تصاویر
لُ فِی دِ ایسِی ایسِی میاکِ | le feu d'issey issey miyake
لُ فِی دِ ایسِی ایسِی میاکِ | le feu d'issey issey miyake
le feu d'issey issey miyake
Le Feu d'Issey by Issey Miyake is a Oriental Woody fragrance for women. Le Feu d'Issey was launched in 1998. The nose behind this fragrance is Jacques Cavallier Belletrud. Top notes are Coriander Leaf, Mahogany, Bulgarian Rose, Anise, Bergamot and Coconut; middle notes are Milk, Sichuan Pepper, Caramel, Rose, Golden Lily and Jasmine; base notes are Guaiac Wood, Sandalwood, White Amber, Vanilla, Musk and Cedar.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Issey Miyake
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Jacques Cavallier Belletrud (jacques cavallier belletrud) 
Coriander Leaf (coriander_leaf) 
Mahogany (mahogany) 
Anise (anise) 
ترنج (برگاموت) (bergamot) 
نارگیل (coconut) 
Milk (milk) 
Sichuan Pepper (sichuan pepper) 
Caramel (caramel) 
Rose (rose) 
Jasmine (jasmine) 
Guaiac Wood (guaiac wood) 
Sandalwood (sandalwood) 
Vanilla (vanilla) 
Musk (musk) 
Cedar (cedar)
فقط برای اطلاع هوادارانِ «لُ فو»، «فلور دو سابل» از «لِ لیکید اِماژینر» دیانای مشابهی داره و ماندگاری خوبی هم داره. چقدر خوشحالم که پیداش کردم.
میخوام بدونم دیوونه شدم یا نه، لطفاً کمکم کنید؟ عطر «لِ فُ مینی» که تازه گرفتم، خیلی یادم میاندازه «سروتی ۱۸۸۱ اُ دِته» (شیشه آبی) میافته که حدود سالهای ۲۰۰۴–۲۰۰۵ اومده بود. هنوز اون رو دارم و میتونم مقایسه کنم. یا کسی عطر داخلِ لِ فُ مینی رو با سروتی آبی عوض کرده، یا مغز و بینیام دارن اشتباه میکنند؟! فلفلیبودن هر دوتاشون دقیقاً مثل همه. لِ فُ اولش عجیب شروع میشه (طبیعیه)، بعد میشه فلفلی–گلسرخی، اما اون یکی با رایحهی مرکباتی آغاز میشه.
بیش از حد هزینه کردم تا کمی از این عطر رو تهیه کنم (و خیلی خوشحالم که این کارو کردم). ترکیبی عجیب از ادویه و میوهای، فلفلی و کرمی و چوبیست. عطری نیست که بتونی باش سر کار بری، ولی زیباییِ شگفتانگیزی داره. وقتی میپوشمش، انگار هر بار یکی از نوتها رو حس میکنم: اول بوی تیز فلفل، بعد میوههای کمی بیشازحد رسیده یا ترکیبی عجیب از چوب و شیرینی لاکتونی. خیلی افسوسآوره که دیگه اینقدر نادر شده.
حدود یک سال پیش نقدی دربارهٔ این محصول نوشتم، اما مربوط به لوسیون بدن بود نه عطر اصلی، و این شک و تردیدهایی در ذهنم باقی گذاشت—بنابراین حالا که خود عطر اصلی را به دست آوردم، دوست داشتم دوباره امتحانش کنم. کاملا نو و در جعبهٔ مهروموم. بوی شیر سرد و هلوهای بیشازحد رسیده، گلهای رز باغی پژمرده، چسبناک و شبنمزده. کمی ترش. حتی برای استانداردهای امروزی هم تهاجمی است و، اگر راستش را بخواهید، کمی یاد بوی آدمهای مست میاندازد. یا بوی نفس یک بیمار دیابتی. اگر به دنبال فلفل شیرین و ملایم هستید، این عطر با مربای گل سرخ شیرین و میوههای رسیده کمی بیشازحد است. بعد از ۱۵ دقیقه قابلتحملتر میشود؛ برگاموت بیشتر خود را نشان میدهد، کارامل شربتی، وانیل، چوبهای خشک و یاسمن همه چیز را هماهنگتر میکنند. تقریباً به یک عطر خوراکی نزدیک میشود. این حس مشابهی بود که از لوسیون داشتم، اما عطر اصلی قطعاً باز شدن میوههای در حال تخمیرش پررنگتر است. بد نیست، اما من طرفدارش نیستم—مخصوصاً وقتی معدهام خالی باشد. نسخهٔ سبک آن، پارادوکسیکال، بوی لوسیون میدهد. لوسیونی خوشبو، ارزانقیمت با رز و چوب صندل؛ مثل چیزی که از «باث اند بادی ورکس» بگیرید. دوست داشتم این عطر چالشبرانگیز و غیرمعمول برایم مناسب باشد، چون عموماً عطرهای عجیب و پیچیده را دوست دارم، اما متأسفانه واقعاً «من» نیست. علاقهای به گل رز ندارم و این عطر برای عاشقان واقعی رز است. پس مجبورم بفروشمش. اما خوشحالم که توانستم تجربهاش کنم—یا حداقل نزدیکترین تجربه ممکن به نسخهٔ اصلی، با وجودی که بیش از ۲۰ سال از تولیدش میگذرد.
از ته دل دوستش داشتم! هنوز شیشهاش رو دارم و میتونم از عطرش لذت ببرم. چه بد که دیگه تولیدش نمیکنن.
این اولین عطر «بزرگسالی» من بود. داستان اینکه چطور به دستم رسید کمی عجیب است، اما عشق از اولین بوییدن بود و بیش از پنج سال عطر اصلیام شد. پدرم آدم سختگیر بود؛ هر محصول معطری قبل از استفاده در خانه باید تأییدش را میگرفت. یادم نیست دقیقاً کِی بود، اما تازه وارد دبیرستان شده بودم—اوایل یا اوایل تا اوایل دهه ۲۰۰۰. پدرم همراه من و مادرم به پاساژ رفته بود و با ما وارد فروشگاه آرایشی شد. من و مادرم سراغ چیزهایی که نیاز داشتیم رفتیم و پدرم دور شد، تا وقتی که پیش صندوق پرداخت ایستاده بودیم، دوباره ظاهر شد. با لبخندی از گوش تا گوش آن جعبه سفید مینیمال و مربعشکلِ نمادین را نشانم داد و گفت: «بگیر! این عطر توست عزیزم!» حداقل بگویم که خیلی تعجب کرده بودم و نمیدانستم بویش چطور است، اما میدانستم پدرم سلیقه خوبی دارد—چه کسی به چنین هدیهای نه میگوید؟ واقعاً غافلگیری بود که همچنان ادامه داشت. اول از همه، آن شیشه را ببینید! طراحی هوشمندانه و رنگ قرمز یاقوتی غنی. شاید بتوان گفت گوی پرشدار ارزشمندترین جهان. بوی تازه و ملایم اما غنی که ناگهان با کمی فلفل تمام میشود—به نظرم همین فلفل بود که حضور خاصی به آن میداد، چیزی که بعداً کمتر بوییدهام. بدون آن نوت فلفل، عطر را تصور نمیکنم؛ تصویر کامل نمیشود. فلفل نه تند بود نه غالب، بلکه مثل یادآوری تند و سریع از آن مجموعه شگفتانگیز بوهایی بود که «لِ فو» را میساختند. برای من این واقعاً عطری برای هر موقعیتی بود و با هر فصلی جور درمیآمد. با آن به مدرسه میرفتم، به باشگاههای شبانه، سر کار، قرارها—هر چه فکر کنید. بیشتر مسئله این بود که چقدر از آن میزدی و آیا با چیز دیگری لایهلایهاش میکنی یا نه. توصیف این بو سخت است. مثل یک راز خوب نگهداشتهشده است. راحت میشود گفت «اگر بدانی، میدانی». اگر پدر عجیبوغریبم نبود، هرگز شانس پوشیدن و دوست داشتن «لِ فو» را نداشتم و واقعاً سپاسگزارم. همه این خاطرهبازیها دلام میخواهد بروم سراغ جعبههای پشت کمدم و دعا کنم که هنوز آن شیشه را داشته باشم.
بهعنوان علاقهمند به غذاهای سیچوآن، فوراً طعم فلفل سیچوآن را در مرحلهٔ پایانی عطر تشخیص دادم. انتخاب جسورانه و متمایزی است که آن را بهعنوان عنصر غالب بهکار بردهاند و شخصیت بسیار منحصربهفردی به عطر میبخشد.
این عطر در سال ۱۹۹۸ که عرضه شد، نوآورانه بود. بعداً هزار بار کپی و با تغییرات مختلف بازسازی شد. بوی اولیهاش مرکباتی بود، سپس با گرم شدن، نوت فلفلی تند اما ملایمی پیدا میکرد که با رگههایی از خزه تازه و بویهای شیری ترکیب میشد. عطر شاد، همهکاره، بیدغدغه، سبک و جوانپسند.
آتش، آن شکوهمند. مثل همیشه تحسینها را دریافت کرده. اینقدر تخیلی و زیباست که هیچوقت ازش خسته نمیشوم. برای پاییز عالیست، چون فضای اطرافم را گرم میکند. شیری، معطر، چوبی. باورم نمیشود برند چنین اثری نمادین را قطع کرده. مردم باید زمان میگذاشتند تا با آن آشنا شوند، قطعاً کسی بعد از تستها آن را کنار نگذاشت. یکی از بهترین عطرهای تاریخ بشر. بسیاری از عطرهای نیچ سعی در تقلیدش دارند.
عطر «ال فوی دیسی» فوقالعاده نادره. من از سال ۲۰۰۲، وقتی دانشجو بودم، این شیشه رو دارم. باورم نمیشه که قبل از رفتن به باشگاههای پردود اون زمانها (که تو باشگاهها میشد سیگار کشید!) فقط یه اسپری ازش میزدم! خوشبختانه هنوز مقدار زیادی توی شیشهست و همیشه مراقب بودم زیاد استفاده نکنم. شیشهش رو توی کمد نمایشی، دور از نور و تاریک، کنار عطرهای لوکس دیگهام گذاشتم. من کاملا معتاد عطرم! عطرهای ارزونقیمت مثل تد بیکر رو برای استفاده روزانه دارم، عطرهای ردهمتوسط که هنوز سلوفاندارن، چندتا از «تامی گرل» محبوبم و شیشههای فوقالعاده گرانقیمت. #معتادعطر. باید برای جا دادن این شیشهها خونهبهخونه برم! 🤭
دوباره من!! محصول داپ عکلایم رسید و متأسفانه خیلی ناراحتم 😞. مثل آب رقیقه و روی پوستم بعد از ۱۵ دقیقه ناپدید میشه. نمیدونم آیا یه سری بد گرفتهام؟ چون بقیه نوشتهاند فرمولاسیونش عالی بوده... خیلی افسردهام... خب، چه کنم 🤷🏻♀️... جستجوی «لو فو» همچنان ادامه داره... اگر کسی داپ دیگهای میشناسه، لطفاً بهم پیام بده.
@neptune88 – من هم یکی دیگه از مشتریهای راضیام که تازه **اکلات شماره ۰۵۲** رو گرفتم! واقعاً خیلی خیلی خوبه، و اینقدر بهصرفه! ممنونم بابت توصیهات!!! 😊
بیش از هر چیز، سرگرمکنندهست. و من سرگرمی رو خیلی ارزشمند میدونم.
مرد... عالی بود، میخرمش! مچکرم. 🫠
@Neptune88 اگر میتونستم به خاطر بهاشتراکگذاری این مطلب یه نوشیدنی بهت تعارف میکردم – *Le Feu* عشق گمشدهمه! @Missym75 من نسخهی داپ *Éclat* رو گرفتم و واقعاً، واقعاً خوبه!
نپتون۸۸ ممنونم!!!!😘
«اکلا اکنون یک داپ (شماره ۵۲) انجام میدهد.»
با بوی تازهٔ زیره سبز (دانهٔ گشنیز) آغاز میشود، همراه با سوزش آلدئیدها (برگ گشنیز) و خنکی فلفل سیچوان؛ سپس در بدنه به عطر گل سرخ و رازیانه میپیوندد. بوی زیرین صندل شیمیایی است. در کل، همراه با چوب گایاک میآید. ترکیبی پرهیاهو از بوهای مختلف، اما متعادل است. نمیدانم چه چیز خاصی دارد، اما همینطور است و واقعاً یک آزمایش بود.
**آتش ایسی** (*Le Feu d'Issey*) یکی از معدود عطرهایی است که واقعاً میتوان آن را منحصر بهفرد توصیف کرد. اثری آوانگارد و پرآوازه از یک برند پیشرو در دنیای مد که امروزه یافتنش دشوار است و هیچ شباهتی به چیزی که تا به حال استشمام کردهام ندارد. مدتها بود میخواستم این عطر را پس از خواندن نقد پرشور لوکا تورین (*Luca Turin*) تجربه کنم و اخیراً نمونهای بازنشده از آن را در ایبی پیدا کردم. بهترین توصیف برای **آتش ایسی** شاید «چوبی-گلدار-شرقی پرسروصدا و همهچیزهمه» باشد، اما این توصیف ساده به آن ظلم میکند. این عطر اثری عظیم و باروک است که بهطور شگفتانگیزی همسان و منسجم از آب درمیآید و به سبک جسورانه ژاک کاوالیه (*Jacques Cavallier*) وفادار است. بلافاصله آن را دوست نداشتم—عطر قطبی و چالشبرانگیزی است، متعلق به دوران خود اما کاملاً آیندهنگر. در واقع، فکر نمیکنم خودم آن را بپوشم، اما بیشک عالی است. در اینجا اتفاقات زیادی میافتد. **آتش ایسی** با نوتهای چوبی تیره همراه با ادویه فلفلی آغاز میشود. زیره سبز بسیار پررنگ است—نوتی قطبی، اما من شخصاً آن را دوست دارم و در اینجا به خوبی کار کرده. سپس گلهای سفید شیرین و لاکتونی (شیرمانند) تقویتشده با نارگیل ظاهر میشوند و راه را برای گل سرخ شیری در قلب عطر هموار میکنند. کاملاً نظر تورین درباره قرص ویتامین ب را میفهمم—در مرحلهای از آغاز، شباهت حیرتانگیزی دارد. با پیشرفت عطر، جنبه لاکتونی آن پررنگتر میشود، اما نه به شکلی ناخوشایند. سایر نوتها شیرینی را تعدیل میکنند و بافتی کرمی و نرم به نوتهای چوبی شدید میبخشند. لبهای گورمند هم در آن وجود دارد، به لطف نوت شیرین و شیر و کارامل پس از آن. کارامل به آرامی به پایه آمبری شیرین تبدیل میشود. با خشک شدن عطر، پایه رزینی و غنی آمبر به پیش میآید. شیرینی و لاکتونی بودن همچنان باقی است و حس عجیب اما کرهای ایجاد میکند. تعادل زیبایی با نوتهای چوبی غنی که در تمام مدت حضور دارند، برقرار است. در پایان، به عطر پوستی خشک و رزینی چوبی-کهربایی تبدیل میشود. پخشبوی آن قوی و ماندگاریاش طولانی است. عطری زنانهمحور برای پاییز و زمستان. هنوز نمیتوانم باور کنم که با وجود پیچیدگی، این ترکیبات چگونه اینقدر منسجم و همسان شدهاند. انبوهی از نوتهای به ظاهر ناهماهنگ، به شکلی صاف و بیدرز درآمدهاند. مهم نیست که پوشیدن این عطر دشوار است—**آتش ایسی** اثری هنری در دنیای بوها است. یینِ (*yin*) پر و پیچی در برابر یانگ (*yang*) مینیمال و شفاف **لُ دِ ایسی** (*L'Eau d'Issey*). برای قرض گرفتن جملهای از یکی از سریالهای قدیمی موردعلاقهام، هم شگفتانگیز است و هم عجیب. ۵/۵.
**فرار از آتش با گل رز** – منظور از «آتش» نام عطر است. این عطر فضایی مذهبی ندارد، با وجود نقاشیهای زیر. *Escape from the fire (hell) with roses. This is not a religious fragrance.* **سالوادور دالی: کمدی الهی** ۱٫ **شیطان سیاه** (دوزخ: سرود بیستویکم) ۲٫ **رویای** (برزخ: سرود نهم) ۳٫ **بهشت زمینی** (برزخ: سرود سیودوم) ۴٫ **شور و شوق دانته** (بهشت: سرود پانزدهم) ۵٫ **آفرینش فرشتگان** (بهشت: سرود بیستونهم)
وجودی یگانه در تقاطع سه حوزهٔ اصلی گورمه، شرقی و چوبی. بلورین شدن مهارتهای عطرسازی ظریف و مفاهیم برجسته. و یکی از معدود آثار استثناییای است که پیگیری نظام وراثت و خویشاوندیاش دشوار است. در حافظهٔ بویاییام، اگر بخواهم رابطهای نزدیک پیدا کنم، تنها نمونههای «مشابه» برای مقایسه، اترو شال نور و کارون پرفیوم ساکره هستند. کارون پرفیوم ساکره چندان مشابه نیست، و بای کیلیان سکرد وود تنها بخش یا لحظهای از لو فو دِ ایسی است. بنابراین باید اعتراف کرد که لو فو دِ ایسی بیسابقه است. لو فو دِ ایسی حاوی عناصر گوناگونی است و عطار بهطور کامل آنها را ترکیب و متعادل کرده، تا این عطر را به کلیتی هماهنگ، فوقالعاده پیچیده و بدون مرزهای واضح سلسلهمراتبی تبدیل کند. این تودهای از آتش است، آتش جاودانی که همهچیز را در بر میگیرد و حیات دارد. اما سوزاننده نیست. آرامش و آسایشی غیرمعمول دارد. هنگامی که شعله گلمانند میشکفد، زیره کمی تیز است و عطر رازیانه و ادویهها باید بهعنوان فاصلهای برای ورود به هسته استفاده شوند، جایی که گرما ضربه میزند. چوب گایاک سفید شیرین و گرم با شیر بدون لاکتوز مرطوب میشود و عطر گلهای ضعیف زیر لایهٔ چربی پنهان است. بهآرامی، صندل چوب مانند نان ورمیآید، گویی زیر آفتاب پخته شده، سپس نرمتر و پفکردهتر میشود. پس از آشکار شدن زیرلایههای مشک و وانیل—بدون اینکه چسبنده شود—لو فو دِ ایسی بهتدریج از خشکی به ابریشمین و سبک تبدیل میشود. متأسفانه لو فو دِ ایسی اصلی تنها دو سال فروخته شد و سپس متوقف شد، بدون اینکه خبری از آن باشد. پس از ناپدید شدنش، مشتقی به نام لو فو دِ ایسی لایت عرضه شد، اما ایسی میاکه نتوانست موفقیت لو دِ ایسی را تکرار کند. بالا و پایین داشت، چون لو فو دِ ایسی بسیار پیشرفته بود و فهمش برای عموم دشوار. شعلهای زودگذر که مرا عمیقاً اندوهگین میکند.
