تصاویر
له اور دِ کارتیه: لور پردو اُنی کارتیه | les heures de cartier: l'heure perdue xi cartier
له اور دِ کارتیه: لور پردو اُنی کارتیه | les heures de cartier: l'heure perdue xi cartier
les heures de cartier: l'heure perdue xi cartier
Les Heures de Cartier: L'Heure Perdue XI by Cartier is a fragrance for women and men. Les Heures de Cartier: L'Heure Perdue XI was launched in 2015. The nose behind this fragrance is Mathilde Laurent.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Cartier
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Mathilde Laurent (mathilde laurent)
به بینی من: وانیل غبارآلود، آلدئیدها، ترشی شکلاتهای ارزانقیمت.
از وقتی لوکا تورین راجع به این عطر حرف زده بود، خیلی مشتاق شده بودم امتحانش کنم و کنجکاو بودم بویش رو تجربه کنم. رفتم مغازهٔ کارتیه و وقتی بوییدش، گیج شدم. اول یه شیرینی ملایم و تمیز احساس کردم، مثل اینکه صیقلخورده باشه. بعد چند دقیقه، کمی هم نتهای گل رز به مشامم رسید. هم روی نوار کاغذی امتحانش کردم، هم روی پوستم. روی هر دو یکسان بود. لوکا گفته بود این عطر قبل از شما وارد اتاق میشه، اما من تجربهٔ کاملا برعکس داشتم. خیلی ضعیف و نزدیک به پوسته. حتی خانم پشت پیشخوان هم موافق نبود که این عطر عملکرد قویای داره. به هر حال انتظار زیادی داشتم، اما خیلی ناامید شدم. بازم میخواستم بگم خانمِ فروشگاه کارتیه در زوریخ واقعا خوشبرخورد بود و یه گفتوگوی خیلی خوبی داشتیم!
مروری بر یک دکانته از سال ۲۰۲۵: **لور پردو ایکس اِی کارتیه** در سال ۲۰۱۵ عرضه شد. عطرکی آزمایشی، کاملاً سنتتیک با بوی سرد وانیلی. ساختاری تقریباً خطی دارد. با بوی تیز یک جعبه مقوایی شروع میشود که با کلنی وانیلی-گلمانند بیهویتی از داروخانه اسپری شده باشد. سپس به بوئی گلمانند مبهم، شیمیایی، غبارآلود و موسکی فوقالعاده تمیز تبدیل میشود. بسیار قوی است. **کیفیت:** به جز ترکیب حرفهای، چیزی باارزش اینجا نیست. **عملکرد:** بیست (یونیسکس). بهطور کلی نه جالب است و نه منحصر به فرد—سالها قبل از عرضه این عطر، با عطرهای کاملاً سنتتیک بمباران شدهایم (کومدِ گارسون، *نات اِ پرفوم*، اسنتریکس و بسیاری دیگر). از زمان خلق *ژیکی* میدانیم که مواد سنتتیک در عطرسازی برای تقویت و درخشش مواد طبیعی اهمیت دارند. اما وقتی هیچ ماده طبیعیای وجود نداشته باشد چه میشود؟ عطر بیاستثنا سرد و بیروح میشود. میدانم تجربه عطر بسیار شخصی است و برخی ممکن است از خلقتهای کاملاً سنتتیک لذت ببرند یا حتی به آنها اشتیاق داشته باشند. اگر شما چنین هستید، این را امتحان کنید. اما شخصاً این بوها مرا به دنبال چیزی واقعی میفرستند. اگر مجبورید، نمونهاش را تست کنید یا برای ۲۷۰ یورو یک بطری کامل بخرید—کارتیه تا بانک میرود و میخندد. **امتیاز: ۲ از ۱۰.**
ساعت شیمیایی. به عنوان یک دستاورد خلاقانه با صفر مواد طبیعی درش، حیرتانگیزه. اما به عنوان عطرِ دلخواه برای پوشیدن، کمتر تمایل دارم. فکر کنم این یکی رو بیشتر برای بحث و گفتگو میخرن تا خود عطر. جا داره تو هر مجموعه عطرها، ولی تقریباً هرکسی میتونه بدونش زندگی کنه. خودتون امتحان کنید و قضاوت کنید. ۷.۵ از ۱۰.
