تصاویر
بوآ دُومْبْریِ او دیتالی | bois d’ombrie eau d'italie
بوآ دُومْبْریِ او دیتالی | bois d’ombrie eau d'italie
bois d’ombrie eau d'italie
Bois d’Ombrie by Eau D'Italie is a Oriental Woody fragrance for women and men. Bois d’Ombrie was launched in 2006. The nose behind this fragrance is Bertrand Duchaufour. Top notes are Cognac, Whiskey, Carrot and Calamus; middle notes are Leather, Orris Root and Copahu Balm; base notes are Tobacco, Vetiver, Incense, Patchouli, Opoponax and Myrrh.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Eau D'Italie
- کشور سازنده:
- ایتالیا (italy)
- صنعت:
- عطرها (fragrances)
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Bertrand Duchaufour (bertrand duchaufour) 
Cognac (cognac) 
Whiskey (whiskey) 
Carrot (carrot) 
Calamus (calamus) 
Leather (leather) 
Orris Root (orris root) 
Copahu Balm (copahu balm) 
Tobacco (tobacco) 
Vetiver (vetiver) 
Incense (incense) 
Patchouli (patchouli) 
Opoponax (opoponax) 
Myrrh (myrrh)
آه، بوآ دُامْبری—عشق تاریک و سایهدار من! این عطر اولین باری بود که من، زن کوچولوی فرموش، عاشق بوی چرمی/دودی/مردانه شدم. آنقدر که شروع کردم به اسپری کردنش روی پُلُورم، پتویم، پوستم—هر چی، فقط برای اینکه تمام روز بویش را حس کنم. از اولین اسپری، عطر کنیاک، ویسکی، هویج و آکوروس (سوسن صحرایی) مشهود است. مشروب تمیز و کمی تلخ است، که با سبزی خاکی هویج و آکوروس آمیخته میشود. در لایههای زیرین، ریشه ایریس، پچولی و وتیور (سبزتر و خاکیتر، اما با کیفیت گرد و غباری)، چرم و دود تنباکو، کندر خاکستری، و رزینها نهفتهاند. اولین فکرم وقتی زدمش این بود: «بوی داخل شومینهای در کتابخانهٔ یک آقای ثروتمند میدهد، یا… شاید بوی آتش کمپ در چمنزار شبانه… همراه با مشروب.» و همچنین: «چرا من این را دوست دارم؟» شاید چون بویش مثل این است که مواد گرانی را جمع کردهاید و بعد در آتش سوزی خارج از خانه سوزاندهاید، با دودی که به آسمان میپیچد مثل پیشکشی به خدایان. حس لوکس و خاصی دارد. اما در عین حال آرامشبخش است، مثل کت توید کهنهٔ پدربزرگت—آن کت *مخصوص*ای که هر روز در روستا میپوشید. هیچ چیز قدیمی یا مصنوعی در بویش نیست. فقط طبیعت خالص و زیباست. در حال سوختن. در شب. بدونش نمیتوانم زندگی کنم—لطفاً هرگز آن را از من نگیرید! پینوشت: تازه دیدم که تولیدش متوقف شده. چه غم بزرگی برای دنیا!
یک بطری کاملاً مهروموم شده که در سال ۲۰۱۴ از ایتالیا خریداری شده رو دارم. اگر کسی علاقهمنده، پیام خصوصی بفرست.
نمیتونم بدون این گنج باشم. میتونم این رو تا ابد بپوشم. روی پوستم خیلی خطی و یکدسته. بیشتر سبزه، مثل وقتی که علف یا یه مشت برگ رو با کمی خاک مرطوب له کرده باشی. بوی چرم نمیگیرم و توتونش بیشتر نوع خاکسترشه، خیلی کم. ماندگاریش روی من عالیه. از اینکه تمام روز بویش رو حس کنم لذت میبرم. شبیه هرمس ژنتیان بلانچه. من هر دو رو دارم و فوقالعادهاند.
روی پوست من بوی این مثل لک علفه :( به درد من نمیخوره
اونایی که میگن بوی ویسکی و توتون میده، حرف بیاساس میزنن. این عطر بوی چوبی، گیاهی و خاکی با مایهای دودی از وتیور داره. تو پسزمینهاش هم رگهای از چرم حس میشه. دقیقاً همون بوی زونکاِ لآرتیسان پارفومور رو داره—همون عطر که برای برند اُ دیتالی هم تولید شده.
یک بطری ۱۰۰ میلیلیتری به حجم ۹۰ تا ۹۵٪ دارم که اگر کسی علاقهمند هست میتونم پیشنهاد بدم (فقط برای آمریکا). پیام خصوصی بدید اینجا.
«بوآ دُومبری» یکی از عطرهایی بود که سال ۲۰۰۸، وقتی شروع به کشف عطرهای نیچ کردم، بدون فکر خاصی خریدم. با کسی رابطه داشتم که از این عطر خوشش نمیآمد، و کمی بعد، دیگر طرفدار همدیگر هم نبودیم. شاید «بوآ دُومبری» آزمونی بود؛ چون من آن زمان دوستش داشتم و حالا هم همینطور. ترکیبی شگفتانگیز از نوتهای تلخ و سبز برگمانند، چوبی و تانیکی دارد که با توتون مرطوب و جویدنی، هویج تازه از خاک درآورده، و جنبههایی شبیه زردچوبه و سیبزمینی شیرین آمیخته شده. در این عطر نوت «آکوروس» (یا «نیزار») هم هست؛ گیاهی باتلاقی که به «پرچم شیرین» هم معروف است و اسانس عجیب و جذابی دارد: کمی شیرین، دارچینمانند، با بویی روغنی، مومی، کرهای و مغزدار. واقعاً در نوع خود بینظیر است. متأسفانه بیشتر اسانسهای تولیدی از گونههایی با بتا-آزارون — که ممکن است خاصیت سرطانزایی داشته باشند — استخراج میشوند (اگرچه میزان خطرناک بودن آن در اسانس آکوروس محل بحث است). در آمریکا گونهای از این گیاه بدون بتا-آزارون کشت میشود، اما اسانس کمی از آن گرفته میشود. در اینجا، برتران دوشافور، عطار ماهر، آکوردی از آکوروس ساخته که با ریشهسوسن (از همان خانواده گیاهی) تقویت شده و این بعد را به توتون غنی و اشباعشده در قلب «بوآ دُومبری» اضافه کرده. هرچند در هرم نوتها به کنیاک و ویسکی اشاره شده، اما من فقط از زیرنوتهای خزهمانند و توربمانند آن حسِ مبهمی از الکل میگیرم. خوشبختانه هیچ اثری از تندی و سوزش الکل نیست — که معمولاً از آن خوشم نمیآید. دود سبک رزینها در مرحله پایانی، عطر را از خطی بودن خارج میکند، اما برای من مشکلی نیست؛ چون یکی از زیباترین عطرهای توتونمحور است که بوییدهام. بدون وانیل یا عسل که توتون را به چیزی شیرینتر و نرمتر تبدیل کند، اینجا با عناصر همراه شده که ویژگیهای آروماتیک، خام و خوشدرشت آن را برجسته میکنند. متأسفانه پس از سالها تولید، «بوآ دُومبری» توسط «اُ دیتالی» از رده تولید خارج شده.
