ژوست آن بی‌زه (دو هزار و بیست و چهار) فراگونار | juste un baiser (2024) fragonard

اوکی‌رپای‌بارا

1404/05/27 ساعت 16:10

این عطر امضای من در دبیرستان و دوران دانشگاه بود. هیچ‌وقت نسخه EDT شیشه‌ای‌اش را امتحان نکردم و در آن زمان (۲۰۱۱–۲۰۱۵) از نسخه EDP بطری فلزی استفاده می‌کردم. آن را در گراس، وقتی با چند دانشجو دیگر به کارخانه فراگونار رفته بودیم، خریدم. شیرین و آب‌دار است، تقریباً حس یک عطر ویکتوریا سیکرِت ارتقا‌یافته می‌دهد. نه خیلی گورمان بود نه گل‌دار که من ازش لذت می‌بردم. یادم نیست نوت‌های دقیقش چی بود، فقط می‌دانم میوه، چوب، ادویه ملایم و وانیل داشت. بر اساس بعضی از نظرات اینجا به نظر می‌رسد فرمول اصلی EDP را دیگر ندارند که متأسفانه… شاید EDT را امتحان کنم و بعد از بررسی نظرم را بنویسم، ولی واضح است که ترجیح می‌دهم عطر اصلی را داشته باشم.

لوووکس‌لیکسیر

1404/03/30 ساعت 09:36

«ژوستون بیزه» اثر فراگونار—یا به زبان ساده‌تر: فقط یک بی‌تفاوتی. دویدم، این عطر نمونه‌ای کلاسیک از طراحی سطحی و خوشایند بازار توده‌هاست؛ همه‌ی لبه‌های تیزش سنباده خورده و در بوی مشک پیچیده شده. تار و پود نوت‌های ابتدایی صورتی‌اش بیشتر شبیه به یک به‌هم‌ریختگی چوب-گل-آب‌نبات است، شاید کمی پیچیده‌تر از چیزی که یک برند ارزان‌قیمت معمولی می‌سازد. میوه‌ها؟ مصنوعی و زودگذر. ممکن است یک اسپری بدن باشد. فکر می‌کنم منظورم این است که این نوت‌ها انگار فقط به این دلیل وجود دارند که قراردادشان ایجاب می‌کند. مواد اولیه؟ بیشتر شبیه طعم‌دهنده هستند. دل عطر سعی می‌کند با گلبرگ‌های رز پراکنده روی چوب صندل و نوت بادام یادآور گل آفتاب‌گردان غلیظ‌تر شود، اما این بادام یک‌بعدی و شیرین بیشتر شبیه کرم روی کیک استارباکس است، یا لوسیون دست «وانیل» داروخانه‌ای—بستگی به دمای بدنتان دارد. چوب صندل اینجا رنگ بژ می‌پوشد، اما نوع آزاردهنده‌ای از بژ. مثل یک مادر غمگین بژپوش با حس برتری کاذب، صدای خراشنده و لجاجت سرسخت. اگر او را با لباس‌های طراحی بازار توده و رژلب گل‌رنگ آرایش کنید؟ والا. کمی حس کهنه دارد به دلیل وجود پچولی و در نتیجه شخصیت شیپر. اما نه آن نوع شیک و خاکی که آرزوش را دارم... این پچولی پاساژ خرید است. پچولی‌ای که فقط برای ظاهرش استفاده شده، نه روحش. شیرین است، گل‌دار است، کمی پودری، کرمی، شیرین، چوبی... در واقع همه‌چیز. آزار نمی‌دهد، اما تحت تأثیر هم قرار نمی‌دهد. همان چیزی که در فرودگاه، در فروشی معاف از مالیات (که باید عجله داشته باشی) اسپری می‌کنی، فکر می‌کنی «هوم»، و تا وقتی فرود بیایی فراموشش می‌کنی. یک انتخاب ارزان و خوشایند جمعیتی که آنقدر از بی‌علاقگی می‌ترسد که هرگز واقعا سعی نمی‌کند دوست داشته شود. آیا دارم ریاکاری می‌کنم؟ خب... به «ژوستون بیزه» کم‌ترین تایید ممکن را می‌دهم.

