تصاویر
اینتیمیت ریولون | intimate revlon
اینتیمیت ریولون | intimate revlon
intimate revlon
Intimate by Revlon is a Chypre Floral fragrance for women. Intimate was launched in 1955. Top notes are Aldehydes, Rose, Gardenia, Coriander and Bergamot; middle notes are Sandalwood, Patchouli, Orris Root, Jasmine and Virginia Cedar; base notes are oak moss, Civetta, Castoreum, Musk and Amber.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Revlon
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Aldehydes (aldehydes) 
Rose (rose) 
Gardenia (gardenia) 
Coriander (coriander) 
نارنج (bergamot) 
Sandalwood (sandalwood) 
Patchouli (patchouli) 
Orris Root (orris root) 
Jasmine (jasmine) 
Virginia Cedar (virginia_cedar) 
Castoreum (castoreum) 
Musk (musk) 
Amber (amber)
عطرهای وینتیج قبل از دهه نودی یکی از بهترین شایپرههایی هستند که تا حالا بو کردهام. این عطر سنگین یا خفهکننده نیست، فقط دلنشین است. با نوتهای سبز و گل یاسمن سبز شروع میشود. بعد گلها بسیار ملایم میشوند… گل سرخ، یاسمن، بنفشه… گلها آنقدر هم در کانون توجه نیستند، بلکه نوتهای چوب صندل زیبا، وتیور، خزه بلوط و پچولی هستند که همهشان با یک آکورد حیوانی دلپذیر احاطه شدهاند و به عطر گردی و عمق میدهند. به نظرم این عطر بوی تمیزی میدهد. مثل صابون و پودر گرانقیمت سبک قدیم روی پوست گرم. میزان مشک آن عالی است!👌🏻 همچنین شیرینتر از چیزی است که فکرش را بکنید. یاسمن شیرینی خوبی به آن اضافه میکند بدون اینکه شربتمانند شود. من از بطریهای وینتیج دهه پنجاه تا هشتاد دارم و همهشان مشابهاند. فقط عاشقش هستم.
من مجموعهدار پرشور عطرهای وینتیج هستم و عاشق عطرهای حیوانی، خزهای و شیپرهام. میراث من فرمولاسیونهای عطر رولون اینتیمت از دهههای ۵۰، ۶۰ و ۷۰ میلادی است که همهشان بوی شهوانی و در عین حال ظریف و دلربایی دارند. اینتیمت شما را در بالشی نرم از گرمای گیاهی و حیوانی میپیچاند. به بسیاری از جهات، یادآور خشکشدن عطر ژیکی گرلن روی پوستم در پایان یک روز گرم و شرجی تابستانی است، و من عاشقش هستم.
«انتیمت» نام مناسبی برای عطر چنین گرم، مهیج و اغواگر است؛ گلفامِ موسکیِ ملایم و شکوهمندی با عناصر برجستهٔ شیپر. با اولین افشانه، مجموعهای از گلهای سفید شکوفا، بهخصوص یاسمن، در آغوش آلدهیدهای آفتابی شما را استقبال میکنند. این گلهای درخشان با گرمای کرمی و ظریف چوب صندل و ریشهٔ ایریس همراه شدهاند. با این حال، نوت تندی از خزهبلوط خود را نشان میدهد؛ سبز و کهن، پیش از آنکه به پایهای درخشان از مشک تبدیل شود. این عطر تضاد فریبنده و نمایشیِ ظرافت زنانه را با غریزهٔ جنسی اولیه به کمال میرساند. تعجب میکنم چرا این همه طول کشید تا این زیبایی را کشف کنم، اما الآن شیفتهام؛ حتماً باید یک شیشه از آن برای خودم پیدا کنم.
تازه دو ست هدیه وینتیج نو-قدیمی (یکی اسپری ادکلن ۱ اونس و پودر حمام به قیمت ۱۷ دلار و یکی اسپری ادکلن ۳.۴ اونس و پودر حمام به قیمت ۲۲ دلار با ارسال رایگان) از ایبی خریداری کردم! خیلی هیجانزدم! اینها هدیه برای مادر عزیزم برای روز مادر ماه بعد هستند. تنها مشکل (اگر بخواهیم بهش بگیم مشکل) اینه که مادر زیبا، خوشبرخورد، شیکپوش، اما در عین حال ساده و بیتکلف، انساندوست، زن مسیحی با قلبی از طلا، بیش از ۳۰ سال پیش از دنیا رفت. من با کارهایی مثل این زندگیاش رو جشن میگیرم. «انتیمیت» ریولون یکی از برندهای موردعلاقهاش در داروخانهها بود، در حالی که شانل شماره ۵ عطر لوکس محبوبش بود (یک بطری از شماره ۵ رو در آخرین تولدش، ۷ نوامبر، «دریافت» کرد. البته من دیوونه نیستم... این عطرها رو روی هیچ نوع altar یا محرابی برایش نمیذارم، اما برای ادای احترام بهش و چون ما مثل دو نخود فرنگی در یک غلاف بودیم و تقریباً چیزهای مشابهی رو دوست داشتیم، ازشون استفاده میکنم... ما فقط سفید میپوشیدیم، فارغ از فصل، مگر وقتی که لباسهای پلنگی میپوشیدیم. هر دو ماشین سفید داشتیم/دارم. هر دو بلوندهای جذابی بودیم/هستیم که از بیان نظرمون ابایی نداشتیم/نداریم. تنها تفاوت این بود که او آشپز حرفهای بود و عاشق استروگانف گوشت گاو و استیک بود، در حالی که من از وقتی توانستن غذای جامد بخورم، از خوردن گوشت امتناع کردم. پس وقتی بقیه خانواده دور میز غذاهای گوشتی جمع میشدند، سریع برای من یک تکه ماهی، سالاد تخممرغ یا ساندویچ پنیر کبابی درست میکرد. مادر بیچاره. خدا رو شکر که از اون نوع مادرهای «مامی عزیز» نبود که بچهها رو مجبور میکرد جلوی یک تکه گوشت خونین و نیمهخام بنشینن تا یا بخورن یا از گرسنگی بمیرن.
دوست دارمش، نه عاشقش. عطر گرم، نرم و پودریایه. پخشبویش (سیلاژ) ضعیف و قدرتپخششش متوسطه. من عطرهای بلند، تند و پرقدرت رو دوست دارم، به همین دلیل فقط دوستش دارم نه عاشقش. این بطری رو تموم میکنم، ولی برام نمیارزه دوباره بخرم.
تازه با این اسپری فشارِ عطر «اینتیمات» یه تیکه کوچک از لایهٔ اوزون رو نابود کردم—اووپس! این شیشهٔ خوشتیپ با طراحی «پخالماسی» (همونطور که روی جعبه نوشته) یه انفجار واقعی از خانوادهٔ شِپْرههاست: اول با غرش عظیم آلدهیدهای پرشور، گلسرخ عسلی، پیچک شیرین و دیوانگی گلهای سفید خودشو معرفی میکنه. بعد کمکم حس میشه دارید روی کاهگلی نشستهاید و شراب آلو مینوشید و مست میشید. زودتر از اون، کهربای پودری میآد پایین و ردپای خجالتیوارِ بوی حیوانیِ عفن (از چنگال گربهسان) از لای خزه و موسکهای نیترو و مستکننده میگذره. عاشقشم.
این کاملا یونیسکسه. همسرم تازگی یه مقدار زده، رویش بوی خوبی میده. من شخصا برای هوای سرد دوستش دارم، اما میشه تمام طول سال هم استفاده کرد.
دارم شیشهی عطرِ قطرهاشکی شکل با عکسِ زوجی در آغوش هم رو بررسی میکنم. آخراً دارم به دنبال عطرهای وینتیج میگردم—عطرهایی که باید بویشون رو میدیدم اما یا بچه بودم یا فرصت نشد. خلاصه، عطر *Revlon Intimate* اولش خیلی خاکی و سبز-خزهایه. یاد بوی مزرعه میاندازه: یونجهای که توی کلاف بسته میشه و خاکی که برای کاشت شخم میزنن. آلدهیدها هم هستن، مثل باد سردی که از شمال میوزه. تیز و انرژیبخش. با گذشت زمان، یه حس الکلی بهش اضافه میشه. مثل شراب آلوئی خشک و غیرشیرین، پرادویه و تلخ. غیرمنتظره بود اما خیلی دوستش دارم. زیره هم بیشتر خودشو نشون میده وقتی عطر پیش میره. یه ریشهبهی پودری میاد با ردّی از یاسمن و گل سرخِ دور. تو مرحلهی پایانی، خزهی بلوطِ تلخ و زیره با مشکهای حیوانی مخلوط میشه. بویشون واقعیه، چرب و روغنی—این مشکهای طبیعی با پوست و گرمای بدن ترکیب میشن و چیزی شبیه فرومون درمیآرن. همهی مراحلشو دوست دارم اما مرحلهی پایانی بهترینه. فکر میکنم عاشق این عطر بشم. یاد عطرهایی میاندازه که مادربزرگم میزد. نه به عنوان توهین، بلکه چون مادربزرگهای ما سلیقه و ذوق داشتن. امروزه همه به عطرهای شیرین عادت کردن—دور هم که باشی باید بوی کیک بده. اما پوشیدن *Intimate* و آشنا شدن دوباره با بوی طبیعی، خاکی و فریبندهای که روزگاری جذابیت محسوب میشد، تازگی داره. دلم برای این زیباییهای قدیمی تنگ شده: خاکی، ادویهای، تیز و مشکدار، چپرهای کلاسیک.
یک شیشهٔ قدیمی از عطر روغنی پیدا کردم. اولش بوی خاکی و کمی سبز میدهد، با مقدار زیادی خزه بلوط همراه با نوتهای حیوانی و گلدار. بعد از خشک شدن، به رز خزهبلوطیِ بسیار مشکدار با نوتهای حیوانی تبدیل میشود. هرچه بیشتر روی پوستم میماند، بیشتر دوستش دارم. به نظرم نوتهای آلدهیدی چندانی حس نکردم، شاید به خاطر قدیمی بودن شیشهٔ روغن باشد (؟) مطمئن نیستم. با خزه بلوط به عنوان قویترین نوت شروع میشود و با مشک به عنوان قویترین نوت تمام میشود.
مادرم این رو بعد از حموم در یه شب گرم آفریقای جنوبی استفاده میکرد. بویش خیلی دلنشین و زیبا بود. من یه نسخه بازسازیشدهاش رو خریدم و بویش دقیقاً همونه. عاشق خاطرات گرم اون روزها هستم.
یکی از عطرهای شایپری موردعلاقهام، کنار *آون تایملس* و *اکور*. از نظر سبک مشابه *باندیت*، *تابو* یا *هابانیتا* اما قابلپوششتر. عطرهای قدیمی و زنانهای با حالتی مقدسی و رزینی، مانند بخور کلیسا، همراه با زیبایی گلهای کلاسیک و خزه بلوط باکیفیت. عطر شگفتانگیزی است. گاهی یاد *کوکو ایال ناوینگ* نسخه وینتیج یا *اونگارو دیوا* میاندازد، اما نرمتر و بیشتر دهه شصتی است. آنها عطرهای نمادین دهه هشتاد/اوایل نود با شانهپدها و کتپاورهای آن دوران هستند، اما این یکی زنانهتر، پودریتر و با یک گزش حیوانی مکارانه است.
تند و صمغی، نیتروموسکی! خزه بلوط سوزانندهی بینی و مقدار دقیق گلها. عاشقشم! نیاز به شیشههای بیشتری دارم! من یک شیشه وینتیج (پیش از بارکد) دارم. واقعاً عالیه. برید بگیرید!
انقد عطر اینتیمت دارم. نسخههای استاندارش رو دارم، هم نسخههای غلیظش، هم چندین نوع مختلف از ادکلن (توالت)، ادوپارفوم و نسخه روغنیاش. (همه وینتیج، هیچکدوم از اون محصولات بیکیفیت ژان فیلیپ نیست) متوجه شدم که آلدئیدها در نسخه ادکلن (توالت) خیلی قویتر از بقیه فرمولاسیونهاست. مثل یک سیلی سریع به صورته، اما به شکل خوبی. اگر میخوای ادکلن بیشتر دووم بیاره، پیشنهاد میکنم روی لباسهات اسپری کنی. ادوپارفومش واقعاً شیکه. آلدئیدها ملایمترن، روی مچ دستهام خیلی طول میکشه. از بطریام اول آلدئیدهای نرم رو حس میکنم، بعد به درایداون فوقالعادهاش تبدیل میشه. در نسخه روغنی متوجه شدم که برگاموت مرکباتی در نتهای بالایی پررنگتره. عطر مرکبات کمکم محو میشه و به درایداون دلنشین اینتیمت میرسه، عاشقش هستم. همیشه همه غلظتهای مختلفی که دارم رو لایهلایه استفاده میکنم تا بیشترین تأثیر رو بگیرم و خیلی بیشتر دووم بیاره. اول از روغن شروع میکنم، بعد ادوپارفوم، ادوتوالت، ادکلن غلیظ و در آخر ادکلن معمولی. شاید به نظر بعضیها زیادهروی باشه، اما برای من فوقالعادهست و اینجوری تا ابد میمونه.