بوی عطارخانهٔ گیاههای دارویی چینی
مالک اینم و قطعاً میگم قبل از خرید امتحانش کنید! بینیام اول بوی **گوجهفرنگی و سرکه** رو میگیره، بعد **گل رز، هوای دریا و نمک**... این عطر، بوی اواخر تابستون و اوایل پاییزه وقتی که نسیمها خنک میشن اما هنوز گرمای تابستون حس میشه. ترکیبش آنقدر زیباست که نمیشه راحت اجزاش رو از هم تشخیص داد، ولی بیشتر برام بوی **گوجهفرنگی دودی**ه که تمام روز روی پوستم جادو میکنه. داخل این شیشه، حس تعطیلات وجود داره؛ تازه و خنک مثل هوای دریا. عاشقشم!
"آیا در این (ماده/عطر/محصول) نیزار (کالاموس) وجود داره؟ من با کالاموس هیچجوری نمیتونم کنار بیام، اصلاً. اگه اون نوت رو کنار بگذاریم، خیلی جذابه."
چوب سبز روی بوی چوب سوخته. در طول روز تغییر چندانی نمیکند؛ آن بوی چوب سبز سبک، شبیه دانههای گشنیز خشک است، با یک عنصر تلخ و گیاهی (شاید آکorus؟)، همراه با مقداری چوبهای پایه تیرهتر. رزینها را چندان حس نمیکنم و هیچ اثری از کندر نیست. خوب است، اما متفاوت نیست و برای من به اندازهی یادداشتهای ذکرشده نیست.
آغازش یادآور آتشسوزی الکتریکی یا لحیمکاری سیمها میافتد. در واقع، من آن را به بوی برد مدار سوخته محدود کردم (عجیبه چطور این تداعیها به ذهن میآیند). باید ببینیم بعد از چند بار استفاده اوضاع بهتر میشه یا نه... بهروزرسانی: از اول تا آخرش رو دوست ندارم. نمیتونم از بوی برد مدار کامپیوتر سوخته بگذرم، هیچوقت از بین نمیره. اگه کسی تجربهٔ سوختن منبع تغذیه یا مادربردش، یا ترکیدن خازن یا سوختن مسیرهای مدار رو داشته باشه، دقیقاً میدونه چی میگم!
آغاز خیرهکنندهای با نوت تلخ سبز بالزامیک قوی، همراه با زیرنوت الکلی ظریفی. سپس به آرامی به نوتی کلاسیکتر—اما کاملا بینقص اجرا شده—تبدیل میشود: تنباکوی مرطوب و سبزرنگ، پشتیبانیشده با رزینها، بهویژه مُر و کندر، که دودی ظریف میدهند، و ترکیبی از پچولی و بنفشه، که خاکیبودی و پودریبودن را به ارمغان میآورند. مثل وقتی که بینیام را داخل کیسهای چرمی با تنباکوی تازه و مرطوب برای پیپ کردن بکنم. نامش را خوب نمیفهمم (شاید به خاطر آغازش باشد؟). اما بدون ترس میگویم که احتمالا زیباترین عطر متمرکز بر تنباکو است که تا به حال بو کردهام. اینجا خبری از ونیل، عسل یا شیرینکنندههای بیهوده نیست—فقط تنباکوی زیبایی وجود دارد. یکی از موفقترین خریدهای کور من، هرچند ای کاش دوامش بهتر بود. خوب... هیچکس کامل نیست، نه؟ جنسیتزدایی شده (کمی مردانه)، اما یک زن هم میتواند بهراحتی آن را بپوشد. من حدود ۲۰۰ عطر دارم، و این یکی بلافاصله به ۱۰تای برترم راه پیدا کرد. به شدت توصیه میشود—برای کسانی که به دنبال عطری مدیتیتیو و کاملا دقیق هستند. جوانهایی که دنبال عطرهای شیرین و پرقدرتِ پرفروشِ جریان اصلی هستند، بهتر است به جای دیگری نگاه کنند (و این یکی را برای کسانی بگذارند که میتوانند ارزش واقعیاش را درک کنند). شامگاههای بهار و پاییز، مناسب برای ۳۰ سال به بالا.
"جنگل طلایی" اثر گوستاو کلیمت
با آلوهای خشک شدید و دیگر میوههای خشک آغشته به نوتهای الکل خوب آغاز میشود، حتی اثری از شیرینی در آن نیست. سپس سبزتر و تازهتر میشود، با حضور محسوس وتیور، توتون و چوبهای خشک. آرامبخش، میانهرو و حتی میتوانم بگویم ظریف است؛ عطر خاصی است و تا به حال مشابهش را ندیدهام.
اولین برداشتم: کمی دودی، تا حدی شیرین، قطعاً جالب. اولین احساسم اینه که این نسخهای رقیقشده از فومیدوسه؛ عطر غلیظ، روغنی و توربدارِ وتیور. در نگاه دوم، زیرلایهای ریشهای از ایریس حس میشه، بعد نوت جالبی میاد که فقط میتونم توصیفش کنم به عنوان «پوست بادامزمینی سرخشده»، با لبهای کمی تلخ، ریشهای و چوبی.
آغاز این عطر، نبرد شدیدی بین هویج وحشی و آکorus (کالاموس) است با گرما و تندی الکلی از کنیاک: خاکی، ادویهای و برای افراد حساس مناسب نیست. با گذشت زمان، علف شیشهای دودی و سنبلهای پودری راه را برای پایهای بالزامیک از تنباکو، چرم و پچولی باز میکنند که هنوز تحتتاثیر آتش باغچهایِ بخش آغازین قرار دارد. به هیچوجه خرید کورکورانهای امن نیست، حتماً قبل از خرید امتحان کنید.