جالب. همین! آن نوت خاص شیرین و شیری در تمام مراحل توسعه این عطر باقی میماند. بوی هلو را خیلی واضح استشمام میکنم، نمیدانم چرا در لیست نوتها ذکر نشده. از این که میاکه فقط «آبمعطرهای ضعیف» منتشر میکند به جای اینکه شاهکارهایی مثل این بسازد، ناراحتم؛ خوشحالم که یک بطری ۷۵ میلیلیتری دارم. البته که آن را با احتیاط استفاده خواهم کرد. زیباترین و بینظیرترین عطر یونیسکس که تا به حال بوییدهام!
همیشه امیدوارم شاید این عطر دوباره به بازار بیاد. عطر خیلی زیبایی بود، همهچیزش رو دوست داشتم. صابون حمام و لوسیون بدنش هم داشتم و عالی بود؛ روزهایی که ازشون استفاده میکردم، نیازی به اسپری کردن عطر ندارم. تابستانها خوب بود، اما پاییز و زمستانها حتی بهتر. لطفاً با تولید دوبارهاش ما رو خوشحال کنید، ممنون.
بیش از بیست سال است که شیشهٔ *لُ فو دُ ایسی* (Le Feu d'Issey) را دارم و هنوز بوی همان روزهای اول را میدهد (باید اعتراف کنم که مثل همهٔ عطرهایم، آن را هم در جای خنک و تاریک نگه داشتم). اولین بار در یکی از آن بوتیکهای کوچک و لوکس عطرفروشی با برندهای گرانقیمت و ناآشنا (برای من در آن زمان) با آن آشنا شدم. امتحانش کردم و از اولین اسپری عاشقش شدم! بوی بسیار غیرمعمولی داشت اما برایم Resistance-napodobnای بود. بارها سراغش رفتم و امتحانش کردم، اما هرگز نخریدم چون برایم گران بود. تا اینکه روزی فروشنده متوجه علاقهام به این عطر شد و به من گفت که فقط یک شیشه از آن باقی مانده و چون آخرین شیشه است و قصد ندارند دوباره فروشش را ادامه دهند، قیمتش را خیلی پایین آوردهاند. گفت فروش *لُ فو دُ ایسی* بسیار ضعیف بوده و خیلیها بویش را دوست ندارند. بدون فکر خریدمش و هنوز هم هیجان آن لحظه را به خاطر دارم که توانستم این شاهکار را با چنین قیمتی بخرم! تا به امروز، *لُ فو دُ ایسی* تنها عطری است که هر بار میزنم، مرتب تعریف میشنوم. در کشوری زندگی میکنم که مردم نادرست دربارهٔ بوی دیگران نظر میدهند، اما این عطر سالها است که دهها تعریف برایم آورده. فکر میکنم با شیمی پوست من بسیار سازگار است. روی پوست من بوی چوب، شیر، گل سرخ و گشنیز میدهد، اما برگاموت هم بسیار پررنگ است و تازگی ترشی به آن میبخشد. کهربا هم بسیار مشهود است و گرمی، شیرینی و نرمی خاصی به آن اضافه میکند. گرم، کرمی، پیچیده و به سادگی خوشبو است. اگرچه برای زنان بازاریابی شده، اما به نظرم کاملا یونیسکس است. بیش از بیست سال است که عاشق و مجموعهدار عطر هستم و صدها عطر دارم، اما هیچکدام حتی شبیه به این نیست. دوستش دارم و اگر میتوانستم بیشتر بزنم، آن را «عطر امضایم» مینامیدم. هنوز هم پس از این سالها، محبوبترین بوی عمرم است.
پس عطرهایی مثل *لِ فو دِ ایسی* با ترکیبات فرارش، اگر در تمام مدت وجودش در دمای زیر ۱۸ درجه سانتیگراد نگهداری نشود، هرگز خوب پیر نمیشود. ناهنجاری اولیهاش کاملا واقعی است—همهای که دربارهاش نظر دادند، درست فهمیدید، کاملا عمدی بوده. اما اگر کسی بوی گل سرخ فلفلی، سوختگی شیرین شیری و بخار را حس نکرد… خب، پس اصل ماجرا را بو نکرده. هنوز میشود نسخه اصلی را در *اُسمتک* پیدا کرد—اما باید بهای این امتیاز را بپردازید.
من مثل خیلیها با این عطر بزرگ نشدم؛ من نسل زدم، متولد ۱۹۹۷. اما مدتی بود که دلم میخواست امتحانش کنم! نتوانستم هیچ نمونه یا دکانتی آنلاین پیدا کنم، و البته نمیخواستم ۴۰۰ دلار بدم برای خرید کورکورانهٔ یک شیشه عطر ۲۰ ساله. پس چند نمونه لوسیون بدن از ایبی پیدا کردم، چون فکر کردم حداقل بوی مشابهی دارند و میتوانم تا حدی متوجه شوم چه بوئی دارد. وقتی نمونههایم رسیدند، متوجه شدم یک ژل کهربایی شفاف هستند—هیچ شباهتی به لوسیون نداشت—خیلی عجیب بود. فکر کنم این هم از عوارض لوسیون ۲۰ ساله باشد. اما با این حال، بوی کهنه یا فاسد نمیداد، پس مطمئنم عطرش سالم مانده، چون سالها در یک کیسه تاریک و تحت خلأ نگهداری شده بود. واقعاً دلم میخواست این را امتحان کنم—این عطر بین علاقهمندان به عطرها تقریباً افسانهای است، و البته—دانه کراندر، شیر و فلفل—چطور میشود مقاومت کرد؟ من عطرهای شیرین و پیچیدهای مثل «ریپلیکای فرار با چای» و «استراحت قهوه» را دوست دارم، اما از «اکسیژن لانوین»—که آن هم یک عطر شیرین-فلفلی همعصر است—خوشم نیامد، چون پر بود از نوتهای زیاد و بوی آدامس-پلاستیکی داشت. پس این هم میتوانست به هر شکل دربیاید. بعد از ریختن ژل عجیب و ۲۰ سالهام داخل یک شیشه کوچک برای نمونهبرداری راحتتر، اولین حسم این بود: بوی شلوغی میدهد. نه منسجم و هماهنگ، بلکه مثل این که چند عطر مختلف با هم مخلوط شده باشند. بین بوی ترش و شیرین گل سرخ و بوی شیرین و چوبی سدر یک ناهماهنگی احساس میکردم. بد نبود، اما قطعاً منسجم نبود و بیشتر شبیه این بود که دو عطر کاملا متفاوت را روی هم زده باشم. میتوانستم تصور کنم که اگر کسی در یک پیشخوان عطرفروشی این را تست کند، ممکن است آن را شلوغ و گیجکننده بداند—لذتبخش و جالب، اما نه منسجم. بعد از حدود ۱۰ دقیقه، نوتها شروع کردند به هماهنگ شدن و عطر بسیار کاملتر و زیباتر شد. شیرینیاش کمتر ترش و قندی شد و با چوبها یکی شد، و چوبها هم زنانهتر شدند. بیشتر بوی سدر، وانیل، کهربا، کارامل و گل سرخ به مشام میرسید—اینها ۹۵ درصد ترکیب عطر را تشکیل میدهند. دوستش دارم، اما آن عطر داغ و دودی شیرین-فلفلی که دنبالش بودم، نیست. همان ناامیدیای را دارم که از اکسیژن داشتم—نمیتوانم بوی شیر یا فلفل را به خوبی تشخیص دهم، چون غرق شدهام در ۳۰-۴۰ نوت مختلف که فقط مجموع اجزایشان را میدهد. دوست دارم کسی نسخهای معاصر از این عطر بسازد که کمی از شلوغیاش بکاهد و آن را با وضوح بیشتری بازآفرینی کند، مثل کاری که ایو سن لوران با مجموعه «لا کالکسیون» کرد و عطرهایی مثل «نو» را از این دوره به صورت محدود و با فرمولاسیون کمتر شلوغ اما همچنان وفادار بازگرداند. این عطر بینهایت متمایز است، این را قبول دارم. و خیلی جلوتر از زمانهاش هم بوده—امروز میتوانستید آن را به عنوان یک عطر نیچ عرضه کنید. اما مثل اکسیژن، واقعاً میتوانستم بدون جنبههای شربتی و مرباییاش کنم. زیبایی عطرهای شیرین-فلفلی معاصر مثل «فرار با چای» ریپلیکا این است که میتوانند زنانه باشند، بدون این که شما را با شکر و گل سرخ بمباران کنند تا تعادل «مردانه» چوبها و نوتهای معطر را برقرار کنند. شاید افکار پراکندهام به کسی که کنجکاو است کمک کند! **بهروزرسانی:** تازه «پوivre پیکان» از لارتیزان پارفومور را کشف کردهام. داپ دقیقی برای «لو فو دایسی» نیست—این قدر پیچیده یا سورئال نیست—اما دقیقاً همان چیزی است که دلم میخواست: نسخهای مدرنتر، سادهتر و کمتر گلدار از لو فو دایسی. اگر شما هم این عطر را دوست دارید اما جنبه گلدارش یا شلوغیاش را نمیپسندید، میتوانید آن را امتحان کنید. هنوز همان حس شیرین-چوبی-فلفلی را دارد.
@Missym75 – حالا کنجکاوم شده ببینم چه مواد اولیهای بوده... اما تبریک میگم که چنین پاسخی گرفتید! معمولاً شرکتها فقط میگن «متأسفیم، برنامهای برای بازگردوندن محصول نداریم» و به ندرت دلیلش رو توضیح میدن.
هنوز یک شیشه از این عطر زیبا دارم، متأسفانه احتمالاً فقط چند اسپری ازش باقی مونده. 😞 نه فقط خود عطر بلکه طراحی شیشهاش هم پیشرو و نوآورانه و فریبنده بود. مستقیم به ایسی میاکه ایمیل زدم و پرسیدم آیا روزی دوباره تولیدش میکنند یا نه، جوابشون این بود که مواد اولیهاش دیگه قابل تهیه نیست و بنابراین این عطر هرگز دوباره ساخته نمیشه… چه افسوس. پس همچنان به دنبال جایگزینهای مشابهش هستم. لیست بالا رو بررسی کردم، اما موافق نیستم که این عطرها بوی مشابهی داشته باشند. فقط اون عمق و گرمای خاص رو ندارند. اگر کسی عطر جدیدی میشناسه که با همین نوتها و ساختار هرمی مشابه منتشر شده، لطفاً به من معرفی کنه. (من در انگلیس هستم. ممنون)
اخیراً دارم در خاطراتم غرق میشوم، کاش این کار را نمیکردم. این عطر را وقتی چهارده سالم بودم—سال ۱۹۹۹—میزدم؛ آنقدر خودم را باهوش و زودرس میدیدم. آخرین ۵ تا ۱۰ میلیلیترش را سالها نگه داشتم. با خودش حس *«اون زنه»* بهم میداد (که نبودم!). بعد از یادآوری شادیای که این عطر میآورد، رفتم دنبال بقیهشان. میس دیور شری ۲۰۰۵؟ ۲۰۰۰ دلار تو ایبی. فو دِ ایسی؟ اصلاً پیدا نمیشه. حداقل الیزابت آردن گرین تی هنوز هست. حسرت خوردن بدجور آزاردهندهست. (تو یه فروش عمده بازارگاه یه مینی ۵ میلیلیتری پیدا کردم و فوراً گرفتمش—حسرت بهترین انگیزهست!)
«لُ فو» عطر عجیب و غریبیه. با قیمتی معقول خریدمش، طوری که از خریدش پشیمان نیستم و خوشحالم که تو مجموعهام دارمش. من عطرهای غیرمتداول و عجیب رو دوست دارم، اما در عین حال میتونم بفهمم چرا ایده پشت «لُ فو» کنار گذاشته شد. فکر نمیکنم این عطر خیلی جلوتر از زمانش بوده باشه. مشکل اینه که تو دسته «تقریباً رسید، اما نه کاملا» قرار میگیره. وقتی به نوتها و شکل بطری نگاه میکنم، انتظارم چیز دیگهایه. بدون اینکه به بررسیها مراجعه کنم و فقط با توجه به لیست نوتها و تصویر بطری، انتظار دارم عطری شیری، با حداقل کمی شیرینی از کارامل و وانیل، اما همچنان تازه و جالب باشه. اما چیزی که گرفتم، بیشازحد چوبی و مشکیه. برای من «لُ فو» تقریباً مردانه محسوب میشه. بارها و بارها سعی کردم حتی کمی شیرینی از اون کارامل یا کمی وانیل پیدا کنم، اما بیفایده بود. به کسایی که شانس بو کردن «لُ فو» رو نداشتن، میگم: اگر بدون اینکه بدونید چی هستش، بوییش کنید، فوری میگید «نارسیسو رودریگز»! بهراحتی میتونه یکی از کارهای اون باشه، به خاطر تاریکی و ابهامش. چیزی که بیشتر برام عجیبه اینه که با یک اسپری، بویش دو ساعت ماند و بعد ناپدید شد؛ بدون هیچ ردّی. نه بوی پوستی، هیچی. فقط رفت! خوشحالم که دارمش، اما فکر نمیکنم زیاد سراغش برم. بیشتر از ۲۰۰ دلار براش نپردازید، ارزشش رو نداره.»
**★★★★★** سالهای خلاق گذشته، آن روزهای بیدغدغه که حالا خاطرات گرانبها شدهاند، مکانها، آدمها. من وقتی این عطر در بازار بود، هرگز بویش را استشمام نکردم؛ هیچ خاطرهای با آن ندارم. اما لحظهای که اولین بار در سال ۲۰۲۲ بویش را حس کردم، مرا به آن روزهای بیپروا و جوانی برد، وقتی دنیای پر از خلاقیت بود، محصولات بازار توده جرات داشتند و کیفیت راحتتر یافت میشد. متأسفانه *فوی دِ ایسی* از نظر تجاری شکست خورد، احتمالاً چون مردم در فروشگاه نمونهاش را امتحان میکردند و فقط براساس آغاز چالشبرانگیزش قضاوتش میکردند: ترکیبی غریب از شیر جوشیده و میوههای بیشازحد رسیده، بوی سرگیجه. اما باید بیست دقیقه صبر کرد تا شاهد تحول مرموز این سرگیجه باشی که به هالهای شیرین و زیبای شیری تبدیل میشود، سپری مغناطیسی. شیر، پرتوهای خورشید، فلز، گلهای مهآلود و کهربای شیرین. *گوچی راش* هم با همین ایده بازی کرد، اما بدون چالشبرانگیزی. اما چیزها وقتی کمی رازآلود باشند، هیجانانگیزتر نمیشوند؟ *فوی دِ ایسی* راز در بطری است، تجربهای متحرک. ژاک کاوالیه یک نابغه است.
این عطر عشق زندگیامه، قطعاً امضای منه. اولین بار که بو کردم عشق نبود؛ یک فروشنده باهوش روی دستم اسپری کرد و واکنشم تقریباً انزجار بود، اما وقتی خشک شد مرا مجذوب خود کرد. «لِ فو» برای پوست من بینقصه، خشکشدنش زیباست و ماندگاری فوقالعادهای داره. این روزها عطرهای خوبی وجود داره، حتی عطرهای نیچ، اما هنوز به دنبال عطری به خوبی «لِ فو» میگردم. ❤️
این متن برای آنهاییست که مثل من، دهههای گذشته را به دنبال عطر مشابهِ **لِ فو دِ ایسی** (Le Feu d’Issey) منقرضشده سپری کردهاند. لطفاً نسخهٔ روغنی آن به نام **«لِ فو دِ ایسی تایپ»** از برند **«دی فرگرنس شاپ»** (The Fragrance Shop) را امتحان کنید. قطعاً پشیمان نخواهید شد. فراموش نکنید که این یک روغن عطر است، نه ادکلن الکلی؛ بنابراین چند دقیقه زمان نیاز دارد تا روی پوستتان «واکنش نشان دهد و بیدار شود». پس اگر نمونهای از آن تهیه کردید، فقط با اولین بوی بطری قضاوت نکنید. من مقدار زیادی پول برای خرید کورکورانهٔ عطرهایی که شبیه لِ فو دِ ایسی بودند خرج کردم، اما موفق نشدم. این روغن عطر بدون شک نزدیکترین و بهترین جایگزینی است که در تمام این سالها امتحان کردهام. پراکندگی و ماندگاری خوبی دارد. خشکشدن آن غنی، حساس، ادویهای/شیری و بسیار لوکس است—مثل اصلش بوی گرانقیمت میدهد. اخیراً با این شرکت عطرسازی آشنا شدم و احساس کردم باید اینجا به اشتراک بگذارم، شاید به کسی که مثل من هنوز دلتنگ این عطر است کمک کند. تمام عشق و همدلیام را برایتان میفرستم. امیدوارم این پیشنهاد مفید باشد. **پینوشت:** بهروزرسانی ۱۴ مارس ۲۰۲۲—سعی کردم لینک فروشگاهی که از آنجا این روغن را خریدم اینجا بگذارم، اما به نظر میرسد مجاز نیست. اگر کسی کنجکاو است، پیام بدهد تا لینک را برایش بفرستم. من برای این شرکت کار نمیکنم و هیچ منفعتی از اشتراک این اطلاعات ندارم؛ فقط یک مشتری راضی هستم.
هر دو عدد عطر *فو* رو وقتی نوزده سالم بود و دانشجوِ مد در تورنتو خریدم. اون دوران برای من پرهیجان و دیوانهوار بود. این عطر هم برای همون زمان کامل بود: شبهای سرد و دیرهنگام زیاد، کار کردن، درس خواندن، بازیگوشی، پسرهای زیاد، لباسهای شیک، ماشینهای تندرو و موقعیتهای خطرناک. هر روز ازم میپرسیدن چه عطری زدی. توی اون زمان هیچ چیز مشابهش نبود. من آدم پرسروصدا و آتشینی هستم و این عطر برای من عالی بود. وقتی اون دو شیشه تموم شد و خط تولیدش متوقف شد، روز غمانگیزی بود. حالا بیشتر سراغ عطرهای سبز میرم تا آتشِ درونم رو آرام کنه، اما همیشه به این فکر میکنم که شاید بتونم یه شیشه قدیمی پیدا کنم. کاش دوباره تولیدش میکردند. قراره به زودی چندتا مشابهش رو امتحان کنم.
خیلی خیلی دوستش داشتم. بعد از اینکه نمونهاش رو دریافت کردم، بلافاصله خریدمش و نمیتونست بیشتر از این برای من مناسب باشه. ترکیبی بود از انفجار فلفلی همراه با گرمای زمین و آتش، همزمان. هیچ عطر مشابهی ندیدم که اینقدر شادی و انرژی در من ایجاد کنه. اگر روزی دوباره تولیدش کنن، بدون تردید میخرم. «اکسیژن» لانوین هم همینطور—همراه تابستانی شخصی «فوی دایسی»ام.
