آنتیکویتی دو آریج لُ دورِه | antiquity ii areej le doré

باس دو صفر بیست

1404/07/18 ساعت 09:58

عالی. یک بطری مهروموم دارم، اگر کسی علاقه‌مند بود.

آندری آت فرَگرَنتیکا

1404/07/17 ساعت 06:37

باید بگم که راستش از عتیقه انتظار بیشتری داشتم. کمی پچولی، مشک، به شکلی عجیب حس آلدئیدی و میوه‌ای می‌گیرم. احتمالاً باید بیشتر امتحانش کنم. به نظرم ساده اما شیکه، قابل استفاده در تمام فصول سال. بعداً می‌بینیم نظرم چیه.

آود

1404/07/15 ساعت 14:46

برای‌ام دیگر آن‌قدر مهم نیست، اما تفسیر آریج لو دوره از ژانر فروتچولی همچنان حس و هوای شرقی‌اش را حفظ کرده، اما فاصله‌ی زیادی با نسخه‌ی قبلی گرفته است. نسخه‌ی اصلی یادآور روزنامه‌های کهنه بود و حتی احیای قرون‌وسطایی قلعه‌های سنگی یا جلوه‌ای وینتیج و گلامور به سبک روشاس را تداعی می‌کرد؛ اما این نسخه‌ی جدید با نوت‌های تازه، موسکی و خاکی احیا شده و این شیپر را به آبمیوه‌ی هلو ریخته‌شده تبدیل کرده است. کمی عود از کامبوج—که تروارش به تولید روغن‌های «قرمز» و میوه‌ای مشهور است—به همراه میخک و آنژلیکای کافی برای دوری از انبوهی شکرآلود، و نتیجه‌اش نسخه‌ای بالغ و ظریف از بلک عود مونتال است؛ هر دو تیز، ترش و خاورمیانه‌ای‌اند. از آن‌جا که مفهوم کهنگی اساساً مسئله‌ای مربوط به دوره‌بندی است، از طنز روس آدام هم دلخور نیستم؛ وقتی عطر پشت تب و تاب خریدوفروش و نظریه‌پردازی‌های فرومی، در واقع از زمانه‌اش جلوتر است. به قول گرترود اشتاین: «آن‌هایی که به‌راستی آفریننده‌ی ترکیب مدرن‌اند، طبیعتاً تنها وقتی مهم می‌شوند که مرده‌اند؛ چون تا آن زمان ترکیب مدرن به گذشته تبدیل شده، طبقه‌بندی می‌شود و توصیفش کلاسیک می‌شود. همین است که خالق ترکیب جدید در هنر تا وقتی کلاسیک شود، قانون‌شکن است؛ لحظه‌ای میان این دو نیست و واقعاً بد است، بسیار بد—طبیعتاً برای آفریننده، اما همچنین برای لذت‌برنده. آن‌ها در واقع اگر تازه ساخته شده باشد، بسیار بیشتر از وقتی کلاسیک شده لذت می‌برند [...].»

