حس میکنم. برخلاف برخی، بوی خمیردندان یا خمیر لولهکش در آن استشمام نمیکنم—عطر نهایی خمیردندان برای من همچنان **هیپنوتیک پوازون** دیور است. **لوکتور ات امرجو** اما به نظرم واقعاً حاوی کهربای نهنگ است و دوست دارم نظر کسی را بشنوم که بتواند حضور یا عدم حضور این ماده را در ترکیبی که در غیر این صورت شبیه دسر است تأیید یا تکذیب کند. ماندگاری و پخشبوی این عطر عالی است و به نظرم به خوبی **اِماز** ساخته شده. اساساً **پیپل آف د لبیرینثز** دو عطر خلق کرده تا دو دسته اصلی مورد علاقه زنان—شیرینی و گل—را پوشش دهد. اینجا جعبه شیرینی داریم، اما بسیار پیچیدهتر از نمونههای معمول است. من واقعاً این عطر را دوست دارم و در طول روز، بهخصوص بعد از دوباره زدن آن، متوجه شدم چرا طرفداران پرشوری دارد. کمی زمان میبرد تا بوی آن را درک کنید، اما در نهایت **لوکتور ات امرجو** احترام برمیانگیزد.
از این نمونهای داشتم و چند بار پوشیدمش، اما هر بار کمتر از قبل پسندش کردم و حس کردم سنگینتر و یکنواختتر میشه. خیلی شیرین و دودی بود. نمیتونم هر روز ازش استفاده کنم، ولی گاهیگاه بله. با این قیمت هم فکر نمیکنم لازم باشه حتماً بخرمش.
اولین فکری که وقتی این رو امتحان کردم به ذهنم رسید، «توالت سیار» بود. بویش دقیقاً مثل داخل یکی از اون دستشوییهای متحرکه. همچنین یاد کلوچههای توالت فرنگی میاندازه. خیلی آزاردهنده :/
فکر میکنم «لکتور ات امرجو» یکی از خیرهکنندهترین، غیرمعمولترین و دلنشینترین عطرهایی است که تا حالا بو کردهام. چیزی در این عطر روی پوست من جادویی است. شروعش با عرق گیلاس الکلی است و سپس گرمای بادام-توتون-کنیاک را پیدا میکند. گاهی بوی رزین ویولن و چوب کهنه هم به مشامم میرسد که برایم تداعیگر خاطرههاست، اما در کل این عطر خود یک موجود مستقل و منحصر به فرد است.
«لاکتور ات امرجو» بوی گلفروشی موردعلاقهام را میدهد؛ همان جایی که همیشه شک دارم برای افزایش فروش، یک دستگاه پخش عطر در گوشهای پنهان کرده باشند. آن گلفروشی دلام میخواهد ساعتها آنجا بمانم، شاید حتی تصمیم بگیرم خودم گلفروش شوم. این عطر بوی ارکیده وانیلی در جنگل بارانی انبوه را دارد. آنقدر خوشمزه است… تند، گرم، خاکی و خوراکی. فکر میکنم حتی مردها هم بتوانند از آن استفاده کنند. فوقالعاده است، اما آنقدر سبک است که میشود روزانه یا سر کار هم زد. به نظرم در نوتهای پایه مقدار خوبی تونکابین وجود دارد، هرچند در فهرست مواد اولیهاش ذکر نشده. اگر صبح بزنم، شب روز بعد هنوز بویش باقی است.
دوست دارم هم گیلاس رو، هم بادام رو. مدتها با این عطر بازی میکردم و فکر میکردم دیوانهوار عاشقش میشم... متأسفانه چیز خاصی توش پیدا نکردم. مشکل اینه که فقط عطرهای دیگهای به ذهنم رسید... مثل *کرتک* از آوا لوکس، *فیل* از جنگل کنزو و *بوش آ بای* از لز نِز. اولش شاید مشابه به نظر نرسن، اما انگار از یه ژانرن—شاید به خاطر نوت میخکمانندی که با *پاتال* مشترک دارن. شاید اگر زودتر بوییش میکردم، بیشتر هیجانزده میشدم... اشتباه نکنید، باز هم عطر خوبیه—خوب ساخته شده، هماهنگ و بهتر از اکثر عطرهای امروزی.