ذِ وایند نوز مای نِیم

1404/03/04 ساعت 06:50

از خوشحالی که این عطر دوباره برگشته، فوراً سفارشش می‌دهم (خوبه که فقط ۲۰۰ میلی‌لیتره) و چی می‌گیرم؟ هیچ شباهتی به نسخه اصلی نداره، همانی که ۱۵ سال پیش در گراس خریدم. عطر کاملاً متفاوتیه. حتی سایت رسمی هم تو بخش کلاسیک‌ها معرفی‌اش کرده، اما این نیست! واقعاً از این کار دلسرد شدم. روی پوست گرم باز می‌شه، اما برام خفه‌کننده‌ست. انتظار یه نسخه شیرین و ظریف میوه‌ای داشتم که یادآور تابستون و سبکی جوانی باشه، نه عطری که بیشتر مناسب یه زن ۵۰ سال به بالا برای استفاده روزانه باشه – که اصلاً بد نیست! عطارها نباید با اسم‌ها بازی می‌کردند، یه عطر جدید باید اسم خودشو داشته باشه. از همه عطرهایی که بو کردم و جستجو کردم، عطر «مایامی میوز» از برند &OtherStories بیشترین شباهت رو به نسخه اصلی داشت برام.

اُ اِم جی هشت هشت دو دو

1404/02/15 ساعت 18:57

خیلی ناراحتم، چون وقتی تستش کردم عاشقش شدم و شیشهٔ ۲۰۰ میلی‌لیتری‌اش رو خریدم. اما وقتی واقعاً یه روز کامل روی پوستم زدم، بعد از خشک شدن بوی وانیل با یه ذره‌ای حالت تهوع‌آور به مشام می‌رسید. امیدوارم بعد از چند ماه استراحت، عوض بشه.

ایت‌سِرازال

1404/02/02 ساعت 17:04

عطر پرستایش‌ترینم. روی پوستم بوی بهشت میده… هم گرم و هم نرم، تعادل کامل بین میوه‌های شیرین سبک، وانیل گرم و پچولی سنگین. عطر فوق‌العاده‌ایه.

آقای دیوا (با تلفظ دقیق انگلیسی نام، مانند مستر دی‌وا)

1403/08/13 ساعت 11:45

والدینم چند هفته پیش که به گراس سفر کرده بودند، نسخه پرفیومش رو به من هدیه دادن. من عاشق این عطرم! به نظرم بویش کاملا یونیسکسه.

ماشعِیسْمَری

1403/08/03 ساعت 05:43

ترجیح می‌دادم نسخه‌ی قبلیِ «ژوست آن بِزِه» رو—اون عطرِ امضایِ نوجوانی‌ام بود. اما این نسخه هم خوبه. هیچ شباهتی به هم ندارن و راستش امیدوار بودم کمی شبیه‌تر باشن، مثل یه نسخه‌ی جدید از اون عطر. وانیل گرم، کمی ادویه‌ای، کمی میوه‌ای. اگه «لا بل»ِ ژان پل گوتیه رو دوست دارید، این عطر هم حس مشابهی داره، هرچند کمتر اوزونی و کمی ملایم‌تره. این دو در مرحله‌ی پایانی (دری‌داون) بیشتر شبیه هم می‌شن.

ساوریا

1403/05/10 ساعت 02:53

عطر گرم وانیل و صندل که حسّاسیت و جذابیتی جنسی به کل ترکیب می‌بخشد. کمی میوه‌ای و گل‌مانند هم در پایان به آن اضافه می‌شود (اما روی پوست من، وانیل و بوی چوبی چنان غالب است که نتوانستم بقیه را توصیف کنم). نوت بادام ملایمی هم بعد از چند دقیقه خود را نشان می‌دهد، بسیار ظریف. برای من و بینی کوچکم، بیشتر بویی گرم و فراگیر از چوب و وانیل حس می‌شود. راستش برای من که عاشق این نوت‌ها در عطرسازی‌ام، بسیار دلپذیر است. یکی دیگر از عطرهای کوچک فراگونار که واقعاً وسوسه‌ام می‌کند و پرژکشن خوبی هم دارد (تا جایی که با دستمال مرطوب می‌شود قضاوت کرد).