از این عطر چه حسی میگیرم؟ دقیقاً مثل عطر *«فم روشاس»* است.
مروری بر شیشهی کلکسیونی و اشکمانند این عطر که اسپری نمیکند، بلکه مثل شلنگ آب فواره میزند! کلماتی برای توصیف «اینتیمیت» پیدا نمیکنم. پودری؟ آری. کهربایی؟ آری. پچولی؟ آری. مشک، زباد و کاستورئوم؟ بله بله **بله**! روی پوست من حتی بویی گرم و شکلاتی هم دارد. وقتی با این عطر بیرون میرم، آدمها—مخصوصاً مردان—واقعاً سرشان را برمیگردانند و با بینیشان مرا تعقیب میکنند! وقتی خودم بو میکشم، گاهی هوس *اِهاِه* تنهایی میکنم؛ پس حدس میزنم روی دیگران هم همین اثر را دارد! عاشقش هستم، اما با احتیاط بپوشید! ;)
این باید یکی از جنسیترین، حیوانیترین عطرهایی باشه که تا حالا بو کشیدم. کثیف، کثیف، کثیف. عاشقان عطرهای حیوانی این را دوست خواهند داشت، چون اولین چیزی که با اسپری کردن به مشامم رسید همین بود. با گذشت زمان کمی ملایمتر میشه، اما همیشه زیر سطح حس میشه. من یه شیشه قدیمی و منحنیدار از ریولون دارم که رویش تصویر طلایی یک مرد و زن تقریباً برهنه نشستهاند رو به روی هم، در آغوش یکدیگر. تصویر **سکس** رو تداعی میکنه. مسک حیوانی، زبده، کاستوریوم و یاسمن ایندولیک این تصویر رو تقویت میکنند. "صمیمانه" فقط یه توصیف مودبانهتره برایش. حتی با نگاه کردن به شیشه هم واضحه که این عطر در دورهای ساخته شده که حتی خریدهای داروخانهای هم میتونستن ظاهری از پیچیدگی داشته باشند. (هشدار: اسپریش مثل شلنگ آتشنشانی پاشیده میشه!) مشخصه که مواد تشکیلدهنده این عطر کیفیت بهتری نسبت به بسیاری از عطرهای امروزی داره. چوب صندل اینجا واقعیست، نه اون مواد مصنوعی که امروزه در خیلی از عطرها استفاده میشه. یه صندل چوبی و زیبا، به خوبی در ترکیبی رزینی از گل سرخ، سنبل پودری، گل یاسمن کثیف و مسک، گل یاسمن کرمی، با کمی ادویه و مقدار خوبی زبده مخلوط شده. همه اینها روی بستر خزه بلوط، کهربا و کاستوریوم چرمی قرار گرفته. اگرچه به عنوان عطر شیپر طبقهبندی شده، اما به نظرم بیشتر شرقیست، مثل دیورسنس (که اینجا شیپر طبقهبندی شده اما در سایت دیور شرقیست). بافت رزینی و ادویهای این حس رو ایجاد میکنه. این عطر یادآور تبو هم هست، اما در حالی که تبو شیرین، سنگین و خفهکنندهست، این عطر سبکتر، صیقلخوردهتر و ظریفتره. تبو فاقد عناصر حیوانی و جنسی پررنگیست که اینجا به وضوح حس میشه. نمیگم تبو این عناصر رو نداره، فقط اینکه من نمیتونم مثل اینجا – کاملاً واضح و جلوی چشم – بویشون رو حس کنم. صمیمانه به نظر میاد به چیزی نزدیکتره که (اگر افسانهها درست بگن) خالق تبو فکر میکرد (یا میدونست) یه زن شبکار چه بویی داره. اما در این مورد، اون زن یه روسپی گرانقیمتست که روزها در بازار بورس فعالیت میکنه. آیا من این عطر رو بیرون از خونه میزنم؟ هرگز! میترسم گرگها – هم دوپا و هم چهارپا – دنبالم بیافتند! با این حال، تجربه این کپسول کوچک تاریخی لذتبخش بود و حیرتآور بود که ببینیم زنان قبلاً چقدر جسور و گلامور بودند.
تازه نصفِ یک شیشه عطر «اینتیمیت» (Intimate)ِ رولون (Revlon) دههٔ ۱۹۶۰ رو از ایبی خریدم. این اولین عطر جدی من بود تو دههٔ ۱۹۷۰، وقتی نوجوان بودم. وای… فقط همینو میتونم بگم! یادم نیست اینقدر خوب بو داده باشه، ولی قطعاً اون زمانها مثل یه الهه بو میکشیدم. بعد از اینکه الکلِ اسپریش تبخیر میشه، یه رز نرم و چوبی میمونه که زیرش یه مشکِ تمیز اما کمی هم شهوانی حس میشه. خیلی جالبتر از «میس دیور»ه، که یه شیپر معروف همعصرش بود. واقعاً زیباست و خیلی خیلی بهتر از چیزی بود که انتظار داشتم. نمیدونم نسخهٔ اصلاحشدهش چطوریه، ولی «میس دیور» حالا تبدیل شده به یه عطر لاغراندام و بیروح با قلبی ضعیف—این عطر قطعاً میتونه با اون رقابت کنه، اونایی که شیپرهای دههٔ ۵۰ رو دوست دارن اما نمیخوان پول کلان بدن بابت اون ادکلنِ ضعیفِ EDT که دیور الان میفروشه. لذتبخشه… مثل اینه که برگردی تو زمان و داخل یه فیلمی که با فیلمِ ایستمن-کداک گرفته شده، قدم بزاری. 😁
به بررسیام زیر، **JP Intimate** مورد نظرم نسخهای است که در شیشهای شبیه به تصویر بالا و داخل جعبهای بنفش عرضه میشود. اشتباه نشود با **Jean Philippe Intimate Musk** که عطر کاملا متفاوتی است.
سالها پیش در نوجوانی، هیچوقت طرفدار خاص عطر *اینتیمت* نبودم، بیشتر چون یکی از همکاران مسنترم همیشه خودش را در آن غرق میکرد. اما خانواده و دوستانم بودند که ازش استفاده میکردند. اخیراً نسخهٔ *ژان فیلیپ* این عطر را با قیمت بسیار ارزان آنلاین خریدم. با اولین اسپری، بلافاصله آن را شناختم. مثل بعضی از خانمها اینجا، نسخهٔ *روولون* را ندارم که مقایسه کنم، اما استخوانبندی قدیمی *اینتیمت روولون* هنوز در این نسخه وجود دارد. و بگویید «عطر مادربزرگها»؟ نه باب میل من! عطر *شیپر* رویاییام، نسخهٔ اصلی و قدیمی *میس دیور* است که حالا با قیمتهای سرسامآور برای شیشههای نیمهخالی، از دسترس من خارج شده. پس *اینتیمت ژان فیلیپ* حالا جایگزین *شیپر* من شده. عاشقش هستم و هر زمان و هر جا که بخواهم میزنم. من از آن آدمهایی نیستم که عطرها را فقط برای روز، شب یا مناسبتهای خاص نگه میدارند. اگر عاشقش باشم، هر وقت که بخواهم میزنم و بس. ماندگاریاش هم فوقالعاده است، حدود ۱۲ ساعت روی پوستم میماند. اگر سالها *اینتیمت* را بو نکشیدهاید، فکر میکنم *ژان فیلیپ* را دوست داشته باشید.
تازه شیشهٔ اشکمانند (teardrop) عطر **INTIMATE** در نسخهٔ EDT وینتیجم رسید. احتمالاً مربوط به دههٔ ۱۹۷۰ است، قضاوت بر اساس فونت پای شیشه. روی برچسب پایین عدد ۵۶ نوشته—آیا کسی اینجا این عدد رو به عنوان شمارهٔ سری تولید میشناسه؟ در هر حال، وقتی روی پوستم پاشیدم: شباهتش به **لنوین ARPÈGE** کاملا مشهوده، هرچند—همونطور که باربارا هرمان دقیق توصیف کرده—این عطر «صمیمانهتر» و «خندانتر» از هر عطر فرانسوی اخمآلودی است. واقعاً خوشبو و دلپذیره: آلدهیدهای درخشان سبک قدیم و کمی ترشی لیمو بینی رو قلقلک میده، همراه با اشارههای سریع به ترکیبی شبیه **TABU** با چوبصندل، عنبر، دارچین، اوژنول و متیل سالیسیلات (بوی زمستک)، و یک پایهٔ چوبی که یادآور **ARPÈGE**ه. رگهای بسیار ظریف از وانیل هم هست. یادم از **Avon OCCUR!** میافته، ولی فکر میکنم **INTIMATE** کمی گرانقیمتتر به نظر میرسه از نظر مواد. قطعاً رگههای چرمی و مشک داره، با کمی بوی ادراری دلپذیر (ولی باز هم با حالتی «آمریکایی» شاداب). گلها کمرنگاند—گلی مثل گل سرخ خشک و پودری—که سریع به پودری تبدیل میشه، همراه با ساندلوود گرم، پچولی تند و کاستوریوم چرمی. شاید حتی کمی پوست پرتقال شیرین هم حس بشه؟ گویا در دههٔ ۱۹۵۰ یه «بمب جنسی» بوده، ولی اگر با عطرهای حیوانی مدرن مثل **Papillon Artisan SALOME** یا **Akro NIGHT**، **McQueen KINGDOM** یا **Lutens MUSCS KOUBLAÏ-KHAN** مقایسه کنیم، کاملاً پاکدامن و معصومانه. خصوصیات حیوانی **INTIMATE** خیلی مودبانه و محجوبانهاند. میشه گفت **SALOME** همهٔ ایدههای **INTIMATE** رو داره… اما با شدت ۱۱! امروز روی زنی بوییدش، نمیدونم آیا مرد مدرنی این عطر رو لزوماً «اروتیک» یا «تحریکآمیز» تشخیص میده؟ به عنوان EDT، تکاملش سریع و نسبتاً شفافه. چه خوب میشد اگر نسخهٔ EDP یا حتی اکسترهاش (اگر وجود داشته) رو میبویدم. باربارا هرمان درست گفته: یه بمب جنسی آمریکایی صمیمانه، شاداب و خندان. هرگز نمیتونه عطرهای کلاسیک فرانسوی رو از اوج پایین بکشه، ولی **INTIMATE** واقعاً بسیار خوشبو و دلپذیره. شیشهٔ من نوع اسپلشه—دلم میخواد ببینم اگر اتمیزه میشد و سیلاج بزرگی ایجاد میکرد، چه بویی میداد.
در دوران قرنطینهِ ایالتمان برای اولین بار سریال *مردان دیوانه* را یکسره تماشا کردم، و این عطر کاملا متناسب با آن دوران است. یکی از شیشههای ادکلنم هم قدیمی است، مثل آگهیهای دههٔ شصت. البته من شالیمار را روی میز آرایش پگی دیدم و جوآن هم در یک قرار عطر شالیمار میزند... اما این عطر تصویر بهتری از آن دوره میدهد. نه اینکه فکر کنم آن زنان این عطر را میزدند، فقط حس و دکور و ظاهر آن سریال را کامل میکند.
تازه یه اسپری میست وینتیج ۲.۲۵ اونس تو شیشهای به شکل «اشک» دریافت کردم. این «اسپری میست» مدل قدیمیتره که اسپری «فشرده» داره… پس باید مراقب باشم وقتی اسپری میکنم… خخخ!! اولین بار که اسپری کردم، یه انفجار الکلی/آلدهیدی حس میشه که اولش برام آزاردهنده بود. اما به نظرم، این عطر باید روی پوست و با شیمی بدن خودتون توسعه پیدا کنه تا بتونید قضاوت نهایی رو بکنید. این عطر برام یه شوک خوشایند بود… عاشقش شدم!! کلاسیک، رترو، شبیه عطرهای شیپر… اما لزوماً «سبز» نیست. بالغ و غنی… خاکی… گرم… با یه لمس شیرینی هم هست. ادویه هم به اندازه کافی داره. حالا دیگه عجله دارم نسخه «پرفیوم» وینتیج این عطر رو هم پیدا کنم!!!