این عجیبغریب رو دوست دارم. متمایز، گرم و پیچیده. «لِفو دِ ایسی» با رگهای شبیه شیر خشک ته کاسه غلات شروع میشود. بعد به عطر چوبی کرممانند و ادویهای تبدیل میشود. پخشبوی متوسطی دارد و بیشتر روز دوام میآورد. بعضی عطرها انگار برای مناسبتهای خاص ساخته میشوند، اما «لِفو» انگار برای نوع خاصی از آدمها طراحی شده. عجیب نیست که پس از انتشارش در اواخر دههٔ ۹۰، شکست تجاری خورد. «لِاو دِ ایسی» معروف ایسی میاکه نمیتوانست با «لِفو» متفاوتتر باشد، و احتمالاً هر کسی که طرفدار «لِاو» بود، از بوی اولیهٔ «لِفو» فراری شده. چیزی که با «لِاو» مشترک دارد، هویت قوی و منحصر بهفردش است. تعجب ندارد که بعد از ۲۰ سال هنوز دربارهاش صحبت میشود و بسیاری از دوستداران عطر حسرتش را میخورند.
سالها پیش من هم به خدمات مشتریان دربارهٔ انتشار نسخه جدید این عطر جادویی نوشتم و دقیقاً همان جوابی رو گرفتم که شما گرفتید! امیدوارم دیگران هم بنویسند. با احترام
به نظرم این بهترین عطر دنیاست. محبوبترینم هست، و مثل خیلیای که اینجا نوشتن، حاضرم هر چیزی بدم که دوباره تولیدش کنن. باورم نمیشه که من حدود ۱۳–۱۴ سالم بود که اینو داشتم (کادو گرفته بودم)، اون زمان اطلاعاتی درباره عطرهای فوقالعاده نداشتم، زیاد هم برام مهم نبود اما چون بویشو دوست داشتم، تقریبا هر موقعیتی ازش استفاده میکردم. حالا بعد از بیش از ۲۰ سال دیگه ندارمش و چقدر پشیمانم. اما حتی بعد از این همه سال، هنوز میتونم بویشو تو بینیام حس کنم. فوقالعاده کرمی، ادویهای و گرم، با ترکیبی از نوتها که توصیفش با کلمات واقعا سخته! اما… برای همه علاقهمندان به *لِ فو*… سعی کنید *اترا* از *اترو* رو پیدا کنید. میتونم با صداقت بگم احتمالا نزدیکترین عطر به *لِ فو* هست (بجز *لِ فو لایت* که اون هم تولیدش متوقف شده) — من یه مدتی پیش تو *لیبرتی لندن* پیدا کردم. یه بطری قدیمی *پراول* از *آون* هم خریدم که کمی حس *لِ فو* رو میده، ولی نه خیلی نزدیک و نه به اون قدرت و ماندگاری. آخ… فقط امیدوارم این گوهری که نیست و ناب، روزی دوباره بیاد، البته نه با فرمولاسیون کاملا تغییرکرده.
سلام خانمها، «لِ فو دِ ایسی» همیشه عطر موردعلاقهام بوده و هست. هیچ عطر دیگری حتی نزدیکش هم نیست. ایمیلی به خدمات مشتریان ایسی میاکه زدم و پرسیدم آیا قرار است دوباره تولیدش کنند؟ خیلی سریع جواب دادند: «برای آینده نزدیک برنامهای نیست، اما درخواست من رو به بخش بازاریابی ارسال میکنند.» فکر میکنم اگر بیشترمان بهشون ایمیل بزنیم، شاید شانس بازگشتِ «لِ فو دِ ایسی» وجود داشته باشه. هیچ هزینهای نداره، فقط چند دقیقه زمان میبره، اما نتیجه ممکنه خیلی ارزشمند باشه. پس منتظر چی هستید؟ 😊 با بهترینها، اوگوچا
یک بطری تقریباً پر (میتوانم بگویم ۸۵٪ پر) برای فروش دارم. اگر علاقهمندید پیام خصوصی بدهید.
این زیبایی رو داشتم. لطفاً این گوهَر رو دقیقاً مثل قبل برگردونین—البته بدون هیچ تغییر فرمولی—خیلی مچکرم؟
به فررلا: **گلد هارت** جایگزین خوبی است، کمی کرمیتر. برای شبیهتر شدن به **لو فو**، پیشنهاد میکنم با عطر گلمحوری که نوت برگاموت دارد لایهسازی کنید. **اترای اترو** هم جایگزین خوبی است، اما کمی ادویهایتر و کمتر کرمی. من اترا را با برگاموت لایه کردهام؛ فکر میکنم کارامل کرمی هم خوب جور دربیاید، مثل **سانست ریوت** یا هر کپیای از **بیآر۵۴۰**. حتی امتحان میکنم با نمونه بیآر۵۴۰م لایهاش کنم. در کل، هنوز عطری دقیقاً مثل لو فو پیدا نکردهام؛ همه جایگزینها بخشی از آن را ندارند، اما بیشترین استفاده را از گلد هارت دارم—به جز لو فو خودم که حالا فقط برای مناسبتهای خاص نگهاش داشتم. نکته: به نظرم هیچکدام از عطرهای رایدهیشده در بالا شبیه نیستند، فقط **بروکارد** و **هیلده سولانی** را بو نکردهام.
روی پوستم واقعاً بویِ حسی میداد که تماشای آتش بهت منتقل میکنه... اگه این حرف معنی داره. اخیراً خیلی دلم براش تنگ شده، شاید به خاطر زندگی یکنواختِ دوران قرنطینه. کسی میدونه یه داپ (نسخه مشابه) خیلی خوب برای این عطر سراغ داره؟ یا حداقل عطر دیگهای که همینقدر انرژیبخش و آتشین باشه؟
اعتراف کامل: عاشق گشنیز هستم. به مجموعهای درمانی از باث اند بادیز ورکس که شامل برگاموت و گشنیز میشد، وسواس داشتم. همچنین شیشههای ۳۰ میلیلیتری وینتیج عطر «کوریاندر» را شکار میکردم و از شیشهی کوچک مشکی دابر «پالوما پیکاسو»ی مادرم، قطرههایی میدزدیدم. همیشه گشنیز را با خانوادهی عطرهای «شیپر» مرتبط میدانستم و اینطور شناختمش. بعد شیشهای از «لو فو» پیدا کردم. نمیدانستم گشنیز میتواند چنین بویی داشته باشد! مثل اولین بویی که از «گوچی راش» برداشتم، شوکم کرد. وحشی، عجیب، غیرعادی، بهسادگی فوقالعاده. اثری هنری. آغاز ترشیاش بیشازحد بود و شستمش دور. شیشه را کنار گذاشتم. اما تصمیم گرفتم دوباره امتحانش کنم. ترشی شیر ترش اولیه نرم شد و آنچه ظاهر شد، سفری بود به سرزمین خورشید تابان. بخار برنج، چای سبز با مقدار زیادی برگ گشنیز خردشده، آن عطر تلخ و سبز و مرکباتی بیبدیل که مرزش با پوست لیمو ترش بود، و شیر ریختهشده در فنجانی چوبی مقدس. مهمانی چای به میزبانی اندی وارهول. بهسادگی اثری هنری. ارزش تکرار دارد، خیلی جلوتر از زمانش.
زیبا، روشن، میوهای-شیری و گلمانند. هنوز هم هیچچیز شبیهش در بازار نیست، با شیرینی/ترشی فوقالعاده پیشروی شیر که کنار گلهای تقریبا رنگارنگ و زنده قرار گرفته. اولین بار «لِ فو» را در فروشگاه شلوغ سفورا در خیابان شانزلیزه پیدا کردم (من هم یکی از توریستها بودم). آن گویهای کوچک قرمز روی نمایشگر نورپردازیشده میدرخشیدند و بلافاصله مرا به سمت خود کشیدند. اولین اسپری مرا به کودکیام در شرق آسیا برد—بویی داشت دقیقا مثل آن بطریهای کوچک و همهجا حاضر نوشیدنی ماست شیرین (با درپوش فویل قرمز). اولین عطر بود که در بزرگسالی برای خودم خریدم و هر بار که بوی «لِ فو» را استشمام میکنم، واقعا مرا به یک سفر حسی در خاطراتم میبرد.
کاش در سال ۱۹۹۸ با *لِ فو دِ ایسی* آشنا بودم، حتماً سراغش میرفتم. نمیدانم چطور باید توضیح دهم که در سال ۲۰۲۰ چرا اینقدر مجذوبش شدم؛ عطر با حالتی شیری، ادویهای، الکلی، چوبی و گورمان که دلم را برده. واقعاً خیرهکننده است، جلوتر از زمانهاش، قبل از اینکه «نیچ» یا برندهای مستقل باب شوند. نمونهاش را یک دوست به من داده بود. امیدوارم *ایسی میاکه* دوباره آن گلوله قرمز را بازگرداند تا ما که اولین بار از دست دادیم، بیش از ۱٫۲ میلیلیتر برای لذت بردن داشته باشیم.
این عطر روزگاری عطر امضای من بود، از وقتی اولین بار عرضه شد تا وقتی که تولیدش متوقف شد. سالها به دنبال عطر مشابهی گشتم که نزدیک به بوی آن باشد؛ آن ترکیب شیرین کاراملی-مرکباتی-فلفلی، اما هیچوقت چیزی دقیقاً مثلش پیدا نکردم (حتی با خرید «نقشهٔ زمین نسخه ۴»). خسته شده بودم از خرج کردن صدها و هزاران دلار برای عطرهای خاص که جای عشق گمشدهام را بگیرند، بالاخره هفتهٔ پیش رفتم ایبی و یک شیشه بازنشده و گرانقیمت خریدم. بعد از تقریباً بیست سال، صبح امروز دوباره آن را زدم و جادویی بود. همهٔ ظرافتهای بویش هنوز آنجا بود، عشقم بهش هیچ تغییر نکرده. خیلی خوشحالم که دوباره وارد زندگیام شده.
واو! چه بویی! گرم، پیچیده، دلنشین، «تازه». اولین باری که بویش رو حس کردم، یادمه لبخندی بزرگ روی لبام بود. بلافاصله نفهمیدم چی بگم. از اون زمان اینقد بهش علاقهمند شدم که سه تا بطری دیگه از ایبی خریدم! این واقعاً گوهری در مجموعهامه (که بیشتر نیچه). عطر اترو (Etro’s Etra) تا حدی شباهت ژنتیکی داره، اما به هیچ وجه بوی یکسانی نیست. فو (Feu) خیلی غنیتر و عمیقتره... مثلاً نوتهای نارگیل و کارامل تو اترا کاملاً غایبن، اما همچنان جایگزین خوبی با قیمت مناسب برای اصلشه. این روزها هنوز میتونید تو ایبی پیدا کنید، گرچه گرانقیمته، اما با یک یا دو اسپری بیشتر نیاز نیست. چون نمیتونید مایع داخل بطری رو ببینید: یک بطری ۷۵ میلیلیتری پر وزنش ۲۷۵ گرمه.
الان کجا میشه این رو پیدا کرد؟! یادمه نوجوان بودم و اینو اسپری میکردم بدون اینکه بدونم بویش چیه، اما عاشقش بودم. حتی اگر دوستای ۱۳ سالم میگفتن هر وقت میزنی بویش مثل ادراره! بویش تند، جالب، گازی، کمی شیرین و غنی بود. خیلی فرق داشت با عطر *رالف*ِ رالف لورن که همه تو سال ۱۹۹۸ میزدن. دلم براش تنگ شده.
این عطر رو وقتی اولین بار اومد امتحان کردم. اون زمان تو یه فروشگاه آرایشیhealth کار میکردم. یکی از همکارام یه نمونه بهم داد تا تست کنم. اول فکر کردم بوی گوجه فرنگی میده. شاید چون شکل و رنگ شیشهش شبیه گوجه بود. اما بعد این نظرات رو خوندم و یکی گفته بود حس «سوپ سبزیجات» میده. به هر حال، اولین بوییش دلم رو نبرد. اما سریع عادیش کردم و حالا عاشقش هستم! توصیف این عطر سخته. فکر کنم ترکیب ادویهای و گرم و کرمیاشه که منو جذب میکنه. جاذبهی اصلیش اینه که مثل هیچ عطر دیگهای نیست. یه گرمی و خوشمزهای تو یه شیشه. البته که باید تولیدش رو متوقف میکردند. مثل بعضی عطرهای دیگهای که دوست داشتم، مثل جایپور سافیر و گوچی ۳. من عطرهای متفاوت و عجیب رو دوست دارم. این روزها پیشخوانهای عطرفروشی پره از بوی گلوگشنیز، شیرین و کیکمانند و صورتیرنگ. نه که ضد بوی شیرین و صورتی باشم. اما گاهی دوست دارم یه چیز متفاوت تجربه کنم.
عسل شیرین و گرم و جنگلی در شعلههای آغازین. برخی انواع چوب را در تست کور نمیتوان بهتنهایی تشخیص داد، اما ترکیبشان شگفتانگیز است: گرم، تازه و شیرین، همه همزمان. میدانم غیرممکن بهنظر میرسد، اما واقعاً همینطور است. یکی از عجیبترین و زیباترین پایههای چوبی که تا بهحال امتحان کردهام. با گذشت زمان، به عطر شیرینتر و گورمهای با کارامل و عسل بیشتر تبدیل میشود. گلها هم مثل لمس نهایی ظاهر میشوند که انگار بیربطاند، مثل «اینها اینجا چه میکنند؟»، اما همین حال و هوای عطر است. غافلگیرکننده، منحصر بهفرد؛ همه چیزهایی که بهنظر نمیآید با هم جور باشند، در این عطر واقعاً با هم میسازند. تجربهای زیبا، جسورانه و موفق در عطرسازی.
نمیدونم آیا کپی گرفتهام یا این سری محصول خراب شده، اگه واقعاً همینطوریه، قطعاً این عطر یه چیز عجیب/منحصربهفردیه. اولش شوری داره، فلفل سیاه قوی با شیر، کمی هم بوی لاستیکی. بعد از مدتی ملایمتر میشه و قابلپوششتر میشه، کمی شیرینی چوبی با شیر که تو پسزمینه باقی میمونه. واقعاً امیدوارم یه روز بتونم از یه منبع معتبر تستش کنم تا مطمئن باشم اصلیه.
کلا فراموشش کرده بودم تا اینکه اینجا تو نقدها دیدش. سالها پیش خیلی خیلی دوستش داشتم. هر دوِ «لِ او» و «فو دِ ایسی» رو داشتم. خیلی با هم فرق داشتند ولی باز هم یه جفت بودند. نمیدونم چرا این یکی همچنان ادامه پیدا کرد؟!? یاد آن نوتهای شیری، چوبی و شیرینش افتادم... عالی بود! پخشبوی و ماندگاریش فوقالعاده بود. کاش یه مقدارشو نگه میداشتم. اینقدر ظریف و دلنشین بود.
این رو سالها پیش خیلی دوست داشتم، ولی عشق از نگاه اول نبود. شکل شیشهش همیشه منحصربهفرد بوده و هنوز هم هست. اولین بار تو «ال کورته اینگلس» بارسلونا، وقتی تعطیلات بودم، پیدااش کردم؛ پس برایم خاطرات و نوستالژیهای قشنگی داره. تنها عطر نزدیک بهش، «کوییر وتیور برای مردان» ایو روشره، ولی خیلی خیلی مردانهتره.
همانقدر آزاردهنده که فریبنده، همانقدر تنفرانگیز که مسحورکننده—گل رزی که در دل جنگلی تاریک به عنوان قربانی آتش گرفته، و کسی، از تازگی بوی آن به هراس افتاده، تصمیم میگیرد با ریختن نوشیدنی تندی-شیری که در دست دارد، آتش را خاموش کند. نتیجه؟ دودی غیرمحتمل، ترش و گلمانند، شیری و تند که در هوا پخش میشود و افسونی میآفریند که هر قربانی ناخواستهای را در مسیرش به اسارت میگیرد. موجودی واقعاً پیشرو با انرژی عجیب و تاریک، همواره در حال تغییر، موجوار حرکت میکند و مثل والسی به قلبت راه مییابد. زیگی استارداست که در دل رمانی از لاوکرفت، دور آتشهای شبانه مراسم بارانخوانی بیوقفه برگزار میکند. آنقدر عجیب که نتواند زندگی کند، آنقدر نادر که نتواند بمیرد.
وقتی بچه بودم، مادرم مدتی به کلیسا رفتوآمد داشت، و آدمهای کلیسا برای فروش در «بازارهای تعطیلاتی» مرکز خرید محلی، صنایعدستی درست میکردند. مادرم خیلی بیشتر از بقیه به این کار علاقه داشت و تمام سال چیزهای بیمعنی و دستساز میساخت تا در این بازارها برای کلیسا بفروشد. «لو فو دِ ایسی» خیلی یادم میاندازد از بوی مغازههای صنایعدستی. اولش دقیقاً بوی یک قوطی اسپری شلاک است. آن نوع براقی که برای «محافظت» از گلها و پارچهها و اینها استفاده میکنند. بعد بوی چوب بالسا میدهد—همان چوبی که اگر بدانی چه میگویم، برای ساخت ماکتها ازش استفاده میکنند. آن چوب سبک و معطر که در مغازههای صنایعدستی به صورت دستههای نوارچوب میفروشند؟ خیلی بوی همین را میدهد. همچنین بوی موم لیمویی هم دارد—همان نوعی که روی حکاکیهای چوبی و اشیای چوبی میمالند تا برای تماس با غذا بیخطر شوند. و زیر همهی این بوها، چیزی شور و دلچسب هم هست. بوی… یک قوطی سوپ سبزیجات میدهد؟ مثل این که زن عجیبوغریب صنایعدستی در مغازه، دارد پشت اتاق با دستگاه عجیبی سوپ سبزیجات گرم میکند. علاوه بر این، کمی خاکستر تنباکوی خشک هم درش هست… مثل تفالهی پیپ. این طوری تمام میشود: انگار داری یک هواپیمای مدل میسازی و روی تختهی قصابی تازه روغنزده، کنار یک خاکستردان قدیمی سوپ سبزیجات میوری. من عاشق بوی شیر و چوب هستم، و خیلی دوست داشتم این عطر هم بوی همانها را بدهد—اما نیست. بوی ترش، شور و آزاردهندهای دارد.
**Almondbreakfast:** کاملا موافقم! هر دو (عطرها) خامهای و مسحورکنندهاند، سفری تا آستانه دیوانگی شگفتانگیز. **فو** (Feu) وقتی وارد وسواسم شد که یک همکار از کنارم رد شد—قسم میخورم—بویش مرا به حالتی شبیه خمار هیپنوتیزم میبرد، گرسنهی آن بو، آن حس، مشتاقش… غیرقابل توصیف بود و هیچ چیز به پایش نمیرسید… تا وقتی **ژور دِرمِس ابسولو** (Jour d'Hermès Absolu) عرضه شد. در یک دبنهمز در ورسسترشر بودم و فونداسیونم تموم شده بود… کسی در بخش عطرفروشی آن را اسپری کرد… بویش پخش شد و آن حس به سرم زد، آنقدر قوی که قلبم تپش گرفت… همان حسی که وقتی عاشق قدیمیای که هرگز فراموشش نکردی ناگهان ظاهر میشود و همهچیز از قبل بهتر خواهد بود… آزاردهنده، ظالمانه و در عین حال شیداییآور. **ایسی میاکه** باید **فو** را دوباره عرضه کند، مثل اینکه **ایو سنلوران** (YSL) **این لاو اگین** (In Love Again) را با کمپینهای فراوان و اصرار طرفداران برگرداند :D **فو** چه بلایی سر تو میآورد؟
@almondbreakfast موافقم. امروز تو رم، توی یه عطرفروشی بوشو کردم و به نظرم همون ترشی و تندی *ل ژور دِرمِس* رو داره. روی کاغذ تست کردم، نه روی پوستم، و بعد از ۴ ساعت دیگه اونقدر ترش نیست…. نه روی کاغذ بوی شیر میدمه، نه چوب. قیمتش هم ارزون بود، تقریباً ۴۰ یورو برای ۳۰ میلی، و نمیدونم تقلیده یا نه؛ البته جعبهش پلاستیکدار و مهروموم بود….
