تصاویر
آنپْرِوو کُتی | imprevu coty
آنپْرِوو کُتی | imprevu coty
imprevu coty
Imprevu by Coty is a Woody Chypre fragrance for women. Imprevu was launched in 1965. The nose behind this fragrance is Bernard Chant. Top notes are Aldehydes, Bitter Orange, Bergamot, Coriander and Neroli; middle notes are Orris, Carnation, Rose, Ylang-Ylang and Jasmine; base notes are oak moss, Leather, Woodsy Notes, Sandalwood, Vetiver, Ambergris, Benzoin, Patchouli and Musk.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Coty
- برند:
- coty (coty)
- کشور سازنده:
- ایالات متحده آمریکا (united states)
- شرکت سازنده:
- کوتی (coty)
- صنعت:
- عطرها (fragrances)
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Bernard Chant (bernard chant) 
Aldehydes (aldehydes) 
Bitter Orange (bitter orange) 
نارنج (bergamot) 
Coriander (coriander) 
Neroli (neroli) 
Orris (orris) 
Carnation (carnation) 
Rose (rose) 
Ylang-Ylang (ylang_ylang) 
Jasmine (jasmine) 
Leather (leather) 
Sandalwood (sandalwood) 
Vetiver (vetiver) 
Ambergris (ambergris) 
Benzoin (benzoin) 
Patchouli (patchouli) 
Musk (musk)
با پوشیدن این، حس میکنی مردم دههٔ ۶۰ امید زیادی به آینده داشتند. چیزی شاد و آیندهنگر درش هست. دقیقاً نمیشه گفت عملی است، اما حس حرکت و پیشرفت میده. انرژیبخشِ خوبی داره. تمام نوتها به جز گل رز برام مشهودن. یه لحظه چرمش یادم انداخت از شانه۱۹. یه اکورد دیگه هم یاد چیز دیگری، اما عصبانیکننده بود که نتوانستم هیچکدوم رو تشخیص بدم. شیشهام همون مدل کوچک چروکیده با روبانه که گاز مخرب لایهٔ ازون داره. یادتونه وقتی واقعاً سراغ چالشهای بزرگ میرفتیم به جای اینکه وانمود کنیم وجود ندارن؟
یکی از آثار کمتر شناختهشدهٔ برنار شان، عطرساز بزرگ، *«امپروو»* نشاندهندهٔ علاقهٔ او به برجسته کردن ویژگیهای عاطفی در مواد خشک و به ظاهر سرد و بیاحساسِ پالت عطرسازی است. او با *«کابوشار»* و حس «بدون امان»ش (که یادآور *«باندیت»*Germaine Cellier، استادش، است) موفق بود. در *«امپروو»* (به معنای «غیرمنتظره» در فرانسوی)، شان سطح مرکبات، گلها و علفیبودی را بالا میبرد، با حضور قابل توجهٔ وتیور برای همراهی خزهٔ غلیظ و تندی خشن و ریشهای کینولینها—اگرچه شدتشان تا حدی مهار شده است. لایهای از عسل و شیرینی گلسرخ نیز در اینجا قابل ذکر است، پس این تجربه به هیچ وجه کاملاً تیز و خشن نیست. این الگو را یک سال بعد در *«آرامیس»* (این بار با هستهای معطر) و سپس در *«آزوره»* (با گلهای *«امپروو»* و معطرات *«آرامیس»*) میبینیم—که میتوان آن را اوج این تغییرات در تم شان (با الهام آشکار از سلیر) دانست. اما *«امپروو»* که سالها پیش تولیدش متوقف شد، فصل فراموششدهای است—به علاوه توسط *«کوتی»* عرضه شد که در دههٔ ۶۰ میلادی کمی از درخششش کاسته شده بود. پس با همان ستایش از آن یاد نمیشود، ولی قطعاً شایستهٔ بیش از یک پاورقی در تاریخ عطرسازی است.
مایعی که در شیشه کوچک اسپریام باقی مونده، شیرینه، کمی بوی شیرینبیان میده و خیلی خوشبوئه. تقریباً مثل اینه که عطر کلاسیک لاگرفلد و دانا امبوش با هم فرزندی داشته باشن. نوعی عطر نیست که امروزه زیاد بوییش رو بشنوی، ولی خیلی جالبه.
**اولین تأثیر:** عطر آلدهیدی صابونی خوشایند. **بعد از چند ساعت:** مادرم در کریسمس. دارم عطر خالص (پرفیوم) را بررسی میکنم؛ همان شیشهای که در عکس است و قبل از بارکد.
برام، برنارد چنت همیشه همهچیز رو درست میگه. کاربران MaryjaK و akats تجربهام از این عطر رو خیلی خوب توصیف کردن. شیشهام یه اسپری کوچک و خوشدست از اون نوع کولنهای دههٔ ۶۰ آخریه؛ همونایی که به لایهٔ اوزون آسیب میزدن اما این زیباییهای قدیمی رو خیلی خوب نگه میدارن. دلم میخواد عصارش (اکسترکت) رو داشته باشم. کولن بوی خوشایندی داره اما دوام نمیآره. ولی با بودجهام، گنجینهایه بدون شک.