این چرم وتیوری تک، اصیل و بسیار جذاب است. اما ترکیب نتهای وتیور، چرم، دود، زنبق و شکر سوخته کاملاً موفق نیست. بدون شک بوی فوقالعادهای دارد، اما به نظرم در تبدیل شدن به یک عطر فوقالعاده شکست میخورد.
این روی پوستم خیلی گیاهی است. احتمالاً به خاطر هویج است اما تقریباً چیزی دیگری حس نمیکنم.
بوا دُمبری با نت قوی تنباکو شروع میشود. این تنباکو بسیار واقعی است. انگار وارد مغازهٔ تنباکوفروشی شدهاید، جعبهای از تنباکوی فلهای برداشتهاید و آن را باز کردهاید. تقریباً همین حس را از این عطر میگیرید. در مرحلهٔ خشکشدن، کمی سبزینگی احساس میشود، اما بس. چیز خاص دیگری ندارد. بوا دمبری برای من کمی یکبعدی است، هرچند تنباکوی داخلش یکی از بهترینهایی است که تا به حال بو کردهام. اگر میتوانستم الکل یا مشروبی که در تجزیهٔ نوتها ذکر شده را هم استشمام کنم، بهتر بود. ماندگاری آن حدود ۵ ساعت با پخشبوی متوسط تا ملایم است. با این قیمت، خرید یک بطری کامل را توجیه نمیکنم.
عطر چوبِ دودیِ مصنوعی بسیار تند و متمرکز با بوی آتشِ اردوگاهی، بدون هیچگونه انتقال یا نتهای آغازین و میانی. این عطر آنچه نامش پیشنهاد میدهد را ارائه نمیدهد: جنگلی بافتهشده در امبریا با صدها تنالیتهٔ چوبی و سبز معطر، از سرو تا کاجهای رزینی. همچنین تفسیری از بخورهای عربی مثل بخور خاص اجمال است، اما این یکی آنقدر استادانه و پیچیده ساخته شده که اگر به دنبال تجربهای چوبی هستید، باید سراغ بخور خاص اجمال بروید. عطرهای مشابهِ «بوآ دِ امبریا» شامل «فایرساید اینتنس» از استودیوی عطر سونوما است، اما بهترین گزینه پس از اجمال—و بسیار توصیهشده—«همدانی» از پارفوم دو مارلی است: عطری شیرین، چوبی، کافوری، چرمی و رزینی.
عطرهای دودی و چوبی با نوتهای باکیفیت صمغی و گیاهی، جزو محبوبترینهایم هستند. اما این به آن معنا نیست که هر عطر دودی و چوبیای را دوست داشته باشم! این روزها بعضی برندها—مثلاً نیش—عطرهایی شبیه پلاستیک سوخته و خفهکننده عرضه میکنند و انتظار دارند ما آنها را شاهکار بدانیم؛ ولی چنین چیزی ممکن نیست… هر گردی، گردو نیست! در هر حال، **Bois d’Ombrie** عطر چوبی-دودیای است که از آن پلاستیکسوختهها کاملا متمایز است و در لیست عطرهای چوبی محبوبم جایگاه ویژهای دارد. شروعش پیچیده و چندوجهی است؛ همهچیز با ظرافت کنار هم قرار گرفته و این آغاز را غنی و خاص میکند. فضایی مشروبی و خاکی، همراه با حس گیاهان خشک و پسزمینهای پودری و کمی شیرین، **Bois d’Ombrie** را با جلوهای منحصر به فرد معرفی میکند. پس از چند دقیقه، وجه گیاهی بر دیگر عناصر پیشی میگیرد؛ با محو شدن حالت الکلی و ضعیف شدن حس پودری، عطر وارد فاز جدیدی میشود. گیاهان خشک، فضای اسپایسی-خاکی و پسزمینه پودری—که با محو شدنش، جای خود را به بویی چرکین و ضعیف میدهد—روندی خاص و دوستداشتنی را حفظ میکنند. اما این پایان تغییرات نیست! با ورود فضای چوبی-صمغی، انگار گیاهان خشک و ادویهها آتش گرفتهاند؛ عطر حالتی باشکوه و نوستالژیک به خود میگیرد که هرچند آشنا است، ولی با تمام وجود دوستش دارم! عطری چوبی، دودی-صمغی و ادویهای که یادآور **گوچی پور هوم** است. این لحظه از عطر برایم مانند ادای دین باشکوه و استادانهای به آن عطر جاودانه است—فوقالعاده است. اما بازی عطر روی پوست همچنان ادامه دارد. با اضافه شدن چرم—با حس و حالی متفاوت—**Bois d’Ombrie** تفاوت با کیفیت خود را به اوج میرساند. چرم واکسخورده و سوخته، با سیاهی و عظمت، بر جریان دودی، اسپایسی و چوبی سوار میشود. این تغییر نه تنها فضای آشنای با عظمت را به حاشیه نمیبرد، بلکه شخصیت اصلی عطر را شکل میدهد: چرمی، دودی، چوبی، خاکی و اسپایسی. این رایحه تا مدتی به مشام میرسد و با کمرمق شدن چرم سوخته و محو شدن فضای اسپایسی، **Bois d’Ombrie** وارد مرحله پایانی میشود. در لحظاتی که پخش رایحه شدید افت کرده، امضای دوشافو در عطرهای **اُ دِ ایتالی** تکرار میشود: خاک خیسخورده و فضایی دودی! کنتراستی فوقالعاده که نمیشود دوستش نداشت. **Bois d’Ombrie** در مجموع عطری خاص است و همهچیز در آن از کیفیت بالایی برخوردار است—حتی لحظات بازسازی **گوچی پور هوم**. اگر به دنبال عطر خاص و پرستیژی برای پاییز پیش رو هستید، در انتخابش شک نکنید. عطر رسمی و شخصیتی نافذ و عمیق دارد که بهسادگی با کسی دمخور نمیشود! چند مرحله تغییر میکند و در هر مرحله در اوج شکوه و قدرت است. فقط تست کردنش قبل از خرید را اکیداً توصیه میکنم. موندگاری ۷ تا ۸ ساعت و پخش خوبی دارد و برای من تجربهای فوقالعاده بود. **کامنت:** م.ع (سایت لوکس بایر—با امکان تست سمپل)
عطر **او دو ژنتیان بلانش** از **هرمس**. تقریباً مشابه. دوست داشتم بپسندم، ولی خیلی خستهکنندهست.