این. این عالیه! کاش میتونستم توصیفش کنم. فقط میدونم که هیچ چیز بوی دقیقاً همین رو نداره، و این همیشه یه غافلگیری خوشاینده. بیشتر بوی چوب و شیر میده. کمی شبیه «دستمال مرطوب بچه»ست، ولی نمیتونم بگم چرا. میفهمم چرا بعضیها دوستش ندارن—قطعاً یه عطر استاندارد نیست. الان دارم لذت میبرم، ولی فقط پانزده دقیقهست که زدم، باید ببینم چطور تغییر میکنه. خوب، هنوز مطمئن نیستم چی فکر کنم. بعد از ۴، ۵، ۶، ۷ ساعت همچنان بوی «دستمال مرطوب بچه» داشت و به چیز دیگهای تبدیل نشد. بعد فکر کردم شاید اصلاً بوی دستمال مرطوب نیست… بوی پارچهای بود که بچه رویش تف کرده (آره، شیر هم همینه!). خیلی مورد علاقهام نیست، پس دوستش نداشتم—اما قراره دوباره تو هوای گرمتر امتحانش کنم و ببینم بهتر میشه یا نه. همچنان عجیببودنش رو تحسین میکنم!
یکی از دوستانم یک شیشه *«لِ فو دِ ایسی»* به من داد. خوشحالم که دارمش چون پیدا کردنش سخته و قیمتش هم بالاست. هنوز نمیدونم دوستش دارم یا نه، اما مطمئنم یکی از عجیبترین عطرهاییه که تا حالا بوییدم. همه نوتهای ذکرشدهاش آشنا به نظر میرسن، اما نتیجهاش چیزهایه که قبلاً نبوئیدم یا نتوانستم تشخیصش بدهم. *«لِ فو»* واقعاً یوفوی دنیای عطرهای *«دیزاینر»* است. عجیب نیست که زود از تولید خارج شد. درِ قرمز لاستیکیِ شیشهاش هم بینظیره.
تعجبآوره که کسی درباره *«ژور دِرمِس»* حرفی نمیزنه. *ایسی میاکه* = *ژور دِرمِس* (+) *میلک*. اگر هر دو رو دارید، امتحان کنید و بگید آیا همین حس رو دارید؟ — AB —
۱۷ سال پیش عاشقش بودم. همیشه حس میکردم بوی جوانی، جذابیت، تابستان، بوی بستنی یخی و پوست آفتابسوخته میدهد. بزرگتر شدم و دوباره سراغ کوکو رفتم… و آخرین گلوله قرمز رنگم رو تو ایبی فروختم و پول خوبی ازش درآوردم. کمی پشیمانم، ولی دیگه واقعاً به من نمیخورد.
هَدوارد، کاملا موافقم. لطفاً این گوهَر رو دقیقاً به همون شکلِ قبلی برگردون. البته بدون هیچ تغییر یا بازنویسی.
قطع این شاهکار جنایت علیه بشریت است. «فو دِ ایسی» شایستهٔ تمام پنج ستارهٔ راهنمای تورین است. واقعاً دستاورد یک هنرمند نابغه است. شیشهاش گران بود، اما زیباییِ درون و برونش با پول قابل اندازهگیری نیست. خیلی خیلی دوستت دارم.
سالها پیش یه بطری از این عطر رو تو ایبی با قیمت حدود پانزده دلار بردم—یکی از اون شیشههای بزرگ صد میلیلیتری. باور میکنی؟ خودم میگفتم این ایسه میاکه کیه اصلاً؟ ولی جذاب بود که یه عطر از یه برند ژاپنی بخرم. علاوه بر این، از کارهای ژاک کاوالیه هم خیلی خوشم میاد. به هر حال امتحانش کردم، ولی روی پوست خودم کمی عجیب بود، پس وقتی خواهرم پیشم اومده بود، بهش دادم. یه روز اومد خونه و گفتم: «خدای من، چه بوی خوبی میدی! این چیه؟» گفت: «همون عطری که به من دادی.» از اون به بعد دلم میخواست بخوام پسش بگیرم، چون وقتی روی دیگری بو میکرد، فوقالعاده بود. خواهرم دیگه نیست، ولی تازه یه نمونهی کوچولو ازش از یه فروشگاه عطر گرفتم. چه خاطرههایی برمیگردونه. باید یه شیشهاش پیدا کنم. این عطر واقعاً غیرمعموله. بله، شاید کمی مردانه به نظر برسه، ولی نمیتونم دقیق توضیحش بدم. هیچ چیز نیست که منو از زدنش منصرف کنه یا احساس زنانهبودنم رو کم کنه. این یه کلاسیک زیباست و ایسه میاکه، لعنت بهت! چرا تولیدش رو متوقف کردی؟
عطرش خیلی جالب و خیلی زیبا بود. نوعی حس گازی و شیک داشت. غیرمعمول و ظریف. متأسفم که این برند رو به سمت اون عطرهای آبکی و سردردآور برد.
شانس آوردم که یک نمونه از این عطر رو از طریق یک دوست مهربون در تبادل عطرها دریافت کنم. و شاید حتی خوششانستر بودم که عاشقش نشدم. روی پوست من، این عطر خیلی تاریکتر و پیچیدهتر از چیزی بود که توصیف شده بود. آغازش بسیار الکلی و در واقع طوفانزا و ناخوشایند بود. این حالت سریع فروکش کرد، اما حتی بعد از اون هم بیشتر بوی مغزهای برشته داد تا شیرین و شیری. بویش مثل مغزهای برشته و چوب صندل کرمی بود، اما کاملاً بدون شیرینی. حتی میتوانم بگم یه حس چوبی و ضدعفونیکننده هم داشت. این عطر واقعاً منحصر به فرده و میتوانم تصور کنم برای شخص مناسب کاملاً بینقص باشه. سطح پیچیدگی و ظرافتش تقریباً شگفتانگیزه. این یه عطر طراحی شده توسط برندهای معروفه؟
شیر فوقواقعگرا. بیشتر شبیه *لِ لِ دِ ایسی*!
این بیشتر critique نیست، بلکه سرودی است برای *لِ فو دِ ایسی*. بدون شک عطر موردعلاقهٔ تمام عمرم است. اولین بار اواخر دههٔ ۹۰ همسر سابقم آن را به عنوان هدیهٔ تولد به من داد. غیر از بچههایم، بیشک بهترین خاطرهٔ آن ازدواج همین عطر بود. و مثل آن ازدواج، *لِ فو* هم زود از این دنیا رفت. من نظرات منفی را درک میکنم، اما نوتهای گرم، خاکی، عرقآلود، دودی و حتی شبیه شیر مادر یا بوی قاعدگیاش به طرز غیرقابل توصیف بخشی از جذابیتش است! هیچ وقت به اندازهٔ وقتی *لِ فو* میزدم، برای عطرم تعریف نشنیدم. این عطر احساس شادی، آرامش *و* جذابیت به من میدهد. نامه به ایسی میاکه نوشتهام و التماس کردهام که آن را دوباره تولید کنند. شیشهٔ گرانقیمتی را که سالها پیش در ایبی پیدا کردهام مثل گنجینه نگه داشتهام. پولم را با *سنتمچر*ها هدر دادهام در امید معجزه. و مثل اینکه امیدوارانه قرار بگذارم، عطرهایی را که دیگر هواداران *لِ فو* معرفی میکنند، کورکورانه میخرم. اما در دلم *لِ فو* همیشه عطر امضای من خواهد ماند—مثل اولین عشقم، حتی اگر فقط در خاطراتم زنده بماند.
شش سال پیش یه بطری ۳۰ میلیلیتری از این عطر داشتم، اما اصلاً نتونستم بگذرم از بوی مردانهاش—همهاون راشههای ماهوگنی و چوبهای دیگه و فلفلها—برام خیلی سنگین بود! میفهمم که تحلیلش کنیم و از هر بوی جداگانهش لذت ببریم، اما آخرش مهم اینه که واقعاً بوی چی میده و آیا دوست داری اون بو رو داشته باشی. من که نمیخواستم بوی نان کپکزده یا زیرزمین مرطوب بدم... این عطر مال من نبود...
بله، مطمئن نبودم که اون زمان امتحانش کرده باشم. چند نمونه کارخانهای تهیه کردم تا ببینم. حالا یادم اومد. اون موقع ازش متنفر بودم. هنوزم متنفرم، اما حالا این بوی خاص تو ذهنم مونده. بوی خیلی متمایزی داره و احترام میذارم اگر کسی دیگه این عطر رو دوست داشته باشه. ترجیح میدم نمونههای باقیموندم رو به کسایی که دوستش دارن بدهم تا اینکه نگهشون دارم یا بفروشم.
در پایین یک کشو، یک شیشه کوچک پیدا کردم که چند سال پیش به من داده بودند. کاملاً فراموش کرده بودم که چنین چیزی دارم و دیشب دوباره آن را امتحان کردم. بلافاصله متوجه شدم که یک بار قبلاً آن را تست کردهام—رایحهای مثل این را نمیشود به این راحتی فراموش کرد. تمام نکاتی که دیگر بررسیکنندگان به آن اشاره کرده بودند، برای من هم صدق میکرد. حتی «استفراغ نوزاد» که اولین نوت در اولین بوییدنش است. خب که فقط چند ثانیه طول میکشد. بعد، گردبادی از تجربهها شما را در یک مسابقه سرعت بالا میبرد: فولاد سرد، دود روی ساحل، هوای شور، شیر (بیشتر شبیه شیر مادر تا آن شیرهایی که در سوپرمارکت میخرید)، شیرینبیان اما همچنین نعناع آدامسی، آن رایحهای که در داروخانههای قدیمی میتوانستید پیدا کنید—منظورم آن داروخانههای قدیم است که نه فقط دارو، بلکه شکلات و عطر هم میفروختند، علاوه بر دستورهای دستی که در یک کابینت کوچک پشت مغازه تهیه میشد. فکر میکنم تصاویر کودکی از شیر و حس چیزهایی که مدتها پیش رفتهاند میآید، مثل آن آبنباتهای سفید پودری نعناعی که بچهها دهها تا از آنها میخوردند. واقعاً یک شاهکار از نظر اصالت و پیچیدگی، یک تجربه افراطی واقعی که قطعاً از آن نفرت ندارم، اما مطمئن نیستم دوست داشته باشم آن را بپوشم. **یک شاهکار بینظیر علمی-تخیلی.**
گوهری است. عطر خالص پاییز، با تمام راز و جذابیت این فصل. برای من بوی برگهای خشک و تنباکوی گرانقیمت پیپ است، اما بااینحال بینهایت فریبنده و زنانه. یکی از محبوبترین عطرهای همیشگیام؛ هر وقت آهنگ *«بلک نامبر وان»* از *«تایپ او نگاتیو»* را میشنوم، یاد همین عطر میافتم :)
شیاهکاریست، اعتیادآور مثل یک ماده مخدر، احساسات پنهان عمیق را لمس میکند. هماهنگی تمام نتها. عطر آرامش و شادی پس از روزهای سخت، اسپای روحتان. جادوی خالص.
این عطر محبوبترین عطر عمرمه! دیگه هیچوقت عطر به این پیچیدگی، تحریکآمیز و زیبا پیدا نخواهم کرد.
**آتش** – عطر محبوب مطلق من. سالها به دنبال عطر خاصی از کودکیام گشتم (و هرگز پیداش نکردم)، اما وقتی این را پیدا کردم، دیگر جستجو را رها کردم، چون دیگر مهم نبود. هم لوسیونش را دارم و هم نمونههایی از ادکلن آن، و باید بگویم که تا قبل از این، هیچ ارتباطی بین نام «آتش» و چیزی غیر از طراحی شیشهاش نمیدیدم. اما وقتی لوسیون را میزنم، بوی ملایم ولی فراگیرِ خاکسترِ آتشی که دارد خاموش میشود را استشمام میکنم و بالاخره متوجه شدم! با اسپری نمونهها، بعضی روزها بیشتر گل سوسنِ تند و چوبی را در قلب عطر حس میکنم، و روزهای دیگر بوی چوبِ گلدار و شیریاش بیشتر به مشام میرسد، و خاکستر کمتر به مشامم میآید. اگرچه بعضی نوتها روزبهروز متفاوتتر جلوه میکنند، اما خشکشدنِ عطر همیشه یکی است و باعث میشود احساس شادی و آرامش کنم. این عطر را روزهایی میزنم که کارِ دلخواهم نیست و نیاز به تشویق دارم. در آغاز، تندیاش انگیزهام میدهد تا حرکت کنم، و وقتی به خشکشدن میرسد، خوشحال و مغرورم که آن کارِ ناخوشایند را انجام دادهام. اگر میتوانستم، آن را به عنوان امضای واقعیام انتخاب میکردم—اگر فقط میتوانستم یک شیشه (یا شش تا!) بخرم!
وقتی به ایسی میاکه فکر میکنم، یاد آن عطرهای تیز و آزاردهندهٔ مبتنی بر کالون میافتم که در فروشگاههای زنجیرهای پیدا میشوند. پس وقتی دوستی نمونهای از این عطر برایم فرستاد، کمی تعجب کردم که چرا فکر کرده بود من علاقهمند به بوییدنش باشم. این عطر هیچ شباهتی به عطرهایی که میاکه امروزه عرضه میکند، ندارد. اگرچه شخصاً بوی آن را—به خودی خود—دوست ندارم، اما ترکیبی درخشان است؛ با بیشترین مقدار صندل چوبی که تا به حال در یک محصول تجاری بو کردهام. عطر با گلابِ پوست پرتقالی شروع میشود که با اکورد گیاهی عجیبی آمیخته شده. زیر آن، صندل چوبی غنی و شیریرنگ و سدر نهفته است. ترکیب این نوتهای اصلی همزمان هم آزاردهنده است و هم به طرز عجیبی کامل. تعادل دقیقی برقرار کرده—و این تعادل در تمام مدت ماندگاری عطر حفظ میشود. اما وقتی باز شدن میوهای/گلی عطرfinally محو میشود، آنچه باقی میماند چوب شیریرنگی است با ردپای اندکی از آغاز عطر که یادآور آن باشد. ماندگاریاش هم بسیار طولانی است. اگرچه شخصاً برای من مناسب نیست (چیزهایی در ترکیب میوه و شیرِ بخش ابتدایی هست که یادآور «ورای بلوند» است و کمی حالت تهوعآور دارد)، اما این عطر اصالتِ دیوانهواری دارد که پس از رسیدن به بوی پایه، حس راحتی کامل میدهد. «لو فو دِ ایسی» آنقدر منحصر به فرد و بینقص ساخته شده که نمیتوانم فکر نکنم چه اشتباهی در برند پیش آمده که این را کنار گذاشته و آن مواد شیشهپاککنِ هولناکی را حفظ کرده که امروزه دیوارهٔ عطرفروشیهای ارزانقیمت را تسخیر کرده است. اگر عطرهای میوهای، گلدار و کرمی سلیقهٔ شماست، این یکی از بهترینهایی است که در این سبک بو کردهام.
این عطر رو خیلی زود بعد از عرضهاش خریدم. بویش (و هنوزم هست) منحصر بهفردترین و غیرمعمولیترین عطره. برای همه نیست. توی شروع، فلفل (توی نوتها نبود، احتمالاً بوی زیره بوده) و شیر حس میکردم. اسمش معنیش «آتش»ه و واقعاً بویی شبیه آتش داشت. ترکیب خوبی داشت، از جنس مواد باکیفیت.
خوشحالم که بالاخره یه عطر نادر، تولیدش متوقف شده و بیدلیل گرانقیمت نیست که من عاشقش بشم و مجبور باشم همه پولایی که ندارم رو خالی کنم تا بگیرمش! براساس نقدهای فوقالعاده و البته نوت شیرش که دوست دارم، مجبور شدم امتحانش کنم. از اولین اسپری روی پوستم، بوی چوب گایاک آغشته به شیر میده، هیچ اثری از کارامل یا وانیل نمیبینم، و فقط کمی ردی از یاس و گل سرخ در خشکشدن عطر حس میشه. در واقع باید بگم که خشکشدن عطر احتمالاً بخشیست که بیشترین لذت رو برام داره و بله، قطعاً یادم میاندازه از «پوور پیکان»، که اونم دارم. این بوی سوخته و دودآلود مثل ذغال گداخته اصلاً بوی خوبی برام نداره، شاید من چیزی رو از دست میدم یا پوستم با این عطر سازگار نیست. به هر حال خوشحالم که از نمونهام استفاده میکنم و دعوای بقیه بر سر شیشههای کمیاب رو به عاشقانش واگذار میکنم :) در کل، بوی چوب سوخته همراه با نوت عجیب شیر برام نیست، و تنها زمانی که بوی چوب سوخته ناپدید میشه، آخر کاره که تبدیل میشه به یه بوی فلفلی سبک، شیرین و گلسرخی ملایم— دقیقاً مثل یه عطر دیگهای که دارم.
«عزیزم»
"چقدر زیبا توصیفش کردی که تقریباً دوباره میتونم بویشو حس کنم! :-D"
چرا خوبان زود میمیرند؟ *لُ فو دِ ایسی* یکی از جالبترین و دشوارترین عطرهایی است که تا به حال با آن روبرو شدهام—آنقدر که نمیتوانم با نمونههای ۰٫۰۰۴ اونسی که پیدا کردهام به خوبیاش پی ببرم. عجیب بودن *فو* در لحظهای که روی مچ دستت میپاشی و درخشان میشود، شکوهی الکلی دارد: مثل رام، یا شاید تکیلای کمی زننده و کمی گلرنگ، آنقدر کنجکاوانم کرد که مرتب بو میکشیدم. با شروع خشک شدن، بوی زیره و لاکتونها به مشامم میرسد. مجبور شدم در فهرست یادداشتها معنای «برگ زیره» را جستجو کنم که نوشته بود بوی آن «ادویهای چوبی-صمغی، با زمینهای گلمانند» است. بله، بوی گل را میشنوم، بوی زیرزمین مرطوب و خیس گلِ سفالگر تازه روی چرخ. اما بوی *فو* همچنین شبیه غنا و کمی ترشیِ درست و زیبای زعفران است—ادویهای با دو رنگ، طلایی تیره و قرمز تیره، توصیف کاملی برای *لُ فو دِ ایسی*. این عطر شکوهمند است. قرار است مدتی با دقت بسیار ایبِی را زیر نظر بگیرم. یادداشت اضافی: یک هفته است که *لُ فو* میزنم و ماندگاری فوقالعادهای روی پوستم دارد. وقتی حرکت میکنم، نسیمی نرم از آن به مشامم میرسد و دوباره حیرتزده میشوم از این عطر شگفتانگیز و انسانی.
