لیلی لِ پَرفِوم او بوتیکاریو | lily le parfum o boticário

نِنِوپِریکِلز

1401/09/25 ساعت 15:33

«لیلی لِ پارفوم» رو خریدم. دقیقاً همون چیزیه که از یه گل سفید انتظار داریم. زیباست. ظریف، شیک، با کیفیت بالا، انگار با دقت و وسواس فراوان ساخته شده. اول کار، یه نوت خیالی شبیه نارگیل حس می‌شه کنار گل‌های سفید که در طول عطر می‌درخشن. از شروع، اما به‌خصوص در میانه، یه حاشیه سبز دور عطر هست—این باعث نمی‌شه عطر سبک یا تازه باشه، ولی یه حس شیک و کهنه از دوران گل‌های سبز مثل «کابوتین» و اینجور عطرها بهش می‌ده. از نظر پخش و ماندگاری، بد نیست، ولی استثنایی هم نیست. پخش‌بوی عطر ملایمه (که از این نوع محصول انتظار میره)، ولی ماندگاریش به اندازه‌ای که برچسب وعده داده نیست. فکر می‌کنم عطر خیلی گران‌قیمته، وقتی که هر میلی‌لیترش ۱۰ رئال می‌اره در یه شیشه ساده بدون هیچ کار اضافی به جز یه عنوان روی یه شیشه قدیمی. اگه مقایسه کنیم با «آنژ»ِ موگلر—کلاسیک معروفی از ۱۹۹۲—که هر میلی‌لیترش حدود ۸ رئال می‌اره در یه شیشه‌ای که واقعاً یه اثر هنریه و احتمالاً هزینه صیقل‌کاری و تمیزکاری بالایی داره، به علاوه تمام هزینه‌های واردات، کمی سخت می‌شه قیمت این یکی رو توجیه کرد. می‌دونیم که واردات و دسته‌بندی باعث گرونی این محصولات می‌شه، ولی اینجا هزینه واردات نداریم. خودمونمون رو گول نزنیم: او بوتیکاریو کاملا از واقعیت دوره. این عطر طوری طراحی شده که خیلی کم‌ آدم بتونن بپوشننش و تنها دلیل قیمت نجومی‌ش همینه. فتیش، طبق تعریف مارکس. من از عطرسازی ملی حمایت می‌کنم، ولی بعضی کارهای او بوتیکاریو بیشتر شبیه یه مطالعه موردیه. قبل از اینکه کسی بگه من دچار سندرم «دگ‌مان» یا چیزابهی شبیه این شدم، برید مثل من بیرون و از عطرسازی ملی حمایت کنید با خرید و جمع‌آوری، حتی وقتی واضحه که محصول اصلی‌ترین ماده‌ش فتیشه.

دانیدس‌فریتاس

1401/08/23 ساعت 04:48

رفتم به بوتیکاریو تا عطر جدید «فلوراتا فلور دِ اکلیپس» رو امتحان کنم. مثل برادر کوچکش، اون هم من رو قانع نکرد. قبلاً درباره‌ی «لِ پارفوم» شنیده بودم، اما حتی دلم نمی‌خواست تستش کنم، چون فکر می‌کردم قیمت ۲۹۹ رئال برای ۳۰ میلی‌لیتر خیلی گرانه. بعد، صرفاً از روی کنجکاوی، وقتی داشتم منتظر دوستام می‌ماندم، کمی روی پوستم اسپری کردم و… عاشقش شدم! قسم خورده بودم اینقدر زود پول این همه رو برای یک عطر ندم، اما زبانم جریمه‌ام داد. بدون خرید از مغازه خارج شدم، اما بوی عطر روی مچم پیوسته حس می‌شد. امیدوار بودم روی پوستم بد بو بشه، اما نه؛ هرچه می‌گذشت خوشبوتر می‌شد و نمی‌تونستم دستم رو از زیر بینی‌ام دور کنم. بویی منحصر به فرد بود که تا حالا تو عطرسازی ملی ندیده بودم. برای کسی که بیش از ۲۰۰ عطر داره، عاشق شدنش هر روز سخت‌تر می‌شه. اما اینقدر دوستش داشتم که چاره‌ای جز پرداخت قیمتش نداشتم. و ارزش هر ریالش رو داره. البته دوست داشتم ارزون‌تر یا با حجم بیشتر فروخته می‌شد. یک گل سفید بی‌نقص. وقتی تکامل پیدا کرد، به بدشانسی من (چون همون باعث شد تصمیم بگیرم بخرم)، صابونی از آب درآمد، اما صابونی ظریف. کمی شیرینه (شیرینی بالغانه)، نرم، مخملی، ظریف و شیک. عطری بدون زاویه، خوب ساخته شده… عاشق بوها هستم، چه وارداتی باشن چه نه. دوست ندارم عطرسازی ملی رو کوچک کنم، چون فکر می‌کنم خیلی پیشرفت کرده، هرچند که خیلی از محصولات وارداتی الهام می‌گیرن که متأسفم؛ می‌دونم پتانسیل خوبی داریم. فقط باید خودتون بوییدش تا به نتیجه برسید.