کارِ کثیف و نامرتبیست، اما همزمان نرم، ظریف و بامزه. از این که تنباکو مستقل از آن «بههمریختگی» الکلی و حیوانی باقی میماند خوشم میآید، ولی قدرت و ضربهاش کمه. تقریباً میتوانم همه مواد تشکیلدهنده رو بهتنهایی تشخیص بدم (بیشترشون رو)، اما حس میکنم چیزی کمه. شاید میزان مواد معطرش کمه یا شاید شیمی پوست خودمه، ولی در کل احساس ناقصی داره. قطعاً ارزش امتحان کردن رو داره…
اومبریا منطقهای در ایتالیا است که با توسکانی، لاتزیو و مارکه هممرز است. اغلب به آن «دل سبز ایتالیا» میگویند و برای جنگلهای انبوهش شناخته شده است. بو دُومبری در بازآفرینی منطقه اومبریا برتری دارد. این طبیعیترین و خامیترین عطر تنباکو است که تا به حال وجود داشته. حس میکنید در یک منطقه سبز، هنگام غروب آفتاب با نسیم سردی هستید که آتش کباب را روشن کرده است. در ابتدا نسبت به خرید بو دومبری شک داشتم. اما وقتی متوجه شدم مرتباً مچ دستم را به بوی آن نزدیک میکنم، چارهای جز خریدش نداشتم. این عطر برای بینیهای ناپخته و دلهای ضعیف نیست. شاید برای اکثر مردم جذاب نباشد، اما اگر عاشق بوی تنباکو هستید، حتماً باید آن را امتحان کنید. ماندگاریاش فوقالعاده است.
این عطر برای من «عشق از نگاه اول» بود (یا شاید بهتره بگم «عشق از اولین بوییدن!»)، و سالها بعد هنوز هم ازش مست میشوم. اگر بخوام توصیفش کنم، میگم یه عطرِ مردانهٔ بسیار کلاسیک—به آن معنای قدیم—هست؛ طوری که میتونم تصور کنم رکس هریسون یا یکی دیگه از آقایون انگلیسیِ قویهیکل اما ظریفِ دهههای میانی قرن بیستم ازش استفاده میکردن. بیشتر نتهایی که ازش استشمام میکنم چرم، تنباکو و کنیاکه (هرچند شاید من چون با کنیاک آشنا نیستم، برندی تخمین میزدم)، همراه با یه پایهٔ چوبی محکم—بو میده مثل کمدی که آقای ماجرا مشروب و تنباکوی پیپش رو توش نگه میداره. قبلاً متوجه نت ایریس که دیگران اشاره میکنن نشده بودم، اما حالا که گفتهاید، میفهمم چطور تو پسزمینهست و کل ترکیب رو یه ذره نرمتر میکنه. و با اینکه من یه دختر باریکاندامِ آمریکاییِ قرن بیستویکمی هستم، دوست دارم ازش استفاده کنم. مممم.
دودی نرم، غیرتند، غیرشیرین و ملایم با اشارههای ظریف چرم و چوب. محصولات مشابه از برندهایی مثل سرژ لوتنز یا پنهلیگنز پیچیدگی بیشتری دارند، اما این عطر ساده و دلپذیر است، اگرچه کمی غبارآلود و یکنواخت بهنظر میرسد.
اخ! دوباره همون سبزهای تیره و دلگیر و غیرشیرین. جنگل؛ علفهای مرطوب و خزهزده، با کمی رزین دودکنده که زیر تکهای خاک مرطوب در میانその一方で کوچیکی از جنگل دفن شده، در حالی که یه شیشه کوچک یا جرعهای الکل هم داری—البته، بدونش نمیشه، نه؟ خستهکننده. امتیاز من: ۲ از ۱۰. کیفیت بویایی: ۷ از ۱۰.
«دود، ویسکی و کنیاک» سهباره بدی رو بهت تحویل میده.
تقریباً شبیه به «او دو ژانتیان بلانش» از هرمس. حتی بهتر هم هست. عطر غیرمعمولی، با تجربهای چوبی اما ملایم. جالب است.
**فضای خفه، تیره و دودی سبز... در مرحله خشکشدن کمی یکدست و سنگین میشه... اگه با عطر پولو گرین لایهش کنی، جنگلی چهاربعدی و درخشان رو تجربه میکنی!**
«بوآ دُمبری» یادآور «عربیه» و دیگر عطرهای سرژ لوتنس است، به خاطر آن پایه پودری/آبیاش. من همین الآن روی یک دستم «بوآ دُمبری» و روی دست دیگرم «عربیه» زدهام. خشکشدن «بوآ دُمبری» از «عربیه» خوشایندتر است، ولی این زیاد به نفعش نیست چون هنوز غرق در آن پودر آبی و کمجان است. «سین لِیور» را به «بوآ دُمبری» ترجیح میدهم، به خاطر نت خاص زیتونش، هرچند آن هم غرق در همان حال و هوا است. بعد از حدود یک ساعت، «عربیه» هنوز قوی است، اما «بوآ دُمبری» به یک بوی پوستی محو تبدیل شده. شاید مقایسه این دو عادلانه نباشد، ولی به نظر *من*، «بوآ دُمبری» یک تقلید ضعیفتر—هرچند خوشایندتر—از «عربیه» است.
عطر بو دُومبری روی پوستم عالی بود. برایم تداعیگر این بود که صاف نشستهام روی یک صندلی چرمی در کتابخانهای پر از کتابهای قدیمی، با یک چراغ اصیل دهه ۱۹۲۰ روی میز کناری. خیلی خاص. اگر میتوانستم بدون طنز یا ناهمزمانی، نقش مگی اسمیت در داونتون آبی را بازی کنم، همین عطر را میپوشیدم. روی من مردانه نیست، فقط بسیار قوی و باوقار است، کمی هم سختگیرانه. در دهه بیستم زندگیام خیلی دوستش داشتم—عطری بود که روزهایی که احساس میکردم نیاز به کمی تقویت در زمینه «مرا جدی بگیر!» دارم، میزدم. الان ندارمش، اما شاید وقتی بزرگتر شدم دوباره بخرم. نه که چیزی «مادربزرگی» درش باشد! اما فکر میکنم آن وقت بیشتر به من میآید.