عاشقش هستم، چون واقعاً طعم بادام و گیلاس رو میاره—عطر یاسمنچِ خشک، کومارین، نوشیدنی مایواینِ خنک و علفهای تازهچیده هم داره. برام همین یعنی تابستون؛ یادآور بازیگوش زندگی در فضای باز در کودکی.
نمیتونستم صبر کنم تا اینو امتحان کنم چون عاشق بادامم (با اینکه عموماً طرفدار عطرهای شیرین و خوراکینیستم، اما برای بادام استثنا قایل میشم). ولی بعد از امتحان کردنش واقعاً نتوانستم رگههای آجیلیاش رو تشخیص بدم؛ چی که حس کردم، گیلاس بود. اما هر چی هست، واقعاً الهیست. من این رو یه عطر یونیسکس طبقهبندی میکنم—شیرینی گیلاس با نوتهای چوبی متعادل شده، چیزی توش یادآور خاطرهای گرم و دلنشین از «توتون پیپ گیلاسی»ست، البته شاید فقط من باشم! باید یه روزی ببینم این عطر رو روی شخص دیگهای چطور میشه، چون ترکیب نوتهای خاص و منحصر به فردش واقعاً جادوییست.
من یکی از آن معدود آدمهای خوششانسی هستم که این عطر روی پوستم میشکفد :) رایحهای لذیذ از بادام خامهای و گیلاس روی بستر چوبی ظریفی حس میشود. بوی علف و گل را نمیگیرم، مگر اینکه همینها باشند که گیلاس «ترش» را نرمتر و شیرین میکنند بدون اینکه شربتی شود. هنوز باورم نمیشود این عطر چطور رویم تأثیر میگذارد. معمولا در گفتن «دوست دارم» محتاطم (اکثر وقتها یک عطردوست بیقرارم)، اما واقعاً واقعاً این رو دوست دارم!!
این عطر را دوست ندارم، اما ازش هم بدم نمیاد. اگر در صفحه پروفایلمم دستهای به نام «بیطرف» داشتیم، این عطر تو اون دسته قرار میگرفت. بویش به اندازه قیمتش گران نیست. فکر میکنم اگر یک روغن از «بلک فونیکس آلمی لب» با عطر گیلاس بگیرم، بوی مشابهی داشته باشه و بیش از ۱۰۰ دلار هم پسانداز کنم. نمونهام رو مصرف میکنم، اما دنبال خریدش نمیگردم. ممنون از شما عضو مهربان، بابت این نمونه!
نمیدونم وقتی تقریباً ۲۰۰ دلار خرج کردم که بویم مثل ترکیب «اسپری ریل کیل» و «پلیدو» بشه، چه فکری میکردم. به هیچ وجه یه عطر لوکس نیست؛ بویش مثل حشرهکش مخلوط با خمیره. اون چند بار هم که زدم، آدمها گفتن بوی «فروشگاه بوتانیکا» میدم، یعنی همون جاهایی که میرن برای خرید حمامهای روحانی، محصولات هودو، وسایل سانتریا و جادوگری. اصلاً توصیه نمیشه!!
این واقعاً منحصر بهفرده، اما تنها بویی که میآد یه بوِ تهوعآورِ انگور مصنوعی و شیرینه—حتماً با شیمی بدنم سازگار نیست. پاتل برام مثل یه دستمال ساینده بود!
متشکر از یکی از اعضای بزرگوار فراگرانتیکا، دیروز نمونهای از ادوپارفومش رو امتحان کردم و کاملا ذوقزدهام شد. واقعاً **خیرهکننده**ست. اول بویش مثل عودِ قیفِ گیلاس میمونه—دودی و چوبی، با رگهای گیلاس و کمی وانیل. وقتی عطر گرم میشه، شیرینتر میشه اما همچنان روی پوستم بسیار چوبی باقی میمونه. (بهروزرسانی: باید اضافه کنم بعد از حدود سه ساعت استفاده، عطر همچنان قویه وagain گیلاس به عنوان نت غالب بازگشته. اه، چقدر این عطر رو دوست دارم!) این تجربهی بویایی همزمان هم آرامشبخشه و هم انرژیبخش. دقیقاً همون بوییست که میخواستم داشته باشم و باعث میشه بیشتر احساس «خودم» بودن کنم.