همین الان از مغازهٔ دستدوم محبوبم برگشتم با دو شیشهٔ تقریباً پر هشتاونسی ادکلن *Intimate* (شیشهٔ استوانهای مشبک شیشهای با درپوش بنفش) که هر کدوم رو فقط با چهار دلار خریدم—بله، واقعاً، خودم هم باورم نمیشد. یکی برام، یکی برا مامانم. مامان تو دههٔ هفتاد این رو میزد و دوستش داشت—هنوز هم میتونم ببینمش روی سینی عطرهای بریدهشیشهاش کنار دوستان صمیمیاش: چارلی، امروده و شانتیلی. بوی این عطر مثل داخل کیفهای مامانم تو اون دورانه—عطر ریخته، رژلب، پودر فشرده، سکههای ولخورده، دستمال کاغذی چروکیده و اسکناسهای مچاله، همه و همه. چرمی، مشکمانند، دودی، غنی، نوستالژیک؛ و این فقط بوی خود عطره. منتظرم تا نسخهٔ قدیمیتر و غلیظترش رو پیدا کنم. آهنگ «زمان در یک شیشه» از جیم کروچه رو یادتونه؟ این دقیقاً همونه.
خریدم یه شیشه کوچک و خمیده با درپوش فلزی و حلقه قرمز... فقط یکچهارمش پر بود اما ارزش یک دلاری که دادم رو داشت! مایعش تیره و غلیظه. وای!... این عطر تیز و جذابه! چوب صندل پودری با کمی خزه بلوط و گلهای کرمی که همهشون تو آغوش گرم و مسکی حساسیتانگیز محصور شدن... عاشقش شدم!
«اینتیمت» از رولون واقعاً یک شاهکار زیبا و بینظیره! به خودت لطفی کن و مدل رولون رو بگیر، شاید نسخههای جدیدتر با همین نام تو ایبی کمی گرانتر باشن.
عطر چوبی تیره و موسکی؛ صمغ بلوط با مشک و زبد گربه متعادل میشود؛ عطر من از نوع روغن غلیظ است؛ دارای آلدئید، فرومون و مشک.
به اطلاعتون میرسونم: عطر ارزون «ژان فیلیپ اینتیمات ماسک» هیچ ربطی به «اینتیمات» (صمیمی/حسی) نداره. فکر میکردم نسخهای سبک و خفیفِ ماسکی باشه، اما یه عطر بیمزه و آبیرنگِ پوستیست که حتی نیم ساعت هم دوام نمیاره. افسوس!
چه عطر ویتجی عجیبی! هر نسخه/بطریاش بوی کمی متفاوتی میده! و من دارم درباره نسخههای رولون حرف میزنم! فکر نمیکنم مشکل فرمول یا تغییر فرمول باشه... به نظرم این عطر با گذشت زمان متفاوت پیر میشه. امروز یک ادکلن ۴ اونس رولون گرفتم که خیلی شبیه رطوبت سبزه/خزههای میتسوکو بود! (مثه بوی کاج-سبز-خزهای که از نسخه ژان فیلیپ گرفته بودم) به نظرم اینها قدیمیترین بوها هستند. مثل یک زیرزمین قدیمی— البته به شکل خوبی! یک ادکلن ۸ اونس (نیمهپر) با درپوش بنفش از ایبی خریدم که بوی مرکباتی و آلدهیدی با گلها میداد. (نوتهای اول تا وقتی عطر روی پوست حس میشه باقی میمونن، پس فکر میکنم این ادکلن رولون جدیدتره و بنابراین نوتهای اولش هنوز تازهاند؟ یا شاید این یکی بهتر نگهداری شده؟) عطرهای ویتجی EDT و بعضی ادکلنها (بطری شیشه برشخورده، درپوش طلایی) دقیقاً بوی میس دیور ویتجی میدن. فکر میکنم اینها قدیمیترین بطریهای من باشند. خیلی دهه ۶۰ی! فقط میدونم که... همهشون رو خیلی دوست دارم! و وقتی رولون اینتیمت رو با قیمت خوب تو ایبی میبینم، میخرم! یک EDP ویتجی (بطری بزرگ) هنوز نرسیده... بعد که رسید، این پست رو ویرایش میکنم تا اون رو هم بررسی کنم. اگر کسی به یک کارشناس اینتیمت نیاز داشت— فقط پیام بده! هها!
من واقعاً رولون رو دوست دارم، پس با ۹ دلار بدون تست قبلی، ژان فیلیپ رو خریدم. اصلاً شبیه نبودن! اما... (توضیح میدم) من عطر ادکلن و ادوتویلت وینتیج دارم، و هر دو برام خیلی شبیه میس دیور وینتیج ان. رایحهای خزهای، چوبی، مشکدار، کهنه و گردوغبارآلود با آلدئیدها. کمی شبیه تایملس، ولی تایملس رو خیلی قوی و مردانه میبینم تا وقتی آرام بگیره. این ادوتویلت ژان فیلیپ هیچوقت اینطور نیست. بازم بوی خوبی داره، ولی خیلی قدیمی و چوبی-کهنه، و بزرگترین تفاوتش یه بوی سبز کاجماننده. سبز تیز کاج. اما من دوستش دارم. اینقدر قدیمیست که حس گرم و آشنا میده. ماندگاری بالایی داره و بعد از خشک شدن، کمتر بوی کاج میده و بیشتر مشکدار میشه. وای! تازگی یه شیشه ۶ اونس ادوپارفوم وینتیج از رولون گرفتم! نمیدونستم اصلاً ادوپارفوم هم تولید میکردن! خیلی هیجانزدم!
امروز یک شیشهی بزرگ بزرگ از ایبی خریدم—دقت کنید، رولون نیست، از ژان فیلیپهست—و وقتی جعبهی بنفشرنگ ساده و نهچندان شیکش رو باز کردم، این شیشهی خیرهکننده بیرون پرید. اولین فکری که به سرم زد این بود: «اینو قبلاً جایی دیدم…» اما نه. واقعیت اینه که یک یا دو تا شیشهی خیلی شبیه به این، با اندازههای مختلف، تو کابینت آرایشی مادرم و قفسهی حمام مادربزرگم دیدم وقتی بچه/نوجوان بودم. دههی ۸۰ بود، وقتی کشورم هنوز جزو «بلوک شرقی» بود و برندهایی مثل رولون یا هر مارک غربی دیگهای نادر و گران بودند، مخصوصاً وقتی به شهرهای کوچکتر میرسیدند. پس خیلی از لوازم بهداشتی یا محلی ساخته میشد یا بین کشورها، از جمله اتحاد جماهیر شوروی، ردوبدل میشد—خیلی از ادکلنها از اونجا میآمد. پس شیشههایی که دیدم احتمالاً یکی از همینها بوده؛ خیلی شبیه، اما نه دقیقاً یکسان: درپوش رنگ متفاوت، برچسب سفید دور تا دور ته شیشه. وقتی شیشه رو باز کردم و اسپری زدم باید بگم: بویش آزاردهندهست—شبیه همون ادکلنهایی که از شوروی میآمد! پس باید کپی خوبی زده باشند! قطعاً عطر کهنهایه، به تمام معنای کلمه. شروعش انفجاری از خزهی بلوط با آلدئید و برگاموته، بعد از حدود ۱۰ دقیقه این نوتها آرام میگیرند و جای خود رو به عطرهای حیوانی مثل زباد، کاستوریوم و کهربا میدهند. چوب صندل هم واضح حس میشه. گل رز بهخصوصی استشمام نمیکنم، احتمالاً گلها نقش مکمل دارند. وقتی خشک میشه، لبهای مردانه پیدا میکنه—شاید چون بینیام به عطرهای کمتر چوبی و حیوانی عادت داره. وقتی محو میشه، بیشتر و بیشتر بوی رژلب و پودری میده که تو کودکیام استفاده میشد! قطعاً یه برگشت به گذشتهست. شریک زندگیام میگه «بوی مادربزرگهی افتضاحیه»، پس نزدش نمیزنم. اما برام، با خاطرههایی که دارم، همیشه عطر مادر و مادربزرگم میمونه، حتی اگر فقط یه تقلید بوده باشه… با اینکه واقعاً عطر پیچیده و غنیای نیست، به خاطر نوتهای قوی دوام میآره و تو مجموعهام یه قطعهی ارزشمند خواهد بود. گاهی بهندرت میزنمش. کسی قبلاً گفته بود که این عطر رو باید برای پوشیدن لباس رسمی بزنی—کاملاً درسته. نه برای کتانی و کاردیگان، بلکه برای یه لباس خواب سکسی، اگر چیزی باشه! ;-)
عاشق عطرهای وینتیج هستم به خاطر آن بوی «قدیمی» و مد روزِ گذشته، و همین علاقه و وسواسم من رو رساند به عطر **Intimate** از ریولون. یه بطری بلند و باریک از ادکلن اسپلش (EDT) و یه شیشهٔ ۸ اونس (۲۳۶ میلیلیتر) از ادکلن (cologne) دارم—هر دو رو با قیمتهای خوبی از ایبی خریداری کردم. از **Timeless** ایون خیلی خوشم نمیاد. فکر میکنم بوی مردانهای داره، و فقط به خاطر مقایسهاش با **Vol de Nuit** گرنین (که عطر محبوب و بزرگ منه، ولی نسخهٔ فعلی EDTش ماندگاری و پخشبوی کمی داره) خریدمش. ولی به نظرم Timeless هیچ شباهتی به Vol de Nuit نداره. با این حال… Timeless هم جذابیت خودش رو داره و توی زمستان بوی خوشی داره. اما برسیم به **Intimate**. آه… اول از همه، EDTش رو امتحان کردم—یه قطره کوچک روی مچ دستم. عاشقش شدم! اولش خیلی قویه و یادآور Timelessه، ولی به نظرم بیشتر شبیه **Miss Dior وینتیج** میاد و این خیلی خوشحالم میکنه. من عطر Miss Dior وینتیج رو خیلی دوست دارم. صبرم تموم شده تا برسم خونه و Intimate رو به درستی بپوشم. (قصد دارم ادکلن وینتیج رو توی یه اسپری ۱ اونسی و EDT رو توی یه اسپری ۵ میلیلیتری بریزم.) به نظرم این عطر ترکیبی از **چوبی/آلدهیدی/حیوانی/مشکی** داره. سبزی Miss Dior رو نداره، ولی باز هم یه عطر وینتیج محکمه. من عطرهای وینتیج رو برای استراحت، خواندن کتاب، زمستان، کارهای خانه دوست دارم… احساس میکنم از یه دوران دیگهام، یه جای دیگه… حالم رو خوب میکنن. عطرهای وینتیج رو برای **خودم** میپوشم. وای! به نظرم ادکلن (cologne) روی پوست حتی قویتر و بهتره. عالیه. هنوز حدود ۵ اونس (۱۴۸ میلیلیتر) از شیشهٔ ۸ اونسیِ بلورینِ بریدهبریده با درپوش پیچی برام مونده.