فرن‌ماس

1404/05/31 ساعت 13:04

عطر پودری تیره و غنی (مشک طبیعی) و چرمی، با پیچی گیاهی زیبا که در دل ترکیب پنهان شده. این عطر آن‌قدر شیک و تداعی‌کننده سالن‌های بال قدیمی روسیه است که به گرد غبار تبدیل شده‌اند. در بارهای اول استفاده، احساس می‌کردم شاید چیزی کم دارد، چیزی که پیچیدگی بیشتری به آن اضافه کند؛ چون بیشتر بوی پچولی خوش و عود توربی را می‌شنیدم و چیز دیگری نه. اما در آخرین بار استفاده، همه‌چیز سر جای خود قرار گرفت و لایه‌های بیشتری از قبل حس کردم، از جمله میوه‌ای فوق‌العاده که قبلاً واقعاً قدردانش نکرده بودم و صریح بگویم، مرا مست کرد. محبوب‌ترین عطر این مجموعه برایم، و دومی «اینورنو روسو» است (که با شش اسپری در بازدید از موزه نقاشی‌های رنسانس، بهترین تجربه عطر زندگی‌ام را به من داد). پچولی این عطر بهترین پچولی‌ای است که تا به حال در عطری بو کرده‌ام و حتی نزدیک هم نیست. مشک طبیعی واقعاً به این عطر یگانگی و زیبایی خاصی می‌دهد، حتی اگر مقدارش کم باشد. مشک صورتتان را با پودر نمی‌پراند، اما در هر نفس‌کشیدنی به‌طور شگفت‌انگیزی حضور دارد؛ گاهی تقریباً بوی گل سوسن می‌دهد و عطر سنگین را با پراکندگی رضایت‌بخش اما ظریفی (با حدود ۳–۴ اسپری) گسترش می‌دهد. در هوای خنک هم بسیار بهتر بو می‌دهد. «آنتیکوئیتی ۲» عطر پنج‌ستاره‌ای کامل است، ترکیب بی‌نقصی از نظر من، و وقتی سرانجام تمام شود بسیار ناراحت خواهم شد. برای سلیقه من بسیار همه‌کاره و راحت‌ترین عطر این مجموعه برای پوشیدن است.

داکتر بی چهارده چهارده

1404/05/27 ساعت 13:51

**آنتیکوئیتی قسمت دوم، عطر اکستره** بگذارم مستقیم بگویم: این نسخه به‌طور قابل‌توجهی کمتر از اصل «آنتیک» به‌نظر می‌رسد. فکر نمی‌کنم بازآفرینی وفاداری باشد. دی‌ان‌ای اصلی وجود دارد، اما نه کاملاً؛ عناصر «کپک‌زده»، «غبارآلود»، «دنیای قدیم»، «خشن» و «قرون‌وسطایی» همراه با آکورد چرم از پنجره بیرون انداخته شده‌اند. اگر نسخه‌ی اصلی بوی کتابخانه‌ای قرون‌وسطایی با چوب‌های کهنه، غبارگرفته و جلدهای چرمی داشت، این نسخه‌ی جدید بیشتر شبیه عطر وینتیجی از اوایل قرن نوزدهم است. پس هنوز بوی وینتیج و رترو می‌دهد، اما فکر می‌کنم آن عامل شگفت‌انگیز، آن لمس ویژه را از دست داده است. نسخه‌ی اصلی مثل یک اثر مستقل بود، اما قسمت دوم یادآور کلاسیک‌هایی مثل میتسوکو و فِم است؛ حتی تفسیرهای مدرن‌تری از این دی‌ان‌ای مثل دیاگیلف و تا حد کمتری آدامز آمبر دِ کوکو. تداعی قوی‌ای هم با انسن شیپر سلطان پاشا دارم. آیا دوستش دارم؟ آری، خیلی. مثل همه‌ی عطرهایی که قبلاً نام بردم. اما آیا عاشقش هستم؟ نه. چون نسخه‌ی اصلی آن‌قدر تأثیرگذار بود که معیارم خیلی بالا رفت، شاید دیگر هرگز نتواند تکرار یا حتی برابری شود. فکر می‌کنم قسمت دوم تفسیر زیبایی از دی‌ان‌ای کلاسیک میوه‌ای-شیپری است، اما آن عامل «وای» را ندارد. آن تجربه‌ی جان‌سوزی که نسخه‌ی اصلی ارائه می‌داد، نیست. سؤالی که حالا ذهن اکثر مردم را مشغول می‌کند این است: اگر یکی یا چندتا از عطرهای نام‌برده را داشته باشیم، این نسخه احساس اضافی بودن می‌دهد؟ هم بله، هم خیر. بستگی دارد چقدر از این دی‌ان‌ای لذت می‌برید. چند لمس منحصر به‌فرد قسمت دوم را متمایز می‌کند؛ مثل ترکیب بریلانت دانه‌ی آنژلیک و میخک، و استفاده از عود و مشک طبیعی. به‌خصوص دانه‌ی آنژلیک که ماده‌ای نادر با عطر شیرین-ادویه‌ای و گیاهی عجیب است و با آکورد میخک جفت می‌شود. پس این نوانس غباری، گل‌مانند، ادویه‌ای، روغنی و گیاهی در میانه‌ی عطر وجود دارد که آن را از بقیه متمایز می‌کند. مشک طبیعی گوزن بافت و طنین خوبی به پایه می‌دهد، بدون اینکه خیلی حیوانی باشد، و عود کامبودی حس هلوگونه را در طول عمر عطر حفظ می‌کند. امیدوار بودم شبیه قسمت اول باشد، اما متأسفانه نیست. با این حال خیلی دوستش دارم و چون دیگر میتسوکو، فِم و انسن شیپر ندارم، فکر می‌کنم جفت خوبی برای دیاگیلف باشد؛ روشن‌تر و مخملی‌تر. علاوه بر این، هرگز قسمت اول را در جمع نپوشیدم، چون همیشه احساس می‌کردم برای آنجا نیست و هدر می‌رود، به علاوه نگاه‌های عجیب. قسمت دوم نسخه‌ای شیک‌تر و قابل‌پوشش‌تر است؛ یکی که در جامعه هم راحت بپوشم. شاید شخصیت قبلی را نداشته باشد، اما قطعاً کلاسش را دارد. می‌گویم این بازآفرینی وفادارانه‌ای از نسخه‌ی اصلی نیست، اما تفسیر عالی‌ای از ژانر کلاسیک میوه‌ای-شیپری است که غول‌هایی مثل میتسوکو و فِم آن را تثبیت کرده‌اند. **اینستاگرام:** @memory.of.scents

