تصاویر
اُ دِرمِ اِرمِس اِرمِس | eau d'hermes hermès
اُ دِرمِ اِرمِس اِرمِس | eau d'hermes hermès
eau d'hermes hermès
Eau D'Hermes by Hermès is a Leather fragrance for women and men. Eau D'Hermes was launched in 1951. The nose behind this fragrance is Edmond Roudnitska. Top notes are Bergamot, Lavender, Lemon, Petitgrain and Sage; middle notes are Cardamom, Cinnamon, Cumin, Bourbon Geranium, Jasmine, Coriander and Cloves; base notes are Leather, Birch, Sandalwood, Cedar, Moss, Tonka Bean, Vanilla and Labdanum.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Hermès
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Edmond Roudnitska (edmond roudnitska) 
نارنج (bergamot) 
Lavender (lavender) 
Lemon (lemon) 
Petitgrain (petitgrain) 
Sage (sage) 
Cardamom (cardamom) 
Cinnamon (cinnamon) 
Cumin (cumin) 
Bourbon Geranium (bourbon_geranium) 
Jasmine (jasmine) 
Coriander (coriander) 
Cloves (cloves) 
Leather (leather) 
Birch (birch) 
Sandalwood (sandalwood) 
Cedar (cedar) 
Tonka Bean (tonka bean) 
Vanilla (vanilla) 
Labdanum (labdanum)
احساس کلیام نسبت به این عطر اینه که هم بهشتِه، هم جهنم. اینو نه به عنوان یه تعریف هنریِ بلندپرواز میگم—ترجیح میدم چیزی رو از ته دل و بیقیدوشرط دوست داشته باشم. مدتی بود کنجکاوم شده بود؛ چون طرفدار ژانکلود النایم و میخواستم بفهمم آن عطر مرجع که کل مسیر حرفهایش رو شکل داد (و اگر اشتباه نکنم، تنها عطریه که خودش میزنه) چه بویی داره. همه عطرهای هرمس که امتحان کردم، کیفیت خوبی داشتند اما یا خیلی محافظهکارانه و بیجرات بودند یا زیبا نبودند. این یکی اما تو کاتالوگشون مثل یه استثنا به نظر میرسید؛ پرریسکتر و با طرفدارانی که قسم میخورند یه جاذبهٔ حسّی خاص داره. بااینحال نمیخواستم فقط از روی کنجکاوی پول خرج کنم—اما اخیراً قیمتش تو سایتها پایین اومده بود و بالاخره یه بطری کامل خریدم (بدون تست، میدونم توصیه نمیشه). بذارید بدونید سلیقهام چیه: باور دارم دوستداشتن بوی خوب و علاقه به عطرهای حیوانی (انیمالیک) لزوماً با هم تناقض ندارند. من عطرهای حیوانیای که بوی انسان رو تداعی میکنند دوست دارم؛ مثلاَ طعم زیره و رازیانه وقتی بوی عرق بدن رو شبیهسازی میکنند. عرق بدن ذاتاً بدبو نیست—همه ما جذب بوی طبیعی بعضی آدمها میشیم، فقط بعضی نوعهای عرق رو دوست نداریم. عطرهای فلفلی و چوبپنبهایِ مُشکی رو روی مردها دوست دارم؛ مثل جملهٔ تام فورد، وقتی عطر کمی بوی «بیضه» میده. اینجور بوهای انسانیه که منو جذب میکنند و تمایل ایجاد میکنند به چیزی نزدیک شم، نه اینکه بخوام دورش کنم. تو دنیایی که روزبهروز بیشتر به سمت ضدعفونیکردن و پوشوندن انسانیتش پیش میره، کمتر جذب بوهایی میشم که تمیز، تازه، شیرین یا شیمیاییاند. بلکه بوهایی رو دوست دارم که گرم و طبیعیاند؛ انسانی و زیبا. این رو فقط بگم که از دستهبندی عطرهای حیوانی بدم نمیاد، ولی واقعاً از بوهای ادراری یا مدفوعی بیزارم—چون معمولاً فقط برای اضافهکردن یه لبهٔ خاص و بیمزه به ترکیب استفاده میشن، نه اینکه واقعاً زیبایی بوی عطر رو ارتقا بدن. همچنین تازهکار عطرهای وینتیج نیستم؛ چون همین عطرهای قدیمیه که منو به دنیای عطرکشی کشوند—بااینحال هنوز هم باور دارم بعضی بوها میتونن قدیمی و منسوخ به نظر برسن. نگرانیام این بود که این عطر هم مثل خیلیها «قدیمی» باشه، نه «بیزمان». بعضیها هم نظرشون تقسیمه: یا این عطر خیلی عجیبه یا واقعاً قابلپوشش و زیبا. من عطرهایی رو دوست دارم که مرا به جای دیگری ببرند، اما در نهایت، کاربردیبودن برایم مهمتره. ببخشید که اینقدر پراکندهگویی کردم—بریم سراغ تجربهٔ واقعیام و ببینیم نگرانیام تأیید شد یا نه. **نسخهٔ جدید، درپوش سیاه.** آغازبوی عطر روی کاغذ، لباس و پوست تقریباً یکسانه، اما اول روی کاغذ: ترکیب نفسگیر و شگفتانگیزی از ادویه و مرکباته؛ آنقدر زیبا که اگر شبیه آغازبوی «دکلاراسیون» (با یه پیچش شوپری؟) نبود، بیشتر هم تحتتاثیر قرار میگرفتم. گاهی یه مُشک ادویهای سبک و مردانهٔ عالی حس میشه—به دلایلی یاد سوپ هویج و میسو میافتادم، بعد کمکم به سمت «دکلاراسیون پارفوم» میره و یه چرمِ سنبلهای هم خودنمایی میکنه. تجربه روی کاغذ بهترین بخش بود. هیچ ردی از دارچین نبود که ناامیدکننده بود. کمی بیشتر از «دکلاراسیون» حسّی و شهوانیه، نه خیلی پررنگ یا کمرنگ—این نسخهٔ مدرن دقیقاً همون چیزیه که همه میگن: بوی خوابیدن کنار کسی که دوستش داری، دقیقاً کنار زیربغلش—به شکلی انسانی و دلنشین. همچنین کمی یاد بوی روغن سیبزمینی سرخکردهٔ فستفودی میافتادم، مثل «دکلاراسیون». حالا باید بگم که با «دکلاراسیون» رابطهای عشق- نفرت دارم—مثل این عطر، ترکیب ادویه، مرکبات و گلها در آغازبویش رو دوست دارم و اثر زیرهایِ بوی عرق بدن رو هم، اما از خشکشدنش بیزارم که تبدیل میشه به یه بوی صابونی و کهنهٔ سنبلهای (با معنی تحقیرآمیز). قوی شروع میشه و بعد ضعیف و ضعیفتر میشه تا شب، و امید داشتم این یکی کمتر دوپهلو باشه—درحالیکه «اِدِا» ادویهها رو بیشتر حفظ میکنه، اما باز هم یه ترکیب متناقضه و مثل قبلی، با زیبایی اول و ناامیدی بیشتر در پایان. **روی پوست:** اینجوری تجربهکردن «اِدِا» سینمایی و پویاست، هرچند کاملاً مخالف این نظرم که این عطر روی پوست «درخشیده» باشه. اما باید بگم که گذارهای این عطر واقعاً استادانهاند؛ لحظاتی بینابین داره که انگار یه عطر دیگه از دل این عطر سر درمیاره—گهگاه یاد عطرهایی مثل «هیون کن ویت» از مال میافتادم که النا سالها بعد ساخت. اما بعد از آغازبوی زیبا، یه بوی کهنه و بد وارد میشه: ترکیبی مثل کیکِ دستشوییِ پیرزنی، نه ادراری یا مدفوعی (اگرچه بعدتر بیشتر مدفوعی میشه، مخصوصاً روی بعضی پارچهها)، بلکه دقیقاً بوی همون کیکهای دستشویی. همین ترکیب دقیقاً تو ذهنم بود وقتی کورکورانه این عطر رو خریدم و امید داشتم چنین بوئی نداشته باشه—فکر میکنم یاس ایندولیک مخلوط با چیز دیگهای، شاید زباد، مقصره. به عنوان یه علاقهمند به عطرهای وینتیج، این یکی از بدترین پروفایلهای بوییه که تو عطرهای قدیمی میبینم؛ تو دنیای امروزی همه رو یاد بوی دستشویی عمومی میاندازه. فکر میکردم این فاز بگذره، اما متاسفانه بیشتر زمان پوشیدن همین بود، تا وقتی که وارد مرحلهٔ نهایی میشه: یه لایهٔ سبک و مبهم از بوی عطر. سبک و هواست، اما دقیقاً مثل بوی موهای خواهرم وقتی صافش میکرد. نه خوشاینده، نه ناخوشایند—کمی شیمیاییه؛ همچنین یه حسِ خاکسترسیگارِ کهنه هم داره، مثل «کریستال» ادتِ شانل، اما خیلی سبکتر. از اینجا به بعد فقط سبکتر و محوتر میشه. نمیتونم کافی تأکید کنم که بوی کیک دستشویی همهچیز رو برایم خراب کرد. روی کلاه اسپری کردم: آغازبوی زیبا رو گرفتم، ادویهها بیشتر تعادل داشتند و مدت بیشتری ماندند، اما بعد کمکم بوی پیرزنی و کمی کیک دستشویی پیدا کرد—دیگه اون حسّ شهوانی جهانی اولیه رو نداره، بلکه یاد یه رابطهٔ پنهانی تو خانهٔ سالمندان میاندازه. روی ژاکتی با پارچهٔ گورتکس اسپری کردم و بدترین تجربه رو داشتم: آغازبوی خوب، اما بوی کیک دستشویی پررنگتر و ماندگارتر، بدون هیچ تعادل دیگهای—هم ادراریتر (به خاطر یاس ایندولیک و اسطوخودوس) و هم مدفوعیتر (احتمالاً به خاطر زباد). خدایا، چه بدبختکنندهه! از خود روندنیتسکا متنفرم که تو مراحل آخر چنین حیوانیهای
۱۰۰ میلیلیتر نسخه قدیم با درپوش مسی فروش ارزون پیام بدید
آبدُرمِس (Eau D’Hermès) نابغهایِ ادمون رودنیتسکا را بهتر از تقریباً هر آفرینش دیگری نشان میدهد، چون تعادل بینقصی بین پستی و ظرافت برقرار میکند—همان تعادلی که در دستهای کممایه، زشت و زننده میشد. چه عطر شگفتانگیزی برای آغاز حضور هرمس در صنعت عطرسازی در سال ۱۹۵۱. ابتدا تصویری از یک ادکلن کلاسیک با مقادیر فراوان مرکبات تازه و سرزنده و نوتهای سبز ایجاد میکند، اما سپس هویت واقعیاش را آشکار میسازد: یک عطر چرمی-شیپره. چرم اینجا بیشتر با درخت توس ساخته شده، که لبهای دودی و غیرقابلانکار به آن میبخشد؛ لبهای که با طیف صاف ادویهها و چوبها تقویت میشود. اما آنچه در میان چرم واقعاً خودنمایی میکند، برگاموت، اسطوخودوس و بیش از همه، زیره است؛ زیرهای که با دُز بیشازحد حضور دارد و تنها مسئول جنبهی «پست» این عطر است. برای من، شاید این بهترین عطر هرمس باشد—حتی در مقایسه با بلآمی و کالِش و غیره. این عطر را کورکورانه خریدم و همین که اسپریاش کردم، متوجه شدم قبلاً کجا بوی آن را استشمام کردهام: سِمی بسپوک ۳ اثر روجا داو، عطری که از قبل دوستش داشتم. جالب اینجاست که اینجا میتوانید عطر اصلی را با یکدهم قیمت روجا تهیه کنید.
عطر **سیتروس، گیاهی، دارچین، زیره، گربهموشک، چرم و خزه** از **او دِ اِرمس** به نظر من یکی از بزرگترین آفرینشهای تمام دورانهاست؛ درس استادانهای در تضاد و جرات. آغاز آن گردبادی همهجانبه از مرکبات، گیاهان و اسطوخودوس است: درخشان، سبز، آبدار و در عین حال عمیقاً آرامبخش. این صورتفلکی درخشان ناگهان جای خود را به انفجاری از دارچین و زیره میدهد که لحظهای با پرتقال شیرین و میخکی کریسمس بازی میکنند، پیش از آنکه تسلیم مثلث حیوانی نهایی شوند: گربهموشک، قطران توسکا و چرم. بمب حیوانی منفجر شده و اینجا میماند. اما وقتی به آن عادت میکنید، پیغام پنهان **رودنیتسکا** را درک میکنید: او جنبههای زشت را در کنار همتایان زیبای متضادشان قرار داده—زیره در برابر مرکبات، گربهموشک در مقابل یاسمن و گل سرخ، قطران توسکا در بستر خزهای و چرمی. نتیجه عطرِ نه تنها متوازن، که زندهایست؛ مانند دیگر شاهکارهای آن دوران، کل تصویر را نشان میدهد، نه فقط آنچه دوست دارید ببینید، بلکه همه آنچه حاضر است. تداعی کامل نقطه میانی بین **شیپر** و **فوژه**. در نهایت، **او دِ اِرمس** شاید بهترین تلاش برای یگانه بودن در سبک باشد. اگر به جلب توجه و بیان شخصیت علاقه دارید، چیزی مثل این عطر بینظیر است. بپذیرید که بعضیها آن را دوست نخواهند داشت. بعضی دیگر مثل مگس به آن جذب میشوند—همین زیبایی فردیت و بیان خود است، نه بمب آمبروودی که سردرد میآورد.
آهاا! تا حالا کجا بودی؟ (تقریباً همزمانیم ولی چطوری تا حالا به هم نرسیدیم؟) با انفجاری زیبا از مرکبات و ادویه شروع میشه، تا اینکه نوتِ کمی «کثیف» ظاهر میشه و شروع میکنه به تعریف داستان. یه مهمونی شیکه که کمی از کنترل خارج میشه. (کتشلوارها باز میشن و لباسهای شب شروع میکنن به لیز خوردن.) هرمس این عطر رو تبلیغ نمیکنه، ولی یه شاهکاره و امیدوارم هیچوقت بدونش نمونم. زنده باد ادمون رودنیسکا!
هرمس چه عطر پایهای ارائه میدهد؟ پیشنهاد من آب معطری است با برگهای معطر در آن. کل ترکیب به مرزهای ترش و مرکباتی میرسد، انگار شروع به شباهت به یک فوژه معطر مرکباتی میکند. آیا در دنیای شیرینی هستیم؟ در دنیای *ریو گوش*، *ابیت روژ*، *ایوایاسال پیاچ*، *او دو سوواژ* هستیم — اما اینجا بسیار بالاتر و برتر است، مثل آنها ولی در سطحی بالاتر. به نظر میرسد هرمس کرمیتر از آبهای گرنلن است. اما آن نوت حیوانی موردنظر را اینجا احساس نمیکنم که بتواند توجیهش کند — بیشتر شبیه یک مرکبات کرمی ساده است، در خط *شانل مونسیور* یا *بوی*، *او دو سوواژ*، شاید حتی شیرینتر (گرنلن بسیار اسیدیتر است).
سوییت در یادداشتها نیست. عطر بوی غالب حیوانی دارد. شبیه ترکیبی از «موشوار دو مونسیه» و «ادکلن دو کوک» است. کمی تندی ملایم دارد. اگرچه ظریف است، اما بوی مشخصی از عرق فرانسوی میدهد.
برای کسانی که روزها (و شبهای) آن زمان را به یاد دارند، وقتی مردان مرد بودند. در همان سبک آثار بزرگ: آنتئوس، اگوئیست شانل، اکوییپاژ شانل، بلآمی ارمس، روکابار ارمس، و...