*انتیمیت (۱۹۵۵) اثر رولون* این یکی از عطرهایی بود که در دهه ۱۹۵۰ به مجموعه عطرهای شرقیام اضافه شد، وقتی شیفته فرار رمانتیک عطرهایی مثل شلیمار، امرود، مای سین، اسکاندال، باندیت، تابو و پرشن وود شده بودم. انتیمیت عطر زیبا و بسیار پیچیدهای است با همه ویژگیهایی که یک عطر را پرمایه، غنی، لوکس، قدرتمند، ماندگار و چندلایه میکند. بیش از هر چیز، عطرهایی مثل این مرا به یاد روزهای بهتر گذشته میاندازند و باعث میشوند رویا ببافم و تخیلم را مثل این که لباسی هوتکوتور گرانقیمت قدیمی پوشیدهام و زندگی پرزرقوبرقتری در دهه ۵۰ دارم، تحریک کنند. هنوز میتوان نسخههای قدیمی این عطر را از فروشندگان ایبی پیدا کرد، اما به دنبال شیشههای پر یا نزدیک به پر باشید، وگرنه با باقیماندههای قدیمیای روبرو میشوید که دیگر مثل قبل نیستند. این عطر در شیشهای استوانهای عرضه شد که تقریباً شبیه رژلب به نظر میرسد. رولون بیشتر به عنوان یک شرکت تولیدکننده لوازم آرایشی شناخته میشود نه عطر، اما عطرهایشان بازتاب دهنده جاذبه و مد لباسهای قدیمی با آرایش چشم، پودر و رژگونه است. این قطعاً عطری برای زنی خوشپوش و ویژه است. بوی جکی کندی را میدهد که مثل یک میلیونر برای مراسم رقص آغازین ریاستجمهوری در ۱۹۶۱ آماده شده، یا الیزابت تیلور در لباس شب و جواهرات الماسدار در مراسم اسکار. چه بوی فوقالعادهای! آغاز عطر با آلدهیدهای تازه و بسیار کهنهمدارانه است، با طراوت پرتقال به لطف برگاموت. برای من زیاد مرکباتی نیست، چون سریع به عطر گلدار و پودری تبدیل میشود. گل سنیتی خامهای و گل سفید یاس هم در آن هست؛ هر دو گل، وقتی اجازه دارند عطرشان پررنگ و نه کمجان باشد، شگفتانگیزند. اینجا گلها قوی، حسی و گوشتی هستند و با نوتهای خشک خزه و مشک مصری (سیوت) ترکیب میشوند. نوت رز و بنفشه هم مقدار مناسبی پودر و بوی اتاق آرایش و لباس به عطر میدهند. اما گرم، ادویهای با زیره، مشکدار، سبز و با علفی بودن پچولی و مقدار زیادی خزه است. این عطر با نوتهای چرم و کاستوریوم (مشک گربهسان) وارد قلمرو یونیسکس میشود؛ نوتهایی حیوانی و قاطع مثل عطرهای قدیمی یونیسکس مثل بال آ ورسای یا اکور! آون. کمی هم یاد عطر پشن الیزابت تیلور میاندازد. پس بله، این همان عطر گلدار شرقی تاریک با چوب، ادویه و مشک خروشان است. آها، خانمها، این عطر بسیار قوی است، پس باید زنی قوی آن را بپوشد و خوب از پسش بربیاید. برای کلیسا زیاد سنگین است و بیشتر برای پاییز و زمستان، مراسم رسمی شب، شامهای شیک، عروسیها مناسب است، اما همیشه بهتر است مستقیماً روی پوست و با ظرافت استفاده شود. در دنیای امروز این عطر بالغانه است، اما میتواند توسط علاقهمندان و کلکسیونرهای عطرهای قدیمی در هر سنی، طبقه اجتماعی یا نژاد استفاده و تحسین شود. همین زیبایی عطر است: عشقی جهانی. انتیمیت زیبا و بسیار متمایز است، پس اگر شما آن را بپوشید و کسی دیگر نپوشد، به خاص بودنش فکر کنید!
نسخهای که من دارم ژان فیلیپه. قطعاً به نظرم بوی عطر «وینتیج» میدهد، از نظر سبک. یکی (لیست طولانیای از نظرات هست—ببخشید که اسم نمیبرمت) میگه فکر کن به *مردان دیوانه* (*Mad Men*)، و این توصیف کاملا درسته. امروز داشتش نگاه میکردم و کاملاً میخوره. دفعه بعد که تماشا میکنم، این عطر رو میزنم! میدونم شریکم ازش بیزار میشه، اما من دوستش دارم. بوی چیزی رو میده که وقتی بچه بودی و کسی میگفت «عطر»، تو تصور میکردی—فقط بدون اون بوهای تند پودرهای معطر قدیم. صادقانه بگم، انتظار داشتم کاملاً ناامید بشم (مثل عطر وینتیج *بیب* قدیمی)، اما فوقالعادهست.
عطر **Revlon Intimate** دههٔ ۶۰، نسخهٔ اکستره، در بطری مربعفاستونی با سطح بریده، درپوش پیچشی سیاه و حرف طلایی "R" روی آن. در زمان عرضه، رولون حضور پررنگی در فروشگاههای زنجیرهای داشت. بطری و جعبهٔ این عطر کاملاً خیرهکنندهاند، برخلاف نسخههای بعدی. این یک عطر **شامی-گلحیوانی** با ترکیب گلها و مواد حیوانی است، مشابه **شانل شماره ۵ ادکلن** و **پیگه ویزا** نسخهٔ وینتیج. رولون اینتیمت دارای مثلث **یاس، گل سرخ و زباد** است، اما با اضافه کردن **یاسمن و گلهای دیگر**، غنای بیشتری به آن بخشیده. نمونهای عالی از چگونگی استفاده از مواد حیوانی در عطرهای گل-شامی است. **کاستوریوم** هیچگاه تیز و آزاردهنده نیست و نوایی چرمی و زیبا ایجاد میکند. **زباد** گرمی و نرمی میبخشد و لایههای گل را عمیقتر و غنیتر میسازد. آلدهیدها، گشنیز، برگاموت و یاسمن، پایهٔ شدیدی حیوانی را با طراوت و سبکی همراه میکنند. پایههای حیوانی خوب باید مانند ابریشم نرم باشند، نه تیز و زبر، با کمی شیرینی ملایم. آرزو میکنم سازندگان امروزی که از مواد حیوانی استفاده میکنند، این اصل را درک کنند. اگر این مواد به درستی مهار میشدند، شاید مردم امروزی کمتر از آنها فراری باشند. **اینتیمت** نسخهٔ زنانهٔ **MKK لوتن** است و میتواند پایهای فوقالعاده برای عطرهایی باشد که به غنا و عمق جنسی نیاز دارند. آغاز عطر یادآور **بالاهه ادت** است، با انفجار آلدهید، گشنیز و زباد، سپس با ورود گل سرخ و یاسمن، به دنیای گلها فرو میرود. شاهکاری تاریک، گلین و حیوانی. میتوان تصورش را کرد که با گلهای تازهتر و مرکبات در اوج طراوت روزگاران گذشته، چقدر باشکوهتر بود. شاید بتوان گفت این **پاسخ آمریکایی به شاهکار لانوین، "گناه من"** است... **جذاب.**
**بررسی عطر *Intimate* از ریولون** **نوتهای آغازین:** آلدهید، گل یاسمن سفید (گاردنیا)، گشنیز، گل سرخ، برگاموت **نوتهای میانی:** یاسمن، چوب صندل، پچولی، درخت سدر، ریشه عنبر، بنفشه معطر (آیریس) **نوتهای پایانی:** مشک، خزه بلوط، کهربا، Kastoreum، زباد **با عطرت صمیمانه شو!** *Intimate* فریبندگی دهه ۱۹۵۰ است: زباد گرم، چوب صندل مستیآور، پچولی سبز و گل یاسمن شرقی با عمق و پیچیدگی برای زنی که خود زندگی پیچیدهای دارد. این عطر روی بت دیویس، جوآن کرافورد، جوآن کالینز، الیزابت تیلور، ریتا هیورث و آوا گاردنر حیرتانگیز میشد. دقیقاً همان نوع عطر پرجاذبه و بیپروا برای زنی قدرتمند و مطمئن به خود، چه در کتوشلوار رسمی و چه در لباس شب گلامور. به عنوان مدیرعامل شرکت خودم، این همان نوع عطری است که معمولاً مرا جذب میکند—به علاوه اینکه من عاشق عطرهای وینتیج ناشناختهام. عطرهای وینتیج را مثل برخی که آثار هنری دکوراتیو قدیمی جمع میکنند، گردآوری میکنم. اول از همه، وای! در سال ۱۹۵۵، زنان میتوانستند بوی چنین چیزی بدهند! چه قدر به آنها غبطه میخورم. آه، وقتی عطر واقعاً عطر بود. این عطر ساعتها دوام میآورد، چه روز و چه شب، و ردّی از اشتیاق، میل و جذابیت زنانه بر جای میگذارد. شروعش آلدهیدی با تازگی مرکباتی و لمسهای گلمانند گاردنیا و رگهای از گشنیز است؛ شبیه آغاز عطر *Passion* الیزابت تیلور یا *Occur!* آون، و حتی یادآور *Miss Dior*، *Miss Balmain* و شاید *Fracas* و *Bandit*. آغازینهٔ کلاسیک آلدهیدی، خالص و وینتیج. امروز شاید بوی عطر مادربزرگ بدهد، بالغ اما قدیمی—ولی فرقی نمیکند. چه بوی زیبایی! اگر مادربزرگم زنده بود، دوست داشتم این بو را از او استشمام کنم. پس از فروکش کردن آلدهید و مرکبات، نوتهای گلپودری ظاهر میشوند. پودر حس میشود. دوز قویای از آیریس و بنفشه معطر، همراه با گل سرخ و یاسمن. یاسمن نوت گل است که بارها بازمیگردد: یاسمنی شبشکوفا، نه خیلی شیرین، با گلبرگهای ابریشمین و حساس. این را میتوان گل سفید نامید—به خاطر گاردنیا و یاسمن—اما گل سفید شیرین معمولی نیست. ماهیتش بیشتر شرقی است و اگرچه به عنوان عطر شیپر طبقهبندی میشود، من آن را گل شرقی مشک گرم میدانم. پیشرفت این عطر سریع است، پس احتمالاً غلظت کلن دارد نه ادوپرفیوم استاندارد. زود نوتهای مشک پایه شروع به خودنمایی میکنند. این عطر پر است از شگفتیهای کوچک دیگر: بوتههای سبز، برگ پچولی، رگهای علف، سنبله، چوب سدر و صندل، خزه بلوط. در این مرحله، با چوبهایی که پس از بوی گل سرخ میآیند، یادآور *Sophia* از کوتی است. نوتهای چوبی کافی برای شیپر بودن دارد، اما روی من ترکیب پچولی-گل قویتر است، پس همچنان میگویم شرقی است. سپس مشک میشود با مقادیر مساوی Kastoreum و زباد. اما مشک بدبو و تند *Bal À Versailles* نیست، یا مشک چرمی *Bandit* هم نیست—فقط مشک سادهای است که تدریجاً پودری میشود. خزه هم در خشکشدن کاملاً قابل تشخیص است. این عطر رویایی پودری، زنانه، اروتیک و حساس است. در ذهنم تصویری از زنی زیبا در نیویورک دهه ۱۹۵۰ میآید: متاهل، اما خسته، که متوجه شده پوشیدن *Intimate* ریولون توجه مرد غریبهای را در محل کار جلب کرده. آیا جرات میکند به شوهرش خیانت کند و زندگی خانوادگیاش با بچهها را فراموش کند و وارد رابطهای داغ با معشوق شود؟ قطعاً بله! این عطر میخواهد توسط معشوق استشمام شود. پوست مشکین، مستی یاسمن، جذابیت جنسی، انرژی زنانه. عطری که نمیتوان نادیده گرفت. و با این حال ساده است، بسیار ساده، خطی، ظریف، مینیمال و کاملاً زیبا. نسخهای ملایمتر از بمبهای اغواگر دیگر مثل *Tabu* از دانا یا *My Sin* و *Scandal* از لانوین. زن درونی دهه ۱۹۵۰ات را با عطر محرک خیانت ریولون، *Intimate*، آزاد کن. البته هیچکس مجبور نیست بداند که میخواهی از آن برای این منظور استفاده کنی—و تو هم مجبور نیستی، چون واقعاً برای این است که *تو* آنقدر sexy باشی که هر مردی را که میخواهی به دست بیاوری. این عطر در تکنیکالر است و مورین اوهارا جلیقههای کری گرانت را با جذابیتش درآورده! حتی وقتی آن را نمیپوشم، دوست دارم بوی بطریاش را استشمام کنم. این عطر در ایبی قابل خرید است.
وقتی بچه بودم و راهنمایی میرفتم، عاشق این عطر بودم. مدتهاست بویش رو فراموش کردهام، اما میدونم که اون زمان حتم داشتنش برام خیلی مهم بود.
