تصاویر
آفتر دَ فَلاد آپوتِکَر تِپِه | after the flood apoteker tepe
آفتر دَ فَلاد آپوتِکَر تِپِه | after the flood apoteker tepe
after the flood apoteker tepe
After the Flood by Apoteker Tepe is a Floral Aquatic fragrance for women and men. After the Flood was launched in 2015. The nose behind this fragrance is Holladay Saltz.
مشخصات مهم محصول
- حجم:
- 100 میل
- نوع عطر:
- eau de perfume
- مدل عطر:
- Apoteker Tepe
- کشور سازنده:
- ایالات متحده آمریکا (united states)
- صنعت:
- عطرها (fragrances)
پست پیشتاز و معمولی
تیپاکس تحویل حضوری برای شهر تهران
در انبار موجود نمی باشد
Holladay Saltz (holladay saltz) 
Water Lily (water lily) 
Violet Leaf (violet leaf) 
Patchouli (patchouli)
اگر تمرکز کنم همهی نوتها رو تشخیص میدم، اما اگر عطر رو گذرا بو کنم، مثلا وقتی مشغول کاری هستم، بوی پاپکورن میده. این واقعا کل روز رو برام آزاردهنده میکنه. من از پاپکورن متنفرم! 😂
هالیدی سالتز صدایی بسیار منحصر بهفرد دارد. در این اثر، سالتز یادآور فرانسیس کورکجیان در بهترین حالتش است – که متأسفانه کمتر پیش میآید. کورکجیان توانایی خلق اشکال با ترکیبهایش را دارد؛ BR ۵۴۰ – چه دوستش داشته باشید چه نه – نمونهای عالی از این نظر است (از نظر نوتها، *فلاود* هیچ شباهتی به BR ۵۴۰ ندارد، فقط برای روشن شدن موضوع). این ژانری بسیار کوچک است که من دوست دارم آن را «عطرهای هندسی» بنامم. *بعد از سیل* یکی از جالبترین عطرهای پتریکور است که مدتی است بو کردهام، هم به خاطر نوتهای بوئیاش و هم به خاطر شکلی که در هوا میگیرند. این عطر شکل هذلولوی دارد (از ریاضیدانان عزیز عذر میخواهم؛ میدانم این مربوط به حساب دیفرانسیل است، نه هندسه)، بویی گسترده و فراخ در آغاز، سپس به سرعت در مرکز صفحهایمانند جمع میشود و در پایان دوباره در زیر سطح صفحه گسترش مییابد. نوتهای آغازین *فلاود* – ترکیبی بسیار متقاعدکننده از آکورد آب و آکورد قارچ – بسیار چشمگیر است. نوتهای آبی معمولاً در بدترین حالتهایشان بسیار مشکوک هستند، بهخصوص وقتی دیدگاه سازنده ایجاب میکند که بیش از حد استفاده شوند، چون معمولاً به معنای ریختن مقادیر زیادی کالون تیز و گوشخراش در ترکیب است. سالتز از این دام کلاسیک عطرهای آبی گریخته و به جای آن مهی نرم و ظریف به ما داده که مانند باران ایستاده، خنک و تمیز است، نه انفجارهای متعفن آب باتلاقی. نوت قارچ زیبا، خاکی و بیوزن است. صادقانه بگویم، آخرین باری که – اگر اصلاً بوده – چنین ترکیبی را بو کردهام، به خصوص به این اندازه متقاعدکننده، یادم نیست. این گستره آبی سپس فرو میریزد به نوتی سفید گلمانند، بسیار تنگ اما همچنان آبی، که قبل از اینکه حتی بتوانید آن را ثبت کنید، کاملاً جای خود را به گستره دیگری از پچولی میدهد. خوشبختانه، این پچولی تیره، فلفلی و زبر نیست. خاک سطحی تمیز و حاصلخیزی است که به همان اندازه تازه است که خاکی. یک مشکل در این تجربه هذلولوی وجود دارد، و آن این است که خیلی سریع پیش میرود (یا بهتر بگویم، خیلی مسطح است). این پیشرفت از گستره به تنگی و دوباره به گستره، در مدت ۲-۳ ساعت اتفاق میافتد و روی پوستم پس از ۳.۵-۴ ساعت تقریباً غیرقابل تشخیص است. اگر این واقعاً غلظت ادوپرفیوم باشد، مشکلی وجود دارد. رفتار و ماندگاریاش بسیار شبیه ادکلن است. از نظر خلاقیت و نوآوری، قطعاً نمره کامل میگیرد. مواد، هرچند ممکن است از نظر ماندگاری مشکوک باشند، به طرز استثنایی پردازش شدهاند. من واقعاً آنچه را که بو میکنم و تجربهای که برای بینی و چشم ذهنم میآورد، دوست دارم. کاش میتوانستم این تجربه را بیشتر لذت ببرم...