جالبه که خیلی کم کسی واقعاً بهت میگه این عطر بوی چی میده. حتی مدیران سایتها و انجمنهای عطر هم انگار تسلیم شدن. اکثر آدمها سراغ انتزاع میرن، که البته منصفانهست چون این عطر همهٔ وجودش انتزاعه. کافیه نگاهی به اسمش بیندازی: «ساعت گمشده». چطور میشه زمان از دسترفته رو در یک عطر ثبت کرد؟ به نظر من این کمتر دربارهٔ افسوس خوردن برای فرصتهای از دسترفتهست و بیشتر شبیه حسیه که از فراموشی بهت دست میده. ماتیلد لوران برای این عطر صرفاً از مواد مصنوعی استفاده کرده تا این حس رو تقویت کنه که چیزی غیرطبیعی اتفاق افتاده؛ چیزی درست نیست. نه که نگران باشی، ولی چیزی بوده و نمیدونی چی، یا کی اتفاق افتاده. با دوزهای سنگین وانیلین، یونونها و سینامیل فنیلها، اگر بخش ذهنی و ذهنیتت رو برای چند دقیقه خاموش کنی، میتونی جنبههایی از کاراکترهای آشنا رو تشخیص بدی—اما باز هم نه آنطور که یادت میآد. شاید این آلزایمر یا زوال عقل باشه؟ یه لطفی بکن، برو تو کابینت آشپزخونت و یه شیشه عصاره وانیل یا اگر داری خمیری که از دانههای وانیل درست شده رو دربیار. یه نفس عمیق بکش. حالا تصور کن اون وانیل رو از همهٔ شکر و شیرینی خاکیمانندش خالی کنی. بدون شکر و خاکیبودن، چیزی که باید به ذهنت برسه باقیماندهٔ خود دانهٔ وانیله: فیبرهای تلخ گیاهی که دانه رو میسازن و رنگدانههایی که بهش رنگ میدن. بوی گیاه واقعیاش به مشامت میخوره. اینه وانیلِ «پردو». همین کارو با دارچین آشپزخونت بکن. اون لایهای رو که روی سطح دارچین میمونه بو کن؟ کمی فلفلیه، ولی باعث نمیشه عطسهات بگیره؛ چوبیست، اما نه مثل اکثر چوبها، چون در دارچین خیلی خشکه. در واقع باید بوی نتهای چوبی سبک و هوادار دارچین رو حس کنی، نه نتهای عمیق و خاکیاش. این ویژگیها مربوط به فنیلهای الکل دارچین، آلدئیدهای دارچین و یونونهای چوبیایه که در پردو استفاده شده. دوباره تصور کن دچار آلزایمر یا زوال عقل شدی به حدی که وقتی وانیل و دارچین رو بو میکنی، تقریباً شناختشون میکنی، اما نصف مغزت میگه نمیشناسیشون و نصف دیگه میگه میشناسی. اینه ترفند ناب ماتیلد لوران در پردو. و اینجوریست که الهام پردو شکل میگیره: چیزی گم شده، قابل تشخیصه، اما ابهامش غیرقابل انکاره. خب، ولی نمیتونم همینجا تمومش کنم. اینقدر سادهانگاری دربارهٔ عطری مثل پردو ناعادلانهست، چون ترفندهای مواد مصنوعی فقط بخشی از ماجرا هستن. دست مهارت و ترکیببندی درخشان خانم لوران بخش دیگهست. نحوهٔ کنار هم گذاشتن این کاراکترهای غیرطبیعی و ذهنفریبانه فوقالعادهست. دوست دارم ازش بپرسم دربارهٔ این مواد و نحوهٔ کار با اونا، surtout برای درک بازشدن عطر. برای درک بهتر، این عطر از نظر سنتی تکبعدی و سادهست؛ نتهای آغازین، میانی و پایانی واضحی نداره و فرآیند خشکشدن هم مثل بقیه نیست. اما قطعاً چیزی در بازشدنش اتفاق میافته. انفجاری از آلدئیدها بلافاصله توجهت رو جلب میکنه. این آلدئیدها مثل آلدئیدهای درخشان و براق شانل و بقیه نیستن که همه دوستشون داریم. اینها بزرگ، گرد و نرماند، به رنگ بژ ساتن در مقابل سفید منشوری آلدئیدهای شانل، و غیرقابل نفوذ. قبلاً این اثر رو تو تلویزیون دیدی: وقتی فیلمی یه کادر منجمد از یه انفجار رو نشون میده و بعد برمیگردونه تا انفجار رو در حال جمع شدن به خودش نشون بده. این کار به نحوی انفجار رو از هر گونه خطر و تهدید خالی میکنه. آلدئیدهای بزرگ، گرد، نرم و بژ رنگ پردو هم همین کار رو میکنن: منفجر میشن، وسط انفجار متوقف میشن و بعد داخل خودشون جمع میشن تا به سکوت عجیب و غریب عطر برسن. پردو قطعاً برای همه نیست. از قوانین عطرسازی تجاری پیروی نمیکنه. این یه اثر آوانگارد بویاییست و نمیتونم به اندازهٔ کافی از ماتیلد لوران و کارتیه به خاطر جسارتشون برای ارائه و ادامهٔ تولیدش تشکر کنم. برلیانتست.