این اولین عطرِ هرمس است که توسط افسانهای به نام ادمون رودنیتسکا خلق شده و سال آینده، در ۲۰۲۶، هفتاد و پنج سالش خواهد شد. مثل آثار موسیقی جاودانه، خوشایند است که بدانیم گذر زمان برخی چیزها را از بین نمیبرد یا محبوبیتشان را کم نمیکند. *او دِ هرمس* قطعاً توجهها را به خود جلب کرد و الهامبخش خلق عطرهای بسیاری پس از خود شد. مدتی پیش، وقتی *دکلاراسیون* ژان-کلود الانا برای کارتیه را بو میکشیدم — که در زمان عرضهاش چهل سال از *او دِ هرمس* جوانتر بود — به این فکر افتادم که دارم نسخهای مدرن و به سبکِ الانا از *او دِ هرمس* را استشمام میکنم. پس از همینجا شروع کنیم. مدتی طولانی بود که *او دِ هرمس* را بو نکرده بودم، بنابراین این فرمولاسیون جدید در یک دکانته (امیدوارم) سفری دلنشین به خاطرات باشد. و واقعاً همینطور هم شد. بلافاصله پس از زدن روی پوستم، غرق ابری گرم و فراگیر از دارچین، گشنیز و زیره شدم. آن نوت دارچین بهخصوص… چه خوب است! آنقدر گرم و تازه، مثل این که دارید پوست درخت دارچین را تازه کنده و بو میکشید. متأسفانه این حس خیلی زود محو میشود و به پسزمینه میرود، بنابراین وسوسه شدم دوباره اسپری کنم، اما بهتر دیدم صبر کنم — به یاد آوردم که این عطر کمی وحشی است و راحت میشود در مصرفش زیادهروی کرد. تقریباً به همان سرعت، در کمتر از یک دقیقه، دارچین محو میشود و گشنیز و زیره آرامتر میشوند اما همچنان در جلو باقی میمانند؛ سپس نوت برگاموتِ فوقالعاده آبدار و سبز به جلو میپرد. حسش مثل این است که نصف یک برگاموت را داخل آبمیوهگیری انداختهاید، فشار دادهاید و آبش به همه جا پاشیده شده. کیفیت سبز و گیاهی برگاموت — حداقل در این فرمولاسیون — آنقدر پررنگ است که تقریباً فکر کردم هرمس در این نسخه به سراغ اکوردی شبیه لایم رفته. ترکیب ادویههای دانهای خاکی، عرقکرده و دلچسب با ترشی سبز و آبدار عجیب است، اما با این حال بسیار دلپذیر. تا اینجا، همهچیز خوب و لذتبخش پیش رفته. خشکشدنِ لایههای اولیه خیلی سریع اتفاق میافتد و اکورد گلِ نرمی از بهارنارنج و گل سرخ به میان میآید. خوشبختانه، بیشتر به سمت گل سفید و یاسمن ایندولیک متمایل است تا گل سرخِ کافوری؛ این آخرین بیشتر نقش پرکننده دارد تا نقش اصلی. اینجا است که چیزها کمی از نسخههای قدیمی *او دِ هرمس* — مثلاً قبل از اوایل تا اوایل دهه ۹۰ (سن آخرین بطریای که بو کرده بودم) — فاصله میگیرند. یادم میآید که قلب گلدارش پررنگتر بود، اما این بار خیلی ملایم و زودگذر است. ادویههای دانهای گشنیز و زیره، و دارچینی که تقریباً بیصدا در پسزمینه میوزد، خود را از میان قلب عطر عبور میدهند و پس از محو شدن کامل گلها، آشکارتر میشوند. خشکشدن نهایی ترکیبی است از چرم صاف و کهنه، تنکا خشک و چوب. اینجا هم تغییر دیگری وجود دارد. یادم میآید که *او دِ هرمس* حیوانیتر بود، بهخصوص در بسترش. چرم پررنگتر بود، تنکا قویتر، و قطعاً نوت سیستوس باعث ایجاد اکوردی بسیار تند و شبیه زباد میشد. این نسخه از *او دِ هرمس* بسیار مودبانه، آرام و مهار شده است. حیوان درنده و اهلینشدهای که یادم میآمد، پیر شده و به انسان عادت کرده، و حالا مثل یک همراه رفتار میکند تا یک حیوان وحشی. صادقانه بگویم، این کمی غمانگیز است. اشتباه نکنید، *او دِ هرمس* در شکل کنونیاش هنوز هم بسیار خوب است؛ هنوز هم در فهرست کلاسیکهای مردانه — حتی با معیارهای امروزی — جایگاه بالایی دارد. و فکر میکنم برای این که مطمئن شوند همچنان در فهرست بهترین عطرهای مردانهای که امروزه میتوان خرید جای دارد، هرمس احساس کرده باید آن را رام کند. و همین کار را کردند. خوب رامش کردند؛ هنوز *او دِ هرمس* است، هنوز بوی خوبی میدهد، و هنوز دوستش دارم. اما دلم برای آن حیوان تنگ شده.
گوهری فراموششده در چینوچروکهای خشن زمان، **اُ دِ اِرمِس** در سکوت میدرخشد؛ همراهیکنندهٔ پنهان و ملایم پوست، هالهای آرام و رازآلود. این عطر که در ۱۹۵۱ توسط یکی از استادان بزرگ عطرسازی مدرن، **ادمون رودنیتسکا**، آفریده شد، یکی از جسورانهترین و انقلابیترین بوهای تاریخ به شمار میآید. شاهکاری از تضادها: تازگی درخشان مرکبات با خامی حیوانی چرم و زیره سیاه درگیر میشود. زیره، با ظرافت و قصدی نادر بهکار رفته؛ هیچگاه طغیان نمیکند، همواره حضور دارد و با گرمای پوست یکی میشود. روی این پوست، گرمشده زیر آفتاب بهاری، خاطرهای از کلنی قدیمی مرکبات باقی میماند که کمی ترش میشود و آن را زنده و پرجنبه میکند، حسّی از واقعیتِ زیستهٔ روزمره. **اُ دِ اِرمِس** بعدی عمیقاً انسانی دارد: داستان هورمونها، عشق، بدنهایی که لمس میشوند و در هم میآمیزند، روایتشده با ظرافت طبیعی و متانت اندازهگرفته. اثری جاودانه که اکنون تقریباً از یاد بازار رفته، اما همیشه در دل کسانی زنده است که روزی با آن روبرو شدهاند.
این عطر فوت نمیکشد—نزدیک میشود، ابرویش را بالا میبرد و با صدای آرام و مطمئن حرف زدن را شروع میکند. آغازش یکی از چشمگیرترینها در عطرسازی است: مرکبات و ادویه، البته، اما چیزی خام و بیشک انسانی هم در آن هست. برگاموت و پتیگرین نورانی میدرخشند، سپس زیره و گشنیز وارد میشوند—نه با زور، بلکه با قصد. وقتی پیش میرود، چرم خود را نشان میدهد—نه خشن یا مومی، بلکه نرم، کهربایی و زندگیکرده. همراه با گرمای گلها و ادویهها (میخک، هل، دارچین—هر کدام را دوست دارید)، آن تنش تقریباً مقدس-محرم را ایجاد میکند که رودنیتسکا درش استاد بود. اگر *تر دِرمِس* طبیعت در یک شیشه است، *او دِرمِس* پوست زیر پیراهنتان بعد از یک روز طولانی زیر آفتاب است—آشنا، کمی حیوانی و پر از خاطره. هیچ شیرینیای اینجا نیست، هیچ تزیین عطرمانند—فقط حساسیت خشک و ادویهدار که کهنهجهانی است بدون اینکه کهنگی داشته باشد. رگههایی از *ژیکی* درش میبینید و میفهمید چطور این عطر زمینهساز *دکلاراسیون* شد، اما هیچکدام آن گرمای غبارآلود و مشکمانند را که این عطر را چنین جذاب کرده، ندارند. من نسخهای با کلاهک سیاه را میپوشم که بوی زبد حیوانی نسخههای قدیمیتر را ملایمتر کرده، اما روحش دستنخورده مانده: حساسیت بیشتر پیشنهاد میشود تا صریح، و همین هم کمتر تحریککننده نیست. برای همه نیست، اما اگر ذائقهای برای کلاسیکهای تیز دارید—و چرمهای ادویهدار و مرکبات سایهدار را دوست دارید—شایسته پیدا کردنش است. مردی است با افکار وحشی، آنقدر خوب لباس پوشیده که بتواند با آنها فرار کند.
از اول بگم که دارچین رو به هیچوجه دوست ندارم. هنوز هم ادوارد رودنیتسکا رو خیلی دوست دارم، ولی این یکی برام کاملا غیرقابلتحمله.
یکی از زیباترین عطرهایی که تا حالا بو کردهام. چرمی سوررئال، درخشان و با این حال پر از رازهای پنهان. حسّی، غنی، صمیمی… و اینقدر منحصر به فرد!
یک شاهکار واقعی. نوتهای مرکبات ظریف اما زنده در آغاز، همراه با ادویههای حسآمیز و خاکی برای کل مدت استفاده. امتیاز بالایی بهش میدهم، خیلی خیلی بالا. آنقدر که همیشه هوسش را میکنم؛ حتی بوی سادهٔ اسپریاش کافیست. میتوانید تصور کنید وقتی کاملاً بزنیدش چه میشود. حالا این عطر محبوبترین عطر عمرم شده. نسخهٔ جدیدش را دارم، نمیدانم نسخهٔ قدیمیترش چقدر قویتر بوده. دارم حرفهای بیربط میزنم، مطمئن نیستم دارم چی میگویم، فقط با فکر کردن به این شاهکار هیجانزده میشوم. حتی آب دهانم راه میافتد.
مردانگی در یک شیشه
رودنیتسکا یه نابغهی تمامعیار بود.
این احتمالاً بهترین عطرِ خانهٔ هرمس است که تا به حال عرضه شده. چرمِ زیبا.
"آیا الان در مغازهها موجوده؟"
این یک نقد نیست (هنوز)، بلکه بیشتر پستی برای قدرانی از کسانی است که وقت گذاشتهاند و تجربیاتشان را با این ترکیب عطر به اشتراک گذاشتهاند. متشکرم. همین چیزی است که امیدوارم در چنین سایتی با آن روبرو شوم. خواندن بسیاری از این نقدها مثل یک پاککنندهی ذائقهی بصری است؛ و چه تضادی بین طرفداران این عطر و کسانی که عطرهای مدرنتر را توصیف میکنند. اما ببینید همه دارند دربارهی چه کسی صحبت میکنند: این مردی است که به پیر بوردون آموزش داد و به برخی از استانداردهای (شاید بتوان گفت) عطرسازی غربی جان بخشید. هنوز عطر *او دِ اِرمِس* را امتحان نکردهام، اما قطعاً وقتی فرصتش پیش بیاید، این کار را خواهم کرد.
میوههای مرکبات زیبا در کنار ادویههای خشک، با مقدار کمی زیره که حساسیت فوقالعادهای به عطر میبخشد. بسیار سبک است و نزدیک به پوست میماند با ماندگاری حدود سه ساعت. اما من آن را بسیار دلربا مییابم!
**سبکی غیرمنتظرهٔ چرم** *ادو دِ اِرمِس* عطر چرمی پیچیده، غنی، تازه و ادویهای است که توسط **ادمون رودنیتسکا** خلق شده. بر اساس گفتهٔ خود شرکت اِرمِس، این عطر در هفت اکورد توسعه مییابد: - نوتهای مرکبات تازه (برگاموت، پتیگرن) - گیاهان معطر (مریمگلی، لاوند) - گلهای ظریف (یاسمن، گل میخک) - جنبههای ادویهای قوی (گشنیز، هل، میخک، دارچین) - کهربا (وانیل، تونکا، لبدانوم) - نوتهای چوبی (صندل، سدر، خزه) - چرم (قیر درخت توسکا، زیره) این غنا بهسادگی قابل کنترل است. ادو دِ اِرمِس عطر غلیظ و پرحجمی مثل *کنیز تن* یا *تاباک بلوند* نیست؛ بلکه با سبکی تقریباً شفاف مشخص میشود—نه تهاجمی و نه پررنگ. بسیار ظریف است و اگرچه ماندگاری خوبی دارد، مانند عطر لذیذی روی پوست باقی میماند. این ویژگی آنهایی را که عطرهای قدرتمندتر میپسندند، ناامید میکند، اما قطعاً فلسفهٔ ادو دِ اِرمِس همین است. نگرش مشابهی در *موشوار دُ مونسیور* گرلن یا *نیویورک* پاتریشا دِ نیکولای دیده میشود؛ در این عطرها نیز پیچیدگی افراطیای وجود دارد که نه نیازمند عملکرد بیشتر است و نه تمایلی به آن دارد. نظرها دربارهٔ جذابیت ادو دِ اِرمِس متفاوت است؛ عطر مورد پسند همه نیست و بسیار قطبیکننده است. مقصر اصلی این موضوع، نوت **زیره** است که در بوی پایه کاملاً مشهود است، اما از آغاز نیز قابل تشخیص. بسیاری این نوت را با بوی عرق مرتبط میدانند. عطرهای دیگری که حاوی زیرهاند، معمولاً واکنشهای مشابهی برمیانگیزند؛ مثل *وتیور* پاتریشا دِ نیکولای، *لوتر ادوتوالت* دیپتیک یا *دکلاراسیون* کارتیه. کسانی که ادو دِ اِرمِس را نمیشناسند اما *دکلاراسیون* را دوست دارند، حتماً باید این اولین عطر اِرمِس را امتحان کنند. ژان-کلود الانا با *دکلاراسیون* ادای دینی به عطر مشهور استادش، ادمون رودنیتسکا، کرده است. هر دو تازگی مشابهی در عطرهای نجیب و ادویهدار دارند. ادو دِ اِرمِس شاید ارستوکراتیکتر و با حالتی از انحطاط باشد، در حالی که *دکلاراسیون* جوانتر و شیکتر به نظر میرسد. هر دو کاملاً یونیسکساند. ژان-کلود الانا وقتی از او پرسیده شد چه عطری میزند، پاسخ داد: **«معمولاً هیچکدام، مگر در مناسبتهای خاص مثل عروسی یا رویدادهای عمومی. در آن مواقع، ادو دِ اِرمِس میزنم.»** موسیقی: *«In Control»* – **هیلسانگ ورشیپ**
از زیره نترسید، طعمش خیلی ملایمه، حداقل در نسخههای امروزی. عطرش فوقالعادهست.
**آدورمِس** یک ادکلن مردانه باکیفیت با پایه چرمی صاف و ملایم است. در لایههای بالایی درخشان و روشن است، اما در زیر سطح تاریکی دارد—نوتهای گرم و ادویهای کمی تندی به آن میبخشند، در حالی که چرم در پسزمینه تکامل مییابد. عمیق و پیچیده است، اما در عین حال سبک و تازه. سبک آن سنتی، وینتیج و در عین حال جاودانه و شیک است؛ نسخه مدرن آن زیباست. من بوی فرمولاسیون وینتیج آن را نشنیدهام، اما دوست دارم آن را با این نسخه مقایسه کنم. آدورمِس با برگاموت ترش آغاز میشود که با نوت لیمو روشنتر شده—این لیمو بیشتر شبیه وربن/لیموی علفی است. تازگی درخشانی دارد؛ مرکبات به سرعت با اسطوخودوس معطر دنبال میشوند، با لبهای فُژری در این ادکلن چرمی. کمی سبزی گیاهی و ادویه فلفلی هم در آن هست. پتیگرین چوبی سبز میافزاید و مرکبات را به کمال میرساند. آغازکار غنی اما تازه، اعتیادآور و بسیار احیاکننده است. با پیشروی عطر، آکورد چوبی-یاسمنی ظاهر میشود و آغاز معطر و سبک را به زمین مینشاند. ادویهها باقی میمانند و دارچین گرم و شیرین برجسته میشود. با گذشت زمان، کمی گل سرخ سبز و گیاهی حس میشود. پایه چرمی با خشک شدن عطر تکامل مییابد—از مراحل اولیه در پسزمینه حضور دارد، اما حالا کاملا خود را نشان میدهد. نوتهای گیاهی-سبز معطر آن را بالا میبرند و ادویههای نرم باقی میمانند. چرم صاف و زینی است، وفادار به میراث هرمس، یادآور یک کیف دستدوز باکیفیت هم هست. کمی چوبی خشک هم در آن وجود دارد که به آکورد چرمی میافزاید. در پایان، به بویی کمی حیوانی و مشکمانند با اشارهای به لوبیای تونکا تبدیل میشود. پخشبوی و ماندگاری متوسطی دارد و به دلیل غنای نسبی، چهارفصل است. یک ادکلن سنتی پیچیده اما منسجم با عناصر فُژری و آرایشگاهی بر پایه چرمی زیبا؛ آدورمِس یک ادکلن مردانه درجهیک با عمق است. عالی. ۴.۵ از ۵.