بوی سیگار روی پوستم میپیچه. جوری زشتزيبا، یه جورایی جذابه. همون حس وستوود.
این عطر رو وقتی اولین بار شروع به کار کردم زدم… فکر نکنم اون موقع (سال ۱۹۷۹) خیلی دوستش داشتم :)
وای! این عطر خیلی خاطره برمیانگیزد. اولین عطر واقعی بود که خودم در دهه ۱۹۶۰، وقتی نوجوان بودم، خریدم و استفاده کردم. فکر میکردم با این عطر بزرگسالانه واقعاً خاص شدهام که به مدرسه میرم. آن زمان عطر اختصاصیام بود و تمام دوران دبیرستانم ازش استفاده میکردم. آخ، چقدر چیزها تغییر کرده! البته بیش از ۴۰ سال است که بویش نکردم یا نپوشیدم، فکر نمیکنم الان دوستش داشته باشم. الان انتخابهای زیادی وجود داره. اما خوبه که میدونم هنوز هست.
یکی از عطرهایی که کلاریس لیسپکتور میزد: «[ب]اید حرف بزنیم. اتفاقاً فکر میکردم دیگه هیچ چیز فایدهای نداره. بعد تبلیغ عطری از کوتی دیدم، به نام *غیرمنتظره*. عطر ارزونه. اما یادم آورد که اتفاقهای خوب غیرمنتظره هم پیش میآیند. و هر وقت دلسرد میشم، *غیرمنتظره* میزنم. برام شانس میآره. تو، مثلاً، انتظارش رو نداشتم. و من هم غیرمنتظره بعدازظهری رو برای امضا کتاب پذیرفتم. از تو، کلاریس» منبع: بورلی، اولگا. *«آستانه، تعریف دشوار»* در *عشق بر حسب جی. اچ* از لیسپکتور، در: موسر، بنجامین (۲۰۰۹). *«چرا این جهان — زندگینامه کلاریس لیسپکتور»، آکسفورد: نیویورک.*
یادمه نوجوان که بودم این عطر رو خیلی دوست داشتم، حالا میفهمم چرا. بوی تیز و تازهای داره با رگههای چوبی که از ترکیبات مرکبات، خزه بلوط و نتهای چوبی میاد؛ فکر کنم کمی بوی کاج یا سدر هم توش حس میشه. روی پوست من تقریباً یه عطر یونیسکسه، ولی آخرش نتهای گلدار و شیرینی میخک غلبه میکنه و جنبههای مردانهاش رو ملایمتر میکنه. تونستم فقط مقدار کمی از نسخه ادکلن (EDC) رو تو محدوده قیمتیام پیدا کنم، متأسفانه ماندگاریش خیلی کمه (اگرچه پخشبوییش بد نیست تا وقتی دووم میاره). باید یه نسخه ادوپارفوم (EDP) پیدا کنم...
ها! منم وقتی نوجوان بودم اینو میپوشیدم. انتخاب خوبی نبود. حتی یادم نیس کسی تعریفش کرده باشه، برعکس! ؛)
بسیاری از علاقهمندان به عطرهای وینتیج این رایحه را ستایش میکنند، بنابراین وقتی توانستم یک شیشه اسپلش مهروموم از PDT دهه ۱۹۷۰ پیدا کنم، بسیار خوشحال شدم. گاهی اوقات از آن استفاده میکردم و با انگشت از شیشه روی پوستم میزدم؛ اگرچه خوب بود، اما آنطور که باید تحت تأثیر قرار نگرفتم. امروز، با الهام از بررسی اخیر سادیبلوزلیدی، مقداری از PDTام را داخل یک اسپری ریختم و خوب تستش کردم. حالا متوجهش شدم! امپروو ترکیبی شگفتانگیز و نادر است. یک شیپر چوبی و ادویهای ملایم است. آغاز مرکباتی آن شاید با گذشت زمان کمرنگ شده باشد، اما هنوز مقدمهای تازه برای عطر ایجاد میکند. امپروو از کوادریل سبزتر است، اگرچه برخی ادویههای مشترک دارند. چوب، چرم و پایههای خزهای آن از «ول دو نویی» تمیزترند، چون زیر لایهای از وانیل گلرن پنهان نشدهاند. خشکشدن عطر، ساندلوود و چرم نرمی فوقالعاده دارد. وقتی امپروو میزنم، مرتب بویم را چک میکنم، چون بسیار ظریف و پیچیده است. PDT روی پوستم حدود ۵–۶ ساعت دوام میآورد؛ شاید زمانش رسیده که کمی اکستره وینتیجش را تهیه کنم.