عطر زیبایی و بسیار شبیه به رزندو ۵، اما ملایمتر و ظریفتر.
**کارتیه XI لِئور پِردو (۲۰۱۵) – پرالین میموزا** ماتیلدا لوران عطرِ عجیب و جذابی آفریده که دوستداران عطر و عطاران را در شگفت فرو برده. نوتهای اولیهٔ ترخون، ریحان و گلآفتابگردان، فضایی سبز، گیاهی و پودری میآفرینند. با پیشروی عطر، ریشهای خشک از سنبل، مشک پودری یادآور میموزا و وانیلی گرم حس میشود. در مرحلهٔ پایانی، آکوردی آسمانی از پرالین آشکار میشود—غنی اما نه بیش از حد شیرین. این عطر ترکیبی هماهنگ از مواد مصنوعی و گرانقیمتترین مواد طبیعی عطرسازی است، با این حال شگفتآور اینکه تنها با مواد مصنوعی ساخته شده. آفرین!
میخواهم به پدیدهٔ فضاهای آستانهای (liminal) بپردازم: پاساژهای متروک، راهروهای هتل، و زمینهای بازی خالی. absence انسان در این مکانها آزاردهنده است. زمین بازی اگر جای بازی بچهها نباشد، چیست؟ همان حس آزار را وقتی عطر «لور پردو» را استشمام میکنم، تجربه میکنم. مثل یک جشن تولد کودکان است بدون هیچ مهمانی. کرم کیک هست. بادکنکهای لاتکس. خانهٔ بادی. جعبههای کادوی چسبزده. سر عروسکها. اما کسی نیست. با این حال، نمیتوانم دستم را بو نکنم. حسرتزدهام، بیش از حد. میتوانم با رعبانگیزی «لور پردو» کنار بیایم، اگر به معنای چنگ زدن به خیالی از روزهای سادهتر باشد.
دلم میخواست این عطر، عطر اصلیام بشه و آدمها هم گفتهاند روی من بوی خوبی میده، اما متأسفانه نمیتونم از شر بوی بادکنک پلاستیکیاش خلاص شم. تمام روز حواسمو پرت میکنه. واقعاً تلاش کردم و نمیخوام تسلیمشم، اما الان هنوز نتونستم باش کنار بیام. میدونم عطر مهم و شیکیه، اما اوف… اون بوی لاتکس! 😥
یک وانیل عجیب که هیچگونه آرامشی نمیبخشد.
در آنجا میتوانید آموزشهایی را ببینید که ماتیلد تحت نظارت گرلن در طی ۱۱ سال حضورش آنجا گذرانده است. اما فقط در فاز دوم (بیش از ۳ ساعت). فاز اول، خاطرهای از یک کودک کوچک است: بیگانه/بادکنکها/سر عروسک ژلهای. عجیب. فانتزی. من فقط میتوانم آن را روی پارچهها تحمل کنم...
متحیرم. کمی یادم میاندازد از *کلن بلانش* یا *بوآ دارژان* با وانیل شیری، پودری و بادامیاش، و بعد ستاره اصلی نمایش: بادکنکها. بله، دقیقاً یاد بادکنکهایی میافتد که بچه که بودی در جشن تولدت داشتی. این ترکیب عجیب و منحصر بهفرد است، اما نابغهوار. چالشبرانگیز است، اما نه به شکل تهاجمی؛ دقیقاً روی خط باریکی حرکت میکند که احساست را برانگیزد، بدون اینکه آزاردهنده باشد. آنقدر غریب است که کنجکاویت را تحریک کند، اما آنقدر انسانی که گرمی و آشناییاش حس شود. همین که فکر میکنی فهمیدیش، ناگهان تغییر دیگری میدهد که تو را به فکر وابدارد: این دقیقاً چیست؟ جادو؟ شاید...
بارها و بارها برمیگردم و دربارهی این عطر فکر میکنم. در شرایط آبوهوایی مختلف، دماهای متفاوت و روی پوست در مقابل پارچه تستش کردهام. تا اینجا چه فهمیدم: - کم اسپری کن—یک پاف کافیست؛ - روی پوست یا پارچه، اما دور از ناحیهی بینی/سر، ترجیحاً زیر لباس؛ - با لایهبندی با عطرهای دودی/الکلی/مرکباتی میتوان حس *گِتآپَن*/*شلیمار* را تقویت کرد؛ - با غذا جور نیست، اما اگر با میانهروی استفاده شود، برای خوابیدن بد نیست. هنوز نمیدانم آیا دوستش دارم، اما ازش بیزار نیستم. قطعاً ترکیبی هوشمندانه است که زمینهی تحلیل و تأمل زیادی میدهد. البته گاهی هم آدم میخواهد عطرهایش واضحتر «حرف بزنند».