آمیزهای الکلی و خارقالعاده از چرم، تنباکو و ریشهسوسن. خشک مثل بیابان و کاملاً ظریف. باید بگویم تا به حال بویی مثل این استنشاق نکردهام. انفجار الکلی کنیاک در آغاز آنقدر غافلگیرکننده است که دهانتان باز میماند، همانطور که نوت سیگار/هومیدور (جعبه سیگار) که در تمام طول عطر باقی میماند. چرم این عطر هم چیزی است که باید تحسینش کرد؛ وقتی در فاز میانی با ریشهسوسن ریشهای، کمی کندر/مُرّ بسیار ظریف و نوت پچولی خاکی همراه میشود، مطمئناً میفهمید که در حضور بزرگی قرار دارید. در مرحله پایانی، نوت چوبی وتیور خشک و کمی ریشه شیرینبیان (که در نوتهای رسمی ذکر نشده اما بینی من آن را حس میکند) ظاهر میشود. به نظرم این عطر برای شبهای رسمی و آراسته است؛ این عطر شگفتانگیز و عجیب قطعاً شما را در چنین مناسبتهایی از جمع متمایز میکند. عاشق عطرهای تنباکو هستم و نوت این عطر، همراه با نوت تنباکو در *Tobacco Oud*، از محبوبترینهای تمام دورانم هستند. *Bois d'Ombrie* به نحوی شگفتانگیز بین ظرافت شیک و عجیببودی جذاب حرکت میکند—با مهارت و دقت. نمونه دیگری از استادی برتراند دوشوفور. کلاسی و ضروری برای دوستداران عطرهای تنباکو/چرم. واقعاً استثنایی!
طعمش خیلی خشکه، مثل قبل. کمی مردانهتره چون تمرکزش روی تنباکو هست و لایههای دیگری هم زیرش حس میشن. این سومین باریه که تستش میکنم و واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم. بعد از شروع کمی الکلی، نوتهای زمینی مثل وتیور و ریشه سنبل به خوبی خودشون رو نشون میدن. شاید بعضیا نقد کنن، ولی به نظرم یادآور نسخهای پیشرفتهتر از RL Romance Silverه، اما ده برابر قویتر. پخشبوی و ماندگاریش عالیست، چون عطر بسیار ظریفیست. اگه دوست دارین عطرتون از حالت الکلی به خشک و سپس به زمینی تغییر کنه، این انتخاب بینظیریه!
دیروز خریدم، امروزش امتحان کردم. خیلی خشک و خاصه... فکر میکنم عطر عالیایه، کل روز بو کردن مچ دستم لذت داشت ;-) برای من ۹ از ۱۰. خرید بعدی از این برند: **Sienne l’Hiver** از **Eau D’Italie**.
این واقعاً روی من جواب نداد. من عطرهای تنباکویی زیادی دوست دارم و بهطور کلی بیشتر بویهای «مردانه» یا یونیسکس با گرایش مردانه را میپسندم. عطر «بام دو دوژ» را خیلی دوست دارم و این یکی هم مرتب در بخش «کسانی که این را دوست دارند…» ظاهر میشد، پس نمونهاش را سفارش دادم. سه بار آن را امتحان کردم و باید بگویم که واقعاً ازش خوشم نیامد. هر بار که زدم، مجبور شدم چیزی شیرینتر رویش اسپری کنم تا تعادل برقرار کنم. افسوس که این عطر برای من نیست. بوی اولیهاش بسیار خشک، تلخ و سبز-گیاهی است. یادآور بوی پوستم است وقتی با تیشرت، بوتههای شمشاد را دستی هرس میکنی: تلخ، سبز، سرد. (برای من) هیچ گرمایی، هیچ شیرینی، هیچ نرمی یا ذوبشدنی در این بو روی پوستم نیست. شاید برای بعضیها جذاب باشد، اما نه برای من. احساس میکردم مزاحم است، تقریباً بدطینت. مثل این بود که دارم مخروطکاج میجوم. البته تجربهای جالب بود، اما تکرارش نمیخواهم! در هوای سرد و خشک، گرم و آفتابی و خنک و مرطوب امتحانش کردم، اما هر بار نتیجه یکی بود. البته ماندگاری و پخشبوی آن (که برای من متأسفانه) خیلی خوب بود. بهطور خلاصه، اگر بویهای سرد، سبز و تلخ بدون هیچ نرمی، شیرینی یا گرمایی را دوست دارید، این عطر انتخاب خوبی است؛ اما من بوهایی را ترجیح میدهم که روی پوست حس دوستانهتری داشته باشند!
امروز یه نمونه از این رو دریافت کردم… خدای من، تا حالا قویترین عطر با رایحه تنباکویی بود که امتحان کردم! واقعاً، هر بار که بوی بازوم رو میشم، انگار یه نفس عمیق دود کشیدم و واقعاً سرفهام میگیره! (دارم جدی میگم!). دوست داشتم رایحههای تنباکویی رو بپسندم، اما هنوز مطمئن نیستم برام مناسب باشن. با این حال، اگر تصمیم بگیرم یکی از اینها به مجموعهام اضافه کنم، همین میشه؛ چون عطرهای قوی رو ترجیح میدم و این نمونهی خوبی از این سبکه.
با شروع نیمهشیرین و خشک آغاز میشود، سپس برای مدتی به مطلق توتون تبدیل میشود و بعد کاملاً به چرمی فوقالعاده واقعگرایانه میرسد. این چرم بسیار صاف، مات و کمی دودی است. زیباست. قبلاً این نوع چرم را بو کردهام؛ فکر میکنم چرم *کنیز تن* بود، با این تفاوت که این یکی کمتر لاستیکی و واقعگرایانهتر است... وای، حالا ناپدید شد و جای خود را به چرمی خشک و خشن داده، بیش از حد شبیه چرم کلاسیک دهه ۸۰ است... یا شاید این توتون است که مثل خاکستردان خشک خود را نشان میدهد؟ به هر حال سلیقه من نیست. چرم بسیار قویای دارد، اگر بتوانستند آن چرم خوشبو را بیشتر حفظ کنند، میتوانست خیلی بهتر باشد.