کلاهک مسی. زیادهروی از زیره، ادویههای نان زنجبیلی و مرکبات… بد نیست، اما بعد از استشمام شاهکار رودنیتسکا، «روشاس فم»، انتظار چیزی کمی جالبتر از این بمب ادویه داشتم…
نمیتونم سیرش بشم. نسخهی فعلی رو میگم. خیلی خوبه. واقعاً خیلی خوبه. و مدتش کوتاهه، پس جا میذاره بعداً چیزای دیگهای هم امتحان کنی. چی بدشه؟!?!
یک زیبایی واقعی—خیلی دوستش داشتم. تا اینکه… مادهٔ طبیعی موسک (گربهزباد) رو از فرمول برداشتند و جایگزینی گذاشتند که بوی بد و ارزونی میده. این تعویض، هارمونی این ترکیب فوقالعاده رو به کلی خراب کرد.
بعد از خواندن اکثر کامنتها، اینه نظرم: نمیرم سراغ تجزیه مواد تشکیلدهاش، چون به نظرم خیلی خوب با هم ترکیب شدن. بوی کثیفی، تعفن یا هر چیزی که بقیه میگن رو تویش نمیبینم. اما میتونم بخشهایی ازش رو با عطرهای دیگه مقایسه کنم؛ فکر میکنم اینطوری برای خریدارهای آینده راحتتر باشه—چون من هم کورکورانه خریدمش و باید بگم کامنتها تصمیمگیری رو خیلی سخت کردن. یه چیز قطعیه: یه حس جنسی (شیرینی پودری پوست) تویش هست، به بهترین شکل ممکن—تو مرحله خشکشدن. این حس رو فقط توی یک عطر دیگه بو کشیدم: یاسمین لبو. انفجار اولیه خیلی شبیه کلن اصلی آکوا دی پارماه—سبز و تازه، که کمی دوام داره. نمیتونم بوی چرمی مثل عطرهای دیگر هرمس رو تویش تشخیص بدم. کمی به سمت مردونه میل میکنه، اما این حس زود میگذره. بهطور کلی خیلی دوستش دارم؛ فکر میکنم خیلی شیک و ظریفه، عطر چهارفصلیه.
تعجب میکنم که **اُ دِ اِرمِس** اینقدر نادیده گرفته شده و کمتر کسی دربارهاش حرف میزند. این عطر متعلق به دوران دیگری است، پس ممکن است جوانترها آن را کمی قدیمی بیابند. شروعش مرکباتی است، سپس به گل سرخ، زیره، دارچین، چوب صندل، رگههایی از نوتهای حیوانی و چرم میرسیم. توصیف بوی داخل یک کیف چرمی مخلوط با عطر ادویهدار-مرکباتی، کاملاً برای این ادکلن صدق میکند. کیفیت مواد اولیه فوقالعاده است، اما ماندگاری متوسطی دارد—در نیم ساعت اول کمی قویتر است. اُ دِ اِرمِس شبیه **مونسیور لانوین**، **هلن کورتیس تانگرام** یا **ورساچه لوم** (جدیدتر) است. برای بهار، تابستان (نه در گرما شدید) و پاییز، مناسبتهای رسمی و افراد بالغ. خوشحالم که هنوز تولید میشود و از فرمول کنونیاش راضیام. به آن شانس دهید! عطر وطعمی وینتیج دارد. شروع مرکباتی، سپس زیره، دارچین، صندل و چرم با نوتهای حیوانی ملایم. هیچگاه آزاردهنده نیست و همیشه ظریف است. یادآور مونسیور لانوین یا ورساچه لوم است. **امتیازها:** - بوی عطر: ۸.۵ - ماندگاری: ۷ - پخشبوی: ۷ - همهکارگی: ۷ - منحصرفردی: ۸ - بستهبندی: ۶.۵ - احتمال تحسین: ۷ - خرید مجدد؟ شاید - امتیاز من: ۸.۵ - در یک کلمه: **مونسیور** - جایگزینها: مونسیور لانوین، هلن کورتیس تانگرام، ورساچه لوم، آلفا شیپر.
این دومین بررسیام از این عطر پیچیده است—یکی از مشهورترین عطرهای قرن بیستم و اولین عطر خلقشده برای خانه بزرگ هرمس—چون قبلاً واقعاً آن را درک نکرده بودم. این یکی از اولین عطرهای مهم ادمون رودنیتسکا، یکی از بزرگترین عطرسازان تاریخ، بود و او گفته بود میخواست «داخل یک کیف هرمس را تداعی کند که بوی عطر در آن پیچیده». اثر اینجا یادآور نوت چرم ملایم (با استفاده ظریف از درخت توس) است که با نوت مرکبات زیبای پتیگرین ترکیب شده. اما چیزهای دیگری هم در این عطر وجود دارد، از جمله یک نوت حیوانی (زیره) که باعث میشود کل عطر کمی شبیه بوی بدن انسان باشد. این موضوع ممکن است برای بسیاری ناپسند باشد، اما بوی فوقالعاده لذتبخشی است، شاید چون بسیار ملایم است. این بو، عطر را بهطور سبک یادآور نزدیکترین تماسهای انسانی میکند. این عطر قدیمی به نظر میرسد (نمیتوان از این موضوع فرار کرد) و احتمالاً با استفاده از آن در دفتر کار کسی را هیجانزده نخواهید کرد. اما برای بیرون رفتن عالی است و بوی خوبی دارد، حتی اگر کمی صمیمیتر از چیزی باشد که اکثر مردم انتظار دارند. باورکردنی نیست که هرمس در سال ۱۹۵۱ موفق شد این عطر را—حتی با غلظت بیشتری—بازاریابی کند، اما فرانسویها همیشه با موضوع جنسی راحتتر از آمریکاییها هستند. آه، نزدیکیت...
این عطر رو دوست دارم. اول که بویشو کردم، خوشم نیومد، اما یه روز قبل از یه سفر جادهای روی بازوم اسپریش کردم و نمیتونستم دست از بو کردنش بردارم. بوی چرمیاش رو دوست دارم، خیلی منحصربهفرده. دوست دارم با بکارات روژ ۵۴۰ اکستراییت لایهلایهش کنم.
فرمولاسیون ۲۰۲۰. بویاییترین عطرِ که تا حالا استشمام کردهام. تازه، کثیف، تیز، شهوتانگیز، درخشان، ساده، گازگیر، ابریشمین، بخارگونه، مجسمهوار، آشنا، عجیب. شیک با چشمکِ آگاهانه. عطرِ نهاییِ پوست. بوی لذتهای حسی و ظرافتِ دنیای کهن میدهد، اما تازه و جسورانه چون سپیدهدم پاییزی است؛ یادآوری که عطرهای کلاسیک لزوماً نباید مثل آثار موزهای گردآلود رفتار شوند. برگاموت درخشان، یاسمن گوشتی و پتیگرن، و لایم آغشته به زیره و دارچین، بیدغدغه بر زینِ چرمِ کهنهو‐آشنا سوارند. حسوحالش آفتابی و عرقآلود است، تُنها خاکی و جسور. عطرِ اُدِ هرمس زنده و عناصرگون است؛ مثل چیزی که از دل طبیعت زاده شده، به دست انسان اسیر شده اما ساختهی او نیست. هیچ چیز به آن نمیافزایم یا از آن نمیکاهم؛ جایی برای بهبود نیست. بیش از حد نمیماند و به روزم لبهای درخشان با حس شادی شیطنتآمیز میبخشد. اُدِ هرمس خریدِ کورکورانهای امن نیست—لطفاً حرفم را باور کنید—اما اگر با موجش همفرکانس باشید، بهتر از این پیدا نمیکنید.
عطر بینظیری از گذشته! نسخهی کنونی خوبه، اما من نسخهی وینتیج رو ترجیح میدم♥️ این اولین عطر هرمس بود، یک شاهکار واقعی! یادآور خاطرات گذشته♥️ هر آقایی باید یکی داشته باشه!😉👑
برای هر کسی که میخواهد وارد دنیای عطرها شود، بو کردن این عطر **حتماً ضروری** است—یکی از درخشانترین آثار عطرسازی قرن بیستم که تأثیرش بهوضوح در کارهای ژانکلود الانا برای هرمس و بسیاری دیگر دیده میشود. اگر بتوانید یک شیشه قدیمی از آن پیدا کنید، خوششانسید؛ تجربهای لذتبخش در انتظار شماست، اما حتی نسخه کنونی هم شما را با بویی آروماتیک، جنسی، کثیف/تمیز و چرمی غافلگیر خواهد کرد. این عطر پس از خشک شدن، به گرمترین و فریبندهترین بوی پوست تبدیل میشود—هرگز پرسر و صدا نیست، اما همیشه جذاب. رودنیتسکا شاید به اندازه بعضیها عطرهای زیادی نساخته باشد، اما همه آثارش گوهری هستند و این یکی از بهترینهایش است. میتوان پیوندش را با *او سوواژ* و *دیورلا* حس کرد—هر دو بر تم آروماتیک-مرکباتی و دوگانگی «کثیف/تمیز» تکیه دارند (اگرچه لطفاً فقط نسخه وینتیج دیورلا را بو کنید، چون نسخه کنونی دیور آن را به چیزی کاملاً متفاوت از مفهوم اصلیاش تبدیل کرده است). من یک شیشه اواخر دهه ۸۰ از *ادا* دارم؛ در آن ادویهها متعادلترند، تأکید کمتری روی زیره دارد و احتمالاً نوتهای حیوانی واقعی درش وجود دارد، اما در نسخه کنونی، زیره در ابتدا پررنگتر به نظر میرسد.
**عطر هرمسِ ادو دِ هرمس (۱۹۵۱)** – کلنی ادویهای – این عطرِ **ادمون روندنیتسکا** با شروعِ مشابهِ **دو ساواژِ دیور** (برگاموت، اسطوخودوس، پتیگرین) همراه است، سپس ادویهها (زیره، میخک، هل) و رایحهی حیوانیِ زباد به آن اضافه میشوند. اعتراف میکنم زیره در ابتدا بحثبرانگیز بود، اما چیزی در این عطر معتادکننده بود. روی پوست من، به تدریج به بویِ یک کت چرمِ کهنه و فرسوده تبدیل میشود و با صندل و خزهی بلوط نرمتر میگردد.
چند روز پیش در یک عطرفروشی کمی بوی این را استشمام کردم. نه، ممنون. خیلی «چالشبرانگیز» بود، یعنی همان تعارف برای بوی بد. حالا متوجه شدم که در ترکیباتش زیره سیاه دارد. عجب تعجبی نیست! نت بدی است. وقتی اولین بار عرضه شد، هدفش زنان بودند؟ من به *اکویپاژ*، اولین عطر مردانهٔ همین طراح، وفادار میمانم. احتمالاً از *بل آمی* هم دوری میکنم، چون شنیدم «چالشبرانگیز» است. فلسفهٔ سادهٔ من این است: یک عطر اول باید معیار اولیه را برآورده کند: برای من خوشایند و قابلپوشیدن باشد. بعد اگر عطرساز میخواهد هنری و انتزاعی باشد، اشکالی ندارد. اگر نتواند آن آستانه را رد کند، رد میشود. عطرهایی که برای نشستن روی قفسه در لوور بویایی ساخته شدهاند و نه برای من، به دردم نمیخورند. این عطر، *کوروس ایو سن لوران*، *دکلاراسیون کارتیه* و امثالهم در همین دستهاند. اگر برای شما جالبند که عالی. *تر دو هرمس* اما فوقالعاده است.
بررسی «وانیگادفری» بهترین توصیف برای احساسیست که من نسبت به اداچ دارم. چیزی برای اضافه کردن ندارم. در واقع، در مقایسه با «ژیکی»، اداچ بیشتر روی زیره تمرکز کرده که بوی عرق تازه (و البته کمی اروتیک) میدهد. همین باعث میشود ژیکی شیرینتر به نظر برسد. عطر خوبیست، اما خیلی سبک است. ترجیح میدهم چیزی دو یا سه برابر قویتر باشد. شیشهام فقط چند ماه دوام میآورد.
آغاز عطر *او دِ اِرمِس* را یکی از تازهترین و انرژیبخشترین میدانم: ترکیب برگاموت و پتیگرین با زیره و گشنیز همآهنگی شگفتانگیزی دارد. این ترکیب واقعاً چشمگیر است، اما ماجرا به اینجا ختم نمیشود: وقتی چرم نرم و کهربایی و گلها به تدریج نمایان میشوند، نوعی همزیستی میان مقدس و دنیوی پدید میآید که من بسیار شیفتهاش هستم. این عطر پدربزرگ *تر دِ اِرمِس* و الهامبخش *دکلاریشن* است. با این حال، *او دِ اِرمِس* حسِ مردانه و در عین حال گرم و فریبندهای دارد که دو عطر دیگر، با همهی ارزششان، به آن نمیرسند. البته میتوان شباهتی به *ژیکی* هم پیدا کرد، اما در آن، اسطوخودوس نقش مکمل دارد، نه بازیگر اصلی. شاید وسوسه شوم بگویم زیره نقش اول را ایفا میکند (و شنیدهام در فرمولاسیونهای قدیمیتر، حضور این ادویهی تند کمتر بوده، اما نسخهای که من دارم همان است که عاشقش شدم)، اما فکر نمیکنم زیره اصلاً طاغی باشد؛ بلکه چرم و گلها هستند که برجسته میشوند، همراه با ادویههای دیگری مثل میخک و هیل. حتی بوهایی هم هست که در فهرست نوتها نیستند، اما بینی آنها را تشخیص میدهد (مثل جوز هندی). در واقع، مجموعهی این ادویههای تیز و معطرند که حسها را برمیانگیزند و نوتهای دیگر را تکمیل و سایهدار میکنند. آنها به طرز بینقصی با چرمی که مانند نغمهای میلرزد ترکیب میشوند. بله، همهی این عناصر در نهایت حسّی گرم، حیاتی و شهوانی خلق میکنند، اما نه به شکل توهینآمیز؛ بلکه همچنان ظرافت خود را حفظ میکند و همین جادوی *او دِ اِرمِس* و جذابیتش است. اگر از مغازهی *کولونیال دراگ* در نیوتن، ماساچوست، برای آشنا کردنم با این شاهکار تشکر نکنم، بیانصافی است. چه آموزش ستودنی در زمینهی عطرهای استثنایی از سوی این عزیزان. کلاهم را پیشکششان میکنم!
**مرکبات درخشان (پتیگرین!) و گیاهان تلخ روی چرم نرم. بدون شکر. کلاسیک به بهترین شکل ممکن. یا: ادکلن گرلن با چرم و ماندگاری بالا. اوج شیکپوشی. کسی میتونه کمک کنه دستم رو از جلوی بینیام بردارم؟**
وقتی خوبه، فوقالعادهست. اما بیثباته. و وقتی بد باشه، واقعاً بده. هنوز نتوانستم بفهمم چطور پیشبینی کنم کدام روزها لذت میده. از بسیاری جهات، عطر «ادرمِس» مثل یک زن در این مورده. فکر کنم برای حالا باید یک راز باقی بماند، اما قطعاً نمیتونم دست از جستجوی جواب بردارم.
شروع مرکباتی که برای من کمکم تبدیل میشود به فقط زیره. من عطرهای زیرهای را دوست دارم، اما نمونههای پیچیدهتری (مثل رز ۳۱ لابو، سالومه پاپیون، فم روشاس) بو کردهام که ترجیح میدهم.
عطر خاصی است. شاهکاری واقعی که آزمون زمان را پشت سر میگذارد. حتی اگر جدیدترین نسخه به خوبی نسخههای قبلی نباشد، همچنان شگفتانگیز است. هر بار که این عطر را میزنم، عمیق نفس میکشم. آغاز آن با انفجاری از مرکبات، گیاهان و ادویهجات همراه است! بوی چرم تمیز و لوکس است. عطری حیوانی و شیک. بوی ملحفه تمیز با رگهای ظریف از مشک بدن دو نفر. **برخی افراد نوتهای حیوانی را نامطبوع میدانند، پس اول نمونهاش را امتحان کنید.**
عطر خیرهکنندهٔای که با رایحهٔ تازهٔ پتیگرن و برگاموت آغاز میشود، در آن ادویهها، گلها و قیر درخت توس نقش اصلی را ایفا میکنند، و صمغ لادانوم با پشتیبانی ظریف اما محسوسش حس لوکسی به آن میبخشد. اگرچه ادویهها (زیره و میخک) کاملاً پررنگ هستند، اما هرگز خفهکننده نمیشوند و عطر همچنان حس آبی/سبک/ظریف خود را حفظ میکند. درس ارزشمندی در عطرسازی. دوباره شاهکاری از هرمس که کاش ماندگاری بهتری داشت. احتمالاً جوانترها زیباییاش را درک نخواهند کرد. مناسب روزهای بهار و پاییز، برای سنین ۳۵ به بالا.