از خواندن این نظرها چنین حسی دارم که سال ساختِ شیشه، نقش بزرگی در این دارد که بوی اصلیِ چوبی-چوپره را بگیرید یا فقط نسخهای رنگپریده و بیروح از عطر که بارها بازفرمولاسیون شده. علاوه بر این، غلظت عطر هم حتماً تأثیر زیادی روی تجربهای که استفادهکننده دارد میگذارد. من تازه شیشهای نیمخورده به حجم ۱.۵ اونس از نوع «پارفوم دو توالت» را دریافت کردم و واقعاً عالی است! موفق شدم یک شیشه با قیمت معقول در ایبی پیدا کنم و قبل از اینکه کسی دیگر متوجه شود، آن را خریداری کردم. و خیلی خوشحالم که این کار را کردم!!! هیچوقت با غلظت پایینتر از «پارفوم دو توالت» برای این عطر غنی راضی نمیشدم. حدسم این است که شیشهام مربوط به دهه هفتاد است و نوعِ اسپری نیست، بلکه اسپلش (پاششی) است.
این روزها یه شیشه عتیقه خریدم، هرچند بعضیها ممکنه بگن زیباست، اما من دوستش ندارم. یه جوری یاد عطر شانهل شماره ۵ میاندازه و خیلی ماندگار هم هست.
وقتی شیشه کوچک امپروو را باز کردم، فکر میکردم میدانم چه انتظاری داشته باشم. شاید یک شاهکار دیگر عمیق، خزهای و تیره. اما... بوی سبک و مرطوب خاکی البته هست. خزهای شیرین و فلفلی در پسزمینه. چوب و چرم ظریف قابل تشخیصاند. چرا به نظرم یک شوپر رترو جدی نیست؟ چون نوتهای بازیگوش و درخشان پرتقال تلخ و گلهای ملایم هم در میانش حس میشوند. انگار مه مرطوب دارد برمیخیزد و پرتوهای گرم خورشید پوستم را نوازش میکنند. امپروو از اول ظریف است اما ماندگاری فوقالعادهای دارد. شیرین دلپذیر با کمی ترشی آبدار و با اینکه زمینمانند است، همچنان اِتری و سبک باقی میماند.
این یکی از آن عطرهای کلاسیک، پیچیده و تاریکِ نوع شیپره است که آنقدر زیباست نمیتوانم حتی تجربهاش را به کلمات توصیف کنم—باید خودتان امتحانش کنید. یادآور شیپرههای جسورانهٔ دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ است. فراتر از نوتهای فهرستشده در بالا، لایههای زیادی دارد. با نقد کیکو کاملا مخالفم… چیزی بسیار بهیادماندنی در «امپروو» وجود دارد و اصلا «بیمزه» نیست. فقط میتوانم بگویم اگر عاشق شیپرههای کلاسیک هستید، اگر پیدا کردید حتما امتحانش کنید—حتی مقدار کمی از آن در ایبی با قیمتهای گران فروخته میشود.
از وقتی ۱۶ سالم بود تا زمانی که دیگه نتوانستم بخرمش، «ایمپروو» میزدم. عطرش رو خیلی دوست داشتم، خیلی افسوسانگیزه که تولیدش متوقف شد. اگر دوباره تولیدش کنند، هنوزم میخرم.
@virginia777 هنوز روی ایبی موجوده. نکته: من یه بطری ۶ اونس (۱۷۰ گرمی) برای فروش دارم.
وقتی ۱۶ سالم بود، عطر ایمپرووو میزدم و عاشقش بودم. کاش امروز هم داشتم. کاش دوباره تولیدش کنند، چون خیلی غنی و دلنشینه. عاشقشم!!!!
این عطر رو اواسط تا اواخر نوجوانیام میزدم. اون زمان خیلی دوستش داشتم و یادمه یه جوری حس «سبز» میداد. شاید اون حس سبز برام از آلدهیدهای داخلش میاومد. یادمه عطر بسیار «زنانه» و بالغتری بود نسبت به عطرهایی که معمولا اون زمان میزدم. شکل شیشهش و طرز تلفظ اسمش رو دوست داشتم. غیر از اینها، چیز دیگهای ازش یادم نیست.
وقتی حدود سال ۱۹۶۶ در استرالیا به من «امپروو» دادند، خیلی دوستش داشتم. داخل یک شیشهآبی بود و عطر کرمی مایع بود که با یک اسپاتولا متصل به درِ شیشه زده میشد. فقط یک شیشهاش را داشتم چون درآمد چندانی نداشتم. از آن زمان تا حالا بینتیجه به دنبالش گشتم. تمام نوتهایش روی من خیلی خوب بود، اما فکر میکنم روی افراد دیگر ممکن بود بوی متفاوتی بدهد، مثل خیلی از عطرها.
تعجبی ندارد که برای این عطر هیچ نظری ثبت نشده. با اینکه خیلی محبوب بود (و واقعاً خیلی محبوب بود)، اما بهیادماندنی نبود. مثل بسیاری از عطرهای کوتی، شروعش ترکیب دلنشینی از مرکبات بود. اما در مرحلهٔ پایانی، بوی بدی داشت—مثل «کفش کثیف». بهجز این نوت ناخوشایند، عطر بیمزه بود. تعجب میکنم هنوز وجود دارد.