«ساعت گمشده» احتمالاً یکی از چالشبرانگیزترین عطرهای مجموعهام باشد، اما من شیفتهاش هستم. به یاد پاککنهای لاستیکی معطر به وانیل میافتم؛ فلشبکهایی از بادکنکهای جشن تولد کودکی؛ بوی کولهپشتیای که در کلاس دوم میبردم؛ مداد و مدادرنگیها؛ بیسکویتهای وینی برای میانوعده؛ شیر گرم در روزی که بیمار بودم و مدرسه نرفته بودم؛ کتابهای کهنه و گرد گرفته در کتابخانه (آیا این یک آکورد لیگنین است؟). این عطر فوارهای از خاطرات پروستی است. وقتی آن را میپوشم، احساس میکنم درون و بیرونم واژگون شده، به این فکر میکنم که چقدر کودکی زودگذر است، اما چطور هر روز زندگی در آن دوران انگار ابدی مینمود و هزار ماجراجویی بین صبحانه تا زمان خواب ممکن بود. حالا، در ۴۵ سالگی، اینجا نشستهام و این عطر را زدهام و از خودم میپرسم هدف واقعی ماتیلد لوران از خلق این عطر چه بوده؟ چون قطعاً این عطر چندان قابلدسترس نیست، زیبایی متعارف ندارد و اکثریت احتمالاً از عجیب و غریب بودنش تمسخر خواهند کرد. اما من شیفته همین عجیببودنش هستم، با بوی فنولیک و تقریباً آمونیاکیاش. اگرچه نواهای آن با قواعد مرسوم عطرسازی سرکشی میکنند، زیرلایههایش ریشههای گرلن را نشان میدهند، با جرقههایی از «ژیکی» و «شلیمار» در قلب و پایانیاش. در خشکشدن عطر، خاطراتی از خمیردستی نرم و شورهای و ماژیکهای رنگی هم زنده میشوند. این عطر برای تازهکارهای عطر یا آدمهای ترسو نیست، بلکه برای ماجراجویان سیرناشدنی است، برای کسانی که مشتاق کشف سرزمینهای ناشناختهاند، چون واقعاً هیچ چیز دیگری مثل این بو نمیدهد. به آن ۱۰ از ۱۰ میدهم.
این عطر مرا به جای جدیدی میبرد، اما همزمان با شیوهای ناگفتنی و آشنا آرامم میدهد. به خاطر احساسات پیچیدهای که برمیانگیزد، کاملا عاشقش هستم. بینظیر است و شایستهٔ ستایش بیشتری است. قطعا ارزش خرید یک شیشهٔ پشتیبان را دارد!
من مچبویم و این عطر برای این کار مناسب نیست، چون اگر دقیقاً روی پوست و از فاصله نزدیک بو کشیده شود، بوی ترشی فوری و آزاردهندهای دارد. اما اگر روی سینه، پشت گردن یا پارچه اسپری شود، پخشبوی آن دلپذیر، آشنا و وانیلی است—بله، ولی خشک، نه شیرین و خوراکی. از فاصله، اثرش مثل حجاب نازکی از بوی گرم، نسبتاً تمیز و کمی شبیه بوی انسانی است. احساس میکنم آن توصیفهای مقوا، سرکه، بادکنکهای جشن، لاستیک و نوتهای ادراری که برخی ذکر کردهاند، درست است. هرگز زایمان نکردهام که ارتباطش با لوشیا (ترشحات بعد از زایمان) را درک کنم، اما میفهمم: چیزی ارگانیک در این بو هست. دوست دارم چیز آشناتری برای مقایسه پیدا کنم—شاید بوی آب دهان خشکشده روی پوست تمیز. فقط عجیب است که کسی دوش بگیرد تا تمیز شود، بعد این را اسپری کند تا کمی بوی کثیف بدهد. مقایسه دیگر: بوی کلی یک جوان سالم که روز قبل یک عطر وانیلی عمومی زده و حالا بعد از یک روز—بدون دوش گرفتن یا مسواک زدن—همین بوی باقیمانده را دارد. یا شاید هم بویی که یکی از مارمولکهای ایکس (از نظریه توطئه لیزردپپل) میزند تا خود را انسانی نشان دهد. عجیبه.
