آنتراسیت پور لوم ژاکومو | anthracite pour l'homme jacomo

ایرلاف گریمز

1402/01/27 ساعت 07:59

مانند سیگار کشیدن در ساحل با جنگلی انبوه از درختان مخروطی در نزدیکی‌ست؛ در این تجربه، تازگی‌ای هست و تاریکی ژرفی هم وجود دارد. اما همین حس را می‌توان تا حدّی در عطرهای سبز مانند دراکار نوار، سزار، لومانی، دوک دو ورون، و نیز کاباره —آن‌طور که قبلاً کسی گفته— نیز یافت. قلب تاریک این عطر در بیان خود پررنگ‌تر است، همین.

بیگسلی

1396/04/10 ساعت 20:15

اگر عطرِ «فوجر میوه‌ای» باشه—همون‌طور که حداقل یکی از نقدنویس‌ها پیشنهاد داده—میشه «کاباره پور اُم» رو هم امتحان کرد که به نظرم خوبه، حتی با اینکه معمولاً فوجرها رو دوست ندارم. کسی هست که هر دو رو تست کرده باشه؟

الفاروم

1393/11/13 ساعت 02:20

احتمالاً من یک آدم بی‌ذوق و زندقه‌ام، اما «آنتراسیت پور لوم» هم یکی از آن عطرهاست که علاقه‌مندان سر و دستش می‌شکنند و من کاملاً نسبت بهش بی‌تفاوتم. یک فوجر میوه‌ای خوب‌درخور، بدون هیچ ویژگی متمایز خاصی. بوی خوبی هم داره، ولی اگر کورکورانه بوش کنید، نمی‌تونیدش از چندتا فوجر دیگه هم‌عصرش تمیز بدید. مه! امتیاز: ۶.۵ از ۱۰.

برودکُلُن

1393/08/12 ساعت 14:24

یادمه اوایل دهه۹۰ اینو از جی‌سی‌پنی خریدم. نمیدونم کدوم نوت یا ترکیب نوت‌ها تو این عطر یاد آبجو می‌اندازه. شاید آلدئیدها؟ هرچند بعد از اون دیگه شیشه‌ای از آنتراسیت نگرفتم، اما هیچ‌وقت اون کیفیت ملایم آبجومانندشو فراموش نمی‌کنم. خیلی غیرمعمول بود. رایحه کلیش خیلی قوی و ماندگار بود، بدون اینکه خفه‌کننده باشه. خودم فقط این عطر رو دوست داشتم، اما یادمه وقتی می‌زدم، زنان واقعاً ازش خوششون می‌ومد. اگر بهش برخوردید، ارزش امتحان کردن داره.

جی تی دی

1390/07/07 ساعت 23:45

از آنتراسیت بویی گل‌دار و فوژه‌ای با کمی شیرینی میوه‌ای و ادویه دریافت می‌کنم. ترکیب بسیار خوبی دارد، تکامل خوبی نشان می‌دهد و خشک‌شدن آن منسجم است. می‌دانم لوکا تورین به این عطر به‌عنوان یکی از آثار هنرمندانهٔ اواخر دههٔ ۸۰ و اوایل دههٔ ۹۰ برای مردان اشاره کرده که از نظر انتقادی تأثیرگذار بودند، اما موفقیت تجاری نداشتند. با توجه به عطرهای مشابهی که نام برده شده (اینسنسه، هریتیج، تنره)، مشتاق بودم آنتراسیت را امتحان کنم. گل‌های موجود در این عطر (عمدتاً رز به نظرم، اما چیزی گرمسیری هم هست—یا شاید همان میوه؟) جالب‌اند، چون در نهایت جای لاوندل را در اکورد فوژه می‌گیرند. اما آنتراسیت برای من در دستهٔ فوژه‌های هماهنگ قرار می‌گیرد. من فوژه‌های خشن‌تر و تیزتر را ترجیح می‌دهم، پس این جمله را به‌عنوان تمجید نمی‌گویم. وقتی فوژه‌ای به‌گونه‌ای ترکیب شود که لبه‌های تیز حاصل از برخورد لاوندل و کومارین از بین برود، بیش از حد مهار شده به نظر می‌رسد. محجوب به شکلی که شاید برای یک شیپر مناسب باشد، اما نه یک فوژه. **امتیازدهی:** **خشن:** ریو گوش پور هوم، آزارو پور هوم، پاکو رابان پور هوم، پی‌ار تنره و تروزیوم هوم کارون (دو مورد آخر با وجود گل‌هایشان خشن‌اند). **هماهنگ:** ایو سن‌لوران جاز، دراکار نوار (بلندآوازه، اما متمرکز بر ترکیب) و آنتراسیت. عمداً کول واتر را حذف کرده‌ام. با اینکه به‌عنوان فوژهٔ معطر و تازهٔ نمادین شناخته می‌شود، به نظرم اصلاً فوژه نیست—نوآوری بوی آب‌میوه‌ای‌اش آن را از نظر کیفی به چیزی متفاوت تبدیل کرده. پس آنتراسیت کجای این طیف قرار می‌گیرد؟ کمی از میوهٔ کول واتر را دارد. گل غیرلاوندلی مثل تنره دارد. در اجرای اکورد فوژه، کمی مثل جاز ملایم است. از برخی جهات شبیه زریوس گیونشی است، گل‌دار با تأکید قابل‌توجه بر فوژه. اما استفادهٔ زریوس از گل و کومارین بسیار جسورانه‌تر از آنتراسیت است. می‌توانم با خودم بحث کنم که شاید آنتراسیت بهترین ترکیب از همهٔ عناصر ذکرشده باشد. البته ترجیح من این است که فوژه‌ای خشن و پرتلاطم باشد و شاید فقط نسبت به جذابیت آنتراسیت کور باشم. اما آنتراسیت هم گل است و هم فوژه، مثل قاطر دورگه‌ای که از نظر ژنتیکی نزدیک به والدینش است، اما نازا و بدون نسل مستقیم باقی می‌ماند. به نظرم هنوز تصمیم نگرفتم.

آیکونوکلاست

1389/05/11 ساعت 05:31

این رو حدود بیست سال پیش داشتم. عطر گل‌دار با شخصیت بسیار قوی‌ای که اون زمان خیلی یادم می‌انداخت از گری فلنل – البته فکر می‌کنم حالا کاشرل نمو با شیرینی چوبی‌ش بهش نزدیک‌تره. می‌دونم که دیگه تولیدش نمی‌شه – خب خجالته، چون می‌تونست یه عطر امضایی خوب باشه. البته نظر من اینه که ژاکومو د ژاکومو این کارو بهتر از همه انجام داده بود.

پاول هنری

1389/02/24 ساعت 07:37

شنیدم این نسخه مردانه شبیه به عطر «اوبسشن نایت ادپ» (Obsession Night EDP) هست. :S