از یک کلاسیک خوب وقتی بویش به مشامم میرسد لذت میبرم و قدرش را میدانم. او دِ اِرمِس دقیقاً همین است. بلافاصله احساس شیکپوشی میکنم، انگار به گذشته برگشتهام. گذشتهای که حتی در آن زندگی نکردهام، اما اشکالی نداشت اگر زندگی میکردم. وقتی هنوز چیزها درست بود، یا حداقل بهتر از امروز در این دنیای مدرن. به بسیاری از جهات من روحی پیر دارم؛ دوست دارم کتابهای قدیمی بخوانم، فیلمهای قدیمی تماشا کنم و به داستانهایی که پدر و مادرم از دهههای ۴۰ و ۵۰ برایم تعریف میکنند گوش دهم. عاشق چیزهای ساده در زندگیام. اگر شما هم مثل من نیستید، شاید او دِ اِرمِس را مثل من دوست نداشته باشید. او دِ اِرمِس اساساً چرم واقعی و فوقالعاده نرمی است که در لایم پیچیده شده. عطرش معطر، مینیمال، نرم و کمی حیوانی است. خیلی به کویر دِ روسیِ شانل یادآوری میکند. اما او دِ اِرمِس موردعلاقهام است. از شروع لایمیاش لذت میبرم؛ وقتی اولین بار اسپری میشود تازه و شکوهمند است. تازهکننده است اما گرمای عمیقی دارد. بعد از ۱۰ دقیقه چرم نرمی ظاهر میشود که در این مرحله خیلی شبیه کویر دِ روسی است. البته او دِ اِرمِس به اندازه کویر دِ روسی پررنگ نیست؛ کویر دِ روسی برایم بوی اصطبل یا طویله اسب داشت. او دِ اِرمِس بیشتر عطر پوست است، صمیمیتر و باید بگویم طبیعیتر و جذابتر. فکر میکنم یک شاهکار محض است. کیفیتش را میشود بو کشید. فوقالعاده!
بیپرده و بدون حاشیه: عرق بیضه، عرق باسن، عرق زیربغل و سکس. **به بهترین شکل ممکن.** نه آن نوع عرقِ آدمِ ولگرد، بیتوجه و بیخانمان که تمام عمرش رو با فستفود گذرانده. بلکه عرقِ یک انسان آگاه که رژیم گیاهی تمیز داره، هیدراته میمونه و تنومند است. عرقی فرومونی/افرودیزیاک، فریبنده و اعتیادآور. عطر *اودرم* هرمس سعی نمیکنه خودشو تمیز نشان بده. میدونه چی هست و عذرخواهی نمیکنه. شخصاً عاشقش هستم. بوی بدنِ خالص داخل یک شیشه. این عطر دقیقاً همون چیزی رو داره که دوست داشتم *تر دِرم* هرمس بیشتر داشته باشه: **پلیدی.** خیلی کمتر از TDH تصفیهشدهست، اما به شکل خوبی. اگر بوی بدنمانند رو دوست دارید—اون بوهای کثیف، خاکی، زَپَک، تند و قارچزده—این عطر رو دوست خواهید داشت. یادآور *دکلاراسیون* کارتیهست، اما کثیفتر. بهتر از اون عمل کرده. عرق بیضه، عرق باسن، عرق زیربغل و سکس. **به بهترین شکل ممکن.**
عطر فراموششدهٔ هرمس، آن یکی که قطعاً سزاوار توجه بیشتری بود؟ یا شاید نه… چون دقیقاً به خاطر نادیده گرفته شدن، کمتر دستخوش تغییرات و بازآفرینیهای بیپایان شد، چون آنقدرها هم به کسبوکار کلی برند کمک نمیکرد… پدری مثل سازندهٔ *او دو سوواج* دیور دارد، پس نمیتواند فرزند ترسویی باشد! بااینحال، بهعنوان اولین عطر هرمس، باید کودکی خوشرفتار، محجوب و تربیتیافته در مدرسه شبانهروزی میبود. همین است که من در *او دِ هرمس* دوست دارم: در تمام شکوهش آرام و متین است، نیتی خیر دارد و مادربزرگ محافظهکار را آزار نمیدهد… ولی زیر این پوستهٔ مودب، تپشهای حیوانی و هوسهای پنهان جریان دارد. این عطر برای بزرگسالانی است که جواندلاند؛ برای جوانهایی نیست که میخواهند سریعتر از آنچه واقعاً میتوانند بلوغ کنند. متأسفانه باید به هواداران ژان-کلود النا (من هم جزوشانم 😉) بگویم که این، بوی داخلی کیفی چرمی تازهخریدهٔ هرمس است—نه *کویر دآنژ*—این همان اصل ماجرا است. نوت چرم اینجا در چیزی آنقدر حیوانی و خامی از پوست پیچیده شده که تقریباً باید آدم را خجالتزده کند. مرکبات/مریمگلی/هل که در آغاز میدرخشند، خیلی زود در آن حضور حیوانی تقریباً غیرقابلنامگذاری غرق میشوند—شاید ترکیبی از چرم/توت سفید/تونکا که باهم آفرینش و زندگی میبخشند. آیا صمغ لادانوم هم اینجا نقش دارد و به عطر کیفیت «تعریق» میدهد؟ مثل وقتی که رزین از ساقهها میچکد، اینجا هم چیزی «عرق میکند». باکلاس، در پیراهن سفید اتوکشده. بااینکه نسخهای مرکباتی-معطّر از چرم است، درنهایت از جنسیت سخن میگوید؛ بلندتر از همه تفسیرهای شناختهشدهٔ چرم: آنهایی که به سمت ترکیبهای تنباکو-چرم، یا بنزوئه-چرم، یا یونجه-چرم یا زباد-چرم میروند… که بیشک باید جنسیتر و عمدیتر باشند. آقای النا، حق با شماست که چرمتان—که زیباییاش از نوع دیگری است—را اینطور توصیف کنید: فرشتگان بیجنسیتاند. همه چیز اینجاست، جایی که فرشتگان فقط میتوانند برگردند و به ابرها بازگردند، چون این عطر در اندیشههای زمینی ریشه دارد. مثل اول گفتم، بچه خوشرفتار است، اما پنجرهای را پاره نکنید تا به نقشههای مکارانهاش سرک بکشید. عطری بیجنسیت از دههٔ ۵۰؟ چه جالب…
انعطافپذیر. گرم یا سرد، رسمی یا غیررسمی، شیک یا برای لحظات حساس (هوم!) واقعاً همهکاره است. علاقهام را به عطرهای کلاسیک دیگر هرمس برانگیخته.
وای چقدر این عطر رو دوست دارم!!!
از این هیچ حس جنسی نمیگیرم. فقط بوی چرم مخلوط با دارچین و مرکبات به مشامم میرسه. البته من عاشقشم، خیلی شیکه اما هیچ حس حیوانی یا غیرقابلپوششی ازش دریافت نمیکنم.
«زن در قایق» اثر پکا هالونن، ۱۹۲۴
خوب، بریم سر اصل مطلب. خخخ. این یکی عجیبه برای بررسی. دیدم یکی از کامنتها درباره این عطر نوشته بود چیزی شبیه به «بهت جرئت میده که دوستش نداشته باشی» یا شاید «بهت جرئت میده که دوستش داشته باشی» — هر کدوم که بود، تقریباً همین حسیه که من دارم. به معنای واقعی کلمه دوستش ندارم، ولی باز هم مدام سراغش میرم و میزنم. هیچ ایدهای ندارم که چه خبره تو ذهن ناخودآگاهم که اینقدر بهش جذب میشم. مثل پروانهای که به سمت شعله میره، عجیبه. خوب، جدا از این واقعیت واضح که واقعاً بوی *آن قسمتهای مردانه* میده. شاید همینه که جذابیت «ناخودآگاه» رو توضیح میده؟ خخخ. بله، بوی اون قسمتها میده. ولی با این حال، عطر قابل پوشیدنیایه. راستش رو بخواید نمیدونم چرا کسی باید اینو بزنه. رایحه برگاموت، چرم و هل رو میفهمم، ولی در کل، ترکیبش تقریباً بوی عرق طبیعی یه مردی رو میده که دو روز حموم نرفته… به علاوه یه مقدار رایحه اضافه. واضحه که این عطر برای من یه معماست. دوست دارم که شخصیت قویای داره — جراتمند و پررنگه، بدون اینکه پرسر و صدا و آزاردهنده باشه. اگر دو متر آنطرفتر بایستی، کسی متوجه بوی عطرم نمیشه — همینه که قابل پوشیدنه. فقط کسی که نزدیک میشه — واقعاً نزدیک — متوجه بوی *او دِ اِرمِس* میشه و میگه: «وای، دختر، بوی خطر میدی!» خخخ و من هم همین حس رو دارم وقتی میزنمش. یه چیز شخصیست، مثل یه راز کثیف کوچک که میتونی به عنوان عطر بپوشی. شاید بشه گفت که زدن *او دِ اِرمِس* مثل اینه که زیر لباس رسمیات برای سر کار، جوراب شلواری بپوشی.
۵ از ۱۰
داخل یک کیف دستی چرمی، و آن هم یک کیف فرسوده. تمام کثیفیها با مادهٔ چرم یکی شده و نتیجه، بوی گرم و آشنا و یادآور گذشت زمان است. بوی چرم را میشوم، اما نه آن اکورد چرمی ایزوبوتیلکینولین لاستیکی که تداعیگر یک کت چرمی باشد. بیشتر شبیه ترکیبی مبهم از کاستوریوم، لادانوم و چرم درخت توسکا است، اما نسخهای بسیار خشک و تمیز از آن. هیچ چیز کثیف یا بیش از حد حیوانی در کار نیست، حداقل وقتی توسط یک مرد استفاده شود. همچنین بوی زیرهٔ سبز زیادی میشوم، شاید بیش از سلیقهٔ من، چون من آن را با غذاهای شور مرتبط میکنم و دوست ندارم چیزی خوراکی بپوشم یا به عرق طبیعیام طعم شوری اضافه کنم. اما شاید این فقط یک تداعی گذرا باشد… این دو نوت (چرم و زیره) آنقدر غالب هستند که نوتهای دیگری که فهرست شدهاند را حس نمیکنم. اما چیزی در این عطر یادآور عطرهای *او سوواژ* و *پور مونسیه* است. همان کلاس محجوب و بیتکلف. شاید نبود شیرینی؟ و عملکردش هم به همان اندازه محجوب است. بعد از سه ساعت، فقط بویی روی پوست باقی میماند. در حین تست، عطر *اکویپاژ* را روی مچ دیگرم زده بودم و اگرچه آن عطر هم هیولا نیست، اما باز هم دو برابر قویتر به نظر میرسید. اما این یکی قطعاً باسلیقه است و دوستدخترم آن را دوست داشت. به او یادآور فضای معطر و کندری یک کلیسای ارتدکس روسی شد. چه بگویم!
از نمونه کوچکم از ژیکی، خیلی بیشتر عطر *او دِ اِرمِس* رو ترجیح میدم. معتادش شدم. اینقدر بوی قسمتهای جذاب و مردانهی خارقالعاده میده که باورم نمیشه بدون موشک ساخته شده باشه. بله، مرکبات تند داره، اما فکر میکنم چیزی که تمام ترکیب رو نرم و یکدست میکنه تا یه عطر نرم، قابل نوشیدن و لذیذ بشه—بدون هیچ زاویه یا تیزی—ترکیب اسطوخودوس، هل سبز و میخکه. وانیل زیادی تویش حس نمیکنم، فقط به اندازهای که خوشحالم میکنه. ژیکی برای من کمی پودریتر خشک میشه، البته هنوز آنقدر امتحانش نکردم که مطمئن باشم، اما اِرمِس پراکندگی بهتری داره بدون اینکه زورکی یا تند باشه؛ چیزی که اغلب حالش رو دارم. نبود پودری بودن توی اِرمِس در حالی که نرمی پودر رو داره، واقعاً چشمگیره. بوی تازه و زیبایی میده، اما ذهنم رو به جاهای دیگه میبره… بله، میتونم بگم یه جورایی *کثیف* هم هست. دارم با یه نمونه ۷.۵ میلیلیتری (با درپوش مسی) کار میکنم و زودتر که شده یه بطری کامل میخرم. **ویرایش:** فهمیدم چی باعث میشه اینقدر برام جذاب و جنسی به نظر بیاد… توی نوتها ندیدمش، اما بخش زیبای ادویهای که گفتم—همون ترکیب اسطوخودوس، هل سبز و میخک با لایهای نازک از خاک نرم—و زیرش یه جورایی بوی تراشههای مداد و نمک حس میکنم. وای! برام خیلی صمیمانه و نزدیکه. دوست دارم این رو با گلها یا عطرهای گرمسیری دیگه ترکیب کنم وقتی میخوام یه کمی ادویه *موشکی*تر اضافه کنم. منتظرم چندتا از عطرهای دیگهای که اینجا معرفی شدن رو امتحان کنم، از جمله نمونهای از *ها بیت روژ* تو ماههای پیشرو؛ کنجکاوم. اما راجع به *لُتر* مطمئن نیستم، چون مثل چیزی که یکی گفته، این بوی آدم تمیز و دلپذیری رو میده و نمیدونم چطوری با زیره زیاد کنار بیام. اگر میخوای واقعاً عمیق شو، با *سیبیموشک* لایهش کن. یه جاهای دیگه هم *یوگ ناگ* اسپری کردم، فکر میکنم ایلانگیلانگ مکملش میشه. عاشقم این بررسیها رو بعد از نوشتن نظر خودم میخونم. یکی گفته بوی پتانسیل فضا میده، کاملا متوجهش میشم. یکی دیگه به برگاموت اشاره کرده، اون رو هم حس میکنم. و کسی گفته یادش میاندازه بوی جنسی زنانه، و آره، زنان هم میتونن این عطر رو روی بدنشون به خوبی بزنن؛ من روز یا شب با خیال راحت ازش استفاده میکنم.
عاشق عطرهای قدیمیومدرن برای استفاده در خانهام. بهطور تصادفی به این عطر برخورد کردم. بوی چرم، حیوانی/گرم، پودری، صابونی و سبز وینتیج دوست دارم. نسخهی موجود رو دارم و تازه رسید. سریع یه تست با دستمال زدم: مرکبات + بوی عرق تمیز (به شکلی غیرآزاردهنده). نسخهای ساده از ژیکی. من نسخهی EDP فعلی ژیکی رو دارم—علاوه بر مرکبات/عرق/وانیل، گیاهی و اسطوخودوس هم داره. این هرمس فقط مرکبات + چرم سبک (عرق) به نظرم میاد. نه هرمس نه ژیکی رو «کثیف» نمیدونم. هیچ حس جنسی یا بوی خاصی ازشون نمیگیرم. (خنده) هر دو ED'H و ژیکی یه حس «استفراغ»-مانند دارن، اما ED'H خیلی کمتره/ملایمتر از ژیکی. وقتی ژیکی زدم و عرق کردم حین تمیزکاری، واقعاً مزهی استفراغ رو پشت گلو حس میکردم. ژیکی برای روزهای تنبلانهست. ورزش نکنید! هنوز دربارهی ED'H مطمئن نیستم. ;) این عطر یادآور پدر بزرگمه—همیشه جلیقهی پشمیشو میپوشید، حتی تابستان، و همیشه بوی عرق طبیعی (نه بوی بد بدن) میداد، به همین دلیل میگم «عرق تمیز». بهطور کلی، تست سریعم حس یه آرایشگاه قدیمی میده: کرم اصلاح + کمی عرق/چرم/پوست. این هم یه عطر «دندی» مینامم، چون مثل یه مرد دهههای ۱۸۰۰ تا ۱۹۵۰ با کتوشلوار—قطعاً زیر همهی اون لایهها (تیشرت، جلیقه، کت) عرق کرده، اما همچنان شیک و آراستهست. فکر کنم وقتی به خونه رسیدم بزنمش و زود بهروزرسانی بدم! جعبه و برچسب نارنجی، در سیاه، و کد بچ ۴DAAM—آوریل ۲۰۱۴.
