فلور دو سان‌شو ماساکی مات‌سوشیما | fleur de sanshō masaki matsushima

مون‌فلاور

1403/02/15 ساعت 10:17

عطر قیمت متوسطی است (نه ارزان‌قیمت، ولی کاملاً مقرون‌به‌صرفه)، خوب ساخته شده، متفاوت از نمونه‌های معمول، کاملاً یونی‌سکس، هم تازه و هم ادویه‌ای. برای محیط کار عالی است. عملکردش بسته به این‌که روی لباس/مو یا پوست اسپری شود متفاوت است: روی لباس ادویه‌ای‌تر و مردانه‌تر می‌ماند، اما روی پوست (حداقل روی پوست من) کرمی و ظریف می‌شود، بوی پوست تمیز می‌دهد—اما نه تمیزی شیمیایی تند یا گل‌دار ترش و لیمویی؛ کمی لیمویی است ولی کُلن نیست، همین. در آن بوئی از جنسنا (angelica)، برگاموت، فلفل و کمی گل پرتقال حس می‌شود که گردی لازم را به آن می‌دهد تا پرحجم‌تر شود، گیاه دارویی هم قطعاً پایه اصلی‌اش است. بوییدنش روی مقوا یا از داخل شیشه مثل این است که بینی‌تان را داخل شیشه‌ای چای گیاهی برگ‌دار بزنید که از عطارخانه گرفته‌اید، همان نوعی که دقیقاً مخلوطی از گیاهان و ادویه‌هاست. اما همان‌طور که گفتم، روی پوست گردی کرمی و ظریفی پیدا می‌کند که شیک است ولی کمی دور و محجوب—به نظرم برای استفاده روزمره عالی است. عطری است که به شما کمک می‌کند «فاصله درست» را با محیط حفظ کنید، نمی‌دانم چطور توضیح دهم: وقتی نیاز دارید در موقعیت‌ها حضور داشته باشید و آگاه باشید، اما در عین حال کاملا درگیر نشوید و کمی جدا بمانید؟ دقیقاً همین حس را منتقل می‌کند. البته اگر دنبال ماندگاری بالا، رد بو یا احاطه شدن هستید، سراغش نروید. بسیار ظریف است و فقط حجاب ادویه‌ای نازکی روی پوست می‌گذارد. یکی از آن عطرهای «غیرعطر» است که بوی خوبی به شما می‌دهند، طوری که انگار خودتان به‌طور طبیعی بوی خوبی دارید (با فرض این‌که واقعاً تمیز هم باشید).

رِپتایل

1401/06/24 ساعت 07:38

اگر از فلفل سیاه بدتان نمی‌آید، این عطر بهترین دوست شماست. فلفل زیادی اینجا هست، گاهی چنان غالب است که انگار چیز دیگری وجود ندارد. (اما نیست.) بعد، وقتی گرد و غبار انفجار فلفل فرونشست، گل‌های ظریف نزدیک به پوست پیدا می‌کنید—فرض کنیم گل‌های فلفل هستند، یا چیزی شبیه بابونه، گل‌های کوچک مزرعه‌ای—و آنژلیک، و چای مات چوبی به اندازه کافی، و سدر. در همین حال، *فلر دو سانشو* تمام نقشه فلفل‌هایش را پیش رویتان می‌گسترد، با فلفل سیچوان در صدر—من آن را به‌خصوص خوب می‌شنوم. عاشق فلفل سیچوانم، برای عطر رزینی و تندش. پایه عطر خوشایند است، کاملا ژاپنی است، زحمت نمی‌دهد و با زمان محو می‌شود. بله، دارم از مشک حرف می‌زنم. بعد از آن انفجار فلفلی، حجم عطر در دو ساعت اول به‌سرعت کاهش می‌یابد، و بعد درخشش فلفل معطر، چوب سبک و گل‌ها را می‌شنوید... می‌توانم بگویم نوعی «معدنی‌بودن» در آن هست، اما واضح است که هرکس این ترکیب مواد را متفاوت تجربه می‌کند، پس این فقط برداشت‌های من است. عطر ظریف است، در محدوده فضای شخصی‌تان آن را تجربه می‌کنید—شاید کمی فراتر هم برود. برای مردان هم خوب جواب می‌دهد. عاشقش هستم. **پی‌نوشت:** وقتی آن را دریافت کردم، کمی گمراه شدم: برایم تند و تیز، چوبی-تازه و سبز به‌نظر رسید، حتی شبیه گلبن—مواد تکان‌خورده «آنژلیک» را به سطح آورده بودند که چنین نمایشی روی پوستم اجرا کرد. اما روز بعد، عطر شخصیت واقعی‌اش را نشان داد.) کمی ناامید شدم: آنقدر دوستش داشتم... و حالا انبوهی از فلفل است. :) و از آن عطر اولیه تقریباً چیزی نمانده... البته هنوز ردی از آن در پایه قابل پیگیری است. به هر حال، من هم عاشق فلفل هستم. از طرف مثبت، در واقع آن عطرها را دارم، اما هنوز عطر فلفلی واضحی نداشتم! شاید وقتش رسیده به سراغ فروشگاه گارسون بروم.