بوی واقعگرایانهٔ برکهای پر از گلهای سوسن. آب راکد، جلبکها، و برگهای سوسن روی سطح آب.
«پس از طوفان» عطرِ «روز بارانی» است، ولی دقیقاً آن چیزی نیست که تصور میکردم. بوی گلِ خیس و لجنی میدهد، بعد گلِ شیرین و ظریفی. واقعاً *خیلی* گلمانند است؛ تازه و شاداب مثل شبنم، به شیوهای مدرن و تمیز. یاد عطرهای «فریزیا» میاندازد. بعد از چند دقیقه بوی «تنهی درختِ مرطوب» یا «خزهی تر» هم حس میشود که خیلی زیباست. هنوز با آن گلِ شیرین و تمیزِ «نیلوفر آبی» تعادل دارد. و زیر همهی اینها، بوی پچولیِ شکلاتی هم هست. اما در نهایت، آن گلِ شیرین و تمیز پیروز میشود. این روزها عطرِ مد روزی نیست—خیلی شبیه «لُدِسی» است—ولی من تا حدی دوستش دارم. قطرههای شبنم، گلبرگهای آبدار و معصومیتِ پاک و بیعیب.
گلهای سبز غرقشده. نمیدونم چی بهش این حس آبی میده، اما با نوتهای سبز و گلها مخلوط شده، و این ترکیبِ منحصر بهفردیست که نمیتونم دست از بو کردنش بردارم، و واقعاً اصلاً ازش خوشم نمیاد! همینجور عجیبغریبهاییست که معمولاً درخواست میکنم، و وقتی میگیرمش، معمولاً میگم: «خوب، نه اینقدر عجیب!» اما خوشحالم که تجربهاش کردم، حتی اگر دوستش نداشته باشم. کاش عطرسازهای بیشتری چنین بوهای «عجیب» میساختند—حتی اگر خودم سراغش نرم. اینجا کاملاً میشه بوی قارچ رو حس کرد، همراه با برگ بنفشه (که همیشه برایم سرد، مکانیکی و دور حس میشد)، اما ترکیب این دو با نوتهای سوسن، اکورد شگفتانگیزی میسازه. باید بگم این یه «حال» است. یه حال و هوای خاص که اگرچه ناخوشاینده، اما دقیقاً همون کاری رو میکنه که هنر عطرسازی اینچنینی باید بکنه...
این مرا برای عطرهای آبی و گلمانند ملایم دیگر خراب کرده. در اولین استفاده، بوی شیمیایی ناخوشایندی داشت، چیزی زیرینش شبیه سر عروسک بود و کمی ناامید شدم؛ اما بعد از اینکه کمی زمان دادم تا کهنه شود، بوی شیمیاییاش برایم کمتر شد و حالا بویی مرطوب، کمی تلخ و گلمانند ملایم دارد. در هوای مرطوب به طرز شگفتانگیزی جذاب است، اما برای هوای خنک هم مناسب است. میگویم خرابم کرده چون نمیتوانم از این «آبی تاریک»—که خودش اینطور توصیفش میکند—دست بکشم، با اینکه به نظرم این حتی یک دستهبندی واقعی عطر نیست. کجایند دخترهای مرطوبپسند؟
متوجه میشوم چرا بعضیها در این عطر ردّی از شکلات حس میکنند، چون شکلات هم اغلب یادآور نتهای شیرین، لبنی و گلمانند است. اما برای من، این عطر بوی اوزون دارد؛ موجهای شور شمال غربی اقیانوس آرام که به سنگهای فرسوده میکوبند، خاک مرطوب پوشیده از خزه و مهآلود. به نظرم این عطر تفسیر خوبی از لحظهٔ بلافاصله پس از یک باران سنگین است؛ البته شاید کمی جانبدارانه قضاوت میکنم، چون عاشق عطرهایی با تincture خاک هستم. نتهای برگ بنفشه و نیلوفر آبی همراه با پچولی کمی این عطر را نرمتر کرده و برای سلیقهٔ من کمی بیش از حد پودری یا مشکمانند شده، اما در مجموع واقعاً این عطر را دوست دارم و قدرش را میدانم.