این عجیبترین عطریه که دارم. بوی ادرار گربه روی سطح پلاستیکی میده، همراه با چیزی گیاهی-ارگانیک. مثل ادرار و شیر روی بوته درمنه. بوی بادکنک جشن هم به مشام میرسه. هیچ اثری از وانیل یا بادام نیست. اینو از ایبی از روسیه خریدم و اول فکر کردم کلاه سرم رفته. اما بعد دیدم تو نقدهایی که خوندم، عطر رو شناختم. نمیفهمم چرا لوکا تورین بهش ۵ ستاره داده. پیشنهاد میکنم بدون تست قبلی، اینو نخرید.
این عطر را دوست دارم. سه سال پیش به بوتیک کارتیه در سیدنی رفتم تا مجموعه *«لِهور»* را امتحان کنم. *«لِهور پِردو»* برترین بود… غیرمعمول و در عین حال آشنا. کمی از آن روی مچهایم زدم و وارد سفری شگفتانگیز شدم. تمام بعدازظهر با جرقههایی از خاطرات دور مرا به بازی گرفت… تا اینکه بینی دقیقم بالاخره آن خاطره را شناخت: *«لوکیا»*—مایعی که بعد از زایمان از رحم خارج میشود. مایعی آمنیوتیک که قطعاً اولین خاطرهٔ بویایی یک نوزاد است. بهعنوان مادر تازهکار، بدن برای مدتی پس از زایمان این مایع را تولید میکند. معجزهٔ باشکوه و بوی نوزاد تازهمتولدشده… تولید شیر معطر انسانی و لوکیایی که از بدن دفع میشود، همه با هم ترکیبی ایجاد میکنند؛ بویی آنقدر انسانی، آنقدر شاد که حتی دیدن عکس پسرم بعد از بیستوپنج سال میتواند این بو را از حافظهام به بینیام منتقل کند. *«لِهور پِردو»* همین کار را برایم کرد. غنی است، تجملاتی و در عین حال کاملا مصنوعی… چه معجزهای است، *«ماتیلد لوران»*—که عطری آفریده با بوی آفرینش. من مادری هستم. ✕✕
من از عطرهای لوکس کارتیه، بهخصوص مجموعههای «لس اور دِ پارفوم» و «لس اور وویاژوز» بسیار خوشم میآید. اما این یکی («لور پردو یازده») به نظرم بوی بادکنک جشن قبل از باد کردنش را میدهد—و نمیتوانم از این مقایسه فرار کنم.
مدتهاست که از کارهای ماتیلد لوران هواداری میکنم، از وقتی با *«آکوا آلژوریا پامپلون»* گرنلن عاشق شدم. آثار اخیرش برای کارتیه همیشه خوب بوده، بهخصوص مجموعه *«لِزور»* که توجهم را جلب کرد. بهنظر میرسد این مجموعه از *«مادلن پروست»* الهام گرفته و قصد دارد خاطرات گمشده در زمان را ثبت کند. با نقد مثبت لوکا تورین درباره *«لِور پردو یازده»* کنجکاو شدم آن را امتحان کنم و یک بطری کاملش را در ایبی پیدا کردم. روی مچهایم اسپریاش کردم و انتظار داشتم عشق از نگاه اول باشد. اما با بویی تیز، غیرمعمول و کاملا متفاوت از هر آنچه قبلاً استشمام کرده بودم روبهرو شدم—نخستین برداشتم ناخوشایند بود و نتوانستم بوی آن را درک کنم. تمام روز، ملایم اما پایدار، مرا همراهی کرد و مجبور شدم بارها آن را بو کنم و سعی کنم رمزگشاییاش کنم. هرچه بیشتر با *«یازده»* آشنا شدم، نهتنها به آن عادت کردم، بلکه بهعنوان یک شاهکار فنی تحسینش کردم. ظاهرا *«یازده»* کاملا سنتزی است و این همراه با عدم ذکر نوتهای تشکیلدهنده، حسّی از رازآلودگی به آن میبخشد. بوی آن تقریباً ایستا است و نزدیک به پوست میماند. در ابتدا بوی کاغذ خشک و غبارآلود میدهد، کمی کپکزده با نشانهای از شیرینی. پیشتر خوانده بودم که بوی کتابهای قدیمی ناشی از ترکیبی مرتبط با وانیلین است که هنگام تجزیه کاغذ آزاد میشود—*«یازده»* دقیقاً همین بو را، بهتر از هر عطر کتابالهامی که امتحان کردهام، ثبت کرده است. زیرلایهای کمی لبنی هم دارد، مانند شیر شیرین یا شیر تغلیظشده، که بهجای آزاردهنده بودن (برای کسی مثل من که از شیر بیزار است)، ملایم و دلنشین است؛ یادآور خاطرهای کودکانه که در دسترس نیست—همسو با الهامش از *«لحظه پروستی»*. با خشک شدن، نوتهای گلمانند پودری بسیار ظریفی مانند سنجد و هلیوتروپی شبیه *«لودِیور»* حس میشوند. *«یازده»* پخشبوی نزدیک دارد اما تمام روز دوام میآورد. بهنظرم جنسیتزداییشده است و بهعنوان عطری گمنام و دلنشین برای روز، فراتر از فصلها، مناسب است. گرم و آرامشبخش، مانند یک ژاکت کشمیری یا نان بریوش تازه—از اولین امتحان تا حالا هر روز آن را زدهام و اعتیادآور است. کاش بهراحتی در دسترس (و مقرونبهصرفه!) بود. عطری چالشبرانگیز که نیاز به تأمل دارد، *«یازده»* یک شاهکار نادر است. تجربهای بویایی که بهآرامی آشکار میشود و بسیار پاداشدهندهتر از عطرهایی با جذابیت آنی است. بهترین عطری که اخیراً امتحان کردهام—خانم لوران از خودش پیشی گرفته. شگفتانگیز. ۵/۵.
