لا هِین ماث اند رَبیت پِرفیومز | la haine moth and rabbit perfumes

پَتاتَج

1404/07/07 ساعت 04:11

۷۰٪ آسفالت فلزی، مردانه و کاملاً شگفت‌انگیز با رگه‌ای از گیاهان ۳۰٪ بوی بدن این می‌توانست عطر فوق‌العاده‌ای باشد، اما راستش، بوی لباس‌های عرق‌کردهٔ باشگاه یک آقایی را می‌دهد که اتفاقاً عطر خوبی هم زده.

اسنیف‌اسناف

1404/06/30 ساعت 00:31

دارم از خنده روده‌برم می‌شه با این نقدهای عجیب‌غریب! من با فلز کار می‌کنم و بگم براتون، این فقط بوی یک کارگاه فلزکاریه. یه کارگاه فلزکاریِ کاملا به هم ریخته. بوی کارگاه فلزکاریه وقتی می‌زنم خودم رو با یه میخ زنگ‌زده. یا بوی کارگاه وقتی بازوم رو روی جوشکاری داغ می‌سوزونم. یا وقتی کِیس پلاستیکیِ گوشی یکی ذوب می‌شه کنار آتش. بوی کارگاه فلزکاریه، اما همه‌چیز داره اشتباه پیش می‌ره. یکی داره انگشتاشو از دست می‌ده یا بدتر: کارسو! واقعا برید یه کم با فلز و مشعل بازی دربیارید تا این بو رو رایگان بگیرید، نه اینکه ۱۶۰ دلار بدید وایساد! شاید بازم دست‌وپاتون رو از دست بدید، اما خوب، اعضای بدن دوباره رشد می‌کنن— پول که نه! :D

کریستیان کانتلّی

1404/06/27 ساعت 13:52

آغاز: جوراب‌های فرسوده. تا اینجا خوبه. لاستیک سوخته. تا اینجا خوبه. وقتی بعد از بیهوشی به هوش می‌آیی، و بعد از پاک کردن خونِ برخورد صورتت با زمین، بوی آن به عطرِ فوق‌العاده‌ای تبدیل می‌شود. مهم سقوط نیست، مهم فرود آمدن است.

سَمی زِی

1404/05/16 ساعت 07:02

اخیراً دوباره سراغش رفتم و وای! اصلاً چالش‌برانگیز نیست، بلکه عطر ساده‌پوشی است و می‌شه با خیال راحت بدون تست قبلی خریدش. دودیه، اما هیچ‌جور تهاجمی نیست. انگار عصارهٔ خنک دودیه که کم‌کم تبدیل می‌شه به یه حس شیرین و آرامش‌بخش.

سینامون‌این‌مای‌تیث

1404/04/16 ساعت 12:45

"چاله‌های قیر لابریا"

اسمیرکی

1404/02/21 ساعت 08:15

«لا هین»، واو، از کجا شروع کنم. آغازش یک انفجار سنتتیک و فلزی تازه است که عجیبه—نه بینی‌سوز، نه مثل مواد پاک‌کننده، فقط متفاوت. اگر نوت خونی هم هست، خیلی ملایمه؛ هیچ شباهتی به «ایکسکیوزابل ایویل» ندارد. شروعش کم‌کم نرم‌تر و صاف‌تر میشه وقتی نوت لاستیکی ظاهر میشه همراه با ترکیبی از نوت چوبی و چرم. قبلاً بوی لاستیک سوخته رو بو کرده بودم و خیلی تندتر و تیزتر از این عطره. بوی لاستیک در این عطر به نظرم سوخته نبود. وقتیfinally ثبات پیدا کرد، «لا هین» دو حس متفاوت ایجاد کرد. وقتی بینی رو خیلی نزدیک به پوست می‌بری، حدود ۷۰ درصد بوی لاستیکی و ۳۰ درصد بوی عرق‌زدگی میده—چیزی شبیه بوی بدنی عرق‌کرده اما ظریف. اما حباب بوی اطرافم یادآور عطرهای کلاسیک مردانه بود—تقریباً مثل بوی بعضی عطرهای آرایشگاهی یا فوجر بعد از چند ساعت که ملایم شده باشه. اثر خیلی عجیبی داشت، اما بوی خیلی خوشایندی بود—نه واقعاً دودی، نه لاستیکی، هرچند نزدیک به پوست همچنان لاستیکی/عرق‌زده بود. شاید ترکیبی از سدر، خزه و چرم بود که در هوا پخش می‌شد. دوامش خوب بود—روی پوست حدود ۷ تا ۸ ساعت ماندگاری داشت، با حباب بوی فشرده‌تری بعد از ساعت اول. «لا هین» یکی از بهترین عطرهای مدرن/صنعتی بود که بو کرده‌ام.