عجیب و غیرمعموله. با هر چیزی که تا حالا خوردم فرقه. قبلاً نوعیاش رو میخریدم که تو یه توپ پلاستیکی بود.
به عنوان یک معتاد به عطر، یادم هست همین که این عطر در سال ۱۹۹۹ عرضه شد، بلافاصله آن را خریدم. عاشقش شدم! **حتماً** برای همه مناسب نیست. اما اگر مثل من عاشق عطرهای منحصر به فرد باشید و دوست نداشته باشید مثل هر آدم معمولی در مرکز خرید بو بدهید، این عطر شما را راضی میکند. دیگر هرگز بویی مثلش ندیدم. لطفاً این گوهری نادر را دوباره برگردانید!
به همهی علاقهمندان «لُ فو» — پیشنهاد میکنم «پُووْوْوْو پیکان» از لارتیزان پارفومور را امتحان کنید. کپی دقیقی نیست، اما خیلی خیلی نزدیک به آن است. حس کردم عشق گمشدهام برگشته… :)
دوست دارم دوباره بوی این را احساس کنم، اما نمیروم دنبالش بگردم و ۳۰۰ دلار بابتش پرداخت کنم! یادش به خوبی دارم؛ عطر عجیب ولی بسیار جالبی بود، واقعاً منحصر بهفرد. تعجب میکنم که کسی آن را با آمور نکتورن مقایسه میکند. فکر میکنم آن یکی را روی کاغذ بو کرده بودم و تحت تأثیر قرار نگرفتم، البته آن وقت در ابر عطرهای مختلف غرق بودم. یادم هست اولین بار که عرضه شد، دانشگاه بودم و کمی حالم بد شد. آن زمان نمیدانستم شیرینهٔ شیر هم دارد، اما حالا میفهمم؛ چون بوی شیر مرا حالت تهوع میدهد. این عطر شیرین است اما فقط شیر نیست و همین! خیلی پیچیده است و با این حال بویش کاملاً منسجم است. عطرهایی مثل این راهشان را روی پوست پیدا میکنند و انگار میدانند چه کار میکنند. از این نظر خیلی با عطرهای امروزی فرق دارد که روی پوست مینشینند و انگار منتظر دستور کاربر هستند: بله، حالا به چپ برو، بعد به راست، حالا گرمتر شو، کمتر ادویهای… بیشک عذرخواهی نمیکند، اما پوشیدنش هم سخت نیست. آغازش با فلفل چوبی و رازیانه واقعاً خاص است. آن چوبهای دهه ۹۰ را دوست دارم! هیچ ربطی به خشکشدنهای پلاستیکی و فاسد امروزی ندارد. خشکشدن این عطر بسیار جالب است، اما کل ترکیبش با وجود لیست بلند نوتها، یک سمفونی کامل است. ماندگاریاش هم خیلی خوب بود. مطمئن نیستم ذائقههای زیادی را راضی کند. راجع به یک عطر قدیمی گمشده حرف زدن آسان است، اما وقتی دنبال عطری میگردی که همه را راضی کند، داستان فرقی است. حس میکنم بسیاری از بینیهای امروزی آن را تند یا به اندازه کافی آدامسی یا به اندازه کافی مواد شویندهای نمیدانند. آها، بله، وانیل هم که البته. این همان وانیلی است که من در نوتهای پایهاش مینامم؛ خامهای و خوشمزه. وانیلینهای توری و پفی مارشمالوهای امروزی را فراموش کنید.
اولین بار که امتحانش کردم، حین آموزشها در اکتبر ۱۹۹۹ تقریباً استفراغ کردم—در آخرین ثانیه دویدم توالت تا دهنم رو آب بکشم! ترکیبی دهشتناک از شیر، فلفل و ویبویت خشک… تلاشهای بعدی هم تقریباً بهتر از این نبود. به هر حال، هر ایدهای پشت این عطر بوده—۱۰۰٪ فراموشنشدنیه! :-D و هر بار که اون صبح آفتابی و تقریباً بینقص دانشگاه رو به یاد میآرم، لبخندی بزرگ و بزرگ روی لبام مینشینه. ;)
از ایبی یک بطری ۵۰ میلیلیتری و ژل دوش ۱۰۰ میلیلیتری به قیمت ۳۷ پوند خریدم. چه شانسِ خوبی! قطعاً unlike هیچ عطر دیگری نیست که دارم. روی پوستم نوت شیر پررنگه، هیچ گلِی حس نمیکنم، کمی فلفلی و چوبی هم داره. هنوز نظر نهاییام رو دربارش نگرفتم، چون تازه امروز رسید. دوستش دارم، اما فکر میکردم «تیرهتر» از این باشه.
از ایبی یک بطری ۵۰ میلیلیتری و ژل دوش ۱۰۰ میلیلیتری به قیمت ۳۷ پوند خریدم. چه شانس بزرگی! قطعاً با هیچ عطر دیگری که دارم فرق میکنه. روی پوستم بیشتر بوی شیر غالبه، هیچ گلابی حس نمیکنم، کمی فلفلی و چوبی هم داره. هنوز نظر نهاییام رو دربارش نگرفتم، چون امروزه تحویل گرفتمش. دوستش دارم ولی فکر میکردم کمی «تیرهتر» باشه.
ووووووو — بالاخره کرم بدن و دئودورانت رو پیدا کردم که فروش داشت! خیلی وقت بود دارم میگشتمش، از هر قطرهاش لذت میبرم!
عطر شگفتانگیز و غیرمعمولی. آن را اثری عطرین و هنری میدیدم—آتش مهارشده، ادویهدار به شکلی کاملا عجیب و جذاب. نه گیاهی، نه شیرین؛ حالا فکر میکنم شاید نوت شیر بود که این ترکیب را اینقدر مسحورکننده کرده بود. روی پوستم عالی بو میداد و حتی وقتی با عطرهای دیگر لایه میشد هم فوقالعاده بود. فقط خیلی خیلی دلم برای این عطر تنگ شده… نتوانستم هیچ عطری حتی نزدیک به این زیبایی پیدا کنم، یا هیچ عطر دیگری از ایسی میاکه که اینقدر دوست داشته باشم. ماندگاریاش عالی بود و پخشبوی خوبی داشت.
عطر *لِ فو دِ ایسی* روی من بوی فوقالعادهای میده! تا حالا هیچ عطر دیگری رو اینقدر دوست نداشتم. علاوه بر این، هیچ وقت اینقدر از غریبهها برای عطرم تعریف نشنیدم—آدمهایی که اصلاً نمیشناسم تو خیابان نزدیکم میان و میپرسن این عطر چیست. (با توجه به اینکه تو کشوری زندگی میکنم که مردم خجالتی و محجوباند و تعریف کردن از عطر کسی خیلی نادره.) روی پوست من بوی شیر گرم مخلوط با پرتقال، ادویهها (مخصوصاً گشنیز) و گل سرخ قندی میده. بعد از چند ساعت هم بوی کهربا و چوب حس میشه، اما همچنان آن حس شیری و کرمی عطر باقی میمونه. این عطر برای ماههای گرمتر (یا حداقل نسبتاً گرم) به اندازه کافی تازهست، اما برای زمستان هم به اندازه کافی گرم و عمیق. هیچ عطر دیگری شبیهش نیست—برای من خیلی پیچیده و غیرمعمولیست. (باور کنید، دوست دارم چیزی مشابه پیدا کنم تا مجبور نباشم اینقدر در مصرفش صرفهجویی کنم!) بعضیها میگن این عطر مردانهست. من مخالفم. فکر میکنم کاملا یونیسکسه و بیشتر به سمت زنانه متمایل. تنها نقطه ضعف *لِ فو دِ ایسی* شکل شیشهاشه. البته طراحیاش رو زشت نمیدونم—غیرمعمولی و حاشیهساز، اما نه زشت—ولی کاملاً غیرممکنه که بفهمم چقدر از عطر باقی مونده. اگر نزدیک به اتمام باشه؟ فکر کردن بهش ترسناکه. ماندگاریش خیلی خوبه و پخشبوییش سنگینه.
«لِ فو» ترکیبی خیرهکننده از ژانرهای مختلف عطر است. ادویهای، گلدار و شیری است، اما در عین حال یادآور موسکهای نرم و پوستمانند هم هست. نوتهای گلدار بسیار ملایماند، نه قوی و نه طاغی. بیشتر بافت ابریشمین و ظریف گل سرخ و تازگی مومی سوسن را حس میکنم. عنصری هم در آن وجود دارد که بوی مخمری و گرم دارد، شاید ساندلوود و گایاک، علاوه بر نوت شیر معروف این عطر. ترکیببندیاش از نظر فنی حیرتانگیز است. اتفاقات زیادی در این عطر میافتد، اما تعادل فوقالعاده ظریفی حفظ میکند و هرگز به سمت هیچ دستهای بیش از حد متمایل نمیشود، بلکه همواره با جهت مخالف تعادل پیدا میکند. زیره سبز ویژگیهای ملایم ادویهای گل سرخ و سوسن را برمیانگیزد، در حالی که چوب گایاک کیفیت دلچسبی به نوتهای شیری میبخشد. به ندرت چنین فکری به سرم میزند، اما این عطر در یک لوسیون قطعاً خیرهکننده میشد، چون تفسیری رویایی از پوستی کرمی و شیری ارائه میدهد. دوست دارم که «لِ فو» از نظر فکری تحریککننده است و پیوسته با لایههای جدیدی از پیچیدگی و ظرافت پاداشتان میدهد. پویا، غیرمعمول، شگفتانگیز و دلنشین است. سالها از زمان خود جلوتر بود و احتمالاً وقتی معرفی شد، درک نشد. اما آیا این موضوع درباره اکثر آثار هنری خوب صادق نیست؟
امروز آخرین قطرهٔ عطرم رو استفاده کردم! خیلی ناراحتم. آخرین شیشهٔ *ل فو لایت* رو باز کردم...
بار دیگر، فراگنتیکا مرا به سفری غیرمنتظره برده. سالهای ۱۹۹۸–۱۹۹۹ در لندن درس میخواندم و همیشه سر میزدم به یک فروشگاه زنجیرهای نزد ایستگاه متروی نزدیک دانشگاهم، فقط برای اینکه کمی از این عطر را روی خودم اسپری کنم. شیفتهی شیشهی نارنجی–قرمز خیرهکنندهاش و عطر خوشمزه، ادویهٔدار و غیرمعمولش بودم. به عنوان یک دانشجوی آمریکایی در لندن، توان خریدش را نداشتم، اما آنقدر با سبک و زندگیام در آن زمان جور بود. چند تا لباس داشتم که تقلیدی بودند از میکروچینهای میاکه. برای اولین بار سوشی امتحان کردم چون در پرت آ مانژه میفروختند. در مال ژاپنی، توانستم اشتیاق کودکیام به سانریو را ارضا کنم، چون در آن زمان هلو کیتی در آمریکا همهجا نبود. هنوز برای ما بچههای دههٔ ۸۰ خاص و نوستالژیک بود. خلاصه، وقتی به آمریکا برگشتم و کمی پول پسانداز کرده بودم، رفتم این عطر را از فروشگاه محلیمان در سنت لوئیس بخرم، اما البته نداشتند. نمیدانستم عطر نیشی است، وگرنه حتماً در لندن راهی برای تهیهاش پیدا میکردم. سراغ «هیپنوتیک پوازن» تازهوارد رفتم. البته جایگزین خوبی نیست، اما حس کرمی، ادویهٔدار و شیرین مشابهی دارد. این عطر را به خاطر آوردم اما نامش یادم نبود، فکر میکردم از ایسی میاکه باشد، پس صفحهاش را اینجا در فراگنتیکا جستجو کردم و بلافاصله عکس شیشهی نارنجی–قرمز زیبایش را شناختم. هم شیشه و هم عطر برایم تداعیگر آتش هستند. دوست دارم حالا یک شیشهاش را داشته باشم. مطمئن نیستم بتوانم پیدا کنم، اما داشتنش چیز دلنشینی خواهد بود.
من هم دلتنگش هستم. منحصر به فرد و خیلی جذاب بود.
عالی؛ تا اینجا /۱ ساعت/ بیشتر بوی سنبل طلایی و چوب گایاک به مشام میرسد؛ کسی میتواند بگوید وزن یک شیشه خالی ۷۵ میلیلیتری «له فو» چقدر است؟
در حال حاضر دارم این عطر رو تست میکنم، همین الان. فلفلی، ترش و کمی میوهای. مثل بقیهی کسایی که بررسیش کردند گفتن، تصویر آتش رو تداعی میکنه. قطعاً بینظیره.
عشق، عشق، عشق
این یکی از عطرهای موردعلاقهام حدود ده سال پیش بود. خیلی منحصر بهفرد بود و فکر نمیکنم تا حالا چیزی شبیهش پیدا کرده باشم. یادم میآید طعمی فلفلی داشت، پرتقال کاراملیزه شده و ادویه. امیدوارم دوباره تولیدش کنند!
شگفتانگیز و فراموشنشدنی
این رو خیلی دوست دارم و اگر نبود که دیگه تولیدش نمیکنند (چرااا؟؟؟) خیلی بیشتر میپوشیدمش (و احتمالا تمومش میکردم)، ولی بویش آنقدر باعث عطسهشدن شوهرم میشه که انگار داره انفجار میکنه! و بعد میپرسه این چه ریهقاپی بوییه که زدی؟! حالا فقط وقتی نیست میتونم بزنمش.
این عطر بوی خوبی داشت. حداقل ده سال بود که ندیدهبودمش. وقتی بچههایم کوچیک بودند، ازش استفاده میکردم. دلم براش تنگ شده. تقریباً فراموشش کردهبودم. یادم میآید شیرین و شیری بود و عطر خشکِ خوبی با کهربا داشت. اما چیزی تند هم تو اون شیرینی شیری مخلوط شده بود. مثل شیر عسل با کمی هل یا چیزی شبیه به این. شیر داغ و لذیذ و دلچسب! هیچ چیز مشابهش توی بازار نیست. عطر جدیدش بوی تورب دارد، اصلاً دوست ندارم. فقط یک بار ازش استفاده کردم. انتظار زیادی داشتم.
این عطر چه شباهتی داره؟ پیشنهاد دیگری دارید؟
چه بگم؟ تازه با این عطر فوقالعاده آشنا شدم و عاشقش شدهام. باور کنید که تولیدش متوقف شده و تقریباً اشکم درمیآید. «لِ فو» روی پوستم خیلی زیباست؛ گرم، حساس، صمیمی و آنقدر پیچیده و جذاب که انگار زنده است و با شیمی بدنات تغییر میکنه و رشد میکنه. عطریه که واقعاً احساساتم رو برانگیخته میکنه. جادوییست. افسوس که دیگه نیست! فکر کنم پولش رو بدهم و یکی از آخرین شیشههای نادرش رو از ایبی بخرم. اینقدر دوستش دارم.
«آتشِ ایسِی میاکه» «... بیا دیزنیلند بریم، نه؟» «آره، عزیزم!» «... آآآآآه، دلم میخواد سوار آن ترن هوایی بشم!» «... منم همینطور!» (و با خوشحالی میدوند و میدوند، سوار میشوند و فریاد میکشند: فـــریــــــــــــــــــاد!!! آآآآآآآآآآآآآآآآ...) اینهمان «آتش» است. اگر رنگ بود، سفید بود. اگر روز بود، یکشنبه بود. اگر غذا بود، ماست بود. اگر بیان بود، لبخند بود. ماندگاریاش بهاندازهِ شادیات بعد از سوارشدن به ترن هوایی است. پخشبوییش بهاندازهِ درخشش لبخندت زنده است. همهچیز دربارهات است، همهچیز دربارهِ شعلهای است که در تو میسوزد. —آقای بادام—
سنت پاتریک، ممنون بابت این اطلاعات (مدتها پیش براشون نوشتم اما هیچ جوابی نگرفتم). خب، این حس قویای از تنفر نسبت به این برند به من میده و همچنان تمام محصولاتشون رو نادیده خواهم گرفت. شاید بتونن دستور پخت «لِ فو» رو به برندی با شخصیتتر بفروشن تا دوباره اون رو برگردونن. فکرش رو بکن ایام.
این یکی از غیرمعمولترین عطرهاییه که تا حالا زدم. قوی، آره، ولی خیلی باحاله. ایسی میای، لطفاً دوباره تولیدش کن. میشه؟
ایسِی میاکه صفحهای زیبا درباره عطرهایی که میسازند دارد. از طریق همین صفحه به آنها نوشتم و پرسیدم آیا امکان دارد این شگفتی (لو فو دِ ایسِی) دوباره به بازار برگردد؟ امروزه پاسخ بسیار مهربانی از آنها گرفتم که بهطور خلاصه میگفت: نه! متأسفم خانمها. این زیبایی برای همیشه رفته. خیلی دلتنگش خواهیم بود.
وقتی این عطر اومد، من یکی داشتم، اما به خاطر «لُ دِ ایسی» (l'Eau d'Issey) کنارش گذاشتم. سالها بود یادم رفته بود، تا امروز که نمونهای از «هانا مورِ باترفلای» (Hanae Mori Butterfly) امتحان کردم. البته اولش بوی توت میده، اما وقتی خشک میشه، یاد «فو» (Feu) میاندازه. کاش هنوز کمی ازش داشتم تا مقایسه کنم. حالا «لُ دِ ایسی» برام خیلی تیز شده، فکر کنم بیشتر از «فو» لذت میبرم.
لطفاً میاکه، میشه برگردونیش؟!!!)))
اینو یازده سال پیش به عنوان هدیه گرفتم. اما بوی شیر ترش میداد. من بوی شیرین دوست دارم، بنابراین این رو دوست نداشتم.