**شروع:** بوی شکلات سفید مخلوط با آبِ ساقهی علف خردشده و آب قارچ در جنگل. **پس از مدتی:** بوی آب گیاه خشک، مثل گردِ مرطوب مخلوط با هوای قارچ، با ردّ کمی آبِ گلبرگهای خردشده. **پایانی (دریداون):** بوی شیرینِ ملایمی، ۲۰٪ گل و ۸۰٪ آبِ گلبرگهای خردشده. در این مرحله قابلپوششتر و جالبتر است. **نقد:** خوب است، اما برای استفادهی روزانه خیلی متمایز و کمی زنانه به نظرم میرسد. بوی آبدارتری نسبت به آنابازیس دارد.
"نیازی نیست بقیهی نظرها رو بخونی، بوی این عین گُنده."
آغاز این عطر قطعاً جایی است که همهی بوی قارچمانند و خاکیاش خود را نشان میدهد – بوی خاک مرطوب و پوسیدگی. بسیار گیاهی و واقعگرایانه، مثل وقتی که آخر بهار روی زمین در جنگل دراز کشیدهاید و همهچیز مرطوب، سبز و تازه است و مواد گیاهی دارند دوباره به خاک برمیگردند. در چند دقیقهی اول، نوتهای آبی شروع به ظاهر شدن میکنند و وقتی با بوی پوسیدگی مرطوب ترکیب میشوند، نوعی نوت تقریباً میوهای ایجاد میکنند. شخصاً این بوی اولیه برایم یادآور بوی دوریان است – شیرین و میوهای، اما به شکلی که گندیده یا بیشازحد رسیده باشد. با این حال، اگر از توصیف این آغاز خوشتان نیامد، کمی به عطر زمان بدهید. در طول ساعت اول، همهچیز به تدریج به یک عطر آبی سنتیتر تبدیل میشود. گل نیلوفر آبی و برگ بنفشه به خوبی با هم ترکیب میشوند تا جایی که بوی عطر تقریباً تمیز میشود. پخشبوی عطر هم در این مدت بسیار کاهش پیدا میکند و بوی آن نزدیک به پوست مینشیند. ماندگاری روی پوست من متوسط است، اما وقتی پخشبوی عطر اینقدر کم است، نمیتوان با قطعیت گفت. چند ساعتی بوی آن را حس نکردم تا دوباره بتوانم آن را استشمام کنم. من معمولاً عطرهای چالشبرانگیز (بهخصوص آنهایی که مرطوب و خاکی هستند) را دوست دارم، اما با توجه به اینکه خشکشدن عطر بسیار ملایم است، لزوماً *After the Flood* را چالشبرانگیز نمیدانم. این عطر را دوست داشتم، اما ای کاش آغاز آن کمی بیشتر دوام میآورد یا پچولی به اندازهای قوی بود که خشکشدن عطر را کمی خاکیتر کند. عطرهای آبی دیگری هستند که خشکشدن آنها به خوبی – اگر نه بهتر – از *After the Flood* است، حتی اگر آغاز آن منحصر به فرد باشد.
آیا کسی دیگری آن نوت قوی شکلات/کاکائو رو دقیقاً اول کار حس نمیکنه؟ مطمئن نیستم این بو مربوط به خاک، قارچ و پچولی باشه یا چیز دیگهای، ولی یه «کاکائوی» غنی و بهشتیه که تو عطرهای پر از شکلات/کاکائو تا حالا ندیدم. عطر دلپذیر و پیچیدهایه. یکی از موردعلاقههایم از مجموعههای Pineward/Apoteker.