بررسی عطر ویتاژ فرمول دههٔ ۷۰–۸۰ میلادی. یادآور چند رگه از عطرهای کلاسیک زنانه است. از آثار خود ادمون رودنیتسکا، شباهتهایی با میس دیور، دیورلا و او دو ارمس میبینم، بهخصوص نوتهای پایهی او دو ارمس. لایههای دیگری هم هست، بیشتر در بخش گلشرقی، که یادآور چند اثر گی روبر است، از جمله مادام روشاس و کالش ارمس. باید اعتراف کنم که در نگاه اول چندان تحتتاثیر قرار نگرفتم، چون تقریباً ترکیبی ساده و مستقیم از مادام روشاس و ابری ژن (فرمول کنونی، بیشتر در ترکیب لیمو، چرم و زباد) است، یا به بیان سادهتر، ژیکی ادت بدون وانیل… اما با گذشت دقیقهها، چیزی متفاوت آشکار میشود: نوتهای گلین نرم، ظریف و زنانهی بالغ با لمس مهارشدهای از چرم که در بسیاری از عطرهای ویتاژ ارمس دیده میشود. علاوه بر این، آکوردی وجود دارد که بوی گل بهارنارنج واقعیتری از هر عطر دیگری که در سالهای اخیر ادعا میکنند حاوی گل بهارنارنج است، میدهد. تمام این نوتها بهخوبی با او سوواژ (شاید بهتر باشد بگویم الگو یا نقشهی اولیهی او سوواژ، چون ۱۵ سال بعد منتشر شد) ترکیب شدهاند. واقعاً عطر زنانهای هنرمندانه و هنوز هم پیدا کردن بطری ویتاژ آن چندان سخت نیست. نکته: هر عطری که برچسب کنونی در پرانتز ندارد، فرمول ویتاژ است. امتیاز: ۷.۵–۸ از ۱۰.
این نقد حذف شده چون صاحبهای سایت فاشیستاند.
خانم و آقای گرامی، تصور کنید—ادمون رودنیتسکا، عطرساز استعدادی، در پاریس میانهٔ قرن بیستم، اولین عطر برند لوکس هرمس را میآفریند. بفرمایید! آنچه اینجا داریم دقیقاً همان است که انتظار دارید و امیدش را میکشید. *او دو هرمس* ظریف، شیک و نوستالژیک است، اگرچه ظاهراً عطر موشکسان کاملا حذف شده. هیچ اثری از کثیفی در کار نیست. اما آن جنبههای تیره و تحریکآمیز *او دو هرمس*؟ البته، تنها برای سلیقههای ناپخته نگرانکننده خواهد بود. من هرگز نمیتوانم شما را چنین تصور کنم؛ شما آدم بسیار فرهیختهای هستید. مگر نه؟
اینقدر تازه و زیباست که تازه رسیده و از وقتی اون رو دارم، دست از بو کشیدنش بر نمیدارم. واقعاً خیرهکننده است. خیلی منتظر بودم امتحانش کنم و تجربهای فوقالعاده بود. با قیمت مناسبی گرفتمش، اما اگر میدونستم اینقدر بینقصه، خیلی بیشتر میپرداختم. عاشقش شدم، این عطر عشق تابستونم میشه. چرمش خیلی قویه اما برای من بوی عرق نیست، بلکه بوی یک کیف دستدوز مرغوب، مرکبات، ادویهها، گلهای خشک شده و کمی دیورلا رو میده. عاشقش هستم.
سیتروس + چرم + سکس. آتش داری؟
سالهاست که کاملا شیفتهٔ *«او دو ارمس»*م. این عطر مهمترین بوی زندگیام بوده، اما هنوز آمادهام نیستم راجع بهش بنویسم. تازه به *«فراگنتیکا»* پیوستهام و حس میکنم اگر دربارهٔ *«او دو ارمس»* چیزی بنویسم، خیلی زود افشا میشود که چقدر حیوان کثیف و عجیبی هستم. پس بیایید بعدا، وقتی کمی بزرگتر شدیم، سر این عطر برگردیم. موافقید؟
*شخ و شخ*...... **سکوت**...... *«وای خدا»*...... *چشمان هر بچهای که نزدیکی باشد را میپوشاند.* **قطعاً برای بچهها نیست.** صیقلخورده، ولی کثیف. **فاحشهگری** در بهترین و ظریفترین شکلش. این عطر میتواند **وارد کلیور** (پدر نمونه خانوادههای آمریکایی) را یکباره به **هیو هفنر** (بنیانگذار پلیبوی) تبدیل کند. یک **پلیبوی مکار** که نقش مرد محافظهکار حومهشهری را بازی میکند... تا وقتی شب فرابرسد. نمیدانستم **وحشیگری** میتواند اینقدر **مودبانه** هم باشد. با **لیمو و ادویه** به آرامی آغاز میشود؛ زیرنوشت **زیره** هم خودنمایی میکند، هرچند در **هرم عطر** ذکر نشده. **نرم** ظاهر میشود، ولی **مقاومت** خوبی دارد—تقریباً **شش ساعت** با هر بار استفاده. یادآور **صدای دودی و عمیق لورن باکال** است. یک **عطر پوستی کلاسیک دهه ۵۰** که به آرامی پوشنده را در **لایهای از لیمو، چرم، ادویههای گرم و بوی ظریف عرق داخل رانهای یک زن پس از فعالیت شدید** میپیچاند. **عالیست.**
من اغلب به دنبال عطرهایی هستم که راحت بپوشند اما داستانی بگویند، احساسی توصیف کنند، ولی همچنان ساده و قابلپوشش باشند. قبلاً عطرهای شرقی و گاهی شیرین میپوشیدم. این روزها دیگر عطرهای خوراکی و بیشازحد زنانه را تحمل نمیکنم. جمعه گذشته چند عطر هرمس را تست کردم: ژور، لو دو پامپلوموس روزه، لو دو نِroli دوره و غیره. کنارشان بطریای دیدم که توجهم را جلب کرد. یادم آمد خوانده بودم که «لو دو هرمس» عطری پیچیده است. روی پوستم امتحانش کردم؛ اول ادویههای تازهای حس کردم و گفتم با خودم «خوب، خوشایند است، راحت میشود پوشید و فهمید.» اما بعد از مدتی بوی عجیبی روی پوستم ماند. همان لحظه بود که فهمیدم این یک شاهکار آقای رودنیتسکا است. چرم، چرم گرمی، چیزی انسانی اما در عین حال گربهسان، مودب و وحشی. تا به حال عطری ندیده بودم که اینطور بیاید و برود، با نجواهای متفاوت. مثل یک روح است، حضورِ گاه نزدیک، گاه دور، که روی پوستت مینشیند و بعد ناپدید میشود، اما دوباره برمیگردد با لمسی از ادویه تازه، سپس با چرم، و بعد با ادویه گرم. این عطر زنده است. من حیرتزدهام. فکر نمیکنم کسی در زندگیام از «لو دو هرمس» تعریف کند؛ این عطر مدرن، ساده و متداولی نیست که همهجا بویی ازش به مشام برسد. فکر میکنم عطری شخصی و صمیمی است. ردپایی از «لو سوواژ» و «دیورلا» درش هست. هنوز نمیدانم عشق است یا نفرت. اما قطعاً شایسته احترام است و قطعاً عطری برای بزرگسالان است، عطری بسیار پیچیده. من زن هستم و فکر میکنم میتواند یونیسکس باشد. البته زمان میبرد تا بتوان روحش را فهمید.
مصممم که این را دوست داشته باشم، چون یک رودنیچکا است، قیمت کامل پرداختم و محصولی از هرمس است. اما عطر فکری است و شما را به چالش میکشد که آن را دوست نداشته باشید. این چرم هرمس است و از بوی «چینهای پوست مرطوب» چرمی عقبنشینی نمیکند. من همچنین زیره و جوز هندی حس میکنم که در لیست مواد نیستند. دارم آن را زشت نشان میدهم، اما تعامل شگفتانگیزی بین هل، عرق و چرم است. هیچ عنصری «به چشم نمیپرد»، و واضح است که منشأ گرانقیمت و باکیفیت دارد، چون گرد، پرحجم، غنی و بسیار ماندگار است. با عطرهایی مثل این، من بارها آن را بو کردهام، دور شدهام و به آن فکر کردهام—چون اولین برداشتها (آموزش بینی) اغلب اشتباه هستند. عطرها، بهخصوص بهترین و پیچیدهترینها، شاید تنها کالای لوکسی باشند که باید خودمان را مجبور کنیم دوستشان داشته باشیم. شاید مثل صخره (خاور). لبهای تنفرآمیز دارد که با طیف زیبایی از عناصر پیچیده، تازه و غنی مهار شده است. موافقم با کسی که گفت «نابینا نخرید». پشیمان نیستم، اما پیچیده است و عشق از نگاه اول نیست. با این حال، دیگر عطرهایی مثل این نمیسازند—این یکی در گروههای تمرکزی رقیق میشد. برای دمیدن از گذشتهای که عطارها آزادی عمل بیشتری داشتند و مشتریان آماده بودند عطرهایی بخرند که «خوشایند» به معنای پیشپاافتاده نبودند، این گزینهتان است.
این رو به عنوان جایگزینی برای «لُاتر» دیپتیک خریدم. ترکیبش خیلی متفاوته اما همردهست. در واقع «ادُرمِس» بهراحتی میتونست تو کاتالوگ دیپتیک باشه. فکر کنید به «اُ لنته» یا «لُ دیپتیک»... همهشون یه نقطه مشترک دارن: استفادهٔ سنگین از ادویهها. مواظب باشید، این یه عطر «راحت» نیست. بدون تست نخرید. با خوندن لیست مواد تشکیلدهنده، همهچیز رو درموردش متوجه میشید. شخصاً فکر میکنم میتونه خیلی حسّاس و جذاب باشه، اما فقط وقتی که توسط مردها استفاده بشه. دوتا بار قبلاً تستش کرده بودم و متوجه شدم پخشبوی (سیلاژ) و ماندگاریاش خیلی ضعیفه. این رو نقطهضعف میدونستم و به همین دلیل تا امروزش نخریدم. حالا که فکر میکنم، میفهمم اگر قدرت بیشتری داشت، به دلیل ترکیبش غیرقابلاستفاده میشد. قطعاً عطریه که برای خودتون میزنید، نه برای دیگران. بهطور خلاصه: تو دفتر کار، همچنان «بلو دِ شانل» رو انتخاب میکنم.
خیلی وقت پیش، ادکلنها با مقدار زیادی ادویه درست میشدند. یادم هست اینجا در خبرهای فراگنتیکا مقالهای دربارهی دستور یک ادکلن قرن هجدهمی خوانده بودم؛ آن دستور شامل زیره، دارچین، جوز هندی و رزماری بود. پس چرا وجود ادویه در «او دِ هرمس» تعجببرانگیز است؟ شاید امروزه مردم دیگر تحمل ادویه در عطرهای مرکباتی را ندارند؟ به هر حال، این ادکلن موردعلاقهام است از میان برخی مشهورترین ادکلنهای کلاسیک: «او دِ آدرین» آنیک گوتال، مجموعهی کامل «لِزُ گِرلن» (ادکلن گِرلن، دو کوک و امپریال)، روژه و گاله، و البته ۴۷۱۱. ترکیب مرکبات، میخک و ادویهها با هم تعادل خوبی دارند، و زیرنوت چرمی به آن حضور پررنگتری میدهد. درخت توسکا هم بوی دودی و شیکی به آن میبخشد. «او دِ هرمس» پخشبوی خوبی دارد؛ یک شب کل کیفم از یک اسپری کوچک روی نوار کاغذی بوی آن را گرفته بود. هرمس یکی از معدود برندهایی است که امروزه فرمولهای اصلیاش (مثل همین ادکلن) را دستنخورده نگه داشته و همیشه به میراث خود ادای احترام میکند. همین موضوع در دنیای عطرسازی امروزی شایستهی احترام فراوان است. آفرین به هرمس!
**زیره**
در فلوریدا زندگی میکنم و وقتی اولین بار این رو گرفتم تابستان بود. و خدای من... وحشتناک بود. فقط لیمو-ادویه، اما بدمزه. بعد هوا سرد شد، و وای! حالا بوهای خیلی بیشتری حس میکنم. وانیل، ادویه، آره و اون بوی زیربغل دلپذیر!
«لوا دوِ اِرمِس» را سالهاست میشناسم و با اینکه فرمولاسیونش تغییر کرده، همچنان یک ادکلن شگرف با کلاس و ظرافت باقی ماندهاست—به لطف دارچین و هل در نوتهای آغازین، گل سرخ در کنار لوبیا تونکا در نوتهای میانی، و ترکیبی از چرم و چوب در نوتهای پایانی؛ آمیزهای از حساسیت خالص. برای بعدازظهرها و شبها مناسبتر است تا ماندگاری بیشتری داشته باشد. امیدوارم خانهٔ اِرمِس این شاهکار مهندسی بینقص—که مدیون نبوغ ادمون رودنیتسکا است—را مثل «دوبلیس» قربانی تبلیغ عطرهای بیهویت نکند. درس بگیریم!
در جستجوی عطر چرمِ بینقص، با «اُ دِ اِرمِس» برخورد کردم—بعد از خواندن نقدهای شگفتانگیز. راست میگفتند. این **جادو**ست در یک شیشه. **اما**... میدانستم آسان نخواهد بود. باز شدنش **فاجعه**ست؛ آن نوت چیست که بوی عطر را مثل یک تیشرت کهنه کرده؟ شبدر؟ چه؟ نمیتوانم تشخیص دهم، چون همهی نوتهای ذکرشده خوشایندند. علاوه بر این، حرفم از ده دقیقه نیست—**دو ساعت بدون شک**. بعد از آن کابوس، با عطر چرمی **کرهای ولی همچنان حیوانی** باقی میمانید، احاطهشده در سبزی **برانگیزنده و چندلایه** (روستای انگلیسی؟ باغهای ورسای؟ جنگلهای آمازون؟ فرقی نمیکند، **حیرتانگیز**ست!). بیشک این **اثری هنری**ست، آنقدر **آوانگارد** که باور نمیشود محصول **۱۹۵۱** باشد. شخصاً برایم سخت است هر روز آن را روی گردنم بزنم—**دوستداشتنی یا صمیمی نیست**، بلکه **دور و ارستوکراتیک** است، و من چنین نیستم. **۱۲ از ۱۰**.
عمداً قبل از امتحان کردنش، نگاهِ به یادداشتهایش نینداختم، چون میخواستم ببینم خودم چه چیزهایی میتوانم تشخیص دهم. اولِ کار، چرم، صندل، لاوند و هل را حس کردم – تیز، دودی و ادویهای. بعد که گرم شد، مزهی ترش و زیبایی از برگاموت به مشامم رسید. اولش خیلی خنک به نظر میرسد، اما بعد از یک یا دو ساعت، وانیل و صندل شروع میکنند به خودنمایی، که گرما میبخشد و نوت خامهای دلنشینی بهش میدهد. از این عطر بوی کمی عرق هم میآمد – نه عرق آزاردهنده، بلکه بیشتر بوی عرق تمیز، مثل وقتی که دوش گرفتهای، ضدعرق زدهای و بعد خیلی عرق کردهای. عجیبه، گربهی قبلیمان از عطر متنفر بود – هر بار بعد از زدن عطر که میرفتم نوازشش کنم، سرش را میکشید کنار و با خشم به من نگاه میکرد. اما گربهای که الان داریم به نظر میرسد عطرها را دوست دارد، چون بعد از زدن این عطر، ده ثانیهای خوب بویش کرد و بعد با چشمهای مهربان به من نگاه کرد. البته او عجیبوغریب است و بوی انسانها را دوست دارد (بهخصوص بوی عرق)، پس شاید همین نوت توجهش را جلب کرده بود. من شخصاً عاشق ترکیب لاوند و چرم در این عطرم – زیباست و لبهی کمی حیوانی و کثیفش، آن را جذابتر هم میکند. اول فقط کمی از آن را روی بازویم زدم، اما بعد از چند ساعت، کمی هم روی گردنم و بین سینههام مالیدم. آهااا… حالا متوجه شدم چرا مردم میگویند بوی «سکس عرقکرده» میدهد – وای، ناگهان اینجا کمی هوسانگیز شد! کاملا میفهمم چرا این را یک کلاسیک مینامند. پس purecaramel، خیلی ممنونم بابت نمونه. عالی است!