من هم واقعاً دوستش ندارم. برای بینیام خیلی دودی و چوبیست، روی پوستم هم به نظرم خیلی خطی و کسلکننده میاد. ۵ از ۱۰.
غبارآلود! جالبه که چطور هویج در شرایط مناسب بوی گردوغبار میده. این عطر خیلی جذابه، خوب با یادداشتهای ذکرشده و نظرات دیگران توصیف شده، اما کمی نامتعارف هم هست. فکر میکنم نیاز به تنظیم بیشتری داشت، چون بعضی نوتها مدام از همآوایی اصلی جدا میشن و بعد دوباره هماهنگ میشن. این نوتها زنده، بیشتر شیرین اما غیرگلمانندند و با سرعت زیاد تغییر میکنند (مثلا در دو دقیقه: کنیاک، عسل، تنباکو، گردوغبار، کنیاک، گردوغبار، هویج!). پس کمتر حس جادویی میده و بیشتر گیجکننده است. ایستادگی کن، بو دُ اُ! بالاخره بعد از چند ساعت این کار رو میکنه و اونوقت بوی برگهای پوسیده و گیاهی مرطوب ظاهر میشه. زیباست، عجیبه، و فکر میکنم این بو مربوط به گیاه آکوروس (کالاموس) باشه. تحسین میکنم چطور جنبههای کافوریاش رو مهار کرده و به ترکیب نرم و متعادلی تبدیل کرده. بهطور تصادفی دیروز داشتم عطر *کافه V* از المپیک ارکیدز رو تست میکردم، و حس میکنم این خشکشدن *بو دُ اُمبری* به علاوه داستان قهوه/وانیل/خامهزده، همون چیزیه که *کافه V* باید بو میداشت. خب، شاید باید دست از خوندن تمام توضیحات همراه عطرها بردارم.
روی پوستم کاملاً خطی است—یک آلوی خشک و دودیِ خالص؛ در مراحل بعدتر هنوز آلوی خشکی است (فکر میکنم ترکیب کنیاک، ویسکی و توتون چنین بوی خوشی میدهد) همراه با چوبهای خشک. بسیار جالب و منحصر بهفرد؛ طوری که دلم میخواهد دوباره بویش کنم. واقعاً عالی و مردانه، اما روی پوستم کمی ضعیف است. به هر حال، زیباست و پوشیدنش لذت بزرگی دارد.
این یک عطر بسیار متفاوت است. روی پوست من، قبل از اینکه سرانجام تثبیت شود، مراحل مختلفی را طی میکند. قبل از اینکه به یادداشتهای عطر نگاه کنم، اگر از من میپرسیدند، قسم میخوردم که این ترکیب حول محور سیب و درخت سیب ساخته شده—تقریباً مثل اینکه فلسیکوس حول انجیر و درخت انجیر طراحی شده باشد. از همان ابتدا بوی نوعی سیدر سیب به مشام میرسد، با کمی ادویه (فقط کمی). تقریباً شبیه نوشیدنیای است که در شمال غربی اقیانوس آرام داریم و به آن «آبل بیر» (آبجو سیب) میگویند. وقتی عطر در دقیقههای اول روی پوست خشک میشود، ادویه در آن بیشتر نمایان میشود و بوی چوبیتری پیدا میکند. به نظر من، بوی یک صندوق یا کمد چوبی تازهبریده و مونتاژشده از سدر را میدهد—بوی قوی و غالب چوب، و بوی سیب به پسزمینه میرود. اگر سیبها روی درختان سدر میروییدند، عطر این باغ همین بود. بهطور کلی، عطر حس بسیار «خشکی» دارد. مثل یک نوشیدنی خشک یا یک زنجبیل خشک؛ این عطر هم ذاتی خشک دارد که به نظرم بسیار خوشایند است و شخصیت زیادی به آن میدهد و آن را از اکثر عطرها متمایز میکند. پایداری عطر روی پوست خوب است و مدتزمان خوبی دوام میآورد. در شرایط معمول، بین ۴ تا ۶ ساعت ماندگاری دارد. پراکندگی بالایی ندارد—در ابتدا پراکندگی مناسبی دارد و واقعاً خودنمایی میکند، اما بعد از ۴۵ دقیقه تا یک ساعت، آرام میگیرد و به عطر نزدیکپوستی تبدیل میشود. عطر نهایی خشک، شیرین، چوبی و شبیه ویسکی است. **امتیاز: ۸ از ۱۰** **خیلی شبیه به *ایریس نازارنا* از آئدس است.** نازارنا همه جنبههای دامبر را دارد، با این تفاوت که کمی بیشتر اسانس ایریس (مثل مه ایریس نقرهای) در آن حس میشود، اما نه بیشتر از یک اشاره. میتوانم بگویم این نسخه ارزانقیمت ایریس نازارنا است—و به همان اندازه خوب!
«از نظر منحصر بهفرد بودنش واقعاً چشمگیر است، اما برای سلیقهی شخصی من کمی بیش از حد بوی ترکیبی از بازار کشاورزان و آشپزخانهی روستایی میدهد. شروعش فلفلی و کمی الکلی است، اما این حالت خیلی سریع فروکش میکند و به چیزی تبدیل میشود که تنها میتوان آن را یک کیسهی پلاستیکی پر از سبزیجات کهنه توصیف کرد—شامل خود کیسه! بسیار واقعی است، اما ترکیبش نامتعادل به نظر میرسد—عجیب برای دوشافور. تقریباً هیچ اثری از چرم یا تنباکو حس نمیکنم، و بوی الکل هم سریع از بین میرود و مخلوطی عجیب اما بیش از حد خشک از پچولی نعنایی و هویج باقی میماند. برای من کمتر شبیه گشتن در روستاهای امبریا است و بیشتر شبیه مست شدن در یک زمین کشاورزی سبزیجات. اگر—خدا نکند—از جنبهی گیاهی/سبزیجاتی «آ» از خونمفهوم (Blood Concept) لذت بردهاید، این هم کاری مشابه میکند—فقط بدون آن حماقت خون فلزی. اصیل، چشمگیر، جسور، اما برای من تقریباً غیرقابلپوشش.»