به نظرم در این عطر بوی پچولی خیلی غالبه. من زمینیهاش رو دوست دارم، اما بیشتر شبیه بخور میمونه. دوست داشتم نوتهای خاک و قارچ بیشتری حس میشد.
«بوی کپکزدگی با نتهای خاکی در آغاز. سپس بلافاصله روی پوستم به تندی و ترشی تبدیل شد. این اتفاق وقتی نمونه *«بای ۱۹»* از *«ل لبو»* را هم امتحان کردم افتاد. شاید پوستم با عطرهای خاکی-آبی سازگار نیست. به هر حال، این عطر از نظر من بدترینِ کل این مجموعه است.»
خیلی منحصر بهفرد. این رو به عنوان چند نمونه وقتی چندتا نمونه از عطرهای پاینوارد سفارش دادم گرفتم. قارچ کاملاً مشهوده و نوتهای خاکی هم همون چیزیه که از اول تو عطرهای پاینوارد دنبالش بودم. اسمش خیلی خوب انتخاب شده؛ گل یا برگ تقریباً هیچی حس نکردم، فقط چوب پوسیده و خاکی. امتیاز مثبت بابت این که فقط یه عطر آکواتیک مرکباتی یا کپی رز و عود دیگه نساخته. در کل: ۶ از ۱۰ پخشبوی روی پوستم ضعیفه – ۴ از ۱۰ ماندگاری – ۴ ساعت این عطر دقیقاً همون چیزی بود که دنبالش میگشتم. فقط دوست دارم یه چیز کوچیکی بهش اضافه بشه تا نوتهای خاکیش نرمتر شن و اگه ممکنه ماندگاریش هم بیشتر باشه. اول نمونهاش رو امتحان کنید، بدون تست نخرید.
کپک. بوی زیرزمینت رو میده وقتی سیل زده باشه و تو در تعطیلات بودهای، بعد یک ماه یا بیشتر برگردی. فکر کنم شاید برای بعضیها جذاب باشه، اما نه برای من.
عجیبترین و هنریترین سطل گلِ خیسِ خمیری که تا به حال به عنوان عطر فرموله و فروخته شده. کاملا به هدفش میرسد و نامش را به حق یدک میکشد؛ لجنی، شگفتانگیز و خیرهکننده، اما قطعا نه برای پسند عمومی و نه برای استفادهی آسان! این بوی طبیعت است، آنطور که باید باشد – و آنقدر بیپروا و واقعی که حتی باور کردنش به عنوان عطر سخت میشود. رطوبت درخشان هوموس با ریشهها و پیچکهایی که از همه جا میرویند، و شاید کمی هم کپک در میان – نوعی پچولی که بوی خاک مرطوب را بدون زحمت تداعی میکند. این عطر برای منظرهی سیلآلود همان کاری را میکند که عطر خفاشِ اصلیِ زولوژیست برای غارها کرد: شما را دقیقا به آنجا میبرد، خواه جرات داشته باشید یا نه. و در لحظهی مناسب، واقعا میدرخشد. (اما آن لحظهی مناسب کی است؟ شاید زمانهای آرام یا تنهایی – نه برای مهمانیهای شیک یا قرارهای عاشقانه، بلکه برای روزهایی که واقعا میخواهید دوباره با مادر زمین ارتباط برقرار کنید، با شلوار تا زانو بالا زده یا دامن را جمع کرده تا کثیف نشوید. راستش، انرژی این عطر میتواند حتی یک بیابان را سیراب کند.) به نظر خشن میآید و قطعا قصد ندارد چیزی را زیبا نشان دهد؛ اما اگر حال و هوای غوطهور شدن در باتلاق طبیعی با پای برهنه را دارید، این عطر با جذابیت و اقتدار فوقالعادهای این تجربه را برای بینیتان زنده میکند. دوباره شخصیت بیتعارف و بدون مصالحهی آپوتکر تپه در عمل. و با اینکه زیبا نیست، صداقتی دارد که گرانبها و حتی زیباست، اگر ذهنتان باز باشد. سلیقهی من اغلب به عطرهای آبی یا سبز گرایش ندارد و این عطر تا جایی که ممکن است آبی و پر از شیرهی گیاهی است – اما حتی من هم میتوانم آن را تحسین کنم. مثل آنابازیس، این عطر هم بوی طبیعت را به شکلی کاملا جدید به شما نشان میدهد.