ببینید... اینجا همینجا نظر خودم رو دربارهٔ **اُ دِ اِرمِس** (Eau d'Hermès) میگم. اول با یه شروع دلچسب و مرکباتی مواجه میشید، خیلی شبیه به **اُ دِ اورانژ ور** (Eau de Orange Verte)... البته **اُ دِ اِرمِس** اول بوده و بعد... **بام!** اسطوخودوس، یاسمن و هل خودشانو نشون میدن. پس متأسفم، اما این بوی زیربغل نیست. اصلاً. فکر میکنم این همان بویی باشه که عطرهای مردانه قبلاً میدادن... و حتی میتونم بگم عطرهای زنانه هم. چرا؟ چون برای لحظهای کوتاه یاد **زیزانی** (Zizanie) از فراگونار و **بال دِ وِرسای** (Bal de Versailles) از دسپره افتادم (بله، میدونم، دیوونهام!). یه حضور خیلی **اندولی** (گلی و کمی مدفوعی) هم هست، که بیشتر تو فاز میانی عطر به خاطر یاسمن حس میشه. خشکشدن عطر هم به همین اندازه حسی و شهوانیست. یکی تو این سایت (مطمئن نیستم منظورش این عطر بوده یا نه) حرف از بوی عزیزانتون بعد از یه شب عشقبازی زده بود یا چیزی شبیه این. کاملا موافقم. به طور خلاصه: این بوی زیبایی از یه دوران گذشتهست. اگر دوستش دارید، حتماً امتحانش کنید. اگر نه، بهتره دورش باشید. من دوستش دارم، و خیلی هم دوستش دارم. بوی خوبی بگیرید دوستان.
چه عطرِ بینظیری! اولین باری که بویش را استشمام کردم، تقریباً همانجا از هوش میرفتم. اینقدر شیک و اصیل است. افرادی که نزدیک میشناسمش و از این عطر استفاده میکنند، آقایان نخبهای هستند. حتی یکی از آنها استاد جراح ارتوپد است که از بهترین دانشکده پزشکی با مدرک فارغالتحصیل شده و همیشه—حتی حین عمل جراحی—از این عطر استفاده میکند. میگوید در حین عمل به او انگیزه میدهد. با این حال، با همه آن پول، ماشین کرهای میرانَد و فکر کنم کمی خسیس باشد! اما درباره عطر: ساعتها دوام میآورد، روز را برایت زنده نگه میدارد و قطعاً ارزش پولش را دارد. عطرِ فوقالعادهای است. توصیه میکنم.
عطر: ۶/۱۰ پخشبو: ۷/۱۰ ماندگاری: ۷/۱۰ ۷۰٪ روز، ۳۰٪ شب رایحهای خوش، چوبی و میوهای
«این عرق زیربغل داخل یک شیشهاست. حتی بهتر، محصولی از هرمس است. کیفیت بالا، گرد، غنی و بوی شدید عرق زیربغل. اگر کوروس را دوست دارید، احتمالاً باید بدانید چطور عطر ادوهرمس را هم قدردانی کنید. اگر بوی طبیعی مردانه را دوست دارید، این همان چیزی است که باید بخواهید. دو امکان وجود دارد: یا مثل یک افرودیزیاک جذب میکند، یا مثل یک کامیون زباله حملهور میشود.» — **AB** —
باید میدونستم ترکیب بوی اسطوخودوس و برگاموت یه انفجار تیز و شدید مرکبات ایجاد میکنه. از عطرهای مرکبات قوی متنفرم. این نمونه رو انتخاب کردم چون فکر میکردم بوی تمیز و بدون مرکبات قوی باشه. شروع خوبی با چرم مردونه داره که بلافاصله با یه انفجار عظیم مرکبات (اسطوخودوس و برگاموت) همراه میشه که با ادویههای معطر تشدید هم میشه. بعد از خشک شدن بوی صابون لباسشویی قدیمی و گرانقیمت میده، مثل CLEAN Fresh Laundry. با این حال، برام خیلی قویه.
**کلاهمسی.** این دقیقاً عطر طبیعی همان دختری است که مرا به همهی هوسهای جسمانی کشاند. بدن زیتونی مدیترانهایاش، تند و حیوانی، عجیب و مستکننده. عطر سبک، ملایم و مرکباتی ایتالیاییاش زیباییاش را کامل میکرد. بهعنوان رقاصی که زیاد عرق میکرد، بوی مشکش هم تقریباً طوفانزا بود. بعد از مدتی به استفاده از *ریو گوش* روی آورد، پس عشقبازیهایمان با بوی سدر آن پیوند خورد. اما وقتی اولین بار این کلاهمسی را استشمام کردم—تقریباً سال ۲۰۰۲—یکباره به دههی ۷۰ برگشتم، زمانی که او مرا با معنای همهچیز آشنا کرد.
عطر بسیار عجیبیه، هیچ ردی از چرم توش حس نمیکنم. در واقع یادم میاندازه «پور مونسیور» شانل، اما مثل نسخهای فوقالعاده قویتر، مثل قدرت هستهای! حتماً با نهایت دقت اسپریش کن. قبل از خرید تستش کن!
من واقعاً طرفدار عطرهای مردانهٔ سنتی مثل عطر چرم هستم، بنابراین بعد از خواندن نظرات، مجبور شدم این یکی را امتحان کنم. و خوشحالم که این کار را کردم. به نظرم عطر «اُ دِ اِرمِس» بویی بسیار پیچیده دارد. در هستهٔ خود، عطر گرم، ادویهای و کمی شیرین چرمی است با لمسهایی از مرکبات و گل. این عطر را انقلابی نمیدانم، اما زیباست. ترکیبی بسیار متعادل دارد. اُ دِ اِرمِس آمیزهای جالب از پاکی و کثیفی است. بیشتر بوی پاکی میدهد، نوعی پاکی صابونی، اما ردپایی از آن نوتهای جنسی و حیوانی که دیگران اشاره کردهاند هم حس میشود. این نوتها وجود دارند، اما غلبه ندارند. همین ویژگی، اُ دِ اِرمِس را برای اکثر مناسبتها مناسب میکند. حس و حال «من آدم خوبی هستم با کمی بدی در درونم» میدهد. این عطر یادآور چیزی است که قبلاً امتحان کردهام، اما دقیقاً نمیتوانم بگویم چه بوده. مثل ترکیبی بین شامپویی که سالها پیش استفاده کردهام و نسخهٔ وینتیج عطر «اگوئیست» شانل است. پخشبوی متوسطی دارد، اما ماندگاریاش روی پوستم عالی است. دیروز صبح زدم و هنوز امروز صبح بوی آن روی پوستم هست، یعنی بیش از ۲۴ ساعت دوام آورده. تحسینبرانگیز است. نتیجهگیری: اگر عطرهای چرمی پیچیده را دوست دارید، حتماً نمونهای از این را امتحان کنید.
برای ثبت، این بررسی مربوط به شیشههای مسیرنگِ عطر است، نه شیشههای شفاف. من با نوع شفاف آشنا نیستم. با این توضیح، شروع میکنم! من بهطور تصادفی با عطر «اُ دِ اِرمِس» آشنا شدم، نه از روی برنامهریزی، اما چندین بار آن را امتحان کردم و نظر دیگران را هم پرسیدم. این عطر روی پوست من بسیار ماندگار بود و تقریباً در بیشتر مدت، در فاصلهی طول بازو قابل تشخیص بود. حس میکردم بوی بسیار مردانهای دارد و وقتی فهمیدم که در دستهی عطرهای یونیسکس قرار گرفته، واقعاً تعجب کردم. توصیفش برایم دشوار است. مربوط به زمان و مکانی دیگر است و منظورم از این حرف، قضاوت نیست. جنبههایی از آن را دوست داشتم و جنبههایی را نه. مثل همیشه، نوتهای چرمی با بدن من هیچ سازگاری ندارند و در نهایت همین موضوع باعث شد تصمیم بگیرم و باقیماندهی عطر را به یک دوست بدهم که بعداً برادر کوچکترش آن را تصاحب کرد! خوشحالم که در نهایت به دست کسی رسید که از آن لذت میبرد. بخشی که دوست داشتم، لحظهای بود که حسِ بخور در یک کلیسای واقعی ایجاد میشد. جایی که نوتهای سدر و صندل با نوتهای درخت توسکا، دارچین، لاوندا، شبدر و گل سرخ ترکیب میشوند و چیزی واقعاً جذاب و دلپذیر میسازند. اما نوتهای چرمی همهچیز را برایم خراب کرد. اگر با نوتهای چرمی مشکلی ندارید و به امکانات دیگر این عطر علاقهمندید، فکر میکنم این عطر را دوست خواهید داشت.
امیدوار بودم فقط دوستش داشته باشم، نه اینکه عاشقش شوم. اما ادمون روندیتسکا خداست و من پرستشگر، پس طبیعتاً هیچ شانس مقاومت نداشتم. **او دِ اِرمِس**—ساده و بیپیرایه—بوی رابطه جنسی با عزیزتان میدهد. هیچ چیز کثیف نیست، فقط خاص. پالت بویاییاش؛ بوسهها، پوست، قسمتهای صمیمی، عرق، روتختی، ادکلن او، عطر شما، شاید یک مارتینی که قبلاً با هم نوشیده بودید... جنسی، طبیعی، انسانی، اما در عین حال تازه، آرام، ظریف و پرورشیافته. اگر با اینها آشنا باشید: **فم روشاس**، **دیورلا**، **او ساواژ**، **دیوراما**، **فمینیت دو بوآ**، **ژیکی**، و البته **سکس**... خب، واقعاً نمیفهمم چطور کسی ممکن است تعجب کند یا شکه شود. (نسخه کلاهمسی)
سلام به همه، لطفاً به عنوان یک تازهوارد در دنیای فراگرانتیکا، کسی میتونه بگه آیا تفاوتی بین ادو کلن **هرمس با درپوش مسی** و نسخهای با **درپوش شفاف** وجود داره؟ اگر کسی اطلاعاتی داره، لطفاً ارسال کنه. ممنون.
این برای من عطر ترسناکی بود. تصور کنید مردی بدون هیچ دانش قبلی از عطرها، بینیاش را به نوار تستی با «ادو دِرمِس» میزند. خب… به من حمله کرد. بوی آن فوقالعاده آشنا بود و اگرچه نتوانستم دقیقاً تشخیص دهم چیست، بلافاصله مرا سالها به عقب برد، به زمانی که بچه بودم. گاهی متوجه نمیشویم چقدر زمان گذشته تا بویی را بشناسیم که برایمان آشنا اما سالها غایب بوده. وقتی آن را استشمام میکنی، احساسی ملانژولیک و عمیق ایجاد میکند، مثل اینکه واقعاً کسی را همانطور که سالها پیش بود، میبینی. بعد از شوک اول، کاری نکردم و خودم را تسلیم آن بو کردم. وقتی دوباره به سراغش رفتم، ذهنم صافتر بود. این عطر یک شاهکار حیوانی است، کلنی «جذب از طریق دفع» با نت چرم بسیار پررنگ، حضور جسورانهٔ مرکبات-چوب و دُزی سنگین و آزاردهندهٔ زباد. زیره، دارچین و گلها بقیهٔ تصویر را پر میکنند. عطر بویی ترش، عرقآلود و فوقالعاده رترو دارد با زیرلایهٔ شیرین و ادویهای که اکثر مردم، بهخصوص تازهکارها را شوک خواهد داد. با گذشت زمان ملایمتر میشود، اما اگر از طرفدارهای «آکوا دی جو» یا «آلور» باشی، احتمالاً در لحظات اول آنقدر کابوسوار خواهد بود که ادامه دادن برایت سخت شود. مانند همهٔ آفرینشهای رودنیتسکا، این عطر هم بهسادگی قابل درک یا نزدیکشدن نیست. این روزها ما عادت کردهایم بوها را در فرکانسهای مختلف تجربه کنیم، اما این کاملا رترو است. پس نیاز به زمان دارد تا خودت را تنظیم کنی و صدایش را بشنوی. برای من هم همین اتفاق افتاد و حالا «ادو دِرمِس» حس جنسی عرق تازه و ادویهدار و بوی پوست را به من القا میکند، همراه با کمی روغن مرکبات. فوقالعاده کلاسیک، متمایز و مغناطیسی. اما در مصرفش محتاط باش، چون دیگران ممکن است با موجش آشنا نباشند.
«هیچ چیز پاک به دست نمیآید، مگر اینکه چیز دیگری کثیف شود.» (سسل بکستر) این جمله دربارهٔ مفهوم پاکیزگی، با دنیای عطرسازی بسیار همخوانی دارد. بوییدن، تسخیرکننده و تسلیمبرانگیز است؛ صمیمانه و بدون کنترل آشکار. اغلب تنها به این دلیل بو میکشیم که نفس میکشیم، و همین عطر را به تمرینی عمیقاً شخصی بدل کرده است. **او دِ اِرمِس** عطر ریشهداری است که عمیقاً در مفهوم شهوتناکی غرق شده، چون بویی جسمانی، گرم و عرقآلود دارد. شاید نه عمدی، اما آنچه در او دِ اِرمِس استشمام میشود، کیفیتی پوستمانند است؛ نه زبر یا سخت، بلکه فرسوده و نشسته—شاید هم دوستداشتنی. هرمس در سال ۱۹۵۱ از ادمون رودنیتسکا خواست تا عطری بیافریند شبیه به عطر داخلی کیفهایش: چرمپوش، و در نتیجه، این عطر به بوئی شخصی و احساسی برای برندی تبدیل شد که روزگاری سازندهٔ زینهای چرمی بود، و همچنین برای کسی که آن را میپوشد—کسی که لایههای پیچیدهای را تجربه میکند: آرامشی که سرانجام با نفوذی صمیمانه قطع میشود؛ و آرامشی که در هیاهوی حیوانیت گم میشود. او دِ اِرمِس را میتوان چنین توصیف کرد: «ادکلن شیطان»، آنطور که لوکا تورین میگوید. ساختاری تازه و مرکباتی در نوتهای ابتدایی، و بلافاصله پس از آن، اشارهای به کثیفی. این عطر طیف بویایی را میپوشاند؛ عناصری متناظر از پالت بویایی را گرد میآورد: چوبها، گلها، ادویهها، مرکبات، و حتی بوی حیوانی—سپس آنها را کنار هم میچیند. عطر به سوی سبکی شبهنظامی پیش میرود، با نظم و انضباطی اجباری و تندی برنده (مانند صدای سوت)، سپس با بارگذاری پیشنهادهای جسمانی به بلوغ میرسد. از یک زاویه، مرکبات آبدار با اکورد لاوندری سینهای بازی میکنند، در حالی که دارچین پل ارتباطی به زاویهای دیگر است؛ جایی که ادویهها—بهویژه زیره—با هل، ردپایی از مسک گراز، و چرم مخلوط میشوند. انتظار میرود زاویهٔ پاک با این زاویهٔ کثیف برخورد کند، اما آنها مانند دو خط موازی که در نقطهای به هم میرسند، بدون تصادم از کنار هم میگذرند و در لحظهای مانند قطعات یک پازل کامل کنار هم قرار میگیرند. شوخیوار، گاهی شایعه کردهام که او دِ اِرمِس بوی جوانان عرقکردهای میدهد که با پرتقال خیس شدهاند. مردانه، البته؛ رودنیتسکا استعدادی در ثبت مردانهگری مستحکم و تستسترون شیک دارد (مثل او ساواژ دیور و همین او دِ اِرمِس). با توجه به طبیعت هنری ساختاری بالایی این عطر، مدیتیشن انتزاعیای بر وضعیت انسانی است، با سبکی از ابرواقعگرایی به کمال رسیده. تناقض اصلی او دِ اِرمِس روشن است: آیا این «پاکی است که کثیف شده» یا «کثیفی است که پاک شده»؟ این عطر نماد برهنهشدن است؛ لختشدنی ظریف و بینقص. شاید پس این کار رمانتیسیسم باشد؟ و با اینکه این اصطلاح «تقریباً تعریفناپذیر» است، مجبورم دربارهٔ طبیعت عطر در سطحی کاربردی فکر کنم: «پوشیدن عطری که بوی چیزی را میدهد که از آن دوری میکنیم، چه معنایی دارد؟» اما آنچه مرا بیپایان به فکر وا میدارد، طبیعت خشن نوتهای حیوانی است که آنقدر خوب پرداخته شدهاند که گاهی کل مفهوم کثیفی فراموش میشود. شاید به این دلیل که در پسزمینه، نوتهای پایهای کلاسیک چوب سدر، صندل و توسکا قرار دارند، محو در چرم و نرم شده با وانیل و لوبیا تونکا. او دِ اِرمِس با قدرت آغاز میشود، اما به شکلی شگفتانگیز روی پوست بالیدگی پیدا میکند، وقتی جنبههای کوچکش نمایان میشوند. گل سرخ و یاسمن تلخی کنجکاوانه اضافه میکنند که کثیفی را میکاهد، و روی نوتهای معطر وانیل و کومارین لایهای از کرمیگی غیرمنتظره مینشینند. گرم، ادویهای و شدید، با ویژگیای شیری. او دِ اِرمِس با اوجی فرومونی پایان مییابد؛ جایی که کثیفی به شهوتناکی اشتباه گرفته میشود—مبهم اما رمانتیک. من این عطر را برای لذتهای هدونستیکم میپوشم، و ردّی ادویهای و دودی از خود بر جای میگذارم.