**فراوان و آماده** با اولین بوییدن، گفتم: «این دختر دیوانهٔ سکس است!» این دختر به اندازهٔ کافی داشته و آمادهٔ بیشتر است. البته، من در زیرزمین کلیسای خودم بودم، یک مؤسسهٔ خوب و شایستهٔ پرسبیتری، در حراج بزرگ بهاری. عطر روی میزی بود پر از عطرهای نیمهکارهٔ منسوخشده. شاید کمترین نشانهٔ شهوتانگیزی هم در اینجا بزرگنما میشد. با اولین اسپری، آه عمیقی از شیشه بیرون آمد، گردباد صورتیرنگ داغی از اشتیاق، بیشک گرسنگی شدیدی، زاری و زاری به سبک کانتری وسترن که چند خانه آنطرفتر هم شنیده میشد. لحنی از اشتیاق به صمیمیت داشت، پس فکر میکنم کسی در سال ۱۹۵۵ درست نامش را گذاشته بود. این عطر افرودیزیاکی است برای دخترانی که زحمت دلداری ژانپل سارتر را به خود نمیدهند و قطعاً با آتئیستهایی که دربارهاش حرف میزنند، نمیرقصند. این عطر میگوید: «ای بچه، بذار فقط در باغ پرگل، در حالتی نیمهبرهنه، همیشه کمی دور از دسترس قدم بزنم، در حالی که پسرهای انجمن دانشجویی برایم دیوانه میشوند، همه امیدوار که روزی بتوانند جاذبهٔ من را بخرند.» این عطر با صدای کنی فرانسیس میخواند: «جایی که پسرها هستند.» پس اگرچه همیشه بازیگوش و خطرناک است، اما یک کلاسیک ملودیک و غنی هم هست. این حس را میدهد، بعد کمی آرام میگیرد، اما ساعتها بعد هنوز تکان میخورد. مثل تافتای ابریشمی سنگین و خشخش میکند. هر چقدر هم سکوت کنید، باز هم مثل هورمونها جادویی خشخش میکند. مردم به شما نگاه میکنند. بعضیها چشمک میزنند. شما بیگناه پاسخ میدهید، بدون اینکه بخواهید چنین هرجومرجی به پا کنید، تظاهر به فراموشی میکنید: «چه؟» صمیمیت بسیار بازیگوش است. شیشه بیبرچسب بود و روی تهش هم چیزی نوشته نشده بود. اما فرشتهٔ چشمبندزده با بالهای کوچک زیبا روی درپوش بود. هُم. آیا این پیشدرآمدی بود برای *پنجاه سایهٔ خاکستری*؟ او مثل بانداژهای اسام بسته نشده بود، بلکه مؤدبانه با مچپاهای روی هم نشسته بود، شاد مثل یک قناری، آمادهٔ مشتری بعدی. فقط یادتان باشد، اگر مردم بهطور کاملا نرم و بیگناه شما را لمس کردند، قبلاً هشدار داده شدهاید. تکان نخورید، خنک باشید، حتی اگر دقیقاً نخواستهاید. مثل آهنگ *جایی که پسرها هستند* که سؤال نیست. حتی جملهٔ کاملی هم نیست، اما همه میفهمند چه معنایی دارد. آنقدر که میتوانستم آنلاین تحقیق کردم. در سال ۱۹۵۵ برای رولون ساخته شد و توسط آیافاف، اما آیافاف رسماً تا ۱۹۵۸ تشکیل نشد. پس احتمالاً توسط گروه وان امرینگن-هبلر ساخته شد که بعداً تبدیل به آیافاف، شرکت بینالمللی عطرها و طعمدهندهها در نیویورک شد. نوتهای اولیه شامل برگاموت و گل سرخ ذکر شده. برگاموت اصطکاکی نیست، بلکه حس دختری بههمریخته و هیجانزده میدهد. اعتراف میکنم که از هیجان عشق نوجوانانهٔ اینجا لذت میبرم، برای گلهایی که با جرقهای از کاستوریوم، با قدرت حیوانی تقویت شدهاند. اولین هجوم پرسر و صدای سوت گرگمانند نوتهای اولیه سریع محو میشود و خشکی ظریفی از کهربا و صندل باقی میگذارد.
این بررسی مربوط به نسخهٔ ژان فیلیپه. شروعش دقیقاً مثل عطر تایملس آونِ دوستمداشتنیامه، البته کمی تندتر و ادویهایتره. متأسفانه بعدش روی پوستم حالت گچی میگیره—همون چیزی که وقتی عطر با شیمی بدنم سازگار نیست اتفاق میوفته. پخشبوییش قویه و ماندگاریاش هم طولانیه. شکل شیشهاش رو دوست دارم، خیلی قشنگه!
عطر دودی-چوبی، حیوانی و مخملی. بهعنوان عاشق عطرهای وینتیج آن را دوست دارم، اما باید اعتراف کنم – مثل *کاشِی* مچابللی (دوست قدیمیام) – برای استفاده در خانه و فضای خصوصی است؛ این خزه و زباد با پنجههای بزرگتان را به قرن نوزدهم میکشد و بعضی ممکن است طبیعت شیرین شما را به اشتباه تفسیر کنند: چیزی عمداً افسونگر که پشت این شخصیت عطرانهی پرقدرت پنهان شده.
این اولین عطر من بود، اواخر دههٔ ۱۹۶۰. هنوز یک شیشهاش را برای نوستالژی نگه داشتم. هیچوقت عطر درجهیکی نبود (آن اولین شیشه فقط ۴ دلار قیمت داشت)، ولی بد هم نبود. بوی همان عطری است که چهاردهسالم بود و میخواستم وانمود کنم خیلی «بالغتر» از آن چیزی هستم که بودم. هنوز هم نوتهای چوبیاش را دوست دارم.
یک ست «وویجر دوئو» (Voyager Duo) عطر و ادکلن **اینتیمت** (Intimate) قدیمی و دستنخورده با بستهبندی سالم به دست آوردم. با کمک یک آگهی روزنامه *بریجپورت پست* (Bridgeport Post) دسامبر ۱۹۶۱ که پیشنهادهای آخر دقیقه برای هدایای عطر ارائه میداد، توانستم تاریخ ست خودم را تعیین کنم. در آن آگهی آمده بود: *«هیچ هدیهای به اندازه عطر زن را خوشحال و مغرور نمیکند»* و ست اینتیمت را کنار شیشههای شلیمار (Shalimar)، آرپژ (Arpege) و شماره ۵ (No.5) نشان داده بود. قیمت ست اینتیمت وویجر دوئو: ۵٫۵۰ دلار (معادل حدود ۵۰ دلار در سال ۲۰۱۵؛ هدیهای خوب اما نه تجملاتی). هم عطر و هم ادکلن بوی فوقالعادهای دارند. **اینتیمت قدیم** عطر پیچیده و زنانهای است که همیشه یادآور عطر **میس دیور** (Miss Dior) قدیمیام است. اگر نوتهای منتشرشده را مقایسه کنید، تشابه زیادی بین این دو عطر کلاسیک میبینید: گل یاسمن، گل یاسمن، پچولی و خزه بلوط. اما تفاوتهای واضحی هم دارند. میس دیور آغاز سبزتری دارد (با حضور گالبانوم) و اینتیمت در طول تحول طولانیاش بوی گردتر و گرمتری دارد. پچولی در میس دیور پررنگتر است، همراه با زبری دلپذیری شبیه چرم سوئد، در حالی که اینتیمت بیشتر به سمت کهربای موسکی میرود. هر دو از نظر حیوانیبودن در سطح مشابهی هستند، اما به شیوههای متفاوت؛ با این حال میتوان هر دوی این عطرهای قدیم را در محیط کار هم استفاده کرد. بهطور خلاصه، اگر **میس دیور قدیم** را دوست دارید، حتماً **اینتیمت قدیم** را هم امتحان کنید—اما حتماً نسخه **رولون** (Revlon) سال ۱۹۵۵ را بگیرید. میبینم که نسخه **ژان فیلیپ** (Jean Philippe) اینتیمت در فروشگاههای تخفیفدار تبلیغ میشود گویی همان عطر اصلی است، اما قطعاً چنین نیست. اینتیمت ژان فیلیپ یک گلموسک مدرن و سبک است.
امروز دارم یک ادکلن اسپلش به حجم نیم اونس (۱۵ میلیلیتر) از دههٔ ۵۰ یا ۶۰ میلادی تست میکنم. این یکی از عطرهای قدیمی و خوبه… خیلی دوستش دارم. فکر میکنم احتمالاً مادربزرگم یا کسی که دوستش داشتم ازش استفاده میکرد، چون بویش یادم کسی خوب رو میاندازه. نمیتونم نوتهای مختلفش رو تشخیص بدم، اما عطرهای قدیمی اینطورن: از فاصلهٔ دور حجم زیادی از مواد شیمیایی بو بهت نمیزنن. این عطر نسبتاً خشکه، کمی چوبی و پر از بوی حیوانی. اما هیچ رایحهٔ خفهکنندهٔ مشکمانندی نداره. بویش کاملاً شبیه عطرهای وینتیجه. فکر میکنم آلدئیدها باعث میشن کمی درخشش داشته باشه. این عطر هم یاد عطرهای دیگه میاندازه، هم نه—اگر چنین چیزی ممکن باشه. اگر شانل شماره ۵ رو دوست دارید یا نسبت بهش بیتفاوتید، احتمالاً این رو هم دوست خواهید داشت. من این رو خیلی بیشتر از شانل شماره ۵ دوست دارم، البته که شانل شماره ۵ رو هم زیاد دوست ندارم… این عطر قدرت داره، ولی همچنان ظریف و ملایمه. امروز حس و حال *اری کشه* (Early Cachet) بهم دست داده.
«بیزمان» فقط نشانهای کوچک از «انتیمیت» است. وجود کاستوریوم، زباد، و البته فرومونها، «انتیمیت» را به عطرِ منحصر به فرد، قدرتمند، تأثیرگذار و اسرارآمیزی تبدیل کرده است. اگر امکانش را دارید آن را تهیه کنید. اگر آدم پیچیدهای هستید، از شیرینیها، عطرهای دریایی، گلهای سبک و بوهای کلیشهای خسته شدهاید، به «انتیمیت» شانس دهید. شدیداً توصیه میشود.
این عطر امضای من در دبیرستان بود. هر کریسمس تقاضایش میکردم. کاش ریولون هنوزش تولید میکرد. نمیدانم چرا این عطرهای عالی از بین میروند. ژان فیلیپ بد نیست، اما مثل اون نیست. سوال اینه... آیا ریولون روزی دوباره مالکیتش رو به دست میگیره و دوباره تولیدش میکنه؟ از لوازم آرایش تا عطر، همیشه خوب از من پشتیبانی کردن. علاوه بر اون، حتی وقتی هفت سالم بود یه عروسک «ریولون» داشتم. یه بلوند خیرهکننده با لبهای قرمز بود که یه لباس مخملی قرمز پوشیده بود... کاش هنوزش داشتم... و اون عطر واقعی رو.
فقط بگم که عطر **آون تیملس** خیلی با **اینتیمت** فرق داره. تیملس دوقلوی **بورژوا راماژ ادک**ه. اینتیمت نرم و ظریفه و بوی پیرزنگونهای نداره، برخلاف تیملس (مسئله پیاچ هم توی ماجرا دخیله). بهروزرسانی: متوجه شدم بعضی از سریهای تولیدی اینتیمت شبیه تیملس آون میشن. چه کار پیچیدهایه، بو کردن این عطرها و گذاشتنشون توی قفسه درست، وقتی فرمولها رعایت نمیشن و کیفیت مواد اولیه با «تکامل» گونه انسان و هرچیزی که لمسش میکنه برای «بهبود» پایین میاد :-(
چه لذتی! تازه یک شیشه بزرگ عطر ادوتوان *اینتیمت* وینتیج رو با چند پوند از ایبی خریدم (قبلاً یک شیشه کوچک پرفومش رو داشتم). کمی نگران بودم چون کمی استفاده شده و جعبه نداشته، اما بیجهت نگران شده بودم. کاملا سالم و بینقصه :) پشت برچسب شیشه نوشته: «عطری که بهعنوان یکی از هفت عطر بزرگ جهان گرامی داشته میشود.» ادعای بزرگیه! و صادقانه بگم فکر نمیکنم کاملاً لایق این عنوان باشه، اما با این حال بسیار، بسیار خوبه—از نوعی که من عاشقش هستم. برای من *اینتیمت* بیشتر حول محور خزه بلوط میچرخه. خزهای کاملاً خوب ترکیبشده، ملایم اما در تمام ساختار عطر حضور داره، از شروع تا پایان. پس میتونم بگم اگر عاشق شوپرهای وینتیج نیستید، احتمالاً این عطر رو دوست نخواهید داشت. دیدم بسیاری از نظرات در مورد بوی علفی، انبار کاه و اینجور چیزها صحبت کردهاند—کاملا متوجهشون میشم. برای من این بوها دلچسباند! بله، شروعش گلالدئیدیه، اما نه بهطور طغیانی، و زود جای خود رو به ادویهها، چوبها و سایر مواد پایهای میده که این ترکیب رو مشخص میکنند. جالبه که بسیاری از نقدها این عطر رو شیرین توصیف کردند. احتمالاً این نسخههای اصلاحشدهاند، چون نسخه وینتیج قطعاً شیرین نیست—خشک، کمی تیز و تقریباً دارویی (اما نه کاملا). صندل و کهربا گرمایش میدهند، پچولی کمی خاکیست. در مورد زباد، فقط ردّ پایی ازش حس میشه (فکر میکنم در پرفوم پررنگتره، که غنیتر و نرمتر هم هست، مثل چیزی که انتظار داریم). چیزی که مرا شگفتزده کرد—با توجه به اسم *اینتیمت*—این بود که شوهرم اصلاً ازش خوشش نیومد. البته باید بگم که او معمولاً شرقیها رو به شوپرهای قوی وینتیج ترجیح میده، پس شاید خیلی تعجبآور نباشه. با این حال، اگر این عطر زمانی مردها رو جذب میکرد، سلیقه مردان امروزی خیلی تغییر کرده—فکر نمیکنم الان مردهای زیادی به این عطر جذب بشن! به هر حال، اگر چنین سبکی رو دوست دارید و فرصت خرید یک شیشه وینتیج ارزون پیدا کردید، بدون تردید پیشنهاد میکنم بخرید. فکر نمیکنم پشیمان بشید!