کوچکترین شیشه ممکن رو سفارش دادم—کمی بزرگتر از نمونههای استاندار—و تو یه سفر دو هفتهای پاییزی در اروپا غربی، این عطر رو به عنوان تنها عطرم استفاده کردم. یکی از معدود عطرهایی بود که از طرف دوستان و خانوادهام بازخورد منفی گرفت. خواهرم گفت بوی «پیرزن» میده… من اینطور حسش نکردم، اما کمی خفهکننده بود و بوی پوسیدگی برگها رو تداعی میکرد. به نظرم این عطر برای خرید کورکورانه امن نیست، و دوباره نمیخرم و نمیپوشم. حتی بهم گفتند اینقدر قوی بود که روزها بعد از رفتنم، بویش تو اتاقی که بودم باقی مونده بود. حتی اگر خودتون این بو رو دوست دارید، بدونید ممکنه بقیه دوست نداشته باشن.
«چندان حس خوبی بهم دست نداد. اولش یه احساس عجیب میگیرم، مثل آدامس اندز که تو رنگ دیواری فرو برده باشن. بعد خیلی زود تبدیل میشه به یه بوی خاکی و جنگلی نهچندان ناخوشایند که تا آخر باقی میمونه. قسمت پایانی (خشکشدن) قطعاً بخش موردعلاقهامه. عطر موردعلاقهام نیست، ولی اگر بهدنبال یه بوی منحصربهفرد هستی، احتمالاً ارزش امتحان کردن رو داره.»
در ابتدا قطعاً بوی پتریکور (بوی باران روی خاک خشک) را حس میکنم، اما در چند ساعت اول با عنصری شبیه به ماده شوینده گلدار مخلوط شده. بعد از خشک شدن کامل، بویی زیبا و آبیرنگ از گلهای واقعی—مثل گلهای تازه داخل آب—به مشام میرسد که هنوز کمی از آن پتریکور هم باقی است. اما آن رگه گل مصنوعی و تند اولیه کمی ذائقهٔ مرا تلخ کرد. تقریباً ۷ ساعت طول کشید تا به بخشی که دوست دارم برسم.
این هم یه ویرایش دیگه از «مرورهای کاهشدهندهٔ لیتلدینکوم». آره، متوجه شدیم، بامزهای. حالا دیگه کافیست، از کپیپیست کردن این متن تو تقریباً هر نقدی که مینویسی دست بردار.
بوی زمین گلف در سپیدهدم میدهد. ۶ از ۱۰ *این ویرایش دیگری از «بازبینی کاهشگرایانهٔ کوچکدینکومها» بوده.*
از یک سفارش اخیر از عطرهای پاینوارد، نمونهای از این عطر دریافت کردم. اگر نمیدانید، پاینوارد قرار است کل مجموعه عطرهای «آپوتکر تپه» را با فرمولاسیون اصلی بازگرداند. بوی این عطر واقعاً شبیه خاک مرطوب، برگهای خیس و قارچهای جوّی است. به لطف مقدار زیادی پچولی که اثری شبیه خاک مرطوب و تقریباً فلزی ایجاد میکند، حس مشابهی از «بی ۱۹» لابو میگیرم، ولی این یکی کمی سبکتر و با پچولی کمتر است. با بازگشت به نمونهام، میتوانم گلهای بنفشه و برگهای بنفشه را بیشتر تشخیص دهم که بوی گلها را برجسته میکند. تفسیری واقعاً زیبا، حتی اگر عطرهای آبی سلیقه من نباشند.