جِی‌سی‌گَلی

1401/08/16 ساعت 04:55

بگذریم از بحث‌ها و اختلاف‌نظرها، بیاید راجع به عطر صحبت کنیم، چون همین مهمه! مجبور شدم این عطر رو بخرم، دست خودم نبود چون کاملاً عاشقش شدم. عطری بسیار غلیظ، پیچیده و گلین شیرینه (شیرینی گل‌ها رو داره، هیچ رگه‌ای از عطرهای خوراکی نداره)، به استخوان می‌چسبه و حتی بعد از شستشو هم روی لباس‌ها می‌ماند. فکر می‌کنم از اسانس قدیمی لیلی هم بهتره و قیمت بالایش هم به نفعشه (از اون عطرهایی نمی‌شه که از بس همه‌جا می‌بینیدم بویش رو، بینی‌ات خسته بشه، مثل فلوراتا گلد اوایل دهه ۲۰۰۰). برای لذت بردن ازش باید گل‌های سفید رو دوست داشته باشی، مثل Amarige، مایکل کورز ادپ، ژادور اینفینیسیم و این‌ها. تصورش رو می‌کنم برای زنی شیک و ظریف، با کفش پاشنه‌بلند، لباس سیاه، آرایش و آماده‌کاری کامل (عطر حس جنسیتی طبیعی داره، هیچ رگه‌ای از زشتی یا ولگاریته تویش نیست!). چون غلیظه و شخصیت قوی‌ای داره، پیشنهاد می‌کنم اول تستش کنید. گرونه، ولی من عاشقش شدم و قصد دارم یه بطری پشیتیبان هم بگیرم، چون عطرهای این سطح تولیدشون گرونه و فروششون کمه، پس فقط مسئله زمانه که بوتیکاریو تولیدش رو متوقف کنه.

دیُژِنِس کِئُپس سوزوکی

1401/08/14 ساعت 22:23

نیازی به انتقاد افرادی که دیگران را به خاطر انتقاد از یک عطر مورد انتقاد قرار می‌دهند، ندارم. این خیلی انتقاد است. اگر اینجا بررسی می‌کنم، چون فراگرانسیا به ما حق می‌دهد که درباره عطرها و جایگاهشان نظرمان را بگوییم، بله، و این معتبر است چون **فکر خودم** بود. متأسفانه افکارم اغلب با بقیه فرق دارد. (بله، می‌فهمم.) مثل اینکه گفتم، این عطر را برنده شدم، نخریدمش، هرچند از نوع عطرهایی است که به راحتی در لیست علاقه‌مندی‌هایم جا می‌گیرد؛ حق دارم بگویم خریدش برای من ارزش ندارد. و حتی اگر درباره خود عطر حرف نزدم، مخالف «لِ پرفیوم» در خطوط ملی نیستم، اما توضیح دادم (خیلی خوب) که چرا، و فکر می‌کنم حق دارم در فراگرانتیکا درباره یک عطر چیزی بگویم. ما اینجا هستیم تا درباره عطرها، افکارمان، سفرهای بویایی، نوستالژی یا حتی نقد فنی‌تر صحبت کنیم، نه اینکه بگوییم فلانی یا بهمانی چه گفته درباره تجربه‌ای بسیار شخصی از کسی دیگر. این عطری است که از کسی گرفته‌ام که عاشقش هستم، بله، اما به همین دلیل نیست که از بیان ادراکاتم—خوب یا بد—دست برمی‌دارم. دوره‌های شیرینی را با «لیلی لِ» تجربه کرده‌ام و می‌کنم؛ گل سفیدش معاصر است با پای در زمان‌های قدیم، یاد آن کسی می‌اندازد که ازش گرفته‌ام و چقدر مرا می‌شناسد تا اینقدر لذت‌بخش باشد. اما نظرم همچنان همین است: قیمتی گران برای محصولی با کیفیت بصری و (می‌گویم) محتوایی ضعیف.