"مرسی، من نمیخوام. به نظرم بوی زیادی شبیه آبنبات گیلاس ترش میده؛ نمیتونم تصور کنم که ازش استفاده کنم."
این یک عطر کاملاً منحصر بهفرده! نوتهای ابتدایی بسیار الکلی بود – تقریباً یادم انداخت از برندی یا رام. بعد از نیم ساعت یا بیشتر، واقعاً بوی گیلاس ترش و بادام را حس کردم. در مرحله پایانی روی پوستم بیشتر بوی وانیل و بادام میداد. شریکم گفت چند دقیقه اول بوی پودر بچه میداد، اما من مخالفم! :) بسیار شیرین و خوراکیمانند، اما آنقدر نیست که سردرد بیاورد. فکر میکنم برای پاییز و زمستان عالی باشه.
وای!!! این مرا برد به سفری به جایی در کودکیام—و نمیدانم کجا—نه یک خاطره بد، اما حس بسیار عجیبی داشت. تصاویری هم از گشتن در مغازههای عتیقهفروشی به ذهنم آمد، نه بوی کپکزده کهنه، بلکه شاید وقتی در یک کمد عتیقه را باز میکنی که کسی عطرش را داخلش گذاشته بوده، پس… بله، فکر کنم حس عتیقهجوری میدهد، اما نه به بدی. اگر عطر فصلی است، قطعاً برای من پاییز یا زمستان است. گاهی گرما چیزی در آن بیدار میکند که من چندان علاقهای بهش ندارم. بعضی وقتها مزه آلبالوهای خشک و مارزیپان را حس میکنم، اما بعضی وقتها هم اصلاً این مزهها را نمیگیرم. شاید کمی وانیل با ادویه و نوعی بخور. بیشتر از هر چیز، این عطر برای من بسیار احساسی است، و اگر بتوانم از جایی که این عطر مرا در کودکیام میبرد بگذرم، شاید خیلی خوب با هم کنار بیاییم… خیلی خوب. آن را به طرز عجیبی مسحورکننده مییابم.
میتونم بوی بادام و گیلاس رو خیلی واضح حس کنم. اما با بینی نسبتاً غیرحرفهایام چیز دیگهای استشمام نمیکنم. عطرش خیلی قوی و غیرمعموله.
باید این یکی رو امتحان میکردم، چون خیلیها اون رو یه «عطر کالت» میدونن و کنجکاو بودم ببینم چی هست. به نظر من واقعاً بوی خمیری (مثل خمیربازی) میده، اما با یه شیرینی اضافه. این عطر خیلی شبیه «لیا» از کالیپسو سن بارته، و اون حس گرم و دلپذیر رو داره. احتمالاً ترکیبی از بادام و وانیله. اما برام فوقالعاده نبود.
یکی از اعضای فراگرانتیکا نمونه کوچکی از این عطر برام فرستاد. خیلی خوشبو، ظریف، حساس و دلچسبه. بافتش کرمی، پودری و ماندگاری بالایی داره. بوی گیلاسش خیلی خوبه و همه چیزش رو دوست دارم. اما... همیشه یک «اما» هست، نه؟ این عطر خیلی یادم میاندازه از کنزو آمور (حداقل روی پوست من) و در واقع این بو باعث شد متوجه بشم چقدر کنزو آمور رو دوست دارم. لوکتور ات امرجو کمی تیزتر، میوهایتره و یه جور لبهای داره که در کنزو آمور نیست. اگر واقعاً گیلاس رو دوست داری، این یکی رو پیشنهاد میکنم، وگرنه فکر میکنم کنزو آمور انتخاب بهتری باشه، چون راحتتر پیدا میشه و خیلی ارزونتره. اما من نمونه کوچیکم رو دوست دارم و وقتی تموم بشه خیلی دلم براش تنگ میشه. امتحانش کن، احتمالاً دوستش خواهی داشت.