این یک عطر فوقالعادهاست! اگر کسی داشته باشه و بخواد بفروشه، خیلی دوست دارم یک شیشهاش رو بگیرم :-)
واوه، این یه چیز ناپاک، تسخیرشده و کاملاَ پیچیدهست. همیشه فکر میکردم ترسناکترین چیزها وقتیاند که زیبایی با چیزی نازیبا آمیخته میشه. مثل دلشکستگی یا هر چیز دیگهای از این دست. مثلا، مردن در راه عروسی دلشکستونه، اما زیر گرفته شدن توسط اتوبوس وقتی دارید شیمیدرمانی مرحله چهار میگذرانید، کمتر. خوب، مثالهایم حتی در بهترین حالت هم پیچیدهاند، اما این عطر ترکیبی از این دو حسه: پست و والا. برام، ترکیب مواد گیاهی پوسیده با گلهای زیبا آزاردهندهست. بوی صفرا، مدفوع و استفراغ با هم تهوعآورند، اما وقتی یاس رو هم بهش اضافه کنی، ناپاک میشه. این عطر همینه. بیشتر هنره تا عطر. این که میتونم زیر این به همریختگی کمی زیبایی گلهای سفید رو تشخیص بدم، کمی آزاردهندهست. این که بوی خاکی و عجیب، نوتهای معمولی رو خفه کرده، منو سردرگم میکنه و به همین دلیل پوشیدنش سخته. تجربهاش خوبه، اما پوشیدنش کار سختیه.
این سخت پیدا میشه. یه عطر آبی عالیه. جووی یه عطر داره که ۹۰٪ شبیه اینه، اما حتی بهتره، عمیقتر و با ماندگاری بیشتر. اسمش *لار دو لا گر* (L'Art de la Guerre) هست. این عطر به *دیاسکوئرد وت وود* (Dsquared Wet Wood) هم شبیهه.
تازه از تویستد لیلی در بروکلین نیویورک نمونهای سفارش دادم. هفتهی بعد بررسیاش میکنم. اسمش رو دوست داشتم و عطرهای غیرمعمول با بوی خاکی رو میپسندم. یه عطر خیلی معروف هم به این سبک هست: کارون یاتوگان. اولین بار که بوییش کردم، خندیدم و فکر کردم غیرقابلپوشیدنه، بعد شد یکی از موردعلاقههام. بهترین عطرها ممکنه اولش سخت و چالشبرانگیز باشن، تا وقتی ذائقهمون بهشون عادت کنه. عطار این عطر در نیویورک زندگی میکنه، شرکت خودشه و خودش عطرها رو ساخته. آفرین بهش! خوب، نمونهها رو از تویستد لیلی گرفتم که چندتا نمونهی رایگان از همین برند هم برام فرستادن. بعد از اینکه بوی «بعد از سیلاب» آرام گرفت و به یه شرقی سبک تبدیل شد، سبز، تازه، گیاهی، بالزامیک و خاکی به شکلی منحصر به فرد و خوشاینده؛ قابللذت و قابلپوشیدن. «ال» یه آکواتیک خیلی خوب برای تابستونه. «کوه مقدس» بوی چوب سوختهی خیلی واقعی داره، نه مثل کندههای معمولی... «بعد از سیلاب» کمی شبیه یاتوگانه، اما خیلی تازهتر. یه ویب آکواتیک تیز و تندی داره، فکر کنم به خاطر برگ بنفشه و گل نیلوفر آبی. نوتهای قارچ و خاک بوی خوشایند و منحصر به فردی بهش میدن، اما فقط یه عطر شلوغ و تبلیغاتی نیست. یه آکواتیک شیکه، چیزی شبیه عطر «چوب خیس».
از این خلق لذت میبرم و واقعاً خاکی، قارچی، ازونی و آبی است. واقعگراییاش شگفتانگیز است؛ این خانم استعدادی دارد که دیدگاههایش را در یک شیشه ادغام کند. اما آیا دوست دارم بوی چنین چیزی بدهم؟… نه واقعاً، نه مثل دیگر آثارش. «پردام» زیباست و برایم بسیار قابلپوششتر است، مثل «کوه مقدس». شاید فقط سلیقهٔ عطرم باشد؟ فکر میکنم هرکس عطر را دوست دارد، حداقل باید این را تست کند. من که در بریتانیا هستم نتوانستم نمونه بگیرم، پس یک شیشه خریدم و میدانم متأسفانه آن را نخواهم پوشید.