**آتش ایسی** مثل بوی نارگیل تازهای که تازه نصف شده، مخلوط با دانههای گشنیز خردشده: گیاهی، چوبی، شیری و کمی شیرین. وقتی روی پوست جا بیفتد، **آتش** شیریتر و گیاهیتر میشود. به نظر من، نوتهای گیاهی زیادی دارد که پیوسته تغییر میکنند: از دانههای گشنیز تا تنباکو تا آبنبات شیرینبیان. این عطرهای گیاهی روی بستر چوبی، شیری و گلمانند شناورند. بعدتر، عطرهای گیاهی محو میشوند و پوست را مثل شیرینی چوبی، شیری و شیرینبیانمانند باقی میگذارند. **آتش ایسی** سالها قبل از زمانش خلق شده؛ عطر جالبی است، یونیسکس، چندلایه، با بوی گیاهی و چوبی. یک نمونه کوچک بگیرید… ارزش امتحان کردن را دارد. عطر کمیابی است… پس عاشقش نشوید! برای کسی که بین **آتش** و **آتش لایت** شک دارد، میگویم: **آتش** بیشتر عطر گیاهی شیری دارد و **آتش لایت** ادویههای دسر مانند، خامهای. **آتش لایت** گرمتر، غنیتر، شیرینتر و خامهایتر است، با نوتهای گل (رز) و وانیل بیشتر—یک عطر گورمند شرقی. هر دو پخشبوی و ماندگاری خوبی دارند. تمام روز روی پوستم میمانند. ｡◕‿◕｡
در اواخر دهه ۹۰، «ل فو دِ ایسی» (Le Feu d'Issey) را استفاده میکردم قبل از اینکه تولیدش متوقف بشه، و از اون زمان بویش رو نشنیدم. امروزه یه نمونه از «گوچی گیلتی اینتنس» (Gucci Guilty Intense) از سفورا گرفتم، و چیزی تو این عطر مدام خاطرات «ل فو دِ ایسی» رو برام زنده میکنه. نمیدونم آیا یه نوت خاص مشترک دارن (مثل فلفل؟) یا چیه، ولی فکر میکنم باید یه شیشه از عطر گوچی سفارش بدم.
این عطر رو خیلی دوست دارم. از وقتی چند سال پیش تمومش کردم، هر از گاهی تو وب میگردم و دنبال خبری ازش میگشتم… با این امید که ایسی میاکه تصمیم گرفته باشه دوباره تولیدش کنه. میدونم تو آمازون و ایبی هم هست، اما قیمتش حتی برای کسی که اینقدر عاشق این عطره، کمی گرانه. خیلی جستجو کردم تا عطر جایگزینی پیدا کنم، ولی متأسفانه هیچ نتیجهای نگرفتم. از وقتی سالها پیش شروع کردم به زدنش، تنها عطر من بوده. همیشه پر از تعریف و تمجید میشدم. حتی غریبهها تو خیابان یا کافه منو متوقف میکردند. دوست داشتم که کمی حاشیهای و جراتآمیز بود. با حال و هوای من، شخصیت من جور بود، روی پوستم با بوی خودم خیلی خوب ترکیب میشد، هر فصل سال. و کمی مردانه بود، که من دوست داشتم، چون خودم خیلی زنانهام. احساس میکردم این عطر زنانهگیام رو حتی بیشتر نشان میده، چون غنی و قدرتمند بود. هنوز امیدوارم صدای طرفدارهای «لو فو» شنیده بشه و دوباره ما که عاشق این عطر منحصر به فردیم، راضی بشیم!
هنوز آن ۵۰ میلیلیترم رو دارم :) نمیفروشم! فقط شاید چهار بار اسپریش کردم و اینو مادرم سال ۲۰۰۱ وقتی دانشجو هنر بودم به من هدیه داد. خدا رو شکر که هدرش ندادم!!!
«شعله»، آن گلوله کوچک آتش، از زمان عرضهاش در اواخر دهه نود همیشه عطر محبوب من بوده—تنها عطری که واقعاً میتوانم آن را «امضای خودم» بنامم، چون حسش دقیقاً مثل «من» است، مثل پوست دومم. همین عطر هم باعث شد چند ماه پیش، وقتی داشتیمش پیدا میکردم، به این انجمن برسم. کمی قبل از اینکه تولیدش متوقف شود، چند بطری همراه با لوسیون و ژل دوشش ذخیره کرده بودم که سالها دوام آورد. و اخیراً هم خوششانسی آوردم و تقریباً یک بطری ۷۵ میلیلیتری نو پیدا کردم. حتی نمیدانستم اینقدر مورد تحسین است. برای من همیشه بوی بازگشت به خانه بوده، بهخصوص بازگشت برای کریسمس—زمانی که همیشه زیباترین لحظات خانوادهمان است. «شعله» همیشه مثل شیر داغ با عسل بود که روی آتش کمپ در دل جنگل وحشی، در شب سرد دسامبر درست شده باشد. از همان اولین برخورد، جذبش شدم. وقتی روی مچم اسپریاش کردم، از اولین انفجار ادویهای تا وقتی زیر پوستم فرو رفت با آن چوبی شیرینش، حس شناخت کامل داشتم. آن زمان اوایل بیستسالگیام بود، اما باز هم آن را بسیار بیتکلف مییافتم—موردی برای هر زمان، روز یا شب، زمستان برفی یا تابستان گرم. همه عطرهای محبوبم را همینطور پیدا کردهام: نه از طریق پیشنهادها، نه تبلیغات، نه خواندن درباره ترکیبشان یا تاریخ و افسانههایشان. باید عاشقش شوی از اولین استشمام. گاهی جنبهای «بیگانه»، «سکس» یا «رازآلود» عطر را جادویی میکند. اما «شعله» سادهترین و صمیمانهترین بوی خانه بود. عطری که برای خودم میزنم، نه برای دیگری؛ وقتی تنها هستم میزنمش، وقتی قبل از خواب حالم را آرام میکند. حتی امروزه، وقتی استرس دارم اسپریاش میکنم، نه برای یک شب بیرونرفتن. شاید نیازی نباشد ترکیبش را تحلیل کنیم—چیزی اینقدر شگفتانگیز و منحصر به فرد. اول یادم میانداخت از ادویه و چوب، نان زنجبیلی و کاج تازه، هرچند بعد فهمیدم هیچکدام از اینها در ترکیباتش نیست. شاید چون شیمی پوستم طی سالها کمی تغییر کرده، امروزه بیشتر شیر و عسل با ادویههای ظریف است. این عطر زنده است، با تو تغییر میکند و نفس میکشد. هیچوقت روی پستم تند یا پیچیده نشده. همیشه کمی شیرین، مثل مامانی مهربان که مرا در چیزی خوشمزه و گرم میپیچد. فکر میکنم توقف تولیدش باعث شده برای بسیاری از عاشقان عطر جذاب و حتی کمی مرموز شود و بیش از حد تحلیلش کنند. اما به نظرم «شعله» آفرینشی ناب است چون کاملاً ارگانیک و احساسی است. حتی ساده از برخی جهات. مثل تجربیات خودت است، مثل خاطرات مختلف، لحظات شادی و کسی که قبلاً دیدهای... نه پشت پیشخوان عطرفروشیهای شیک، بلکه در زندگی واقعی: وقتی در جنگل پیادهروی میکنی، وقتی کنار شومینه با عزیزانت نشستهای، وقتی کیک مادرت را میوری که برایت فرستاده، وقتی صبح کریسمس را انتظار میکشی. بوی خود زندگی است، مثل بهترین روزهای زندگیت.
"۵۰ میلیلیتر دارم که میفروشم. نیاز به پول نقد دارم. فقط **یکبار** استفاده شده."
کسی جایگزین خوبی برای این میشناسه؟ من **ترا** (Etra) دارم اما فکر نمیکنم اصلاً شبیه باشه… عمقش به پای اون نمیرسه. به **ایسی میاکه** هم ایمیل زدم پرسیدم آیا روزی دوباره تولیدش میکنن یا نه، گفتن نه! از نظر مالی به صرفه نیست و مواد اولیهش دیگه خیلی سخت پیدا میشه… گران هم شده فکر کنم. :// خوب، من واقعاً عاشقش بودم. هنوز یه شیشه از نسخه **«لایت»**ش دارم اما خیلی فرقه. همیشه وقتی روی پوستم گرم میشد، بوی intenseتر و حساستری پیدا میکرد… همیشه بابتش تعریفم میکردند. پیشنهاداتتون رو خیلی خوشحال میشم بشنوم.
یا عاشقش میشوی یا ازش متنفرش میشوی؛ من شخصاً عاشقش هستم. کدِ این عطر خیلی منحصر بهفرده، شبیه بقیه نیست، نمیدونم چرا تولیدش رو متوقف کردند. یه روز یه آدم اومد ازم پرسید اسمش چیه. واقعاً با پوستم سازگار بود، این عطر شخصیت داشت؛ شیری، شیرین اما همزمان خطرناک و حیوانی… خیلی غیرمعموله.
«لِ فو» در آغاز کمی تیز و حتی ترش شروع میشود، اما شخصاً آن را غیرقابلتحمل یا ناخوشایند نمیدانم. با این حال، کاملاً میفهمم چرا این عطر برای همه پسند نیست. با ترکیبی قوی از فلفلی و ادویهای از طریق رازیانه و گشنیز آغاز میشود، همراه با روغن برگاموت شیرین-تیز و مقدار زیادی چوبهای تاریک، مرطوب و دارویی. نوتهای چوبی بر این عطر غالباند: ماهون، سدر و چوب گایاک با هم ترکیب میشوند و حضور قوی و مشخصی ایجاد میکنند. در واقع، این عطر تمایل قابلتوجهی به بوی الکلی دارد. همچنین نوت گل سرخ تاریک را حس میکنم؛ این بخش تا حدی یادآور «مینایت پویزن» است، اگرچه «لِ فو» بسیار فلفلیتر و «پاککننده سینوس»تر از آن است. فکر نمیکنم بتوانم حدس بزنم شیر یا نارگیل جزو نوتهای آن باشند، چون هیچ حس کرمی در این ترکیب نمییابم. کمی شیرینی از کارامل و سوسن دریافت میکنم که تعادل کوچکی به حس مردانه زیرین آن میبخشد. پس از چند ساعت روی پوستم، کمی کپکزده میشود و کمتر قابلپوشیدن میشود. «لِ فو» بسیار منحصر به فرد است… من شخصاً آن را بسیار دوست دارم، اما نمیتوانم تصور کنم بهطور مرتب از آن استفاده کنم. این عطر تاریک و شدیدی با پخشبوی بسیار قوی است.
متنی که دادید رو به فارسی روان ترجمه کردم: یک بطری ۷۵ میلیلیتری پیدا کردم و بدون تست قبلی خریدم… اولین برداشتم این بود که… چه عجیبه! اما بعد بیشتر و بیشتر اسپری کردم و عاشقش شدم!!! کاملا غیرمعموله: چوبی، گیاهی، ادویهای، قوی و پیچیده. برای زنانی که میدانند چه میخواهند. آقای میاکه، لطفا دوباره تولیدش کن…
به خودم گفتم اگر دوباره این رو تولید کنن، حتی اگر مجبور باشم تمام شب صبر کنم، ۲۰ تا ازش میخرم!))) این عطر واقعاً شاهکاره. اخیراً یکی رو از ایبی رو ۲۰۰ دلار خریدم...
به میاکی پرفیوم نوشتَم… فکر نمیکنم دوباره عرضهاش کنند، چون برای اینکه ازش سود کنند، باید هر پنجمین دختر یکی بخره:) که چنین چیزی اتفاق نمیافته— خیلی خاصه…
چقدر دلم براش تنگ شده!
خیلی دلم برای این عطر تنگ شده. کاش میتونستم پیداش کنم، هنوز :/ عطر تاریک و زیبایی تو یه شیشهی عجیب. اگر کسی داره و میفروشه ارزون، یا میدونه کجا میتونم پیدا کنم، پیام خصوصی بده. ممنون.
احتمالاً اینو فراموش کردم بگم: اگر این رو دوست داری، «عود نیمهشب» از جولیته هَز اَ گان هم حتماً خوشت میاد :-)
عطر فوقالعادهایه. بوی خوبی داره، غیرتجاری و متفاوت. موافقم با بقیه که باید این عطر دوباره تولید بشه! پس چی مانعش میشه که با ایسی میاکه تماس بگیریم (تماس تلفنی، نامه یا ایمیل) و بهشون بگیم که بازار بزرگی برای این عطر فرشته تاریک وجود داره! من در هلند زندگی میکنم، پس اگر کسی هنوز شیشهای از *لِ فو دِ ایسی* یا *لِ فو دِ ایسی لایت* داره، لطفاً به من ایمیل بزنید (nysakoman@hotmail.com).
وای، یه خواهر/برادر داره! دختر باند ۰۰۷ برای همیشه! پس اگر اینو پیدا نکردی، اون یکی رو بگیر به جاش!
شاید روزی آقای میاکه همهی نظرات ما رو بخونه و تصمیم بگیره این عطر رو دوباره عرضه کنه. مثل دونا کاران: هوس—خدا رو شکر که دوباره در دسترسه. اون زمان که توی قفسهها بود، خجالت میکشیدم بپوشم، حالا پشیمانم. خاطرات شیرین زیادی از اواخر دههی ۹۰ دارم.
"میخوام برگرده!!! ناراحتم!!! بوِ خوبی بود و عجیب، که خیلی دوستش داشتم و یاد سالهای پرتلاطم میانداخت. درسته، اترا/اترو کمی (فقط کمی) شبیهه... ولی خیلی چیزها تو اترا نیست..."
و آیا گفتم... **بیارش دِگه بیاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
باشه.. نظرم عوض شد. تصمیم گرفتم نگهش دارم چون یه آیتم نادره!! :پ.. چون اخیراً عاشق جمعآوری عطر شدم! پس این شیشه رو تو کمد میذارم.
خدایا… نمیتونم بخوابم و دارم میگردمش… چون باورم نمیشه که دورش انداخته باشم چون من اصلا چیزها رو دور نمیریزم. حتی گیره موی مهدکودکیمو نگه داشتم! و خیلی هیجانزدم که هنوز اینجاست هاهاها!! دورش نینداختم!!! پس اگر میخوای پیام خصوصی بفرست:). فقط یکبار اسپری شده.
نمیتونم باور کنم الان تو ایبی گران شده… در حالی که من ازش بیزارم و تقریباً بدون استفاده دورش انداختم!! O.O… من معمولاً چیزها رو دور نمیاندازم… سعی کردم این عطر رو دوست داشته باشم… ولی هر وقت بویش رو میشنوم دلم به هم میخورد. بینیام رو میسوزونه. نمیدونم چی هست… بوی پرتقالی داره؟ یا چه نوتیه، نمیدونم… ولی کاملا تصمیم گرفتم که از این عطر بیزارم… قبل از اینکه تو سطل زباله بیاندازمش. حالا آرزو میکنم کاش نگهش داشتم تا به دست کسی برسه که قدرش رو بدونه. اخیراً دیوونه عطر شدم و به همین خاطر به این انجمن پیوستم :)
خیلی دوستش دارم و سعی کردم عطرهای مشابه با بوی این رو پیدا کنم، اما هیچوقت پیدا نکردم.finally دو تا عطر رو با هم مخلوط کردم: (۳ اسپری از *Simple Elements Warm Sunshine آون برای زنان*) و (۱ اسپری از *Imari Mystique آون برای زنان*). از اون شب که Imari Mystique جدیدم رو گرفتم براتون تعریف کنم: امتحانش کردم، فکر میکردم بویش خیلی سکسیه، اما وقتی تو ماشین بودم، دوستپسرم گفت برای من زیاده. بعدش Simple Elements Warm Sunshine اسپری کردم چون او دوستش داره. وقتی برگشتم خونه و لباسام رو درآوردم، تعجب کردم این بو از کجاست؟ فکر کردم شاید عطر همیشگیام شده! بعد چند بار امتحان، متوجه شدم با مخلوط کردن این دو تا میتونم نزدیکترین بو به *Le Feu d'Issey* رو دربیارم، و حالا موفق شدم :) اگر دوست دارید حتماً امتحان کنید. عطرهای آون هم گران نیست، خودتون تست کنید. اما اگر شرکت ایسی میاکه عصبانی شد، ببخشید! من عطرهای شما رو دوست دارم، نه فقط این بو—ایسی میاکه همیشه بهترینها رو برای مردم داشته. به همین دلیله که منتظریم این عطر دوباره بیاد تو بازار. عطر هنرِه و من سعی نکردم کپی کنم برای فروش؛ فقط دوست دارم مردم دوباره با این بو خوشحال بشن.
عطر جالبی بود، اما روی پوست من بیشترین حس غریبگی رو داشت. نتوانستم بپذیرمش کنارم و هر بار که میخواستم ازش استفاده کنم، سردرد میگرفتم. البته دوستم خیلی دوستش داشت وfinally بهش دادمش.
لطفاً «لِ فو دِ ایسی» (Le Feu D'Issey) رو برگردونین. این بهترین عطر دنیاست!!! عاشقشم!!!!!
در بررسیام از **میدنایت اود** اثر **ژولیِت هَز اَ گان** گفتم که فکر میکنم این عطر بسیار شبیه به **فو دِ ایسی** است. معروفترین جایگزینِ پیشنهادی معمولاً **اترا** از **اترو** است، اما همیشه اترا را کمی کلی و سطحی، بیشازحد میوهای و تازه، و فاقد عمق، ادویگی و گرماای **لِ فو** میدانستم. به همهی هواداران **فو دِ ایسی** توصیه میکنم حتماً **میدنایت اود** را امتحان کنید؛ عطری که اگرچه نوت آغازینش کمی چالشبرانگیز است، اما دردِ خشکشدنش فوقالعاده فریبنده و بسیار شبیه به **فو دِ ایسی** است—شاید بهعنوان جایگزین، شما را کاملا راضی کند.
عطر شدید و زیبا. گرم، قرمز تیره، قطعاً عطری برای شب اما نه بهصورت آرامشبخش و خوابآور. به نظرم برای زنان بالغ (منظورم زنان با تجربه) است. یکی از آن عطرهای نادری که میتوانی اسپری کنی، نفس بکشی، دوباره اسپری کنی و همچنان احساس کمبود کنی.
اخیراً دوباره به این عطر برگشتم. وقتی اولین بار عرضه شد، ساختار نوتهایش خیلی سادهتر از فهرست بالا بود: **گل سرخ بلغاری، گشنیز، فلفل سیچوان، سنبل طلایی، چوب گایاک، کهربای شیری.** به نظرم این فهرست دقیقتره. **لِ فو** عطر تیز و بلندِایه که با نوت شیرین و میوهای باز میشه، بعد روغن فلفل سیاه بهش اضافه میشه. کهربای شیری گرم، بستر عطر رو پر میکنه. در هر حال، ماندگاری و پخشبوییش استثناییست. فکر میکردم برای زمستان مناسبه، اما به خاطر شادابی و انرژیاش، شاید برای عصرهای بهار و تابستون بهتر باشه.