نوشتهی مادربزرگم رو پیدا کردم، خوشحالم که یه شیشه کوچکش رو توی ایبی پیدا کردم. خاطرات خوبی رو برمیگردونه، عطر گرم و ادویهای، دقیقاً همونطور که باید باشه.
«اینتیمت» عطر مخصوص مادرم بود وقتی نوجوان بودم. یادم هست همیشه شیشهاش روی میز آرایشش بود و چقدر دوستش داشت. وقتی یک جعبه بازنشده و قدیمیاش را آنلاین پیدا کردم، خیلی هیجانزده شدم و خریدمش. حالا که دیگر نیست، اسپری کردن کمی از این عطر هم شیرین است و هم تلخ؛ یادآورش میشود.
یادم میآید در جوانی بوی عطر **اینتیمت** به مشامم میرسید؛ زیاد هم بود، اما احتمالاً برای من آن زمان بوی بزرگسالی میداد. اوایل دهه ۱۹۹۰ خودم آن را کشف کردم و بلافاصله عاشقش شدم. امروزه هیچ عطر دیگری مثل این نیست. احتمالاً اگر بخواهید پیدا کنید، باید سراغ بطریهای قدیمی در ایبی بروید. چند سال پیش این بطریها زیاد بودند و من هم چندتا برای خودم ذخیره کردم. نسخههای مدرنتری از اینتیمت هم وجود دارد، اما کاملاً بازسازی شدهاند—برخی شبیه نسخه قدیمیاند، بعضی دیگر کاملاً متفاوت. شاید در اوج محبوبیتش (دهه ۱۹۵۰ تا اوایل ۱۹۶۰) عطرهایی شبیهش بوده، اما الان هیچچیز مثلش نیست. تقریباً مطمئنم بیشتر مواد تشکیلدهندهاش الان در صنعت عطرسازی ممنوع شده. این عطر بویی ندارد که در فروشگاهها یا برندهای نیچ پیدا کنید؛ بیشترشان فقط از مدها تقلید میکنند. از همه عطرهای نیچی که بو کردهام، بسیاری واقعاً تفاوت خاصی نداشتند. اما **اینتیمت متفاوت است**. ممکن است دوستش نداشته باشید، اما اگر سالها عطرهای قدیمی نخریده باشید یا در ایبی جستجو نکرده باشید، بویی مثلش ندیدهاید. راهنمای عطر **H&R** آن را در دسته **فلورال/حیوانی-شیپره** قرار داده و همرده عطرهایی مثل **آندرون، آزره، باندیت، بتشبا، کابوشار، شیمیر، کوران، کویر دو روسی، کاژه، امپرنت، اپری، فندی، ژمینس، ژولی مادام، لا نوی، مینک اند پرلز، میس بالمن، میس دیور، مونتانا، میستر دو روشا، اکور، پارادوکس کاردن، سنچال، پارفوم رار ژاکومو، پارور، اسکاندال، سیکیم، تایملس، تروساردی دونا، وومن ۳ جیل سندر و ایزاتیس** میداند. **نوتهای بالایی:** آلدهیدها، همراه با برگاموت، گل سرخ، گل یاسمن سفید، گردنیا و زیره—احساس کلی آلدهیدی. **نوتهای میانی:** یاس، تعدیلشده با ریشه ایریس، پچولی، صندل، چوب سدر—دلی گرم و گلدار. **نوتهای پایه:** کهربا و کاستوریوم، همراه با زبد، خزه بلوط و مشک—اثری گرم، حساس و خزهای. اینتیمت عطری **حسی و شهوانی** است، بدون بوی صندوق چوبی، قطران، دود، صندل مصنوعی یا عطرهای هیپیشاپ که در بسیاری از نوتهای پایه دیده میشود. شیرینیاش از یاس میآید؛ فکر نمیکنم وانیلی در آن باشد. برای مقایسه با عطرهای فهرستشده: - **کابوشار، کویر دو روسی، ژولی مادام، میس بالمن، پارور و باندیت** خشکاند، هم در نوتهای بالایی و هم میانی. - **میس بالمن** و **ژولی مادام** را دوست داشتم، اما متوجه شدم با بوی چرم مشکل دارم. - **آزره** تقریباً تمامش چرم است؛ حتی نتوانستم از روی پستم بشویم. - **میس دیور** برایم سبزتر و سبکتر است و همیشه یکی از موردعلاقهام بوده—البته در نسخه اصلیاش. - **تایملس** نوتهای خوبی دارد، اما چوبیتر است و وانیل زیادی دارد؛ برایم جذاب نیست، هرچند عطر خوبی است. - **سنچال** را مادرم دوست داشت، اما من در کودکی بویش را نشنیده بودم. شیرینتر از اینتیمت است و بوی دهه ۸۰ میدهد، نه ۵۰. - **شیمیر** و **سنچال** پچولی بیشتری نسبت به اینتیمت دارند. - **کوران** به دلیل نوت غالب ایریس در میانه، خنکتر است و سدر بخش بزرگی از نوت پایهاش را تشکیل میدهد. - **اکور** را آنقدر دوست نداشتم که نگهاش دارم؛ شاید برایم زیاد قوی بود. (باکیر قویترین عطری بود که زدم، اما معمولاً فقط تعطیلات کریسمس میزدم.) - **امپرنت** و **پارادوکس** را «خویشاوند» میدانم، هرچند خیلی شبیه نیستند. هر دو کیفیت بالایی دارند، اما نمیدانم چرا کمتر موردتوجه قرار گرفتهاند. - **امپرنت** نوت هلوی غالبی در بالایی دارد و با سبزی آرتمیز و زیره بهعنوان آلدهید و برگاموت همراه است—برایم بیشازحد میوهای است. - **پارادوکس** دلی گلدار و «ملتهب» با یاس، ایریس و گل سرخ دارد، اما نوت چرم غالبی در پایهاش هست. دلم میخواهد روزی **بتشبا** را امتحان کنم. فکر میکنم **تورتو** پلی برجن هم در همین دسته باشد. **ایزاتیس** برایم زیاد میوهای بود، **وومن ۳** اگرچه جذاب است، بیشازحد مردانه به نظرم میرسد. **میستر** و **فندی** برای سلیقهام زیاد سدر دارند و **لا نوی** آغاز تندی دارد. **پارفوم رار** خوب است؛ بطری بزرگی از آن دارم، اما زیاد نمیزنم. موردعلاقههای شخصیام در دسته فلورال-حیوانی-شیپره، طبق راهنمای **H&R**، همه در نوت پایه «گرم» توصیف شدهاند. نمیدانم معنایش چیست، اما همیشه به دنبال این ویژگی میگردم—کم پیش میآید عطری چنین گرمایی داشته باشد. بویهای چوبی، دودی یا چرمی کمی خنکاند، اما در دنیای عطر فراواناند. نمیدانم چرا اینقدر کم عطر با چنین گرمایی وجود دارد، درحالیکه بسیاری از زنان احتمالاً دوستش دارند.
اگر به عطرهای کلاسیک علاقه دارید، واقعاً به خودتان مدیونید که این گنجینهی اقتصادی را امتحان کنید. روی پوست من تقریباً هیچ رگهی گل مشخصی ندارد؛ گلها فقط برای تعدیل نوتهای آلدئیدی و حیوانی به کار رفتهاند. این یک عطر قوی و جذاب است که برای یک شب بیرون رفتن عالیست.
جالب اینه که چند ماه پیش یه لوسیون بدن به نام «اینتیمیت» خریدم که بویش واقعاً بهشتیه. بعد از خوندن مطالبی دربارهی این عطر به اسم «اینتیمیت» اینجا، کنجکاو شدم و تحقیق کردم. روی برچسب نوشته «از سال ۱۹۵۵». هومم… عجیبتر و عجیبتر! پشت بطری رو نگاه کردم، هومم… ساخت ژان فیلیپ، نه؟ سرچ کردم. حالا ژان فیلیپ داره این عطر رو دوباره تولید میکنه. البته نسخهی بازسازیشده. کی فکرشو میکرد؟! برید خودتون آنلاین چک کنید. اگر بوی عطر «اینتیمیت» حتی شبیه این لوسیون باشه، فکر نمیکنم ناراضی بشید. اه… البته… خوش آمدید! (خنده)
وای، واقعاً یادم رفته بود از عطر «اینتیمت»! تا اینجا دیدمش، یهویی بویش به مشامم رسید! چقدر دوستش داشتم! سالها بود ازش استفاده نکرده بودم، اما حالا دارم میگردم پیداش کنم! عطر فوقالعاده، حساس و تازهایه و میخوام دوباره داشته باشش :) فقط ده دقیقه طول کشید و یه شیشهاشو از یه فروشنده تو اتسی سفارش دادم… هیجانزدهام! اینو سفارش دادم و کمی نگران بودم بویش چطور باشه، چون سالهاست دیگه تولید نمیشه. اول که زدم، کمی بوی عطرهای قدیمی به مشامم خورد و ناراحت شدم. اما بعد از ده دقیقه، همون بوی دلنشینی که یادم بود ظاهر شد! خیلی خوشحالم :)
بیش از سی سال است که گهگاه از عطر **اینتیمت** استفاده میکنم. عطرهای دیگری را هم امتحان کردهام، اما همیشه به این یکی برمیگردم، چون وقتی آن را میزنم، تحسین میشوم. حتماً با شیمی پوست من سازگار است. پوست روشنی دارم که خشک و حساس است؛ به برخی صابونها هم حساسیت نشان میدهم، احتمالاً به دلیل اینکه با موهای قرمز متولد شدهام، چون معروف است که «سرخموها» پوست حساسی دارند که به راحتی واکنش نشان میدهد. حالا بازنشسته شدهام، اما همچنان تحسینها ادامه دارد. از میان مواد تشکیلدهنده، عطرهایی را دوست دارم که در آنها گل یاسمن، گل یاسمن چمپا، چوب صندل، چوب سدر و خزه بلوط باشد. این مواد روی من بوی خوبی میدهند، اما از میان همه، **اینتیمت** بهترین است. بسیاری از عطرهای مدرن امروزی اصلاً به من نمیآیند، چون بوی شیمیایی میدهند و خیلی تند هستند. این عطر، انتخاب اصلیام است وقتی میخواهم مطمئن باشم بوی خوبی دارم.
این بررسی مربوط به نسخهٔ دههٔ ۵۰ این عطره. بوی تاریک و سنگینی داره که توی شیشه شیرین و عجیب به نظر میرسه. بعد از مدتی گلها کمکم جای خود رو به بوی شبرنگ (چایپر) میدن. بویش الهی و حساسیه، خیلی حیوانی با کمی گل برای ملایمتر کردنش. اثرش مخدره. احتمالاً برای شب مناسبتره، ولی من دوست دارم توی طول روز هم گاهی بویش رو استشمام کنم. بوی دختر بدی خوبه.