جالب این که من این عطر رو خیلی دوست دارم، واقعاً! اخیراً یه شیشه کوچک از *هرمس اُ دِ مرویل* به من هدیه دادن که اونو هم دوست داشتم. اطلاعات زیادی دربارهی خط عطرهای هرمس ندارم، اما از تعداد کمی که امتحان کردم، به نظر میاد پوشیدنشون رو دوست دارم. با نظر یکی از کاربران در یه سایت دیگه موافق نیستم که میگه *اُ دِ هرمس* یادآور *ژیکی*ه. این مقایسه رو اصلاً متوجه نمیشم، چون ژیکی رو واقعاً آزاردهنده میدونم… خیلی مدفوعی، خیلی حیوانی… برای سلیقهام خیلی تند و تاریکه. اما اُ دِ هرمس رو یه عطر نرم، پیچیده و شیک میدونم که همهی این ویژگیها تو یه عطر جمع شده. اگرچه یه عطر «قدیمی»ه، اما اون حس «خفهکننده» یا شروع تند و طاقتفرسا (آلدهیدی) که گاهی تو عطرهای وینتیج دیده میشه رو نداره (با این که من بسیاری از عطرهای وینتیج رو دوست دارم). مثل این که یه کاربر دیگه گفته بود، اُ دِ هرمس حس «پالوده، غنی، کلاسیک با یه ذره کثیفی یا لبهی تیز» داره؛ من فکر میکنم برای زمانش منحصر به فرد بوده! این عطر ترکیبی از عناصر حیوانی، ادویه، کمی گل و اندکی تنباکو هست که هم روز و هم شب قابل پوشیدنه. من اونو بیشتر یه عطر زنانه میدونم تا مردانه، اما فکر میکنم ممکنه روی بعضی آقایون هم جور باشه. ماندگاری و پخشبوی خوبی داره، اما آزاردهنده یا تند نیست. برخلاف بعضیها، خشکشدنش رو چرمی حس نکردم. خوشبختانه روی پوستم هم پودری نشد! البته اصلاً بوی چرم توش به مشامم نرسید. شاید اُ دِ هرمس برای بازار عمومی جذاب نباشه، اما عطر خوشایندیه که فکر میکنم با گذشت زمان روی آدم رشد کنه! قطعاً یه عطریه که میپوشم… اما هنوز مطمئن نیستم که بخوام یه شیشهی کامل بخرم!
گرم و تازه، جذاب اما بیتکلف. عطر نادری که برای هوای گرم مناسب است بدون اینکه بوی ضدعفونیکننده و گس داشته باشد. اصیل، شاداب و منحصر بهفرد.
به من گفتهاند که فرمولاسیونهای مختلفی وجود داره و نسخهای که اینجا دربارش مینویسم، مربوط به «کاپر تاپ ادت» (هرچیزی که این معنی میده) هست. به نظر میرسه این نسخه، وینتیج و همان نسخهایه که باید دنبالش بود. بوی بدی میده؛ واقعاً بدبو. خیلی قدیمی و عرقزده. لایم و چرم به شیوهای پیشپاافتاده و کلاسیک، با کمی لاوندای صابونی و لوبیا تونکا که دوروبرش میچرخه. کاملا نمونهای از عطرهای رتروی مردانهٔ کلشهای با سایهای از کثیفی—و همین کثیفی، نقطهٔ قوتشه. سعی میکنم از توصیف «عطر پیرمردی» پرهیز کنم، اما گاهی لازم میشه؛ چون بخشهای عرقآلود این عطر، واقعاً یادآور بوی پدربزرگم هست—آدمی که هیچوقت عطر نمیزد. بهترین توصیفش اینه: نت بوی بد بدن *نهچندان ناخوشایند*، همراه با چرم نرم، چوبهای پسزمینه و ترکیبی گیاهی-مرکباتی. بوی چشمگیری داره، اما کاملا از مد افتاده. این جور عطرها رو هر علاقهمند به عطر باید حداقل یک دکانتهاشو داشته باشه، ولی فقط برای مرجع—نه به خاطر بوی بدش (عطرهای بدبوتر هم هست) بلکه چون انگار از موزهٔ پساجنگ برداشتهشن و پوشیدنش مثل پوشیدن یک لباس مبدل میمونه.
بویی تمیز که تو رو بدبو نشان بده؟ آره، چه جالب! عاشق تناقضام. حس میکنم تو دنیایی که همه یا بوی دریا میدن یا بوی وایتکس، یاغیام.
با رایحهی لیمو آغاز میشود، سپس زیره؛ اول زیرهای با بوی ترشحات انسانی، سپس زیرهای آشنا از شیشهی ادویه. ردپایی مانند عفنبر، که سریع ناپدید میشود. متوجه شدم هیچکدام از این نوتها در فهرست نیست، اما نمیتوانم دروغ بگویم، خوانندگان گرامی: این بود که بوییدم. شبدر هم ذکر شده، که کمکم کرد چون نمیدانستم آن گل کوچک شیرین چه بوده. شبدر! تابستانهای کودکی که روی شکم در چمن دراز میکشیدم و گلبرگها را با دقت میچیدم تا قطرههای کوچک شیرین عسلش را بمکم. رستوران هندی با ردپایی از خوراک تازهی حیوانات. خیلی دوستش دارم، اما فکر نمیکنم زیاد ازش استفاده کنم. قطعاً ارزش بو کردن دارد. نمونهی تستر را با دقت نگه میدارم؛ میدانم از روی کنجکاوی دوباره سراغش خواهم رفت.
تند و ادویهای. چرم… همراه با زیره، فلفل، هل و رگهای از گل اروانه. بسیاری متوجه چرم میشوند اما ادویهها در این عطر همهجا حاضرند و به شکل عالی. پخشبوی قوی، پراکندگی عالی، شیشهای بینظیر… یک کلاسیک وینتیج!
این بررسی بر اساس یک نمونه کوچک انجام شده. با رایحه تازه برگاموت شروع میشود، سپس کمی بعد ادویههای زیره و هل به آن اضافه میشوند و نقش اصلی را ایفا میکنند. من در اینجا اثری از نوت مشک (عنف) احساس نکردم. شاید نسخه اصلاحشده را دارم؟ وقتی فهمیدم این عطر توسط استاد افسانهای و فوتشده عطرسازی، آقای ادمون رودنیتسکا ساخته شده، کمی تعجب کردم که چنین چیز شیطنتآمیزی از این برند خوشرفتار بیرون آمده. پخشبوی و ماندگاری آن روی پوست من متوسط است.
ترکیبی خیرهکننده از مرکبات، ادویه و لمس مخملی چرم. حیوانی و جنسی. روی پوست مناسب! درپوش مسی، ظریفترین نسخه!
از امتحان کردن «اُ دِ اِرمِس» خیلی هیجانزده نبودم چون یه عطر «کهنه» محسوب میشه و معمولاً از این مدلها خوشم نمیاد. شروعش کمی تند و نامطبوع بود – بوی کثیف و عرقزده میداد – ولی بعد روی پوستم به یه عطر چرمی فوقالعاده تبدیل شد. واقعاً دوستش داشتم. حتی میخوام بخرمش، ولی کمی نگرانم که شاید برای اطرافیانم جذاب نباشه. باید بیشتر تستش کنم.
وااای، امروزم تو کار بد بد گذشت و سراغ شراب نیوزیلندی مارلبورو رفتم و ناگهان حس عجیبی گرفتم که باید بوی این عطر رو استشمام کنم! واقعاً عجیبه؛ تا حالا چنین حسی نسبت به هیچ عطر دیگری نداشتم. دارم مچ دستام رو بو میکشم و خیلی آرام میگیرم… خودم هم از این حالتم تعجب کردم. یکی دیگه اینجا گفته بود این عطر بوی «انسان» میده، و من کاملا موافقم. شوهرم میگه وقتی این رو میزنم بوی «کاری سوخته» میدم و ازش متنفره، پس خدا میدونه چی تو کاره! خلاصه دارم مچ دستام رو بو میکشم و خیلی آرام میگیرم. دوستش دارم، همهاش رو.
بگذارید داستان این عطر را تعریف کنم. **زمان:** یک بعدازظهر نیمه ژوئن ۲۰۱۴ **مکان:** فروشگاه اصلی اِرمِس – خیابان فوبور سناونوره، شماره ۲۴ به پیشخوان عطرها نزدیک شدم و این یکی را بین بقیه امتحان کردم. وقتی فروشنده بهجای کاغذ تست، تصادفی عطر را روی انگشتانش اسپری کرد، وحشتزده شد و سریع عطر دیگری از اِرمِس گرفت و مقدار زیادی از آن را روی تمام دستش و هوا اسپری کرد (حداقل ۶ تا ۸ اسپری). از واکنشش تعجب کردم، بهخصوص که این ماجرا در فروشگاه اصلی اِرمِس اتفاق افتاد. اما فقط لبخند زدم، چون من هم همین حس را داشتم. بوی عطر تقریباً مثل چرم و زیربغل، اگر اجازه دهید بگویم مودار، و درعینحال لوکس و پرزرقوبرق بود. بااینحال، فکر نمیکنم عادلانه باشد که فقط براساس تجربه خودم *او دِ اِرمِس* را قضاوت کنم، چون صبر نکردم تا خشک شود. شاید در پایان، مثل پیدا کردن تکهای طلا در بوتهای، غافلگیر شوم؛ هیچوقت نمیدانیم. اما واقعاً دیدن واکنش بینهایت فروشنده تجربه جالبی بود. —آلوندبرکفست—
امروز این رو با پست دریافت کردم. یک خرید کورِ پرریسک. هنوز تصمیم نگرفتم، اما در همه تحقیقهایی که کردم، هیچکس نگفته بود که این عطر چقدر بوی «فم» (Femme) اثر رودنیتسکا برای روچاس میدهد! به نظرم مثل فم است، اما با کمی بوی بد و رابطه جنسی کثیف و کمتر عنبر. من فم رو نوجوانی داشتم (نمیدونم چطوری به دستم رسید!) و اولین فکری که موقع اسپری کردن این عطر به ذهنم رسید، فم بود—عطری که سالها بود به فکرم هم نمیرسید دوباره استشمامش کنم. در کل دارم ازش لذت میبرم، اما شوهرم همین حالا گفت که بوی عرق و تعفن میدهم! پس شاید زیاد سراغش نرم. البته نمیخوام ازش خلاص شوم. فکر میکنی اگر کسی این رو بزند، مردم تصور کنند حمام نکرده؟ **بروزرسانی:** تمام روز رو با این عطر روی ساحل و زیر آفتاب گذروندم. دوست دارم چطور تکامل پیدا میکنه، اگرچه دوامش کوتاه به نظر میرسه. به نظر میآد از فاز بوی بدِ عرقمانند میگذره و به چیزی زیبا تبدیل میشه. همان روز، «کنسانتره دُرانژ ورته» هرمس هم دریافت کردم و نتوانستم در برابر اسپری کردنش مقاومت کنم. این دو با هم خوب جفت میشن و به نظرم بوی پرتقالیِ هرمس کمی از بوی بدِ عطر اول میکاهد. جالب اینجاست که وقتی از ساحل برگشتم، نمونهای از «بوشرون هوم» هم در پست داشتم. کمی روی دستم زدم—عطر زیباییه، اما کنار «او دِ هرمس» خیلی معمولی به نظر میرسد. در ابتدا نسبت به او دِ هرمس شک داشتم، اما موافق نظر بقیهام: باید روی بدن اسپری بشه، نه فقط روی مچ دست. اینجوری عطر زنده میشه.
نوعی برداشت مردانه از شایمار (از نظر من)، اما نه آنقدر مردانه که یک زن نتواند ازش استفاده کنه. دارچین و هل برام خیلی قویان. بیشتر از چیزی که از خواندن نظرات دیگران به نظر میرسه. حالا که فکر میکنم، این عطر چیزیه که یک دومیناتریکس ممکنه بپوشه.
یکی دیگر از شاهکارهای استاد بزرگ، مرحوم رودنیتسکا. چه راحتی پس از برخی از عطرهای شیرین و دلآزار یا بیمزهای که اخیراً تست کردهام. البته این عطر عجیب است… من دیورلا، کریستال و فم را دوست دارم، پس تعجب ندارد که از او دِ هرمس هم خوشم بیاید. البته به خاطر توصیفهایی مثل بوی نامطبوع و اینها کمی نگران بودم. اما نسخه اصلاحشده را خریدم که تا جایی که میدانم civet (مادهای با بوی حیوانی) بسیار کمتری دارد، اما همچنان کیفیت حیوانیاش را با یاسمن و زیره حفظ کرده. در اولین تست مطمئن نبودم، اما بعداً یک شب خارج از خانه آن را زدم و در چنین مواقعی، وقتی حواستان پرت است، شخصیت یک عطر را بهتر میشناسید. تمام شب از بوی او دِ هرمس لذت بردم، هر بار که حرکت میکردم، مثل پفهای کوچک بخار ادویهدار و مرکباتی به مشامم میرسید! یادم میاندازد از یک غذای جانبی که یکی از دوستانم درست میکند: هویج سرخشده با دارچین، زیره و لیمو. کمی بوی چرم هم هست، اما ظریف، و بله، شاید کمی هم بوی «عرق بدن» (بوی لباس زیر)، اما نه به شکل آشکار. کاردامون در اسپری اول خیلی واضح است، اما روی پوست آرام میگیرد. با دوستی بودم که چندان علاقهای به عطرهای «کثیف»-بو ندارد، اما بلافاصله این را پسندید. پس فکر میکنم کیفیت حیوانیاش—حداقل در نسخه اصلاحشده—برای اکثر مردم قابل تحمل است. بهطور کلی، عطر را گرم، تازه و کمی تحریککننده یافتم. یادم میاندازد از بوی خودم بعد از آشپزی با لیمو و ادویههای کامل، اما با تلاش بسیار کمتر! همچنین کمی شیرینی ظریف وکمرنگ از وانیل هم در آن هست. علاوه بر این، به دلایلی یادم میاندازد از بوی کیف چرمی مردانه. شاید در برخی جنبهها بیشتر مناسب مردان باشد. پخشبوی متوسط، ماندگاری حدود ۵ ساعت (البته عطرها روی پوست من زودتر تبخیر میشوند).
وقتی خوندم که عطر هرمس او دیگه با مشک واقعی درست نمیشه، دویدم و خریدش! این یکی از معدود عطرهاییه که واقعاً برام جذاب و سکسیه! توصیف عطار از اون به عنوان یه عطر مرکباتی کاملا درسته! این بوی زیبا و کثیف یکسومش مرکباتیه—احتمالاً مقصرش بیشتر کاردامونه تا برگاموت. نوت چرمیش ملایمه—پس اگه مثل من از کابوشار متنفرید، یا به بوتگا ونتا، کوییر آمتیست یا ژولی مادام علاقهای ندارید، حتی اگه دیم بلوند رو تحمل نمیکنید، نترسید؛ مشکی نیست—مگر اینکه از بوهای تندی و عجیب نترسید! هم نسخه کلاهمسیش رو دوست دارم، هم نسخه کلاهشیشهای با زیره سبز دلنشینش. یکی از عطرهای موردعلاقهام برای بهار و تابستونه!
بررسی نسخه وینتیج: گلی-حیوانی با چرم، در گرما تابستان عالی رشد میکند... چرم دیگری برای تابستان! واقعاً یونیسکس!
ترکیبی از دو شاهکار رودنیتسکا: مرکبات گیاهی تازه و تند عوّ سازواژ با پوست گرم و زیرهپاشیدهٔ روشاس فِم. اگر او دو ارمِس انسان بود، غریبهای زیبا و دوپهلو با گونههای تراشیده و چشمان تیره و آتشین میشد.