بالاخره فرصت شد عطر *آیسِی میاکه لُ فِیو دِ آیسِی* (با تشکر ویژه از ویکالنا!!!) را امتحان کنم، و حالا میفهمم چرا تولیدش متوقف شد. مشکل اینجاست که در دقیقههای اولیه و سرنوشتساز—همان لحظهای که پشت پیشخوان ایستادهاید و تصمیم میگیرید بخرید یا نه—این عطر بویی شبیه چوب پوسیده و کپکزدهی خیس دارد. بعد از چند دقیقه مشخص میشود که ترکیبی عمیق و تاریک از عرق گیاه درمنه/آبسنت است، با جذابیتی خاص برای کسانی که عطرهای چوبی-شرقی با گرایش مردانه را دوست دارند. اما آن بوهای اولیه در همان «دقیقههای تصمیمگیری» آنقدر آزاردهندهاند که کاملا میفهمم چرا بسیاری از خریداران بالقوه از دادن شانس دوباره به این اثر ارزشمند منصرف شدهاند. وقتی عطر کاملا باز شود، بویی بزرگ، زیبا و چوبی-تاریک دارد، با پخشبوی (سیلاژ) چشمگیری که با غیرمعمول بودن خود عطر همخوانی دارد. اثر کلی را میتوان به تراشههای تازهبریدهی ماهون تشبیه کرد که در آبسنت خیس خورده و سپس زیر آفتاب داغ گذاشته شدهاند تا الکلش تبخیر شود. ماندگاریاش هم فوقالعاده است. همین غیرمتداول بودن احتمالا دلیل توقف تولیدش بوده، چون اصلا شبیه دستهبندیهای استاندارد عطرهای زنانه نیست. اگر زنانی بودند که *فِیو دِ آیسِی* را بدون تست خریداری کردند—یا هدیه گرفتند—تعجب نمیکنم اگر آخرسر آن را به شوهرشان داده باشند. اینقدر این عطر «زنانه» مردانه است! بدون اینکه مطلب «راهنمای عطرها» را خوانده باشم، حدس میزنم این عطر نقدهای درخشانی گرفته باشد، چون التی (مردی که گرایش به عطرهای با روحیه مردانه دارد) آن را دوست دارد—چه تعجبی!
وای چقدر عالیییییی! عطرش فوقالعادهست!!! بهترین بووو!!!
این آخر هفته بهطور غیرمنتظره نسخه مینی این عطر برجسته رو خریدم. خیلی دربارهٔ *لِ فو دِ ایسی* (Le Feu d'Issey) شنیده بودم و اغلب نظرها مثبت بود. اما برای من، ایسی میاکه اول از همه با *لُ دِ ایسی* (L'Eau d'Issey) تداعی میشه (که اون رو هم خیلی دوست دارم). خوب، چی بگم؟ اول از همه موافقم با اونایی که اینجا گفتن *لِ فو* خیلی جلوتر از زمانش بوده و شاید یکی از دلایلش هم همین بوده که درک نشد و گسترده نشد. امروز ما خیلی به چنین عطرهایی نیاز داریم: عطرهایی با شخصیت و کاراکتر خاص خودشون. خیلی تعجب میکنم و خوشحال میشم اگر خانهٔ ایسی میاکه دوباره این عطر رو عرضه کنه. بوی *لِ فو* هنوز خیلی مدرن، منحصر به فرد و درخشانه. من شخصاً چنین عطرهای اصیلی رو خیلی دوست دارم که نیازی به «مدرنیزه شدن» ندارن. ترکیبش خیلی غنیست، ولی بیشتر نوتها رو میتونم تشخیص بدم. با این حال اصلاً شلوغ نیست؛ بلکه بویی خیلی شیک و تیزه. اگر تو فروشگاه پیداش کردید، توصیه میکنم امتحانش کنید و بخرید. این عطر میتونه تزیین واقعی مجموعهتون باشه.
واو… این عطر تیزه! مادر دوستپسرم یه نمونهش رو به من داد و باورش برام سخته که یه پیرزن محافظهکار و کوچکاندام ایتالیایی چطور میتونه چنین عطر پرسر و صدای ترش و بحثبرانگیزی بپوشه. اما از طرفی، کاملا منطقی هم هست. با افزایش سن، اون نگاه «هر چی بشه، بشه» پیدا میشه که دیگه مهم نیست دیگران راضی باشن یا نه—کارهایی میکنی که خودت رو خوشحال میکنه، مهم نیست «مناسب» باشه یا «پذیرفتنی». من کاملا خجالتزده و بیتجربه احساس میشم که دارم این عطر رو نقد میکنم—اصلا نمیفهممش. قطعا احترام میگیره، حتی اگر دوستش نداشته باشی. به زودی ازش استفاده نمیکنم، اما خوشحالم که نمونهش رو دارم. حتما چند دهه دیگه، وقتی یه پیرزن جراتمند لهستانی شدم، دوباره سراغش میرم.
من واقعی فکر میکنم این عطر بهخاطر اینکه خیلی جلوتر از زمانش بود، حتی انقلابی، نفروخت. آقاهای ایسی میاکه باید جدی فکر کنند دوبارهاش را عرضه کنند. یعنی بفرمایید، هزینهاش خیلی بیشتر از یک فلانکر تابستانی دیگر «لُ دِ ایسی» نیست در نهایت… زمانها عوض شده و دیگر هر چیزی که آبی نیست و در شیشهای شفاف و فوقالعاده ساده نیست، بدسلیقه محسوب نمیشود. مشکل چی بود که به جای گیر کردن همیشگی روی آب، ایدهٔ چهار عنصر را هم بررسی نکردند؟ مدیر فروش مسئول این تصمیم قرار نیست دوست صمیمی من باشد، فکر میکنم. «لُ فو» برای من یک اثر هنری است. خیلی جالبتر از «لُ دِ ایسی»، که البته خودش هم قسمتهای اصیل دارد (باز هم میگویم، این دو با هم یک زوج زیبا میساختند…). غافلگیرکننده، ناآرام، بسیار پیچیده، با تنالیتههای متفاوت و متضادی که با هم آمیخته و تداخل دارند—مثل یک غذا با پنج مزه. شیرینی ونیل و کارامل، شیر شیرین و ترش، برگاموت تازه و ترش، زیره و چوبهای تلخ، فلفل تند… این ترکیب به من یاد یک قطعه موسیقی میاندازد، یکی از آن آوانگاردهای معاصر. قطعاً کاوالیه مرد من است! و وقتی فکر میکنم، رد شدن بعضی از آثارش در بازار فقط هنر و استقلال درونیاش را تأیید میکند (چون کیفیت در هیچ موردی زیر سؤال نبود). پس وقتی تصمیم میگیرید اثری از یک هنرمند نابغه را عرضه کنید، واقعاً نمیتوانید همچنان فروشش را ادامه دهید، به خدا؟ حداقل بهصورت محدود؟ مشکل این شرکتها چیست؟ این عطر یک چوبی یا شرقی معمولی نیست. اگر بتوانید چیزی مثل «معطر-چوبی-ادویهای-گورمن» تصور کنید، «لُ فو» تقریباً همین است. احمق، احمق، احمق من که وقتی موجود بود، ده لیترش را نخریدم… البته آن زمان فکر میکردم عجیب و بدبو است. اما خب، من فقط یک نوجوان احمق بودم که عطرهای توتفرنگی و یاس خالص را دوست داشت :)
واقعاً عجیبه... نزدیک بود توی مرحله خشکشدن پاکش کنم. ترش، شیرینِ افراطی و تیز! خیلی ذوقزدهام کرده بود! وقتی زدم، هیچچیز دیگهای به ذهنم نمیرسید. بعد آرام گرفت... و فراموش کردم که زدمش. کمی گذشت و تقریباً نیمساعت بعد، ناگهان منفجر شد. شیرینی تیزش تقریباً از بین رفت (فقط تقریباً! حالا جالب شد.) و نوتهای گرم چوبهای ادویهای و کهربا باعث شد شروع بدمون رو فراموش کنم. معمولاً اگه عطر اولش خیلی بد باشه، نمیتونم ببخشمش. اما به خدا، کاوالیر، دوباره موفق شدی. با «کینگدام» هم همینطور بود، حالا با این یکی. چون توی نوتها متخصص نیستم، جبرانش میکنم با متخصصبودن توی احساسات! هه. به نظرم جالبترین قسمت اینه که اون شیرینی عجیب همچنان بالای کهربای عمیق و چوبها میمونه. انگار شکلاتِ شکرآغشتهست، توی شکر غلتونده و بس. چیز دیگهای که دوست دارم اینه که بیشازحد عمیق نمیشه. حتی اگر شرقی و «غلیظ» باشه، عطر تاریک، مرموز، مسکیِ خشک و سختپوش نیست. میشه گفت... شیکه. درسته، شیکه. بروزرسانی: ۸ ساعت بعد، هنوز پابرجا! بروزرسانی دوباره: ۱۰ و نیم ساعت، همون حالت... این عطر فوقالعادهست.
بوی بسیار عجیب و **خیلی منحصر بهفرد**. کمی شبیه بوی کلینیک، مطب دندانپزشکی یا بیمارستان؛ مثل مایع ضدعفونیکننده یا شوینده، اما با میخک تازه آسیابشدهای **خیلی قوی و تیز**. من آن را داخل خانه اسپری میکنم تا فضایی **استریل و تمیز بهصورت تند** ایجاد کند—و واقعاً تأثیرش را روی مهمانها میبینم! از حالتی که سرشان را میچرخانند مشخصه، خخخ… اگر روی خودم اسپری کنم، مثل این میماند که مردم دارو تازهای را استشمام کردهاند—**مستقیم به صورتشان میخورد**! واقعاً بوی **عجیبی** است، اما برای من **دلپذیر**. به همین دلیل عاشقش هستم. چند تا ازش ذخیره کردهام؛ چون وقتی فهمیدم موجودیاش تمام شده، شهر را گشتم تا هرچه باقی مانده بود پیدا کنم. مثل **جواهر** نگهشان میدارم—و برای من هم واقعاً مثل جواهرند. **دماغی که این عطر را ساخته، نابغه است.** و طراحی شیشهاش… **خدایا!** دیگر هیچوقت چنین چیزی نخواهم دید! **ایسی، تو یک اعجوبهای!**
نتوانستم مقاومت کنم و یکیاشو از ایبی خریدم. وقتی دیدم بسته رسیده، خیلی هیجانزده شدم. آیا هنوز دوستش دارم؟ پوستم عوض شده؟ آیا هنوز بوی خوبی داره؟ بازش کردم، اسپری کردم و... واو! باید اضافه کنم که دهه نودیها وقتی هوا واقعا گرم بود، بیشترین تعریفها رو ازش میگرفتم. انگار مخصوص شبهای تابستونِ گرم و کمی عرقکردن ساخته شده بود... ماندگاری فوقالعادهای داره. عاشقشم. عطرهای مشابهش رو هم امتحان کردم. اولش «اترا» واقعا نزدیک به نظر میاد، اما در مقایسه با میاکه، تکبعدیه.
منسکی، نقدت عالی بود، فوقالعاده. من فقط سه روز پیش اون رو خوندم و چیزی که نوشتید دقیقاً همون حسی رو بیان میکنه که من وقتی شیشه رو تو مغازه توی دستم گرفته بودم داشتم. من خودم یه نمونهش رو تو سال ۱۹۹۹ داشتم و تصاویری که تو ذهنم زنده شد به طرزی عجیب واضح بود، یه چیز دیگه بود؛ با همهی تجربهای که تو عطرها داشتم، تا اون وقت چنین حسی ندیده بودم… حتماً باید این عطر رو دوباره راهاندازی کنن.
خدا، چقدر آرزو دارم یه روز دوباره این عطر رو عرضه کنن... دلم براش تنگ شده مثل وقتی که یه آدمی رو که دوست داری از دست میدی... خیلی خیلی دوستش داشتم! این عطر برای مردا مثل یه افrodisiac بود، طوری که با هیچ عطر دیگهای تجربش نکردم، بعضی وقتا حتی نگاه کردن به واکنشها خندهدار بود :D خیلی دوست دارم برگرده... :... (اما حاضر نیستم ۱۵۰ یورو (=۲۰۰ دلار؟) به یه فروشندهی رذلی بدهم که حتی نمیشه مطمئن شد داخل شیشه پره یا نه، پیدا کردنش با بستهبندی اصلی و پلاستیک هم کار سختیه :(
مثل شیرینیها و میوههای کریسمس در بازار رنگارنگ شرقی. گرم، غنی، پر از نور و موسیقی، ادویهای، عمیق، خیالانگیز، رازآلود و امیدبخش. مثل اینکه تمام دنیای هیجانانگیزی را روی پوستت بپوشی. برای من یکی از بهترین عطرهای تمام دوران. چقدر دلتنگش میشوم...
گاهی تو ایبی میتونی پیدا کنی، ولی قیمتش وحشتناک گرونه! :(
متن رو بخون—دلت میخواد مستقیم از شیشهاش بنوشی! چه گردبادی از نوتهای خوشمزه که روی پوستم با هم رقابت میکردند، اما در عین حال اینقدر خوب همکاری میکردند. گل سرخ شیری، شیرین شده با چوب صندل و نارگیل، عمیقتر شده با سدر بازیگوش... این یه عشق در یه شیشهست.
خوب، مثل همه، من هم موافقم که این تجربهای است یا عشق یا نفرت. مدتها مشکوک بودم که باید از چند شخصیت مختلف رنج ببرم (یا لذت ببرم). به نظر میرسد که آنها گاهی جای خود را با هم عوض میکنند، هر کدام نوبت میگیرند تا آن نوار لاستیکی کوچک را بکشند که مغزم را به حرکت درمیآورد، و بعد فرصت مییابند تا فرمان جدا شده را بچرخانند و مهارت رانندگیشان را تحسین کنند. همهشان به نظر میرسد همزمان با *ل فو* (یا بهتر است بگویم *ل فوگ دِ ایسی*) نوبت میگیرند. من در یک ساعت کامل—شاید دو ساعت—ازش متنفرم. و بعد کاملاً عاشقش میشوم. و حتی در فاز عشق هم نمیتوانم یک «بوی واحد» را تشخیص دهم، مگر چیزی مبهم در دسته «شرقی». این هم تعریف دقیقی نیست. سعی کردهام این هرجومرج بوهای کشتارآمیز را که از آن توپ بیلیارد اسیدخورده به هوا و روی پوستم میپاشد دستهبندی کنم. نمیتوانم. نمیدانم به خدا چه خبر است. بوی رازیانه نمیآید—که همیشه فقط با یک «سلاح کشتار جمعی» کاملاً فعال به استخوان بینی بیچارهام حمله کرده—و اگر نتوانم حتی آن را تشخیص دهم، واضح است که کاملاً سرگردانم. انگار بینیام آگورافوبیک است؛ در خانهی امن، راحت و همیشگیاش خوابیده و بیدار شده در خیال من، در آن خریدگاه شلوغی که من بهش میگم *ساعت شلوغی نیویورک در روز جمعه بعد از شکرگزاری، حدود ساعت ۱۱ صبح*. حمله به حواس حتی نزدیک هم نیست. هنوز در اولین «فوگ ایسی»ام هستم، واقعاً نمیدانم چطور توضیح دهم در ساعت دوم چه چیزی را دوست دارم. میتوانم بگویم کلماتم تمام شده، اما حرفهای بیهودهای که زدم این ادعا را باطل میکند. واقعاً نمیدانم چطور این ترکیب را توصیف کنم. شاید روزی فهمیدش کنم. اگر فهمیدم، میدانید که برمیگردم. سندرم سکه بدشانس. یک چیز میتوانم با اطمینان بگویم: شما سیگاریها؟ به نام هرچه در طبیعت یا آزمایشگاه غیرقانونی رشد میکند، چه میکشید؟ هرچه هست، فکر میکنم قبل از زدن عطر خیلی ازش میکشید، چون اگر *فوگ ایسی* بوی سیگار برگ تازه از هومیدور درآمده بدهد، شما قبلاً در یک حالت فوگ کامل هستید. (قبل از اینکه کسی اشتباه برداشت کند: قرار است خندهدار باشد. و من هم مثل دیگران میگیرم و میدهم. لطفاً به ابتدای این داستانکوتاه مراجعه کنید که مغزم را با نوارهای لاستیکی و فرمان جدا شدهای توصیف میکنم که توسط چند شخصیت مختلف رانده میشود. اگر این هم کافی نیست، حداقل به من اعتبار دهید که نام *اوپسفوپا* را به دلیلی خوب انتخاب کردهام.) امیدوارم بعد از این فوگ دیوانهوار *ایسی میژور میژور*، هنوز بتوانم اصلاً بوی چیزی را حس کنم.
از خواندن نظرات زیاد درباره این عطر، میبینم که در اکثر مردم واکنشهای شدیدی برمیانگیزد—یا عشق یا نفرت. من چند بار «فوی دِ ایسی» را تست کردم اما برایم جالب نبود. آغازبوی آن خیلی عجیب بود، مثل فلفل شور و قرصهای سرفه. بعد از یک یا دو ساعت، بوی گرم چوبی حس کردم اما برایم ارزش انتظار کشیدن نداشت. معمولاً عطرهای ادویهای، شرقی، چوبی و کندری را دوست دارم، اما این فقط خیلی عجیب بود. تا حالا تنها عطری بوده که مجبور شدم کاملا بشورمش. میدانم که دیگر تولیدش متوقف شده. برای کسانی که دوستش دارند متأسفم.
این عطر را دوست دارم، تاریک و فریبنده است، اما با این حال با انرژی درونی و جادویی خاصی میدرخشد و میدرخشد. قلبی از گل سرخ عمیق و شرابگونه دارد که با نوتهای بالایی برقآسا و جوشان رازیانه و گشنیز همراه شده؛ این ترکیب لذتهای چشایی را تداعی میکند، اما هرگز به چیزی خوراکی تبدیل نمیشود، هرچند دهان را آب میاندازد. هر بار که آن را میزدم، مردم اطرافم بو میکشیدند—در بیشتر موارد با تحسین یا با تعجبی آمیخته به سردرگمی، و به ندرت با ناراحتی. همیشه نظر دیگران را برانگیخت، مثبت یا منفی. اما بیش از هر چیز، یادم میآید چقدر منحصر به فرد و متفاوت از هر بوئی بود که تا آن روز استشمام کرده بودم، و چقدر خوب با من میساخت. ترش و شیرین، تند و پرطراوت، نه کاملاً گیاهی و نه کاملاً گلمانند، این عطر فراتر از مجموع اجزایش است و در عین حال چیزی کاملا جدا از آنها هم هست. تأثیرش را در دهها عطر پس از توقف تولیدش میبینم که هیچکدام به پای آن نمیرسند. خیلی دلم برایش تنگ شده. افسونگر.
از برگهای پوسیده بوی تعفن خوردم و وقتی مُردم، یک قدرت برتر مرا به دوزخ گلها فرستاد چون اشتباهی فکر کردند من یک گیاه مردهام. بعد از اینکه توانستم اشتباه را به توجهشان برسانم (یک ساعت بعد)، مرا در اتاقی با دیگر اشتباهفرستادهها نگه داشتند: رازیانه (خیلی زیاد)، یاسمن و گل سرخ (که هنوز زنده بودند و جا به جا شده بودند) و یک مادهٔ شیریرنگ. اگر اینها آدم بودند و کنارم در اتوبوس نشسته بودند، فرار میکردم. سه ساعت بعد بالاخره آزادمان کردند. در راه خانه، رازیانه همراهیام کرد؛ مثل یک تولگی گمشده پشت سرم آمد تا اینکه یک تولگی گشنیز کوچک برای خود پیدا کرد. تماشا کردم که چطور در چمنزار گلها بازی میکنند—همان چمنزاری که جعبهٔ خاک گربه هم بود. از دور تقریباً قابل تحمل بود. عمیقتر، در نوتهای پایه، کمی صندل پیدا کردم. بعد از شش ساعت، بالاخره از آن تجربهٔ ناخوشایند رهایی یافتم. بوی تعفن میدهد! تند و آزاردهنده است و لطفاً فقط دورم نگهاش دارید.