بِلا فَرّارو

1401/07/27 ساعت 18:33

می‌فهمم که برای بعضی از علاقه‌مندان عطر، وسواس جمع‌آوری و مالکیت مهم است، اما فکر می‌کنم قبل از نوشتن نقدهایی درباره‌ی شکل بطری یا قیمت، ضروری است کمی درباره‌ی عطر بدانیم. می‌توانیم از هزینه‌ی مواد اولیه یا حتی یک سفر ساده به بازار در برزیل سال ۲۰۲۲ شکایت کنیم. اما اگر نپذیرید که یک عطر ملی نه تنها می‌تواند، بلکه *باید* به اندازه‌ی یک عطر وارداتی قیمت داشته باشد، متأسفم، اما هیچ‌کدام از فلسفه‌ای را که ما را اینجا آورده تا ببینیم بوه درباره‌ی *آیدول* چه فکر می‌کند، یا ایندولیک‌هایی که ژرنه در *لیلی* ثبت کرده، یا خنده‌ای که گاتوبوری در باغ‌های هرمس داشته، یا تخصص آلینس در نوت‌های آبی، درک نکرده‌اید. حقوق معلمی‌ام به خرید *لیلی لو پارفوم* نمی‌رسد، اما فقط چون عطری وجود دارد، آیا باید مالکش باشم؟ این که بتوانم *لیلی* را در هر شعبه‌ی بوتیکاریو اسپری کنم، هنوز درس بزرگی است: اولین بار بود که فهمیدم تکامل تدریجی یعنی چه و این که بوی عطر بعد از دوش گرفتن افسانه نیست، واقعیت دارد. مسئله این است—مثل مدرسه—هیچ‌کس مجبور نیست معلم را به خانه ببرد تا چیزی یاد بگیرد (فقط برای ادامه‌ی استعاره‌ی آموزشی‌مان، هها!). مجموعه‌ی بویایی‌مان باید از قدرت خرید مهم‌تر باشد و هر عطر معلمی است—آنچه هر بطری به شما آموخته، چه در خانه‌تان باشد چه هرگز از قفسه‌ی فروشگاه بیرون نیامده، عاقلانه ازش استفاده کنید.

دیوژِنس کِئوپس سوزوکی

1401/06/07 ساعت 19:15

شیشه‌اش همان شیشهٔ ادوپarfum ۳۰ میلی‌لیتری است و حتی زحمت طراحی یک شیشهٔ جدید برای اضافه کردن چیز خاصی را به خود ندادند، فقط رویش نوشتند «لِ پارفوم». با قیمت ۲۹۹ (برای ۳۰ میلی‌لیتر) بدون هیچ ویژگی اضافی (من که چند روز پیش یکی خریدم و دارم استفاده می‌کنم، چون کل مجموعهٔ لیلی رو دوست دارم/دارم)، فکر می‌کنم برای این برند غیرمنطقی‌ست. نمی‌خوام عطرسازی ملی رو تحقیر کنم، حتی اگر همهٔ برندها (ناتورا، او بوتیکاریو، آون برزیل و...) دیگر آن عملکرد شگفت‌انگیز سال‌های قبل رو ندارند؛ حداقل چون همه‌شون استثناهایی دارند، اما با این قیمت، ارزشش رو نداره، غیرقابل قبوله. من حداکثر ۲۶۹ می‌دادم (حتی برای ۵۰ میلی‌لیتر)، چون محصول چیزی بیش از یک برچسب وارداتی «لِ پارفوم» نیست که برای یک فلانکر نیمه‌کارهٔ بوتیکاریو قیمت گذاشته‌اند. اگر مجبور بودم این مبلغ رو بدم، ترجیح می‌دادم یه شیشه «اوئی» بخرم یا حتی مجموعهٔ آلشیمیست رو کامل کنم و بشناسم. پس هیچ دیدگاه مثبتی دربارهٔ لیلی «لِ پارفوم» با این قیمت ندارم. عملکرد: روی پوستم تقریباً ۶ ساعت دوام آورد، پخش‌بوی نزدیک (انتیم) حدود ۱ ساعت و نیم، عطر خوبی‌ست، اما قیمتش غیرقابل قبول.