عطر شگفتانگیز، قوی و شخصی! مدتها دوام میآورد و پیوسته پخش میشود. در این مورد با همهی نظرات موافقم. اول اینکه واقعاً ۹۰٪ شبیه «دزونگخا» است… البته من این یکی را برای مردان قابلپوششتر از نسخهی آرتیزان میدانم. هر دو آن لبهی فلزی را دارند و به نظرم آثار هنری بزرگیاند. پس زیاد ذوقزده نمیشوم از شباهتها (اگرچه دوست داشتم قبل از خرید هر دو میدانستم… راستش، اگر یکی را دارید واقعاً نیازی به دیگری نیست…) اما از خریدم راضیام. این یکی از آن عطرهایی است که نمیتوانید بدون ایجاد تأثیر بپوشید؛ پس آن را نزنید و با چهرهای بیگناه بیرون نروید… گویی فقط یک ادکلن تابستانی معمولی زدهاید… شما مقصرید و این کاملاً مشخص است! ممکن است حتی دیگران آن را «عطر زیبا» ندانند، بلکه مثل بمبی میماند که نیاز به نگاهی خاص پشتش دارد. کاملاً مطمئنام این عطر مثل دزونگخا روی زنان هم فوقالعاده میشود، اما باز هم: پوشیدنش برای هر کسی آسان نیست، مگر اینکه آمادهی جذابیتهایش باشید (که به نظرم بیشتر نوعی جذابیت فکری است…) فکر میکنم هر کسی را جالب اما کمی دور و غیرقابلدسترس نشان میدهد… حتی سرد. یاس (ایریس) نوت پیچیدهای است؛ چون تقریباً دعوتکننده یا گرم نیست… از سرزمینی سرد لذت میبرد. قبل از خرید حتماً نمونه بگیرید. اما لطفاً لطفاً: نمونه بگیرید! در پایان: شیشهی زشت و ارزانقیمتی دارد… در عکسها بد نیست اما در واقعیت بسیار زشت است… مثل شامپوی ارزانی با برچسب کاغذی که از اولین اسپری چسبش میافتد… نه نه! اما خود عطر: آری آری آری!!!
وای! تا حالا چنین بویی ندیده بودم! عطر منحصر به فردی است، بسیار فلفلی با پایهای قوی از تنباکو (به بهترین شکل!). من خیلی ازش لذت میبرم، ولی باید بگم قبل از خرید حتماً تستش کنید! سلیقه همه نیست و فکر میکنم یکی از آن عطرهایی است که یا عاشقش میشوید یا ازش متنفر. میتوانم بگم خیلی مردانه و سبز است و ماندگاری فوقالعادهای دارد… دیشب اسپریاش کردم و امروزم هنوز ردّش روی پیراهنی که پوشیده بودم باقی است. در نهایت باید بگم خیلی جذاب و حتی حسّاسانگیز است، اما به شیوهای «سبز» و چوبی، اگر منظورم را بفهمید… خیلی شدید و پررنگ!
من نقد نمینویسم…… اما این کاملا کپیبرداری از «جونگا» از لارتیزان پرفیومر است…… واقعا از این موضوع ناامید شدم. آفرین به برتراند، نه؟! بروزرسانی: جونگا اما با حس الکلی ذاتی که اینجا وجود داره، ماندگاری و پخش بو بهتری داره……
**عطر ایتالیا بوآ دُومبری** با ترکیبی قدرتمند و پیچیده از چرم، چوب و مُرّ آغاز میشود که تقریباً میتوان آن را به سبک سرژ لوتنس توصیف کرد. مُرّ بهخصوص روی پوست من بویی شبیه لاستیک میدهد و در نگاه اول، این عطر را بهسختی میتوان یونیسکس دانست—حداقل در آغاز. احتمالاً برای یک زن موتورسوار خشن جذاب باشد، اما نه لزوماً برای من. اما بعداً، **بوآ دُومبری** بسیار ملایمتر و دلپذیرتر میشود. در این مرحله، نسیمهای ظریفی از کنیاک، بنزوئین و تنباکو به مشام میرسد و بالاخره، کمی گلمانندگی هم حس میشود—اگرچه بدون یادآوری، شاید خودم آن را به عنوان گل سوسن تشخیص نمیدادم. خشکشدن زیبای این عطر قطعاً یونیسکستر از آغازش است و میتوان فهمید چرا و چگونه بسیاری تحت تأثیر این آفرینش برتراند دوشوفور قرار گرفتهاند. مسیری خوشبو که ارزش طی کردن دارد!
یک کلمه این عطر را توصیف میکند: **شاهکار!**
اگر بخواهی شاهکاری پیدا کنی که با همه چیزهایی که میشناسی متفاوت باشد، باید شاعر باشی تا بتوانی آن را شایسته توصیف کنی. دقیقاً همین احساس را دربارهٔ «بوآ دُمبری» دارم. من شاعر نیستم، حتی انگلیسیزبان هم نیستم، پس برایم بسیار سخت است که بیان کنم این عطر چقدر شگفتانگیز و زیباست. بهطور خلاصه: رزینهای زیبا همراه با چوب و کمی ادویه که گرمترین و صمیمانهترین فضایی را ایجاد میکنند که من در عطرها سراغ دارم. این عطری است که دوست دارم همه اطرافیانم همیشه و همهجا از آن استفاده کنند. مثل اینکه گفتم شاعر نیستم و احساس میکنم برای توصیف این بوی معجزهآسا خیلی ناتوانم. تنها کاری که از دستم برمیآید… «بوآ دُمبری» را به دوستان و حتی دشمنانم هم توصیه میکنم. همه گاهی اوقات باید کمی لذت ببرند؛-)