امروز همین رو دریافت کردم. کورکورانه خریدمش چون آنلاین با قیمتی که نتوانستم مقاومت کنم برای فروش گذاشته بود. طرفدار پر و پا قرص عطرهای کارتیه هستم، پس با اطمینان خریدمش چون احتمالاً خوب از آب درمیومد. و خوب هم هست، هرچند نقدها مرا کاملا گیج کردهاند. همهی نقدهایی که پیدا کردم رو خوندم، اما بعد از خریدم. نقدها طوری بود که انگار دارم یه اثر هنری بینظیر، بیهمتا و تکرارنشدنی رو دریافت میکنم. هم هیجانزده بودم هم ترسیده، چون قیمت خوب بود اما ارزون نبود. امروز پست رسید. اسپری کردم و صبر کردم. شاید بیست ثانیه. نه بیشتر. فقط منتظر بودم آن انفجار اولیه آرام بگیره و ترسم بریزه. اما آنچه در نهایت روی بازوم بوییدم اصلاً ترسناک نبود. اسیدی نبود. بوی مقوای کپکزده با لایهای شیرینی رویش نداشت. قطعاً بوی تینر رنگ هم نداشت. و آزاردهنده نبود. حتی منحصر به فرد نبود، و قطعاً به آن اندازه هم نبود که «همه باید بویش کنند، اگر نه مالکش باشند». هیچ بیشتر و هیچ کمتر از یه نسخه کمی پالایشتر از *لینستان دِ گرن* نیست، با جزئیات ریز ریزی که کارتیه رو از هر برند دیگهای متمایز میکنه، اما در کل، فقط یه عطر شیرین و پودریه. *پردو* میتونه یونیسکس باشه، مگر اینکه مردِ مرد باشید، که در این صورت توصیهاش نمیکنم. شوهرم دوستش داشت، اما قبل از رفتن سر کار دوش گرفت، پس این هم یه موضوعه. نقدها قطعاً این عطر رو مرموزتر و اسرارآمیزتر از آنچه هست نشان میدهند، اما به عنوان یه طرفدار کارتیه، خوشحالم که تو مجموعهام دارمش، چون از *لینستان دِ گرن* هم لذت میبرم.
یک کلمه: شاهکار. این عطر زیبا و مصنوعی است، مثل چیزی که در آزمایشگاه ساخته شده تا خاطرههای گذشته را زنده کند. عجیب «معلق» است—اگر چنین چیزی وجود داشته باشد—مثل ابر وانیلی که در هوا شناور مانده. بسیاری از عطرهای وانیلی بعد از مدتی آرام میگیرند، اما این یکی همچنان ثابت میماند، مثل اینکه زیر میکروسکوپ باشد یا در ستون سنگی نفوذ کرده باشد. امروزه هیچچیز مشابهش در بازار نیست. یک شیشهاش را به مجموعهتان اضافه کنید. (از مجموعه *«لس اور»* این یکی موردعلاقهام است. *«ترزیِم اور»* با تم چرم و *«اور دفاندو»* با ترکیب کیک شکلاتی و پچولی را هم امتحان کنید.)