خیلی ناراحتم. من همان واکنش مثبت رو از عطر «اینتیمت» نگرفتم که بقیه گرفتند. واقعاً افسوس میخورم که یه عطر آزمایشپسداده و مطمئن رو نخریدم که میدونستم برام جالبه. از وقتی بسته رو باز کردم و اسپریش کردم (که سفارش پستی بود)، دیگه نمیتونم پسش بدم. بوی غالب روی پوستم علفزاره، بعدش بوی حیوونه. کمی کهنه عنبر رو حس کردم، اما بوی علفی احتمالاً از خزه بلوط میاد که شیرینی عنبر رو گرفته، حتی شیرینی مشک و ردی از گل سرخ رو هم پنهان کرده. میتونستم با ۱۵ دلاری که هدر دادم، بوی یه طویله علفزده و بدبو رو بگیرم که فقط با تراشههای سدر و کمی ردی از گل سرخ (که حتی عنبر هم نتونست بپوشونه) پوشیده شده. دائم اسپریش میکنم و فکر میکنم شاید بالاخره با «اینتیمت» کنار بیام، اما متأسفانه، دوستان، پِ-یو! نه گل یاسمن باغی رو حس کردم، نه صندل، نه حتی گل سرخ به اندازهای که این تجربه بو را لذتبخش کنه.
تازه «انتیمیت» رو سفارش دادم، بعد از خوندن نظرات. خب، دارم با «انتیمیت» آشنا میشم، ولی اولین برخوردم خیلی بد بود. اول بوی علفزاری میداد—من اصلاً بوی علف واقعی رو دوست ندارم، احتمالاً به خاطر خزه بلوطه. بعد بوی حیوانات اصطبل سر رسید: گربه سیوت، «دیر سمن» (یا هرچی هست!) و بوی ببر (که قراره بوی چرم بده، چرا؟! ببر چه رلی داره؟!) خیلی بوی حیوانی داشت! پرفومساز چی فکر میکرد؟ خوب، یا گربه سیوت، یا دیر سمن، یا ببر—یک حیوان کافیه، نه همه با هم! بوی اصطبل با کمی گل سرخ و تراشههای سیدر (که بوی تراشههای مداد میداد!) مخلوط شده بود. انتظار داشتم بوی قویتری از ادویه، گلهای سفید مثل یاسمن و یاسمین و بوی پودری شیرین مثل «توژور موآ» (عطر محبوبم) داشته باشه. حتی بوی بد اولین اسپری «توژور موآ» رو هم بخشیدم، چون بعد چند دقیقه بهشت میشد؛ اما بوی بد اولین اسپری «انتیمیت» بیشتر طول کشید. صبح روز بعد، بوی خشکش خوشایند بود—حیوانات، تراشههای مداد و بوی علفزار رفتند و کمی شیرینی از «انتیمیت» حس شد، ولی هنوز هیچکدوم از اون بویهای پودری شیرین، ادویه و گلهای سفید مثل عطر قبلیم نبود. شاید چون جدیده، یه شانس دیگه بهش بدم تا بهش عادت کنم، ولی احتمالاً سراغ «توژور موآ» برمیگردم.
«اینتیمیت» روزی عطر امضای من بود. حالا نسخهی جدیدش را دارم، و البته مثل قبل نیست—همانطور که من هم دیگر مثل قبل نیستم. بعد از چهل سال، هر دو ملایمتر شدهایم. هنوز عاشقش هستم. زندگیام حالا آرامتر است و عطرهایم هم معمولاً همینطور. شاید زودی مادربزرگ شوم، اما همچنان میخواهم بوی خوشی داشتم و نوههایم وقتی بزرگ شدند، این بو را به یاد بیاورند.
این قطعاً زمانی که برای اولین بار ساخته شد و همه موادش طبیعی و واقعی بودند، حیوان قدرتمندی بوده. اولین برخورد با آن انفجاری شیمیایی است: الکل، آلدئیدها، چوب و ادویه، اما بعد از کمتر از یک ساعت، به باقیماندهای ارزانقیمت و دودی شبیه بخور تبدیل میشود. بوی آن نزدیک به پوست میماند و برای من ناخوشایند نیست، اما حس و هوای گورستانهای مرطوب و زیرزمینها را تداعی میکند. تنها نوت مشخصی که بعد از یک ساعت باقی میماند، سدر است.
عطرهایی هستند که حتماً باید در لیستم باشند: پرتقالهای کلمنتین، لیمو، شاخههای سنگین از گلهای یاس بنفش، گلهای شببوی معطر، خاک تازه شخمخورده، نسیم دریا، باران روی سنگ و گل، صابون داو/کلئوپاترا، و از این دستها. یادم میآید وقتی شانزده سالم بود، کارمند تازهکار یک دفتر، و دو خانم «بالغ» (با بیستویک و بیستودو سال سن!) عطر لایمان و اینتیمت میزدند. آن خانمها همیشه بوی خوبی میدادند—به چشم ناآگاه من، مطمئن، شیک، بااعتمادبهنفس و موفق به نظر میرسیدند، در حالی که در واقعیت خودشان هم بچه بودند. حالا، با بینی واقعاً بالغم، اینتیمت واقعاً اعتمادبهنفس و خوداتکایی میپراکند. گلدار است، کاملاً پر و لبریز—منظورم انبوهی از گلهای تازه در آغوش، مثل شیشههای بزرگ مربای رابینسونز که زیر بار گلها ترک برمیدارند، نه گلدانهای منظم و مرتب. عجیب است که با این همه انفجار گل، حتی اثری از ایندول در آن حس نمیکنم (خوشبختانه)، گل یاسمنش تازه و کرمی است، همانطور که باید باشد؛ یاسش در کاربولیک خیس خورده و با برس سیمی تا سفید درخشان مسواک زده شده؛ و گلهای رز—آه، آن گلهای رز! با داربست آلدئیدی به ارتفاعی سرگیجهآور و بوی سیب میرسند، با لایهای سخاوتمندانه از آلدئید که آنها را به آن عطر سنگین و پر از شبنم تبدیل میکند، یادآور گل پیچک صبح زود. کمی هم طعم گشنیز حس میکنم که شاید مسئول واکنش احساسیای باشد که این عطر برمیانگیزد؛ کل ساختار با چوب صندل خشک و خوشتعادلی متوازن شده. اما آن مواد حیوانی وحشی و پرپشت داخلش چه؟ واقعاً متحیرم که چطور چنین ترکیبی از مواد حیوانی این دستهٔ گل دلنشین را به چنین زیبایی گرد آورده، ولی همینطور است. خوشبختانه بوی شدید مدفوعی که اغلب با افزودنیهای موسکوس گربهای همراه است را حس نمیکنم، و کاستوریوم هم آرام در قالب کیف چرمی نرم باقی میماند و به کل عطر چیزی راحت و دلنشین برای تکیه دادن میدهد. این عطر با این قیمت ارزان است و احتمالاً به سلیقهٔ همه نمیخورد، اما هرچه پیرتر میشوم، من و بسیاری از همسنوسالانم در انتخاب گلدارها سختگیرتر میشویم. این عطر دقیقاً همان چیزی است که میخواهیم: گل رز میوهای، بدون خربزه/انبه یا شیرینیهای چسبناک، هم گلدار، کمی کپکزده، آلدئید تیز سیب روی پایهای چرمی. قطعاً عطرهایی را با قیمت بیست برابر بوییدهام که حتی نزدیکش هم نیستند. برنده است.
نمیتونم حتی توضیح بدم چرا یه شیشه از این عطر رو خریدم، اما **INTIMATE** به من یاد داد که یه عطر **شیپر فلورال** واقعاً چی هست. اول، نحوهٔ پخششدنش: مقدار زیادی موسک و آلدئیدهای قدیمیمدل تو لایهٔ اول، همون نوع پرسرصدا/پیچیده/آزاردهندهٔ عطرهای قدیم—بله، همونهایی که تو **شانل شماره ۵ ادک** عزیزم هم هست. نوتهای اول میسوزن و با قلب گلدار عطر ترکیب میشن؛ من رز و گلهای سفید (شاید **لوتوس سفید**؟) رو تشخیص میدم، بعد یه نوت عجیب که شرط میبندم **کاستوریوم** باشه، آروم آروم همراه گلها میاد. اثرش جالبه ولی کمی آزاردهندست، بیشتر چون دیگه از این نوت استفاده نمیشه و من بهش عادت ندارم—علاوه بر این، چون شیشهقدیمیست، احتمالاً عصارهٔ طبیعیست. من دوستش دارم چون بوی خطرناکی داره. قلب **INTIMATE** واقعاً **"عطرمانند"**ه، میدونی چی میگم؟ قوی، گلدار، کمی **تند و تیز** و از مد افتاده. اینجا بود که رفتم خواب، فکر کردم این عطر یه تمرین عالیست برای فهمیدن عطرهای قدیم و کاری که میکردن. صبح که بیدار شدم، بازویم رو بو کشیدم و از بوی پایه (که بعد از ۴ ساعت هنوز قوی بود) شکه شدم—این یه **پایهٔ شیپر واقعی**ست، همونی که همیشه راجعبهش حرف میزنن! بلوط، صندل، زباد، موسک، ریشهٔ ایریس (یا چیزی شبیهش، خشک و چوبی)؛ ترکیبش همزمان **کثیف، غنی و سکسیه**! بهندرت از کلمهٔ "سکسی" استفاده میکنم، اما این پایه واقعاً **مجرم و هیجانانگیز**ه، مثل اینکه دیشب یه ماجراجویی دیوانهوار داشتی… وای! به هر حال، اگر به این ژانر از عطرها علاقه دارید، این گنج رو شدیداً توصیه میکنم. دوامش ۱۲ ساعت+ه—عالیست! من دارم یه شیشه **ادت** رو بررسی میکنم. یه روغن غلیظ عطر هم گرفتم، شاید اون رو هم بررسی کنم.
اولین عطر امضاییام. تمام دوران دبیرستان ازش استفاده میکردم و دوستش داشتم تا اینکه رویال سکرت رو کشف کردم. همیشه گلهای ترکیبشده با صندل، پچولی، مشک، کهربا و اینجور چیزها رو دوست دارم. عطرهای شرقی رو دوست دارم. فقط نمیفهمم چرا کسی بخواد بوی یک تکه میوه بده.
یادمه وقتی خیلی کوچیک بودم، شاید کمتر از هفت سالم بود، حتی شاید پنج سالم—یعنی حدود سال ۱۹۷۰—مادرم یه شیشهای از این عطر داشت. کمی ازش باقی مونده بود و بهم گفته بود «مخصوص» است. گفته بود عمه پتسی بهش داده بوده. من درِ شیشه رو بو میکشیدم—آخ چه بهشتی بود! عمه پتسی خواهر مادر بزرگم بود، زن بسیار شیکی. بچهای نداشت اما خوب ازدواج کرده بود و قبلاً منشی حرفهای بود—فکر کن به سبک «مردان دیوانه». مثل اینکه گفتم، عمه پتسی خیلی شیک و ظریف بود: لباسهای ابریشمی زیبا، کفشهای خیرهکننده که با کیف و کمربندش هماهنگ بود، کلاههایی که با کتش میخورد و دستکشهای زیبا. عطرهای خوبی مثل شانل شماره ۵ و عطرهای استی لادر میزد، اما اینها رو فقط برای مناسبتهای خاص استفاده میکرد. صبحتپرداز هم بود و با همسرش کسبوکار داشتند. روزهای معمولی لباسهای پنبهای میپوشید و عطرهای ارزانتر میزد. کسی این عطر رو بهش هدیه داده بود چون فکر میکرد به اندازه خودش شیک و خاصه، اما عمه پتسی گاهی اوقات کمی اسنوب بود و این عطر ذوقش رو نمیبرید. وقتی چنین چیزی پیش میاومد، هیچوقت هدایا رو پس نمیداد و همیشه با ادب رفتار میکرد. سخاوتمند هم بود و مادرم از این موضوع بهره میبرد. این عطر هرچقدر هم که زیبا، جذاب و «خاص» بود، بوی حیوانی قویای داشت—و معمولاً روی پوست مادرم خوب نمینشست. مادرم بیشتر روسریها و زیرپیراهنهایش رو با این عطر معطر میکرد، اما مستقیم روی پوستش نمیزد. عطر مورد علاقهاش نبود—ترجیح میداد چیزی از استی لادر داشته باشه—اما در اون روزها، این عطر هم زیبا بود.