رُقُم

1404/05/23 ساعت 10:08

در آغاز، بوی هلو، کندر، و مشک گوزن به مشام می‌رسد. عطر کمی آلدهیدی و سبک هم هست و کمی هم رگه‌های پچولی حس می‌شود. قطعاً به خاطر مشک گوزن، یاد عطر *War & Peace III* می‌اندازد. با خشک شدن تدریجی عطر، هلو پررنگ‌تر می‌شود، در حالی که کندر ملایم‌تر و شیرین‌تر می‌شود. در مرحله خشک شدن نهایی، هلو کم‌کم محو می‌شود، اما همچنان در کل مدت عطر حضور دارد. پچولی پررنگ‌تر می‌شود و مشک دوباره خود را بیشتر نشان می‌دهد. مقاومت و پخش‌بوی عطر فوق‌العاده بود و برای این نوع عطر بسیار مناسب بود. روی پوست حدود ۱۶ ساعت واضح بود، اما تا حدود ۳۰ ساعت هنوز بوی آن حس می‌شد. حدود ۱۰ ساعت پیوسته از بازویم پخش می‌شد که بسیار دلپذیر بود. در پایان، فقط بوی مشک گوزن باقی ماند. توجه کنید که فقط یک بار روی بازویم اسپری کرده بودم. این عطر را دومین عطر برتر کل این مجموعه می‌دانم، اما همچنان نمره ۱۰ از ۱۰ می‌گیرد. بی‌شک بهترین عطر هلو در بازار است و شگفت‌زده شدم که چگونه بوی هلو اینقدر ماندگار بود. حتی پس از دوش گرفتن و ورزش هم باقی ماند.

تی‌ئری‌رِکس

1404/05/19 ساعت 00:40

«یک گوهری واقعی با ماندگاری و سیلوی فوق‌العاده. من آن را بهتر از نسخه‌ی ۱ ارزیابی می‌کنم. قطعاً اینجا رتبه‌های منفی جعلی زیادی وجود دارد.»

آندی جونز

1404/05/06 ساعت 09:45

«مشاهدهٔ **جانددو** کاملا درست و دقیق است. بعضی‌ها اهداف خاصی دارند و این اهداف به نفع هواداران واقعی‌ای نیست که صداقت را ارج می‌نهند. 👍»

ژوندِدو

1404/05/04 ساعت 14:22

هنوز امتحانش نکردم، اما کمی مشکوکه که همه‌ی عطرهای این مجموعه‌ی کلاسیک، دقیقاً قبل از عرضه‌ی شیشه‌های تک‌تایی، با پراکندگی بوِ صمیمانه و ماندگاری ضعیف ارزیابی شدن. 🤨🤷‍♂️