**خیلی اصیل و عالی! بعد از چند روز استفاده، همچنان این عطر تازهتر و چشمگیرتر است. یادم میاندازد از «تِنت دِ نِژ» (ویلورزی)؛ اما «لِور پِردو» ظریفتر و عجیبتره. عالی است.**
«دزدی از حرفهای دیگران… چالش کشیدن صابون داو… کار من نیست. همهشون درسته. :) ویرایش ۳/۳/۲۲ – هنوزم فکر میکنم این عطر وحشتناکه. دارم از دکانتم برای اسپری کردن سطل زباله آشپزخانه استفاده میکنم، اما امروزم دارم دورش میاندازم چون حتی وقتی درشو باز میکنم، بوش رو هم تحمل نمیکنم. خدانگهدار، پردو.»
**شرقی فنولی ★★★★★** حالا نزدیک به ۸ سال است که یک عطردوست دیوانهوارم و صدها عطر، روغن و مواد شیمیایی معطر را امتحان کردهام. سرانجام سرزمین دوری از حیرت و غریبگی را کشف کردهام که تنها تعداد انگشتشماری از عطرها توانستهاند به آن قدم بگذارند. آهنگ این سرزمین مرموز از دو قطب متضاد سخن میگوید: آشنا بودن دلنشین و سردی ترسناک ته درهٔ وحشتناکِ «درهٔ عجیب». لالایی آرامشبخشی از خاطرات کودکی، گرمای انسانی و همه چیزهای اطمینانبخش، اما رنگآمیزی شده با سایههای ناآشنا و آزاردهنده. ارادهات در آرامش فرو میرود، ولی چیزی نامتعارف است. بسیاری از عطرهای نیچ سعی دارند عجیب باشند، اما معمولاً به دلیل نداشتن هیچ عنصر انسانی برای چنگ زدن، دور از دسترس و غیرقابلفهم میشوند. عجیب بودن آسان است و داشتن ویژگیهای قابلدسترسی هم بیزحمت به دست میآید، اما ترکیب این دو قطب متضاد—جوّی سرد که هم لالاییوار آرامش میدهد و هم هشدار—است که اجرای درستش دشوار است. برخی از ساکنان برجستهٔ این سرزمین تا به حال عبارتند از: *۱۰۰٪ Love* با استفراغ شکلات-گل سرخش، *Le Feu d’Issey* به عنوان شیر ویتامین B دیوانهوار شرقی، و حتی *Angel* با بوی کثیف پارک تفریحی. حالا جدیدترین ساکن، *لور پردو* (l’Heure Perdue)، وارد میشود؛ عطری که بیشتر به عنوان «کارتن وانیلی رقیقکننده رنگ» توصیفش میکنم. *لور پردو* شاهکاری کالیدوسکوپی است که به نظر میرسد با هر بار استفاده تغییر میکند و بر اساس حال و هوای استفادهکننده، ویژگیهای غیرمنتظرهای را آشکار میسازد. نتها و آکوردهای شیر داغ، لاستیک، نان، بیسکویت دارچین، سنجد، گیاهان معطر، کهربا و کره بادامزمینی لحظه به لحظه، ساعت به ساعت، روز به روز میآیند و میروند. روح *لور پردو*—که هر بار خود را نشان میدهد—آکورد عجیب و عمیقاً فنولی رقیقکننده رنگ است که با لذت نادر وانیل کارتونی آمیخته شده. این ترکیب از یک سو خاطرات آسان را تداعی میکند: کتابهای کهنه، نان تازه پخته، چای شیرین و خانههای کودکی؛ اما آکورد فنولی نامتعارف، نوع دیگری از لذت را شبیهسازی میکند که اولین بار در کودکی تجربه کردهایم: بوی بنزین، رقیقکننده رنگ یا حتی پاککننده لاک ناخن—عجیب، شدید، شیمیایی و خطرناک برای سلامتی، اما میخواستی بارها و بارها بویش را استشمام کنی. عجیبتر اینکه، لمس دلچسب و کلاسیک به سبک گرنلن در پسزمینه میوزد و این ترکیب را به یک عطر هماهنگ و مشروع پیوند میزند. چگونگی کنار هم گذاشتن این اجزا توسط ماتیلد لوران—به گونهای که هم تداعیگر و هم قابلپوشش باشد—نشان دهنده نبوغی است که از درک من خارج است. او همچنین آشکارا اعلام کرده که *لور پردو* ۱۰۰٪ سنتتیک است؛ چیزی که به نظرم بیش از پیش دید هنری و مهارتش را برجسته میکند. این مایع لعنتی—که لذت و آزار را در هم میآمیزد—از طبیعت وام گرفته نشده، بلکه محصول تخیل خالص است. هشدار: *لور پردو* را عطر چالشبرانگیزی میدانم و نباید با عطرهای