آروماراوم

1403/12/29 ساعت 04:32

عطرِ پرشوری به جرات فیلمی که از آن الهام گرفته. آکوردهای دودی، نوت‌های فلزی و ردپای لاستیک سوخته، محیط شهری خشن، تنش‌های اجتماعی و روحیه‌ی شورشی *«لا هین»* را به بهترین شکل بازتاب می‌دهند. مثل این است که اعتراضی را روی نبض‌هایت بپوشی. مات اند رَبیت برندی تجربی از عطرسازی است که داستان‌ها و احساسات را به تجربه‌های بویایی و عطرهای بی‌همتا تبدیل می‌کند—همان‌طور که فیلمسازان و بازیگران استثنایی با سینما روایت‌های منحصر به فرد می‌آفرینند. برای بررسی عطرها و تجربه‌های بویایی بیشتر، اینستاگرام من را دنبال کنید: aromaraum

کیوِرتِی گلوئیپ

1403/10/30 ساعت 14:34

همین الان این عطر رو بعد از دیدن «بیزاری» توی سینما روی خودم اسپری کردم. احساس می‌کنم ونسان کسل شده‌ام، که شب‌ها بی‌هدف توی خیابان‌های پاریس سرگردانم. عطر تقریباً آزاردهندست—تند، فلزی، پلاستیکی و ترش. خشونت توی یک شیشه.

فیلز ناثینگ

1403/10/15 ساعت 12:54

«لا هین» عطرِ‌ایست که تنش خامی و واقع‌گرایی خشن فیلمِ الهام‌بخشش را به‌درستی ثبت کرده. با انفجاری از نوت‌های دودی و فلزی آغاز می‌شود که بوی آسفالت داغ، لاستیک سوخته یا رگه‌ای ضعیف از باروت را در هوا تداعی می‌کند. تندی صنعتی‌اش حس شهری و پرداخت‌نشده‌ای دارد که با زیرلایه‌ای تاریک و صمغی همراه است. با فرونشستن، عطر وجهی نرم‌تر و تقریباً ملانژولیک نشان می‌دهد، با ردپایی از چرم و بسترِ خشک و چوبی. مثل هوای پس از آتش‌سوزی در جنگلِ توسکا. «لا هین» بی‌پروا جراتمند و مفهومی است، اما به‌شگفتگی برای کسانی که عطرهای عمیق و تیز را می‌پسندند، قابل‌پوشش هم هست.

زِن‌بَجِر

1402/12/18 ساعت 18:10

چرم سبز بسیار جالبی. رایحه‌ی درخت توس دودی و چرم با نوت‌های سبز. کمی فلزی و صابونی هم هست. احتمالاً ترکیب چرم با نوت‌های سبز بوی لاستیکی‌ای باشه که بعضی‌ها ذکر می‌کنند. مطمئن نیستم، اما به نظرم آزاردهنده نیست. کمی یادم می‌اندازه «چرم روسی» با کم‌تر اون حس یخبندان‌ش، و دودی‌تره؛ البته مدتهاست بویشو استشمام نکردم. باید بیشتر تست کنم تا متوجه عملکردش بشم.

ملکه

1402/10/30 ساعت 07:40

در اولین استفاده، دیواری سرد و زیبا از نوت‌های فلزی و همیشه‌سبز، آغشته به آلدئیدهایی که اثری صابونی و مرکباتی ایجاد می‌کنند، حس می‌شود. این ترکیب به خوبی با پایه‌ای تلخ و خزه‌ای هماهنگ می‌شود. کمتر تیز و تند است از آنچه انتظار داشتم، اما تدریجاً اثری دودی یا فنولی از قطران درخت توسکا احساس می‌شود که تداعی‌گر چرم لاستیکی دلپذیری است. یادآور زیرزمین‌های سرد و مرطوب، فلز تیز و چیزهایی از این دست است. شاید خزه بیشترین نقش را در اینجا ایفا می‌کند و ترکیب ادویه‌های فلزی و چوب‌های خزه‌ای حس تندی، دوری و کمی زبری ایجاد می‌کند. نوت‌های خاک مرطوب و عطر کاج گیاهی و دلنشینی هم به تدریج مشخص می‌شود؛ جایی که این عطر هم پیشرو و هم ریشه‌دار در چوب‌های مردانه سنتی است. اثری سبک و سوزن‌سوزن ازون در بینی حس می‌شود، همراه با کافور ملایمی که احتمالاً از بوچو است؛ همین باعث می‌شود انرژی‌بخش و به شکلی فوق‌العاده مدرن و تازه جذاب باشد. به طور کلی، تفسیری بسیار منحصر به فرد از چرم تازه، با سایه‌هایی از برگ بو، کاج، ادویه‌های خنک و خزه که از زیر تاریکی سرک می‌کشند. مارک باکستون در اینجا کار درخشانی انجام داده.