دی یک چهار شش سه ال

1401/03/16 ساعت 08:11

در تاریکی خریدمش. ماساکی برند شناخته‌شده‌ای برایم هست، پس می‌دانم چه انتظاری داشته باشم. تبلیغاتی بود، پس زیاد ندادم. اولین بوییدنم – می‌پسندم، خوبن. فقط خوب، نه که ذوق‌زده‌ام کنند. بعد از چند روز استفاده، هر روز بیشتر دوستشون دارم. آنژلیکا، آنژلیکا و باز هم آنژلیکا. کمی ظرافت، تازگی و پاکیزگی صبحگاهی. یادم می‌اندازه از ادکلن بعد از اصلاح یک کارمند دهه نودی، اما نه هر نوع ارزونی. گاهی شیرین، اما برای من قطعاً مردانه. شاید شیرینی‌اش از گل پرتقال باشه...

والِریانکا

1401/01/24 ساعت 02:36

خرید کورکورانه با تخفیف خوب، وسوسه شده بودم به خاطر کیفیت ژاپنی و مقایسه‌ها با ارمس و لالیک. در نهایت، بیشتر از نظر حال‌وهوا شبیه است تا صدا یا بوی خاص. من ۴۰ میلی‌لیتر دارم و اول از همه باید به بسته‌بندی شگفت‌انگیز و طراحی مختصر و زیبای شیشه اشاره کنم، بسیار جذاب است. عطر پرصدا نیست، نزدیک به پوست می‌نشیند، ماندگاری‌اش نصف روز است، و بله، این عطر حکایت فلفلی است به سبک هایکو. در ابتدا بوی تند نعناعی-فلفلی آدامس حبابی را حس می‌کنم، بعد ملایم می‌شود، گیاهان تلخ در پس‌زمینه ظاهر می‌شوند، نزدیک به پایه کمی شیرین‌تر می‌شود، اما همیشه فلفل را احساس می‌کنم، بیشتر فلفل سیاه یا ترکیبی از فلفل‌های آسیاب‌شده. شاداب، تازه و غیرمزاحم، یونی‌سکس برای آغاز بهار قبل از شکوفه‌زنی؛ امسال با لذت تمام مارس آن را استفاده کردم. اضافه می‌کنم: تابستان هم امتحانش کردم، تازگی نمی‌دهد، بلکه با فلفلی‌بودن خفه می‌کند، هنوز هم به خنکی و هوا نیاز دارد، آن وقت است که طنین‌انداز و انرژی‌بخش می‌شود.

نُتِک

1400/08/05 ساعت 05:06

فلفلش آن‌قدر تند است که آدم دلش بخواهد عطسه کند. گیاهان معطر هم دارد. من خوشم آمد، خوب و غیرمعمول بود. از میان سه نمونه‌ای که در آن خط امتحان کردم و یک‌بار به‌عنوان جالب‌ترین ارزیابی شد، همین یکی بود. می‌خواستم بگیرم، اما اشتباهی اینوکی خریدم که رفت سراغ شوهرم. و فقط بعد از چند سال بود که این سانشو به دستم رسید. در نهایت، وقتی گرم بود خوشم نیامد؛ سبزی‌اش کمی آزاردهنده بود، مثل اینکه پخته شده باشد. اما در دمای پنج درجه، عالی می‌شود! پر از فلفل و گیاهان معطر، انرژی‌بخش و شاداب‌کننده، نه کمتر از مرکبات.

ایزابل

1399/07/04 ساعت 08:39

عطر نسبتاً *«برهنه»*، با شیرینی پنبه‌ای و کمی فلفلی. ممکن است اول تصور کنید Musk خالص است، اما در نهایت بوی غالب اینجا بوی ماته است. این عطر برای دوست‌داران پخش‌بوی قوی و پراکندگی نیست، چون هیچ‌کدام را ندارد. بلکه برای آن‌هایی است که آرامش می‌جویند و پناهگاه خود را فقط برای خودشان نگه می‌دارند—با دقت از آزار دادن کسی که کنارشان روی میز یا میز کار نشسته، پرهیز می‌کنند. در نهایت، عطری با مفهوم کاملاً ژاپنی…