**نوتها:** بالا: کنیاک، آکوروس (سوسن بویآور)، هویج وحشی میانی: چرم، ریشه سنبل، کوپاهیو پایه: تنباکو، اپوپوناکس، وتیور، پچولی این ترکیب قطعاً خیرهکننده، عجیب و جذاب است! آغاز فوقالعادهای با آکوردی مستی/چرمی/دودی که جذابیت باورنکردنی دارد. وقتی بوآ دُمبری به پوستم رسید، واکنش غریزیای داشتم که فقط میتوانم آن را با کلمه «وای!» توصیف کنم! آکورد مستی در طول عطر حس میشود و با سنبل، تنباکوی خشک، هویج، وتیور و پچولی همراه است. اپوپوناکس بهزیرکی ترکیب شده تا گرمای بیشتری به همراه چوبهای دودی و نوت چرم تلخ—که بهطرز استادی اجرا شده—بیافزاید. در هرم اصلی ارائهشده توسط اُ دو ایتالیا، هیچ اشارهای به کندر نشده، اما من همچنان در فاز میانی و خشکشدن ردی از آن حس میکنم. پیچیده، عجیب، جسور و بااینحال بهنحوی شفاف، بوآ دُمبری همه ویژگیهای دوشافور را دارد و شایسته جایگاهش میان آثار موفق این عطار استادی است. اگر به دنبال تفسیر متفاوتی از تم تنباکو/چرم هستید، حتماً این یکی را امتحان کنید. آماده تجربهای خیرهکننده باشید. **امتیاز: ۸.۵ از ۱۰**
به نظر من این شاهکاری بیچونوچرا در عطرسازی مدرن است. این عطر تصویری از جنگلی واقعی و پر از رطوبت را تداعی میکند: دقیقتر بگویم، زیراندازی پاییزی که خاکش پر از برگهای خشکِ خیسخورده است و بوی دودی ظریف در هوا پخش شده. وقتی عطری اینقدر واضح تصویرسازی میکند، برای من تبدیل به شاهکار میشود. این عطر هم کلاسیک و شیک است و هم مدرن. در نوتهای آغازین، **بوآ دُمبری** با نوتِ درخشان کنیاک و ویسکی شروع میشود که حس شیک بودن کلاسیک به عطر میدهد و آن را کاملاً مردانه میکند. بعد از چند دقیقه، نوتِ واضح توتون پدیدار میشود و تصویر جنگلی افسونزده در پاییز در ذهن شکل میگیرد. در نوتهای میانی، نوتِ زیبای بنفشه و لمس کوچکی از چرم وجود دارد که بوی چرمی به عطر میدهد، در حالی که بوی چوبهای دودی و مرطوب همیشه در پسزمینه حضور دارند. در نوتهای پایانی، ترکیب توتون/چرم/بنفشه ادامه مییابد و کمی نوتِ مُر، سایپرس، کندر و پچولی به آن اضافه میشود که عطر را تاریکتر و عمیقتر میکند. پخشبوی عطر متوسط و ماندگاری آن بسیار خوب است (تا ۶ ساعت). در نهایت، **بوآ دُمبری** شاهکاری دستکمگرفته است و بیشک یکی از بهترین عطرهای ساختهشده توسط استاد دوشوفور است. فوقالعاده. — وینچنزو اف.
اولیهاش سرد و تاریک و غبارآلود است، مثل اتاقی خفه و پر از سنگهای کهن، چوبهای خشک و پوسیده، چرم فرسوده و سیگارهای نیمسوز قدیمی. خبری از شومینهای دودزا یا نوشیدنی تازهریخته نیست، فقط اثاثیه و لوازمی که سالها رها و قفل شدهاند. کمی بعد از زدن بوآ دُمبری، برای پیادهروی به سرما رفتم. هوا آفتابی و خشک بود، اما دمای هوا خیلی زیر صفر. برفهای کهنه زیر پا خشخشک میشدند. ناگهان ردّ عطر بوی صمغی، چوبی و کمی دودی به خود گرفت که کاملا متفاوت از بوی داخل خانه بود و واقعا دلنشین بود. وقتی به داخل برگشتم و کتم را درآوردم، شوهرم گفت: «خانه بوی میلیون سیبزمینی پخته میدهد.» حالا که فکر میکنم، بوآ دُمبری واقعا کمی بوی سیبزمینی پخته دارد. بعد از چند دقیقه داخل خانه، دوباره بوی تنباکو، چوبهای گردغبارگرفته، سنگ خشک، سنجد، وتیور و سیبزمینی پخته برگشت. ردّ عطر زیادی دارد، ولی خفهکننده نیست. بویش اصلا قطع نمیشود؛ حتی روز بعد هم روی پوست و لباس همچنان ماندگار است. فکر میکنم این یکی از آن عطرهایی باشد که بسته به آبوهوا رفتار متفاوتی دارد. تعجب نمیکنم اگر بسته به کسی که آن را میزند هم تغییر کند. هنوز تصمیم نگرفتم که دوستش دارم یا نه، اما جالب است.
عطر بسیار جالب و مخصوصی است. بسیار مرموز هم هست. ساعتها تنها توانستم ریشهدار وند، گل سوسن و چیزی الکلی را تشخیص دهم، باقی مثل یک معما بود. حسش مثل پیادهروی در مزارع گلآلودِ غروبِ پاییز بود. شبیه هیچ بویی نبود که تا به حال استشمام کرده باشم، ولی میدانستم هر وقت دوباره بویش را بشنوم، تشخیصش خواهم داد. ساعتها بعد، توتون، کندر و مُرّ به ترکیب پیوستند و عطر بسیار ملایمتر شد، حتی کمی شیرین، ولی همچنان تیز. پخشبوی و ماندگاریاش هر دو استثناییاند. قطعاً برای همه نیست، ولی فکر نمیکنم فقط مخصوص مردان باشد. عطرِ ضروری برای دوستداران وند!
«بوی چرم سبز میگیرم، بسیار چوبی و کمی گیاهی. بیشتر فلفل، جنبههای سبز و چرمی که تازه دباغی شده. ویسکی گم میشه و همهچیز در نهایت کمی "بیمزه" از آب درمیاد. چه بد، چون دوست دارم عطرهایی که بقیه از این بوی خاص میگیرند.»
این عطر با نت شدید کنیاک (برندی) شروع میشود که چوب خشک را با کشمش ترکیب میکند، بویی گرم و دلپذیر. سپس کاملا چرمی میشود، مردانهتر، مثل مارلون براندو در فیلم *دیوانه پیادهروی*. اما قسمت موردعلاقهام بعد از ۱۵-۲۰ دقیقه میآید، وقتی بوی تنباکوی لولهای غنی و کمی سوخته را حس میکنم که عمیق و ماندگار است. این هم یکی دیگر از شاهکارهای برتران دوشوفور است، البته باید اعتراف کنم بیشتر برای مردان مناسب است تا زنان، ولی همسرم زیاد دوستش ندارد. بااینحال، عطر خوبی است.
فکر میکنم این عطر واقعاً عالی باشه. هنوز امتحانش نکردم، اما ترکیباتش خیلی جذاب به نظر میرسن. میتونم تصور کنم روی مردها خوب باشه و جالبه که روی پوست زن هم تستش کنم. (منظورم پوست خودمه :) )