اولین بویی که به مشامم رسید، بوی بدترین اسپری حشرهکش، بوی بد ویتامین و ادرار گربه بود… اما حالا عطرش بویی چوبی و فلفلی پخش میکنه… امیدوارم بهتر بشه، چون با توجه به نظرات مثبت شماها انتظار بیشتری داشتم… خوشبختانه یه شیشه کوچکش رو تو ایبی پیدا کردم و روی سایز بزرگش (که حالا پیدا کردنش سخت شده) سرمایهگذاری نکردم…
اگر خورشید بویی داشت، این بوِ آن بود. آغازش بوی چوب ماهون خشک است، تقریباً تصوری از یک بیابان خشک به ذهن میآورد، با زمین ترکخورده از گرما، شکافهای تیره و شنهایی که در هوای داغ میوزند. تندی برگ گشنیز و دانه رازیانه بویی دلنشین شبیه نان چاودار ایجاد میکند، و پایانی پودری از نوت بالایی گل سرخ. نوتهای چوبی، گل سوسن ظریف را تحتالشعاع قرار میدهند و تشخیص گل یاسمن با بوی نیمهمردانهاش سخت میشود، اما حضور خوبی دارد. ولی آنچه بیش از همه مرا مجذوب میکند، خشکشدن نهاییِ خامهایِ شیرِ نارگیل خالص و کارامل است که آن را دلچسب میکند و با وانیل نیمهشیرین، کهربای گرم، چوب صندل آتشین، چوب گایاک اکزوتیک و چوب سدر تیز به پایان میرسد. این تنها عطر همهکاره در مجموعهام است؛ میتواند از خشک و دودی به شیرین و خامهای تغییر کند، مثل یک موجود تغییرچهره. همین حالا یک نمونه از آن دارم و واقعاً انرژی زیادی که از نقش خورشید نارنجی درخشانش میآید را دوست دارم.
هنوز کمی از این عطر محبوبترینِ همیشهام (تا حالا) برام مونده. یادمه از سوپرمارکت محلی گرفتمش وقتی داشتم با دودلیِ «پولم رو کجا خرج کنم» (هاها) دستوپنجه نرم میکردم. در هر حال، فروشندهی مهربونی کمکم کرد و راضیام کرد یکی از آخرین شیشههای این شربت رو بگیرم—چیزی که معمولا اجازه نمیدم برام پیش بیاد، اما این شخص واقعا دقت و مهربونی مثالزدنی داشت. (شاید فقط میخواست از شر موجودی باقیموندهاش خلاص شه. بدبختی من که بزرگترین شیشهاش رو نگرفتم.) راستش رو بگم، اولش عاشقش نشدم؛ فلفل تند و گریپفروت تلخ (مطمئنم گریپفروت داره) با بقیه ادویهها، قرص مولتیویتامین و برگهای پاییزی، کمی تند و تیز حمله کردند… اما کمکم شروع کردم به لذت بردن از پیچیدگی این عطر. شیرینیِ ملایمش خیلی آرامشبخشه و شیرینیاش تقریبا آن نوتهای تند رو مهار میکنه—همزمان که گرما و انرژی ادویهایِ مهارشدهای میده، مثل حبابهایی که میترکند و میجوشند. خشکشدنِ عطر هم ترکیب کهربا-چوبی فوقالعادهایه که تقریبا همه نوتهای عجیب اما خوبجورشده، آخرین حرفشون رو میزنن. در کل، این عطر در طول عمرش پیچوخم داره، تخیلم رو قلقلک میده و حواسم رو بیدار نگه میداره. پخشبوییش هم خیلی منحصربهفرده؛ بارها وقتی میزدمش تعریف شنیدم. و لباسهام بعد از تماس با «لوفو» بوی بهشتی میگیرن. تنها نقطهضعفش شیشهست—هر جایزهای هم که برده باشه، تو چشم من همچنان یه تیکه پلاستیک زشت و بیمزهست. لطفا این رو برگردونین! لطفا!
بعد از خواندن همهی نظرات دربارهی این عطر، مجبور شدم کمی ازش پیدا کنم و امتحانش کنم. یادم میآید حدود هفت سال پیش این عطر را تست کرده بودم و دوستش داشتم، اما آنقدرها تحت تأثیرش قرار نگرفته بودم. اما حالا—شاید هم به این دلیل که دیگر بهراحتی پیدا نمیشود—عاشقش شدهام. شیرین است، اما شیرینیاش مثل شربت ذرت نیست. گرمای چوب تمیز و سوخته را درش حس میکنم. عطر ملایمی است و بهسادگی تعریف یا توضیح نمیشود، اما همیشه توجهتان را جلب میکند و مدام تغییر میکند. وقتی فکر میکنید یک نت خاص را تشخیص دادهاید، ناگهان و مخفیانه به نت بعدی میرود. نظرات مثبت فراوان نشاندهندهی کیفیت بالای این عطر است و باید اعتراف کنم که تخصص لازم برای توصیف کلامیِ شگفتی این عطر را ندارم.
این رو چند سال پیش، وقتی خیلی جوانتر بودم، به عنوان «عطر امضای خودم» میزدم. عاشق بوی عجیب، تازه و ادوییش بودم. این روزها بیشتر به سمت عطرهای تازه، گلدار و میوهای گرایش دارم، اما هنوز از «لِ فُو» لذت میبرم.
زیبا، گرم و شیری با نوایی از دود خشک چوب. ساعتها با شما بازی میکند و لذتی واقعی، لذت حقیقی به شما میبخشد! بدون شک این یک شاهکار است. لایههای مختلف عطر که به ملودیای عجیب و «غریب» میانجامد؛ ملودیای که همه دوست دارند بنوازند، اما تنها عده کمی قادرند. این عطر به تنهایی ارزش ده یا حتی بیشتر عطر دیگر را دارد! وقتی عرضه شد، عطر کاملا «تازه»ای بود و تا به امروز همچنان «غریب» و بینظیر است. هیچ شباهتی به برندهای دیگر ندارد! چه بد که تولیدش متوقف شد، اما چه خوب برای آنهایی که این گنج را در اختیار دارند.
این بوی خیلی عجیبی داره، خیلی جنگلی و شیری، ولی من جذبش شدم!! تازه اسپریش کردم و بوی جنگلش خیلی قویه، اما بوی شیرین شیر هم حس میشه. یه جوری یاد سیگار برگ میاندازه. عطر خیلی جالب و منحصربهفردیست؛ باید بعداً وقتی آرام گرفت دوباره بو کنم تا ببینم دنبال یه شیشه کاملش میرم یا نه.
ترکیبی بسیار جالب از عطرها برای کسانی که بوی قوی، شیک، جذاب و جالب دوست دارند. من عاشقش هستم! و خیلی ناراحتم که پیدا کردنش اینقدر سخت است. چه افسوس!
نوتهای تند و ادویهای اولیهٔ زیره و بادرنجبویه که غالب هستند، یادآور آغاز عطر *کینگدم ادوپارفوم* (الکساندر مککوئین) است که توسط همان عطرساز، ژاک کاوالیه، ساخته شده. سپس احساسی پودری غیرمعمول به وجود میآید که فقط میتوانم آن را ترکیبی از چوبهای پودر شده و شیر توصیف کنم که با ادویهها درآمیختهاند. این ترکیب بعداً به یک ساختاری تازه و گلمانند تبدیل میشود که با ادویههای معطر آمیخته و روی یک لایه پودری شفاف و نازک قرار گرفتهاند. نوتهای پایه شیرینترین بخش عطر هستند با ترکیبی از نوتهای شرقی نرم و همچنان حس شیر-چوبی موجود. تصورم مثل این بود که فنجانی شیر ادویهدار را مینوشم که روی زغال چوب گرم شده. دودی سبک در زیرلایهها پنهان است که عمق و تاریکی بیشتری به خشکشدن عطر میبخشد. اگر عطرهای شرقی ادویهای-چوبی غیرمعمول را دوست دارید که ملایم باشند، نه خیلی شیرین، نه خیلی تند، اما با حس غالب ادویهای، احتمالاً *لو فو دِ ایسی* را شنیده یا استفاده کردهاید و چیز مشابهی پیدا نکردهاید. متأسفانه که تولیدش متوقف شده؛ خواهر کوچکترش، *لو فو دِ ایسی لایت ادوتوالت*، مشابه اما در برخی جنبهها متفاوت است، البته ماندگاریاش بسیار ضعیف است.
احساس میکنم همین الان استفراغم آمد تو دهنم. تا حالا درد فیزیکیای اینقدر بد تجربه کردهای که حالت رو به هم بزنه؟؟؟ این مثل یه لگد تو بیضههاست...با چکمههای نوکفولادی. به جانم که نمیتونم بفهمم چرا همه این عطر رو اینقدر دوست دارن. معمولا میتونم با خیلی عطرهای منحصر به فرد کنار بیام...اما این یکی روی پوست من فراتر از غیرعادیه. در واقع، بدم میاد. حتمن از پوست من متنفره، چون من قطعا اون چیزی رو که بقیه بو میکشن، حس نمیکنم. نوتهای شیر و نارگیل منو جذب کرده بود...اما هنوز هیچکدوم رو نبوئیدم. الان حتی نمیتونم هیچکدوم از نوتها رو تشخیص بدم. اگر راستشو بخوای...دیگه حتی دلم نمیخواد. تنها نقطه مثبتش (که برام ترسناکه) اینه که پخشبوی خوبی داره و ماندگاریش هم عالیه. سه بار سعی کردم پاکش کنم، اما هنوز به هر منافذ پوست دستم چسبیده! آمونیاک کجاست وقتی نیازش دارم؟
عجیب و تیز… عطرِ برجستهٔای که متأسفانه (حداقل برای الآن) مخصوص من نیست. بوی آن یادآور کرم واکس اسکی است؛ عطرِ محبوبی که دوست دارم اما تصور نمیکنم روی پوستم بزنم—مگر اینکه تغییر شخصیت جدیای داشته باشم. همچنین بوی آلوچه، تراشههای چوب و واکس مبلمان را حس میکنم. قبلاً هم به کارگاه نجاری اشاره شده بود—همین است! این عطر را روی یک قرمزموی فردار با پوست شیریرنگ میبینم که کرستهای ویوین وستوود پوشیده.
عطر خیرهکننده و منحصر بهفرد. کاملا با ربلا موافقم—باید به ایسی میاکه یا شرکت سازنده پیغام داد و ازشان خواست تا این عطر را دوباره عرضه کنند. واقعا خاص است و حس بسیار شخصی و متمایزی دارد؛ چیزی که در بسیاری از آثار دیگر کمتر میبینم.
بالاخره فرصت پیدا کردم این را امتحان کنم، متشکرم از عزیز F_A. من «لوفو دِ ایسی» لایت را دارم و خیلی دوستش دارم، و این عطر را بسیار مشابه اما در عین حال بسیار متفاوت مییابم. «لوفو دِ ایسی» مثل این است که عصرِ یک روز زیبا در یک ساحل گرمسیری باشی. پوستت بوی آب شور دارد، کمی اثری از کرم ضدآفتاب لوکس، و کمی گرما از پوستت به مشام میرسد. گردنت را گلهای تازه گرمسیری مثل گردنبند احاطه کرده… اقیانوس اطراف جزیره زیبا بوی شور و سرزندگی میدهد… روی ساحل قدم میزنی، موجها پایت را نوازش میکنند و به بنگلوی خصوصیات میرسی. روی ایوان مینشینی، نوشیدنی خنکی مینوشی و غروب آفتاب را تماشا میکنی. از بنگلوی دیگری بوی سیگار برگ مرغوبی به مشام میرسد… بوی مبلمان چوبی گرم شده زیر آفتاب و جنگل درست بیرون بنگلوت را حس میکنی… احساس میکنی در بهشت هستی… لطفاً بگذار این عطر خیلی طول بکشد! بله، ماندگاری بالایی دارد و یکی از راحتترین عطرهایی است که تا به حال بو کردهام. اصلاً نمیفهمم چرا تولیدش را متوقف کردند؟! اگر «لوفو دِ ایسی لایت» آفتاب در یک شیشه است (آره، همینطوره و هنوز دوستش دارم)، آفتابی که بعد از یک روز طولانی زیر آفتاب در ساحل دریای بالتیک جمعآوری شده، «لوفو دِ ایسی» هم آفتاب در یک شیشه است، اما آفتاب دیگری: آفتابِ مراکز تفریحی جادویی در بهشت گرمسیری… یک روز در ساحل، هر جا که باشد، روزی در ساحل است، اما فکر میکنم بیشتر مردم دوست داشته باشند—حداقل در تخیلشان—به آن ساحل جادویی گرمسیری منتقل شوند. «لوفو دِ ایسی» همین کار را میکند! لطفاً اگر فرصت پیدا کردید، آن را امتحان کنید. و بعد پیشنهاد میکنم همه باهم نامه مهربانی به ایسی میاکه بنویسیم و التماس کنیم این شاهکار را دوباره تولید کند!
عطرم. از وقتی ده سال پیش پیدااش کردم و عاشقش شدم، همین عطر رو استفاده میکنم—حتی آخرین شیشههای موجود تو کشورم رو هم خریدم—هنوز دو تا باقیمونده. بوی خیلی خاصیه؛ اول قویه، بعد کمکم تبدیل میشه به چیزی گرم و حساس، با پستابی دلنشین و پرتقالی—بچهها دوستش دارن، پسرای جوان دوستش دارن، مردای بالغ هم دوستش دارن. شکل شیشه هم مکمل بویشه. تنها عطریه که بیش از یکبار خریدم—متأسفانه تولیدش رو قطع کردن. اطلاعاتی که از نماینده فروش میاکه گرفتم این بود که فروشش کم بوده، چون «خیلی خاص» بوده.
متأسفم که میگم، اما این عطر رو روی خودم آشفته و ناموزون حس کردم. ترکیب زیادی از میوه، غذا و ادویه روی یک پایه چوبی. جالبه، بله، اما روی پوست من بوی میوهای بیشازحد رسیده داد که مجبور شدم برم بشورمش. یکی از دوستانم روی من دوستش داشت، اما دیگری اینجوری صورتشو در هم کشید :p
امروز دارم این عطر رو تست میکنم و باورم نمیشه که چنین بوی فوقالعادهای متوقف شده باشه! چرا؟ چرا؟ گرم، آتشین، بو داده، ادویهای، شیری، فلفلی و حتی شیرین... این عطر همهچیزه تو یک زمان. حتی نمیتونم نوتهای مشخصی رو برای توصیفش پیدا کنم. خیلی متعادل، ماندگاری بالایی داره (بیش از ۵ ساعت) و بهترین انتخاب برای زمستونه! حالا کسی میدونه کجا میتونم یه شیشه کامل از این عطر پیدا کنم؟
این روزها با این عطر آشتی کردم :) خیلی خوشحالم که دارمش. روی پوستم عالیه و بهم اعتمادبهنفس میده. خیلی خوبه! :) بوی پایانی: حساس و دلنشین :)
سیگار برگ سلیقهات هست؟ من که نه! بوی سیگار برگ رو دوست داری؟ اصلاً نه! اما یک سیگار برگ کوبایی مرغوب با طعم ملایم رام، یا یک دانهیل بریتانیایی عالی با کیفیت آرامبخش قهوه، کارامل و نوتهای چوبیاش چطور؟ آره! حالا داره بهتر میشه! *لُ فو دِ ایسی* (Le Feu d’Issey) آتش تو رو روشن میکنه و حس میکنی همین الان از یک بار سیگار برگ مدرن و جهانی خارج شدی. شروعش پرشور و دیوانهوارهست، اما صبر کن تا به قلبش برسی؛ ترکیبی گلدار و زنانه از یاس jazzy و شیرینی کارامل شیری. در فصل پایانی هم متقاعد میشی که انتخاب درستی کردی؛ با حضور ماندگار نوتهای چوبی و وانیل حساس و گیرا. این عطر شهوتانگیز، سوزان و خطرناک متفاوته. نسخه نخستش نادر و کمیابه، اما قطعاً باید دوباره عرضه بشه. مایاکه (Myake)، بیایید یک بار دیگه!
یکی از ماندگارترین عطرهاییه که تا حالا بوییدم. زنونه به شکلی بسیار حساس و جذاب!!! گرم، راحت، متمایز، بیش از حد دلنشین!!!... میتونه منو خوشحال :D و مطمئن کنه. این حسیه که سالها پیش از *Le Feu d'Issey* داشتم... هنوزم میخوامش!!!
واو…… این عطر فوقالعادهست! اولش قویه و بوی لاستیک ماشین و سیگار یا چیزی شبیه این میده، اما از همون اول رگهای از گل سرخ شیرین حس میشه. بعدش به یه عطر بسیار گرم تبدیل میشه بدون اینکه زیاد شیرین باشه. خیلی دوام داره، دیروز زدم و هنوز بو میده! حالا بوی گل شیرین و دلنشینی داره. واقعاً این عطر موردعلاقهمه!
باید اینو دوباره بیارن. من شانس آوردم چون یه شیشه خوب اندازه دارم و لوسیونش رو هم دارم. از سفورا خریدم. وقتی اون زمان اومد بود، عطرهای گل-میوهای داشت محبوب میشد. فکر کنم زود تسلیم شدن. قطعاً الان بیشتر توجه جلب میکنه چون هم مد شده و هم هنوز منحصر به فرده.
ابتدا بوی ویتامین بکامپکس روی پوستم میداد :) بعد تبدیل شد به عطر خامهای و مرکباتی خوشایندی. واقعاً دوستش دارم اما دیگه موجود نیست… نسخه سبکترش هنوز هست و عطر ضعیفی نیست، خیلی شبیهه و خامهایتره.
چرا دیگه این موجود نیست؟؟؟ بهترین بود!!! بینظیر، قوی، سکسِی و پر از آتش!!! هیچوقت با هیچ عطر دیگهای اینقدر تعریف نشنیدم—مردا وقتی بویشو میشنیدن دیوونه میشدن، بهت حس یه زنِ کاملا سکسِی میداد، چه بدبختی! بهترین بویی بود که تا حالا داشتم… اگر دوباره تولیدش کنن، ۱۵۰ یورو هم بابتش میدم… آقا میاکه، لطفااااا!!! التماس میکنم!!!
واقعاً تولیدش متوقف شده؟؟؟؟ چه بد...
«خواهر بزرگتر اترو»، «اترا». عاشق عطر میوهای-شیریاشم که تبدیل میشود به بوی شیرین و دودی سیگار شیرین. عطر بینظیریه، غیرقابل مقایسه با هر چیز دیگهای – نمیشه نسبت به این عطر بیتفاوت ماند. چه افسوس که تولیدش متوقف شده… هر قطرهاش رو مثل گنج میدارم.»
پیچیده، غیرمعمول، مستیآور، گرم و بسیار، بسیار حسّاس.
این باید یکی از خاصترین عطرهایی باشه که تا حالا امتحان کردم! اول بوی سیگار (!) میده؛ خیلی قوی، و هرگز فکر نمیکردم تبدیل به یه عطر اینقدر راحت و جذاب بشه. اما همینطور میشه.