شَب‌بُوفه

1399/02/17 ساعت 14:16

از بین سه‌تای آن مجموعه، این یکی را بیشتر از همه دوست داشتم. برای من، عطرِ فلفلیِ زیبایی است. و مثل بیشتر عطرهای ژاپنی، سبک و آبرنگی است—فشار یا مستقیم بودن درش نیست. ادویه‌ها و گیاهان خفه‌تان نمی‌کنند، با حجم و اشباع‌شان شما را مدهوش نمی‌سازند؛ ظریف‌اند. طعمی شفاف با تندی فلفلی :) :) :). یونیسکس. سیاسی‌درست. روزانه. ماندگاری متوسط دارد، ردّ مشخصی ازش ندیدم. روی پوست گرمم، فلفل و ماته به‌تنهایی خودنمایی می‌کنند و در نقش‌های دوم و سوم، گیاهان و مرکبات ظاهر می‌شوند. دوست دارم در هوای خنک یا تابستان ابری و نه‌چندان گرم بزنمش، یا وقتی می‌خواهم کمی مهار و «بی‌طعم» (چون شیرینی، میوه‌ای، گل‌مانند، وانیلی و دیگر «شیرینی»‌های معمول درش نیست) باشم. عقیده‌ای هست که نمونه‌های عالی طعم فلفل، عطرهای گارسون هستند. موافقم. اما برای من این عطر کم‌ارزش‌تر از آن‌ها نیست. حتی می‌گویم خیلی بیشتر از *فلفل سیاه گارسون* دوستش دارم. و فقط مسئله قیمت نیست—برای من جالب‌تر است. البته این نظر شخصی من است. به هر حال، اگر به طعم‌های فلفلی علاقه دارید یا تازه می‌خواهید با آن‌ها آشنا شوید، بد نیست این عطر را جدی بگیرید. ارزش آشنایی دارد :)

لیز

1398/06/23 ساعت 23:54

بوی علف خشک و باران‌خورده—اگر بتوان این‌طور گفت. توصیف دقیق این بوی خاص سخت است، چون تا حالا فلفل سانشوی ژاپنی را نچشیده‌ام. اما عطر ترکیبی از علف خشک و چیزی مرطوب و تازه است، با کمی شیرینی که بوی آن را به سمت زنانه بودن می‌برد. این عطر از یک نوت تشکیل شده، ولی در کل بی‌جنسیت است. معمولاً چنین عطرهایی خیلی خنثی و آرام‌اند، و «فلور دو سانشو» هم این موضوع را تأیید می‌کند. آن را با عطر بی‌جنسیت بنتون که داشتم مقایسه کردم—بسیار شبیه‌اند، اما بنتون تیزتر و بدون ظرافت‌هاست. به علاقه‌مندان عطرهای تازه و غیرشیرین پیشنهاد می‌کنم نگاهی به آن بیندازند.

لَوتار

1397/09/01 ساعت 22:19

همهٔ سه تغییرِ موضوع هایکو اثر ماساکی ماتسوشیما را دارم. اما «فلور دو سانشو» سخت‌ترینش بود برای بیانِ کلامیِ احساسی که حینِ استفاده از این عطر به وجود می‌آمد. فکر می‌کنم چون همه‌چیز ناگهانی و متناقض است))) اول با تلخیِ گیاهیِ برگاموت و جِنسِنگ (یا آنژلیکا) منفجر می‌شود—برای من آنژلیکا پررنگ‌تر است. آکورد گیاهی خیلی قانع‌کننده است: دقیقاً بوی «دودِ شکسته» را دارد—مرطوب و دل‌نشین، تلخ-تند و کمی سمی. سپس کام را شیرینیِ شیرین‌بیان می‌پوشاند که به مربای ریواس تبدیل می‌شود. ژان ژاک بدونِ هیچ مهلت، پرتقالِ یخ‌زده در فلفل سرو می‌کند. این هرج‌ومرج نیم‌ساعت طول می‌کشد، بعد آرام می‌گیرد؛ فلفل و گلِ پرتقال آشتی می‌کنند، زیر درختِ سدر آرام می‌نشینند و ماتِ لیمو با چای می‌نوشند. من نسخهٔ ۱۰ میلی‌لیتری رول‌آنش را دارم. اول عجیب و تند به نظر رسید، بعد دوست‌داشتنی و پاکیزه شد. از مهربانیِ سردش خوشم می‌آید—اگر بخواهم تصویری‌اش کنم، مثل نگاه کردن به یک گویِ یخِ منجمد از گل‌ها و گیاهان است. فکر می‌کنم دارم به عطرهای ماساکی ماتسوشیما علاقه‌مند می‌شوم!

دامینیک راک

1397/07/01 ساعت 09:19

**تند و با طراوت اسیدی. نه مردانه، نه زنانه؛ آرام و اصیل. در مقایسه با «همتایش»، بوآ دی‌هینوکی، کمتر تلخ است. شیرین نیست، با تلخی ملایم، بدون ویژگی‌های جنسیتی مشخص. از ترکیبش با بوآ دی‌هینوکی لذت بردم. پرسر و صدا نیست (عطرهایی مثل این را دوست دارم—خسته نمی‌کنند، مزاحم دیگران نیستند و ساعت‌ها حس بویایی‌ام را تحت فشار نمی‌گذارند). برای شنیدن بیشتر و پررنگ‌تر، باید تجدید کرد. نزدیک به پوست. درباره یربا ماته: یک‌بار جعبه‌ای یربا ماته به من دادند و بویش مرا وحشت‌زده کرد: زیرزمین مرطوب—همین بود که بویید! خدا را شکر این بو در عطر نیست. دوست‌داران عطرهای شیرین و پررنگ آن را بیگانه خواهند یافت.**

کوئنسی وان

1397/05/07 ساعت 06:39

به نظرم این عطر زنانه‌تره، خیلی ملایم و بی‌آزار و از نوع اوزونی. بوی شادی‌بخشی داره و انتخاب خوبی برای فصل بهاره.