معمولی مقایسه و سریع رد شود. شاید برای استفاده روزانه کمی بیش از حد عجیب باشد، اما وقتی با بوی آن آشنا شوید، هیچ چیز دیگری در بازار نیست که بتواند هوس آن حس خاصی را که *لور پردو* در شما ایجاد میکند، ارضا کند. چون یک بار از گذرگاههای مخفی عبور کردهاید و به سرزمین لذت و آزار قدم گذاشتهاید، سرودش را شنیدهاید و هوایش را استشمام کردهاید، برای همیشه محکومید تا قطعات پاره شده نقشه را بازسازی کنید و بارها و بارها در جستجوی ورودیاش بگردید. **موسیقی متن:** *Boards of Canada* – *Diving Station*
وقتی برای اولین بار یک آکورد یا بوی جدید را امتحان میکنی، ذهنت آن را با اولین چیز آشنا در کتابخانهی ذهنیات مرتبط میکند: برای من این بو «لو فو دِ ایسی» بود... شبیه آن نوت شیرین و ترش اسیدی بود که دوستش دارم.... بعد به چیزی ناخوشایند تبدیل شد، اما فقط برای چند ساعت. روز بعد که امتحانش کردم بهتر بود... انفجار اولیهی بو خیلی خوبه، اما با بقیهی روندش مشکل داشتم... اما بعد از چند بار استفاده، مثل هر عطر دیگری که دوستش داری میشه... به گونهای که بوی عجیبی نداره، فقط زیباست.... این عطر واقعاً خاصه!!! نوتهای شناختهشدهای داره اما به شیوهای ناشناخته ترکیب شدن، یادم میاندازه بوی عروسک بچهگانه... همون چیزی که تو رو به کودکی برمیگردونه. من این عطر رو قابلپوشترین عطر خودم میدونم، پرژکشنش زیاد نیست، ماندگاری هم نه، بعد از ۳-۴ ساعت نزدیک پوست میمونه.... و بعضی وقتها حتی بعدازظهر هم متوجهش نمیشم، چیزی که با بوهای دیگه برام پیش نمیاد. زیباست چون واقعاً نمیتونی عطر دیگری رو مثال بزنی که شبیه این باشه.... علاوه بر این، به نظرم قطعاً زنانهس.
نوت ابتدایی شیرین و تقریباً مثل مربا است که فکر میکنم ناشی از وانیل و بادام باشد. این نوت ابتدایی سریع محو میشود و سپس پودری و تا حدی خاموش میشود. قطعاً عطر پوستی است که حس بازیدو را تداعی میکند. آخ، توصیف این عطر تقریباً غیرممکن است. مثل ترکیب پوست تمیز، پودر آرایش و بازیدو با مه غبارآلود نرم و تقریباً شیرین است. عطری که وقتی خیلی نزدیک کسی هستید باید استشمامش کنید. توصیفش مثل حس کردن و بهیادآوردن چیزی دور است که کمی خارج از فوکوس است، مثل رویایی مبهم. مطمئن نیستم که واقعاً بخواهم آن را بپوشم، اما از اینکه تجربهاش کردم خوشحالم. چیزی است که همه باید حداقل یکبار امتحانش کنند.
این بوی صابون داو رو میده. اگر دلتون میخواست نسخه عطر این کلاسیک رو تجربه کنید، یه بوییش بکشید.
یادداشت کوچکی برای تیم فراگنتیکا: یادداشتهای عطرهای مجموعه *Heures de Cartier* در واقع روی سایت کارتیه، در توضیحاتی که پایین صفحه هر عطر نوشته شده، موجود است. اگر این اطلاعات را در این سایت هم قرار دهید، احتمالاً کاربران بهتر میتوانند تصمیم بگیرند که این عطرها را دوست دارند یا نه. چون همهاشان جالباند، فکر میکنم ارزشش را دارد. خیلی ممنون! :) سایتتون رو دوست دارم.
تا حالا بویی مثل این استنشاق نکردهام. واقعاً اصیل و منحصر بهفرد. همیشه شیک، مثل کارتیه. دوام و پخشبوی بسیار خوبی هم داره. ۸ از ۱۰.
«لور پردو» در ابتدا هم ترش و وانیلی است و هم کمی کارتنی و کپکزده. بوی آن بین اسیدیته و وانیل کارتنی در نوسان است. بعد از مدتی کمی آرامتر میشود، شیرینتر شده و کمی گلگون میشود. پخشبوی و ماندگاری متوسطی دارد—هردو روی پوست من متوسط بودند. سلیقهام نیست؛ به خاطر نوتهای ترش زیرین مجبور شدم آن را پاک کنم. این عطر روی من جواب نمیدهد!