یا عطر **Eau d'Hermès** رو دوست خواهی داشت یا ازش بیزار میشی، و من شخصاً خیلی خوشم میآد. هنوز مطمئن نیستم که عاشقش باشم، اما قطعاً ازش لذت میبرم. اساساً یه عطر **مرکباتی حیوانی**ه با یه نوت شیرین و ظریف شبیه **شیپره**، و بله، درش رگهای از **توسکا** هم هست. آن نوت حیوانی اینجا بویی شبیه **گوی ضدبید** میده—کمی شبیه مدفوع—but اصلاً آزارم نمیده. یه تفسیر **منحصربهفرد و عجیب** از سبک **ادکلن**ه، علاوه بر این، با وجود مرکباتیبودن، ماندگاریش خیلی بالاییه. البته نباید تعجب کنم—این اثر **ادمون رودنیتسکا**، استاد بزرگ عطرسازیه!
دلم میخواست این رو دوست داشته باشم، اما خیلی یاد یه شیشه ادکلن قدیمی ریخته تو یه کیف چرمی انداخت. شاید به خاطر شیشهای بود که ازش تست کردم، اما برای من خیلی قوی بود. — شوخی کردم. حالا عاشقشم.
این یک عطر کنجکاویبرانگیز کوچولو است. نمونهای یک میلیلیتری سفارش دادم، دو بار امتحانش کردم و به نتایج کاملاً مختلفی رسیدم. بار اول بهطور شگفتانگیزی باز شد، مثل پیادهروی در یک مسیر شنی پوشیده از گلها در پاییزی در جنوب فرانسه. معمولاً من آدمی نیستم که عطرهای گلدار سنگین را دوست داشته باشم، و به خوشحالیام دیدم که در *او دِ اِرمِس* نوتهای گلدار به اندازه بسیاری از عطرهای دیگر آزاردهنده نیستند. اما در آزمایش دوم، دقیقاً همان چیزهایی که ازشان لذت برده بودم، شروع کردند به آزارم دادن. آن حس خاکی یا شنی—هر طور بخواهید صدا کنید—که نوتهای هل و چرم پخش میکنند، خیلی ساده و تکراری بود. ترکیب به نظر میرسد از نظر هماهنگی در نوتهای آغازین فاقد تعادل است. خود نوتها خوب هستند، اما مثلاً تقریباً بوی لاوندل را استشمام نمیکنم—نوتهای میانی خیلی غالب هستند. چیزی که در ابتدا به عنوان رویکردی اصیل به هرم کلاسیک عطر (با نوتهای آغازین محو) توجهام را جلب کرد، در آزمایش دوم فقط طراحی بیدقتی به نظر رسید. به خریداران احتمالی پیشنهاد میکنم قبل از خرید نوتها را به دقت تحلیل کنند؛ هل و چرم تأثیر قویای دارند. اگر قبلاً علاقهمند به چنین دنیای بویایی نبودهاید، این عطر شما را طرفدارش نخواهد کرد.
این تا حالا تجربهای جالب بوده… از بوی تند و پر از زیره شروع شد و حالا به عطر دودی با لایههای غنی حیوانی و چرمی تبدیل شده. به خاطر برگاموت هم تازه و شاداب است. اگر به چنین بوهایی علاقه دارید، حتماً امتحانش کنید. مطمئنم روی پوست مردها خیلی سکس و جذاب میشود، اما من خودم هم دوست دارم بزنم. واقعاً یونیسکس است. این عطر تجمل خالص است. بویی مثل هیچ چیز دیگری ندارد. آه، چقدر رودنیتسکا را دوست دارم! چقدر هرمس را دوست دارم!
به گفتهٔ هرمس، این ادکلن اصلی همهجا پیدا میشود، اما من فقط داخل بوتیکهای هرمس—حتی در پاریس—آن را دیدهام. با این حال، ارزش پیدا کردنش را دارد، بهخصوص اگر دوست دارید تنها کسی باشید که این بوی خاص را میپوشد. من خودم آن را برای خوابیدن میزنم. از «اُ دِ هرمس» با عنوان حساس، کثیف، بدبو، یادآور بوی بدن، حتی بوی کشالهٔ ران یک مرد عرقکرده توصیف کردهاند—و واقعاً هم همینهاست: زیره، هل و زباد، بهخصوص روی کاغذ یا لباس. اما «اِدِاچ» مثل بسیاری از عطرهای قدیمی، باید روی پوست بو کشید. وقتی روی پوست اسپری میشود و چند دقیقه میماند، بویی گرم، عمیق و کمی پودری پیدا میکند؛ مثل شیرینی تعطیلی تازه از تنور، نانمانند و نه شیرین، که بعد از صبحی پر از هیزمشکستن خورده میشود. مثل یک قطره «امبر نارگیله» زیر ناف، تازه برگشته از دویدن صبح زود زمستانی. روی پوست من بهخصوص، «اِدِاچ» تبدیل میشود به دارچین، کره و پوست گرم؛ مثل خوردن شیرینی دارچینی در رختخواب پس از رابطه. مثل شراب ادویهدار گرمی که روی بدن معشوق ریخته باشند: برگاموت، میخک و اولین عرق زیربغل. و شاید فقط تصویر رودنیتسکا است که این بو را از کیفی فرسودهٔ هرمس الگو گرفته، اما من در آن کمی چرم و رژلب هم حس میکنم. بویی قدرتمند.
این تنها عطر بود که در دوران بارداریام میتوانستم تحملش کنم. بینیام همه بوها را رد میکرد و البته نمیتوانستم از هیچ ادکلنی استفاده کنم. اما این عطر درمانی برای حسهام بود. عطری بسیار ظریف که فلسفهاش در مجموعه ادکلنهای سبز جدید هرمس ادامه نیافته؛ شاهکاری از گذشته، جایی که مرکبات، ادویهها و چوبها به شیوهای آمیخته شدهاند که تنها آقای رودنیتسکا از عهدهاش برمیآمد. امروز هم مثل روزی که عرضه شد مدرن است، بسیار بسیار شیک—هم برای یک خانم و هم برای یک آقای خوشپوش. تنها ادکلنی که جرات میکنم در یک مهمانی شیک بزنم.
برای تصمیمگیری دربارهی این عطر، زمان زیادی صرف کردم—حداقل پنج بار به بوتیکهای هرمس در آمستردام، بارسلونا و مادرید سر زدم تا ببینم آیا این عطر برای من مناسب است یا نه. من عاشق زیره در عطرها هستم، اما همیشه میترسم بعد از زدنش، اطرافیان فکر کنند چند روزی است که حمام نکردهام. زیره باید بهطور کامل با دیگر مواد تعادل داشته باشد تا چهرهی ادویهای واقعیاش را با کمی کثیفی نشان دهد، نه مثل بوی آشپزخانهی هندی یا عرق بدبو. اینجا دقیقاً چنین کمالی را داریم. زیره در شروع، میانه و پایان عطر حضور دارد و ماندگاری طولانی دارد. اما اول تازه و کاملاً احاطهشده توسط مرکبات است، بعد شیرین و ادویهای میشود چون با لوبیای تونکا، یاسمن و وانیل رقصیده، و در نهایت بسیار چوبی است—متعادل با صندل، سدر و درخت توس. هر بار که بررسی میکردم آیا این بوی من است یا نه، بیشتر و بیشتر از شگفتی این آفرینش تعجب میکردم. باورکردنی نیست که چقدر تکامل پیدا میکند. وقتی هوا گرم است، نوانسهای خشک و تازهاش را حس میکنی. وقتی سرد است، عطر مثل پتوئی گرم و کمی شیرین تو را میپوشاند. فکر میکنم در مدارس عطرسازی، سازندگان بتوانند دربارهی این ترکیب پایاننامهی کارشناسی ارشد یا حتی دکترا بنویسند. این داستان هیچ وقت تمام نمیشود. با هر بار استفاده، فصل جدیدی از کتاب عطر کامل را باز میکنی. این حس من از پوشیدن این عطر است. امروزم میدانم که بینی پشت *Eau d’Hermès* استاد استادان است—رودنیتسکا. حالا میفهمم چگونه راز عطرها میتواند تو را خاص احساس کند.
امروز عطر «ادو هرمس» زدم. ادو هرمس عطر موردعلاقهام است. فکر میکنم به دلایل متفاوتی از بیشتر مردان از ادکلن استفاده میکنم. اگر بخواهم چیزی ساده، تازه و شاداب (آنچه فکر میکنم اکثریت از یک ادکلن انتظار دارند یا میخواهند) داشته باشم، بعد از دوش گرفتن کمی روغن درخت چای یا اسطوخودوس به پوستم میمالم. اما وقتی سراغ ادکلنهایم میروم، به دنبال یک بازه زمانی و پیشروی هستم که وقتی آن را میپاشم توجهتان را جلب کند، برای چند لحظه با پر کردن هوای اطرافتان هیجانانگیز باشد، سپس سریع آرام بگیرد و به چیز دیگری تبدیل شود. آن «چیز دیگر» در ادکلنهای موگلر مثل صدای کوکتون معادل بوی عجیبی است که انگار آمیزهای از فرکانس کوک و سوت سگ است. در «عنبر» کُمدِ گارسونز، آن «چیز دیگر» اشارهای به کهربا است که در یک عطر شرقی-کهربایی باید ۱۲ ساعت صبر کنید تا به آن برسید، اما ۱۵ دقیقه بعد از زدن عنبر میتوانید آن را حس کنید. اما آن «چیز دیگر» در ادو هرمس، بوی خاص و تندی است. من از این لذت میبرم که تازه از دوش آمدهام و با پاشیدن ادو هرمس آن بوی دلپذیر پوست را ایجاد میکنم که در غیر این صورت باید کمی عرق کرده و چند ساعت صبر میکردم تا به آن برسد. دوست دارم که پوست بو دهد. ادو هرمس فقط سریعتر مرا به آنجا میرساند. (یادداشت: من فقط نسخهای با درپوش مسی را میشناسم.)
این رو بارها و بارها استفاده کردم. عاشقش هستم و هیچوقت به خاطر زیره یا چیز دیگهای سخت نگرفتمش. همیشه برام فوقالعاده نرم، لبخندزن و صورتی بود، بدون هیچ لبه تندی، بیشتر شبیه مریلین مونرو. تعجب میکنم که چیزی اینقدر راحتپوش چرا این همه شهرت داره؛ علاوه بر این دارم سعی میکنم نظر تورین/سانچز رو درک کنم، یعنی اینکه بیشازحد مرد میانساله. فکر میکنم این عطر رو بیشازحد تحلیل کردن.
من معمولاً علاقهمندم به عطرهایی با بوی تند، چالشبرانگیز، بسیار چالشبرانگیز، تقریباً بوی حیوانی و چرمی—اما اصلاً نمیتوانم *او دو ارمس* را تحمل کنم. لطفاً مرا سرزنش نکنید. بارها این عطر را امتحان کردهام، ولی چیزی درش واقعاً آزارم میدهد. نمیدانم آیا به خاطر زیره است یا حس رتروی بیشازحدش، ولی در واقع اعصاب بویاییام سیگنالهای اشتباهی به مغزم میفرستند و احساسم این است که یک کلن آغشته به مرکبات کهنه است که بوی دهان بد میدهد. حالا آمادهام برای تنبیه! (یادداشت: مشکل از من است، قطعاً از من. *او دو ارمس* شایسته جایگاهش به عنوان یک کلاسیک است، ولی باز هم دوستش ندارم.) امتیاز: ۴ از ۱۰ (شخصی) / ۹ از ۱۰ (عینی)
اگر خودت رو عطرشناس میدونی، باید این رو داشته باشی. البته چون برای لذت بردن ازش نیاز به بینی آموزشدیده داری.
اولین بار که این را زدم، یک علامت سؤال بزرگ بالای سرم بود. اگر تا به حال به رستوران هندی رفته باشید، میدانید که وقتی خارج میشوید، مو و لباستان بوی ادویه و غذا میگیرد. احساس میکردم مثل یک تکه مرغ تیکا ماسالا راه میرم! زیره قطعاً حضور دارد و در تمام مراحل توسعه عطر بافته شده. همسرم هندی است و فکر کرد برایش شام هندی خوشمزهای درست کردهام! جرات نکردم دوباره بزنمش، اما قرار است در هوای خنکتر آن را امتحان کنم و امیدوارم بقیه نوتهای خوشایندی که فهرست شدهاند را هم حس کنم.
این عطر اولین بار در سال ۱۹۵۱ توسط ادموند رودنیتسکا، عطرساز مشهور، با عنوان عطر «یونیسکس» (خوانده شود: بیخطری برای مردان صریح) عرضه شد. ادو دِ هرمس دو کار فوقالعاده انجام میدهد و هر دوی آنها را بهطرز فوقالعادهای خوب انجام میدهد. میخک، هل، دارچین، گشنیز، برگ گل سرخ، همه آنجا هستند. زیره هم با صدای رسا و واضح خودنمایی میکند. وقتی ادو دِ هرمس روی پوست مینشیند، هالهای ظریف و دلنشین از ادویهجات از آن برمیخیزد، مثل موجهای گرما بالای آسفالت آفتابخورده. **این بسیار خوب است.** حالا به بخش دوم میرسیم. زیر این ابر فلفلی، پاکیزهترین و خصوصیترین بخشهای تصورپذیر را حس میکنم. مثل اینکه آماده و مشتاق است: چرم، نمک، آمونیاک، مشک. من عاشق این عطرم و آن را **خیلی مفید** میدانم. ادو دِ هرمس برای من بوی **پتانسیل** میدهد: پتانسیل قدرت، پتانسیل فضا. از گشادگی. از حیوان گرسنه. وقتی اولین بار ادو دِ هرمس را بو کشیدم، همان اثری روی من گذاشت که نوشیدن یک لیوان شراب قرمز: احساس کردم گونههایم سرخ میشود و مرزهای بین من و دنیا محو میشود. فکر نمیکنم این عطر برای **هیچکس** بیخطر باشد. اما اشکالی ندارد. من نام دیگری برای «ادو دِ هرمس» دارم: (به فرانسوی، اگر ممکن است--) **«Danger Sans Peur»** (خطر بدون ترس).
از ایبی یک بطری ۱۵ میلیلیتری خریدم تا قبل از خرید حجم بیشتر تست کنم. عطر جالب و پیچیدهای داره، قطعاً بوی حیوانی (animalic) میده. من دوستش دارم؛ کل روز داشتم دستامو بو میکردم. همچنین متوجه شدم که با گذشت زمان، جنبههای مختلف پیچیدگیاش رو بیشتر درک میکنم. **اما:** ضعیفه! سریع محو میشه. چندتا از دوستام که عطر دوست دارن رو هم پرسیدم نظرشون رو؛ همهشون تونستند به سختی بویشو تشخیص بدن. احتمالاً یک بطری بزرگتر میخرم، شاید با لایهلایه کردن (layered) استفاده کنم.
یکی از شیکترین و ملایمترین ادکلنهای تاریخ. آن نوعی که چکمههای چرمی بلند تا ران و پاشنهدارش را توی کمد قفل کرده و کسی خبردار نمیشود. مرکبات شیرین با زیره و هل آمیختهاند، عطر سبک گل سرخ، چوبها بهخصوص سدر، و فقط ردّپایی از چرم. اسطوخودوس در تمام مراحل حضور دارد، اما بسیار ظریف و محو است. وانیل حتی کمتر خود را نشان میدهد، چون تعجب کردم وقتی دیدم اصلاً قرار بوده در ترکیب باشد. اما آن نوت معروف عرقمانند؟ آری، قطعاً هست. ولی بیشتر مثل یک پیشنهاد شیرین است، یک فکر شیطنتآمیز که ناگهان بدون دلیل به ذهنت میرسد. این ترکیب کمال است. تعریف ظرافت و شیکی بیتکلف با لبهای که فقط عده کمی متوجهاش میشوند. محو و نامحسوس است. فریاد نمیزند که بهش توجه کنید، اما کلمات درست را در گوش درست زمزمه میکند. با همهی پیشنهادهایش، همچنان گرم و آرامشبخش است. برای یک ادکلن، ماندگاری و حضور خوبی دارد. حتماً قبل از اینکه کسی در جایی تصمیم بگیرد مردم دیگر به چنین عطرهایی علاقه ندارند و تولیدش را متوقف کنند، امتحانش کنید!