«واقعاً خاکِ قارچ داره. علف لیمو (پچولی) هم داره و برگ. اسمش بویِ عطر رو خیلی خوب توصیف میکنه.»
یکی از بهترین شروعهای بویایی که مدتی است استشمام کردهام. با توجه به نوتها، این عطر باید تا حدی تنفرانگیز یا حداقل غیرقابلپوشیدنی (اما مد روز) باشد—اما چنین نیست؛ زیباست. قارچ، وتیور و ریشهی ایریس (به نظر من) در آن حس میشود. به شکلی موفق گرمی و صمیمیت را در دل یک حس مرطوب و باتلاقی میآمیزد؛ چیزی بین عطر مشکل «ماره» از اسلامبرهاوس و «مموری من» از آموآژ. نه به اندازهی ماره تند و آزاردهنده است، نه به اندازهی مموری من افسردهکننده—اما همان جذابیت هر دو را دارد: خاکی، زمینی و غیرمتداول. قارچ در آن زنده و مشخص است، اما به خوبی در ترکیب ادغام شده (تصور کنید قارچهای سفید و تازهشستهی خام). نوت خاک از پیشبینیپذیری ژئوسمین دوری میکند و بیشتر شبیه اثر خاک در «دو پرافوندیس» سرژ لاتنس است تا بوی بارانخوردهای که بسیاری از محصولات سیبیآیاچپی را خستهکننده کرده. کل ترکیب رنگی مانند ابسیدین روشن است؛ غنی اما نه بیش از حد سنگین، زنده و حاضر. متأسفانه هیچکدام از اینها دوام نمیآورد و عطر به تدریج به یک اکورد ریشهای قابلاحترام اما بسیار کمتر جالب تبدیل میشود—همانجا میماند تا پایان. تقریباً تمایل دارم عملکرد ضعیف آن را (که احتمالاً مشکل غلظت است) ببخشم، چون شروعش آنقدر درخشان بود. اما من قبلاً شیشههای ماره و مموری من—که هر دو بسیار مورد توجه هستند—را دارم، پس آن جنبهی گلآلود و باتلاقی مجموعهام پر شده است. با وجود فروپاشی شروع، همچنان به علاقهمندان عطر پیشنهاد میکنم حتی اگر فقط برای شروع چشمگیر و متمایزش، این را امتحان کنند. امیدوارم برند در آینده تغییرات کوچکی دهد تا ایدههایش ماندگارتر شود، اما با این محصول توجه مرا جلب کرده است.
شادی طبیعی. «بعد از طوفان» بوی تولد دوباره طبیعت پس از باران پاککننده است. میتوانی بوی شکوفههای تازه، خاک مرطوب و باد تازه را حس کنی. شیرینیای در آن جریان دارد—احتمالاً از گل نیلوفر آبی و برگ بنفشه—که توسعه عطر را از اولین اسپری تا خشکشدن یکپارچه میکند. سایر نوتها ظهور میکنند و محو میشوند، چنانکه گویی کنار رودخانهای ایستادهای، پر از رویش وحشی و مهآلود از رگبار بهاری. این عطرساز توانایی شگفتانگیزی در تبدیل دیدگاهش به واقعیت دارد. این عطر آنقدر واقعی است که یک مفهوم عطر با هیچچیز مصنوعی در ترکیب نیست. ماندگاری تمام روز، پخشبوی متوسط.
این یه جادوی واقعیست—تا حالا چنین بوی قارچ خاکی و واقعیای ندیده بودم. دقیقاً همون چیزیست که روی شیشه نوشته: بوی خاک مرطوب جنگل بعد از یه بارون سیلآسا. اول بوی قارچ خیلی قوی میاد و بعد کمکم نوتهای خاکی خودشو نشون میده. آیا جالبه؟ آره، قطعاً. اما آیا دوست دارم این بو رو روی یه آدم حس کنم؟ خب…صادقانه بگم، نه چندان. این بوی یه *مکانه*، نه یه موجود زنده.