سَمی زِی

1402/10/25 ساعت 08:53

عطر خوش‌رفتار، چوبی و دودی. اگر عطرهای دودی را دوست دارید، خرید کور و بدون آزمون آن بی‌خطر است. مقایسه‌اش با محصولات ترودون کاملا درست است.

لیزا کورنیچوک

1402/10/21 ساعت 03:33

چرخ سوختهٔ ماشین که به جنگلی تازه و سرسبز از درختان کاج تبدیل می‌شود.

مَنگو

1402/09/27 ساعت 16:39

از کجا شروع کنم با این عطر! یکی از مردانه‌ترین بوهایی‌ست که تا حالا استشمام کرده‌اید، ولی در عین حال کمی غیرقابل‌پوشش است. بویش مثل این می‌ماند که آتش‌سوزی جنگلی از میان درختان توسکا گذشته و دودی که از سوختن لاستیک بلند می‌شود وقتی شعله فندک را زیرش بگیرید. خیلی جالب است، اما شاید بهتر باشد فقط گاهی توی هوا حسش کنید و خودتان را با آن اسپری نکنید. به‌روزرسانی: حالا متوجه می‌شوم که بوی سوختگی توسکا دارد محو می‌شود و جای خود را به لاستیکی شدید و غیرسوزان می‌دهد.

مَجیک ایوکوویچ

1402/01/02 ساعت 04:45

عطر فوق‌العاده‌ای، واقعاً فضای فیلم رو زنده می‌کنه.

یونی نو اوتا

1398/05/22 ساعت 06:31

نوت‌های چرمی یا دودی که دیگران (در صفحه‌ی بررسی وقتی توسط *لا فولی آ پلوسیور* ساخته می‌شد — اگرچه فرمول تغییر نکرده، تا جایی که من می‌دانم) ذکر کرده‌اند را حس نمی‌کنم. وقتی باز می‌شود، برای من بیشتر فلزی براق است، آن آلدئیدهای صابونی در ابتدا، و لاستیک — اما مثل یک بسته نو از کش‌های لاستیکی، نه لاستیک تایر در یک روز گرم. مثل بسیاری از این عطرها، با پیشرفت واکنش نشان می‌دهد به شیمی بدن — با گذشت روز، بوی روی پیراهنم با بوی روی پوستم فرق دارد. بعضی از نوت‌های چوبی و صنعتی روی پارچه هستند. اما روی مچ دستم، نوت مرکبی به‌قدری پیشرو و اصرارآمیز است — نمی‌توانم دقیق تشخیص دهم چه هست، و در لیست مواد هیچ مرکبی ذکر نشده. نوت‌های سبز بیشتری می‌آیند — شاید آن برگ بو هم هست، و کمی علف خشکِ نسوخته؟ عجیب این‌که حدود سه ساعت بعد قوی‌تر از وقتی که اول زدم به‌نظر می‌رسد. فکر می‌کنم زیاد اسپری کرده‌ام. ازش خوشم می‌آید؛ وقتی باز می‌شود هاله‌ای بسیار «تمیز» دارد، شبیه به مثلا *اودور ۵۳* از کوم‌دِ گارسون، با آن اشاره‌ی مرکبیِ استوار (احتمالا آلدئیدها) که با گذشت زمان ظاهر می‌شود — هواداران اودور ۵۳ خوب است این را به‌عنوان جایگزینی کمی کمتر صنعتی امتحان کنند. واضح است که این یکی از آن عطرهای عجیب است که افراد مختلف نوت‌های کاملا متفاوتی ازش دریافت می‌کنند. اما برای حس بویایی من بسیار خوشایند است، اگرچه کمی سبک‌تر از چیزی است که با توجه به بررسی‌های قبلی انتظار داشتم.