جی‌آر جسیکا

1401/06/07 ساعت 11:18

چه عطر زیبایی! خالص، طبیعی، شیک، مخملی، صیقلی و راحت… لذتی وصف‌ناپذیر! شما را در مهی از ظریف‌ترین گل‌های یاس، گل یخ، تیاره و ایلانگ‌یلانگ می‌پیچد. این عطر باید «ایلانگ لو پرفیوم» نام می‌گرفت. بخش «خالص» گل‌دار بودنش را مدیون روش *«انفلوراژ»* عطر «نیلوفر ای‌دی‌پی» است، با ترکیبی بی‌نقص از یاس و ایلانگ‌یلانگ به سبک *«تراکوتا»* گرلن. دانه‌های طبیعی وانیل هم مثل خویشاوند فرانسوی‌اش حضور دارند، اما فقط برای حمایت از عطر. بااینکه *«لو پرفیوم»* است، پخش‌بوی آن در ساعات اول بسیار قدرتمند است! دوام عالی دارد، به پوست، لباس، همه‌چیز می‌چسبد… شاهکاریست سزاوار شیک‌ترین خط عطرسازی برزیلی، که نشان می‌دهد وقتی *«بوتیکاریو»* بخواهد عطر خوب بسازد، می‌سازد—فقط به ازای هر میلی‌لیتر ۱۰ رئال از شما می‌گیرد! خخخ پ.ن: درباره قیمت، فکر می‌کنم همه از اصالت و ارزش مواد اولیه در عطرسازی آگاهیم، خصوصاً در خط *«نیلوفر»* که از گل‌های طبیعی نیلوفر با روش *«انفلوراژ»* استفاده می‌کند. اما سؤال اینجاست که آیا نرخ مالیات واردات توجیه‌کننده گران‌تر بودن عطرهای وارداتی است؟ طبقه‌بندی *«پرفیوم»* یکی از بالاترین نرخ‌های مالیاتی را دارد، علاوه بر واردات اسانس‌ها، شیشه‌ها و… این مسئله‌ای مربوط به منطق ریاضی است، نه قضاوت شخصی.

لولو

1401/06/03 ساعت 15:16

واو، خیلی خوشحالم که لیلی لِ پرفیوم اینجا اضافه شده. دلم می‌خواست دقیقاً همون چیزی رو که جرنِی نولز گفته بود، کامنت کنم—چقدر شبیه ریس ویترسپون این بلوم در نسخه پرفیومه. خیلی شبیه یه سولیفلور گل یاسمن و گل یاسمنیه. انگار عصارهٔ خالص این گل‌هاست. آه… خیلی خوشحالم که فقط من نبودم که متوجه این شباهت شدم. هنوز یاد این عطر می‌افتم وقتی حدود ۲۰۱۱/۲۰۱۲ تولیدش متوقف شد. بی‌کلامم. بی‌کلام. امیدوارم یه روز ۵۰٪ تخفیف بخوره…

جِرنِی نولز

1401/06/02 ساعت 20:31

۱. هیچ‌وقت طرفدار لیلی سنتی نبودم؛ همیشه به فلانکرهای آن بیشتر دلبسته بوده‌ام، و لُو دو لیلی یکی از آنهاست. این عطر را عمیقاً دوست دارم چون وجهی از لیلی را نشان می‌دهد که سال‌ها پنهان مانده بود: جانب پرطنین‌تر و آفتابی‌ترش! در این نسخه *«لِ پارفوم»*, دارم خودم را رهایی می‌بخشم و قدرت گل‌های سفید را درک می‌کنم که لیلی دهه‌ها آن را حفظ کرده است. ۲. بسیار مجذوبش شده‌ام و با وجود ارزش افزوده‌ای که دارد، برای یک شیشه ۳۰ میلی‌لیتری و بدون هیچ تبلیغی در زمان عرضه، مجبور شدم آن را بخرم. عطر بسیار بسته‌ای است، با گل‌های غلیظی که تنبل‌اند و تکامل پیدا نمی‌کنند؛ همه‌چیز در آن کند و بی‌عجله پیش می‌رود، بسته به واکنش شیمیایی پوستی که لمس می‌کند […] نوت‌های مرکباتی و کمی ادویه‌ای، تازه و چسبنده، که راه را برای تکاملی ستودنی باز می‌کنند. ۳. نه، سیگار نگرفتم! اما وقتی خشک می‌شود، برای من بسیار شبیه *«این بلوم»*ِ گران‌قدر ریس ویترسپون از آون است (نسخه پارفوم)، با همان ردپای شیرین و مودب و گل‌های خیس—یعنی گل‌های سفید! نرجس اینجا با جدیت و شجاعت غالب است، در آغوش نوت چوبی ظریف و مخملی؛ سپس گل یاسمن ظاهر می‌شود و جنبه‌ای اندولیک‌تر به ماجرا می‌دهد، اما هیچ چیز ترسناک نیست. ۴. وقتی خشک می‌شود، باز به همان حسی برمی‌گردد که از ابتدا داشت—یادآور خانواده لیلی‌ای که از آن برخاسته—و سپس به عطری حساس تبدیل می‌شود، با احساس پوستی مرطوب، کمی تندی از چوب‌ها و گل‌های سفید بیشتر در میان. فکر می‌کنم ارزش امتحان کردن را برای طرفداران مجموعه لیلی دارد، اما صبور باشید؛ چون پارفوم‌ها زمان می‌برند تا تکامل پیدا کنند، شهرها را پر نمی‌کنند، اما تا دو حمام بعد هم دوام می‌آورند.