خیلی شبیه نسخهٔ اصلی نیست. دیروز جایی خواندم که ژان فیلیپ فقط مجوز استفاده از نام/شیشه و اینها رو گرفته، نه خود فرمول اصلی. ناراحت شدم… این رو خریدم با امید اینکه دوباره عطر محبوب نوجوانیام رو تجربه کنم. اواخر دههٔ ۸۰ و اوایل ۹۰ این عطر رو میزدم، وقتی داخل شیشهٔ اشکمانند بود و هنوز شرکت رولون تولیدش میکرد. شاید مجبور شوم یه بطری ارزان از نسخهٔ اصلی رو آنلاین پیدا کنم. در غیر این صورت، بد نیست—بوی یه ادکلن قدیمی میده. بیشتر در هوای گرم ترغیب میشم ازش استفاده کنم.
با نگاه به یادداشتها، انتظار داری این عطر بوی یک طویله کثیف بدهد—مشک! زباد! کاستورئوم! اما «انتیمیت» ثابت میکند که عطرهای حیوانی لزوماً ترسناک یا سلیقهای نیستند. اگر تصورتان از «عطر قدیمی» شکوه رسمی و سرد شانهل شماره ۵ است، این کاملا برعکس آن است: گرم، نرم و راحتپوش. بسیار گلسرخ و بسیار شیرین است و بعد از «عطر بودن» اولیه نوتهای اول، حس پوست گرمشده زیر آفتاب را تداعی میکند. واقعا «انتیمیت»! این عطر آنقدر نرم و ابریشی است که واقعا به کمی تندی زباد نیاز دارد—وگرنه به یک مارشملو شیرین و چسبناک تبدیل میشود. نمیگویم بوی خوراکی میدهد، فقط بوی زیبا، پرپشت و کاملا دوستداشتنی دارد. بوی درآغوشکشیدنی دارد. شاید تعجبآور نباشد که همسرم عاشق این عطر است. مانند دیگر عطرهای حیوانی و شیپرهای کلاسیک، این عطر هم روی پوست بسیار ماندگار است و با گذشت زمان بوی غنیتر و پرتری پیدا میکند. صبح روز بعد با بوی «انتیمیت» از خواب بیدار میشوید—چه شانس! من یک نمونه قدیمی نیماونسی از این عطر را از ایبی خریدم—حدس میزنم مربوط به اوایل دهه ۶۰ باشد. نمیدانم فرمول امروزی آن چه بویی دارد، اما شرط میبندم مثل این نیست!
بهروزرسانی ~ تقریبا تمام روز این عطر رو زدم و از پخشبوی و ماندگاریش روی پوستم شگفتزده بودم. «اینتیمت» حالا حدود ۶ ساعت روی من دووم آورده و تازه داره کمکم محو میشه. یکی وقتی وارد آشپزخانه شد، گفت بوی عطرم هنوز تو فضا پیچیده. جالب بود! من تقریبا ۴ ساعت بود که عطر زدم و خودم فکر نمیکردم اصلا مشهود باشه. هنوزم بویش هست و من همیشه مشکل داشتم عطرهایی پیدا کنم که واقعا ماندگار باشن و پخشبوی خوبی هم داشته باشن. فکر میکنم شیمی پوستم معمولا ماندگاری عطرها رو از بین میبره ~ اما «اینتیمت» اینطور نیست. از یک ادکلن چه بیشتر میشه خواست؟! من راضیام.....
دیروز شیشه بزرگم (۳.۶ اونس!) از عطر اصلاحشده را دریافت کردم. شیشه دقیقاً شبیه همانی است که در این صفحه نمایش داده شده. خریدش کاملا آنی و کور بود – راستش بیشتر تحت تأثیر آگهیهای قدیمی و دلنشین رولون بود تا یادداشتهای عطر. قبلاً هرگز عطری با کاستوریوم نپوشیدهام و معمولاً بوی مسکی را دوست ندارم. چه تعجبی! برخلاف نظر برخی که گفتهاند تیزتر از شارلی است، چنین چیزی نیست. و البته بیروح هم نیست. به نظرم نامش بسیار مناسب است. حداقل روی پوست من، این عطر وینتیج در ابتدا تیز شروع میشود، مثل خویشاوند نزدیک عطر «بیزمان» آون. اما شباهتها همینجا تمام میشود. بله، این عطر کاملا حیوانی است، اما به شکلی دنج و اعتیادآور. «بیزمان» در مرحله پایانی بیشتر حول کهربا میچرخد، اما «صمیمانه» به نوتهای ابتدایی نزدیک میماند و در عین حال به زیبایی نرم میشود! کهربا هست، اما با پایهای حیوانی و قدیمی ترکیب شده که حساسیت و زنانگی را میباراند. شاید این عطر پوست زمستانی جدید من باشد. روی من اصلا طاغی نیست؛ مسکی کمی شیرین و چوبی که میگوید «ظرافت وینتیج». نیازی به فریاد زدن ندارد. پنج ستاره.
این یکی رو دهههای شصت و هفتادی میپوشیدم. بچه بودم و یکی از موردعلاقههام بود. یادم میاد بویش ترکیب صندل و گل سرخ بود. حتی اون زمان هم دوام چندانی نداشت، حداقل تو خاطرم مونده. عطرهایی که الان تو بازارن، بوی خوبی مثل نسخهی اصلی ندارن… انگار یه طراحی مدادیشون، در برابر یه تابلوی رنگروغن. یه شیشهی کوچکش رو روی کمدم نگه داشتم برای خاطره، و به ندرت ازش استفاده میکنم. بوی خوشی داره و خاطرههای خوشی هم با خودش.
به نظرم بوی پودر حمام میده... بعد از دوش گرفتن یا اسپری کردن روی ملافهها و حولهها عالی میشه.
من هم امروز یه شیشه نیماونسی از فروشگاه ۹۹سنتی گرفتم. اولین بار که در اواخر دهه ۶۰ بوی «انتیمیت» (Intimate) رو استشمام کردم، تجربه بدی بود؛ یه انفجار عطر شیرین و دلآزار. اون زمانها چیزی درباره نوت «خزه بلوط» (oakmoss) نمیدونستم، وگرنه شاید بیشتر از این عطر قدردانی و احترام میذاشتم. این فرمولاسیون جدید کمی یاد «تابو» (Tabu) میاندازه. فقط برای تفریح خریدمش، و الان دارم میخندم.
مادرم یه ست حمام شخصی (یا لوازم حمام خاص) داشت اون زمانها. یادم نیست دقیقاً چی توش بود، اما صابونی داشت که بویِ خوبی میداد. فکر کنم آخرش تمومش کرد.
یادم میآد وقتی کوچیک بودم مامانم این رو میپوشید. . . همیشه بوی خوبی میداد. چیزی که مامانم وقتی کوچیک بودم میپوشید، الان دیگه پیدا نمیشه. حالا مامان ۷۲ سالهست و بابام همیشه این رو براش میخرید. حالا که او نیست، غمگینم.
به نظرم این عطر مادر سختگیر و خشک چارلیه! معمولاً از محصولات رولون دوری میکنم، البته بو کشیدن و بررسی این عطر بد نیست… شاید بعداً «فایر اند آیس» را امتحان کنم—اسمش همیشه کنجکاویام را برانگیخته! :-) یکی از نزدیکترین دوستام تقریباً همیشه از چارلی (نسخه جعبهآبی اصلی) استفاده میکنه. دیشب کاملاً تصادفی اونو دیدم. وقتی گرمش در آغوش گرفتم، با بوی آشنا و خیرهکنندهٔ عطرش (که روی اون واقعاً فوقالعادهست) روبهرو شدم. شاید رولون هم آنقدرها بد نباشه، فکر کردم… باید زود «اینتیمیت» را امتحان و بررسی کنم. شروع این عطر شبیه بسیاری از عطرهای دهههای ۵۰ و ۶۰ است: گیاهان دارویی، آلدهیدها و گلهای کرمی با برگاموت مرسوم و ترش. این عطر تمیزتر و «تیزتر» از چارلی است و کاملاً کلاسیک است. قلب چوبیاش خشک اما محکم است و گلها با هم تعادل خوبی دارند: یاسمن حسّی و بنفشهٔ خنک و دور، ترکیبی زیبا اما نه چندان شیرین یا گرم ایجاد میکنند. پایانیاش موسکی، حیوانی و شیپرهای با گرمای ملایم است. جذاب است و آدم را وسوسه میکنه نزدیکتر بشه، اما هرگز واقعاً «صمیمانه» نمیشه. به نظرم این بوییست که فی داناوی ممکن بود وقتی نقش جوآن کرافورد را در «مامان عزیز» بازی میکرد بزند، یا کورین (مادر در اپیک و.سی. اندروز، «گلهای زیرشیروانی») میپوشید: زیبا اما دور، شیک اما سختگیر… نه دقیقاً چیزی که من «صمیمانه» تعریف میکنم، اما شاید چون دهه ۵۰ نیمقرن پیشه و شاید فقط پوست منه. حتی روی کاغذ هم جنبهٔ خنک، خشک و جدی این عطر رو حس میکنم و هیچ چیز واقعاً جنسی یا پرشور درش نیست. *سست لا وی…* پخشبوی عطر: خوب مقاومت: بسیار خوب امتیاز کلی: ۳.۲۵ از ۵ کلاسیک، شیک و (متأسفانه) برای من چندان صمیمانه نیست. مطمئنم زنانی هستند که میتونن این رو به اکسیر جادویی تبدیل کنن… من فقط به نظر میرسه نسبت بهش ایمنم.
شیرین و گلگون، همین دو کلمه برای توصیفش کافیست. اسپری اولیهاش برای سلیقهام بیش از حد شیرین است، اما خوشبختانه با خشک شدن عطر، شیرینی افراطیاش کمتر میشود و گلها خودشان را نشان میدهند. اگرچه بد نیست، اما چیزی فوقالعاده هم نیست—عطری که فقط روزها، آن هم در هوای سرد میپوشم؛ در گرما شیرینیاش بیشتر خود را نشان میدهد و احتمالاً آزاردهنده میشود. عطر مناسب برای تحتتاثیر قرار دادن دیگران نیست، بلکه برای این خوب است که وقتی عطرهای باکیفیتترتان را میپوشید، بیشتر قدرشان را بدانید. ارزش امتحان کردن را دارد، اما زیاد هزینه یا انتظار نداشته باشید.
از یک مغازهٔ عتیقهفروشی یک شیشه برای همسرم خریدم، بعد هم نسخهٔ بازسازیشدهاش رو خریدم که دیگه توسط رولون (Revlon) تولید نمیشه. این نسخه جدید به خوبی اون یکی نیست و خیلی خیلی ارزونقیمته.
این عطر در دههٔ ۱۹۶۰ بسیار محبوب بود. بوی گلدار و پودری با کمی ادویه داشت. برای محصولات حمام هم عطر خوبی بود. من بوی آن را از مادرم و دیگرانی که اطرافشان بود به یاد دارم. گران نبود و اغلب در شیشههای فانتزی عرضه میشد. فکر میکنم قرار بود جذاب باشد، اما بیشتر بویی آرامشبخش مثل پودر بچه داشت. من چند شیشهٔ قدیمی از آن را برای سرگرمی در مجموعهام دارم. البته خودم آن را بیرون نمیزنم. یاد مادرم میاندازد، چون او چند شیشه از آن داشت که هدیه گرفته بود. شیشههای مشبک و ظریفش احتمالاً عطر را میفروخت. عطر شگفتانگیزی نبود، اما خوب بود. از آن نوع عطرهایی بود که زنان در دههٔ شصت قبل از عطرهای پرقدرت دهههای ۸۰ و ۹۰ استفاده میکردند. قطعاً سبکها در طول سالها تغییر میکنند. دهههای بعد عطرهایی مثل چارلی و اکلامیشن آوردند. «اینتیمیت» در مقایسه شیرین و نوستالژیک است. شاید همه آن را دوست نداشتند، اما آن زمان یک شیشهٔ ۸ اونسی فقط ۱.۵ دلار قیمت داشت. با آن قیمت نمیشد انتظار شلیمار یا شانل شماره ۵ داشت.
این رو کریسمسهای دههٔ ۷۰ گرفتم. یادمه بویش آنقدر تند بود که گویی مشت به صورتت میزد. خیلی میوهای و بوی «سطحی» داشت. هیچ عمق یا پیچیدگیای نداشت. به نظرم کاملا مصنوعی بود. وقتی خشک میشد، دودی و خفهکننده میشد. حتی شیشهاش رو تموم نکردم، چه برسه که دوباره بخرم.